#novel

#📙 നോവൽ പെണ്ണ് 💐💐 പാർട്ട് 5 ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ എനിക്ക്... എനിക്കൊരാളെ.." ഇഷ്ടമാണെന്നായിരിക്കും " കാശി പറഞ്ഞു വന്നത് പുച്ഛത്തോടെ കാർത്തിക പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. "അതേ.. അത് തന്നെ കാരണം. കാശി അവളെ നോക്കാതെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇപ്രാവശ്യം ആള് മാറിയിട്ടുണ്ടോ..? കാർത്തിക ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കി. "അല്ല.. എപ്പോ ചോദിച്ചാലും ഇയാൾക്ക് കൊമ്പത്തെ ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടന്ന് കല്ലു വെച്ച നുണ പറയുന്ന പോലെ. ഇപ്രാവശ്യവും ആ ചാട്ടക്കാരി കുമ്മൂസ് അല്ലാതെ ആള് മാറിയിട്ടുണ്ടോ ആ ഇഷ്ടത്തിന്റെ ന്നാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്..?" കാർത്തിക മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "നുണയൊന്നുമല്ല.. എനിക്കിഷ്ടം അമ്മൂസിനെ തന്നെയാണ്.ഞാൻ അവളെയെ കെട്ടൂ..നീ വെറുതെ ഒലിപ്പിച്ചു നടന്നിട്ടൊന്നും യാതൊരു കാര്യവുമില്ല.. കാശി വാശി പോലെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ.. കെട്ടും കുറെ. നിങ്ങള് ഞൊട്ടും.. അവളെ കെട്ടാൻ അതിനീ കാർത്തിക അശോകൻ ചത്ത്‌ മുകളിൽ പോകേണ്ടി വരും. അല്ലാതെ നടത്തില്ല ഞാൻ.. ഒരു കുമ്മുസ്.." ഇരിക്കുന്നിടത്തു നിന്നും അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് കാശിക്ക് നേരെ ചീറി. അവനത് കണ്ടിട്ട് ചിരി വന്നു. സൈഡിലേക്ക് മുഖം ചെരിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് അവനാ ചിരി അവൾ കാണാതെ ഒതുക്കി പിടിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ അവളതിൽ പിടിച്ചു കയറി തുടങ്ങും. ആ ചിരി അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടാണെന്ന് പറയും. പറയുക മാത്രമല്ല. അതങ്ങനെ തന്നെ ആണെന്ന് വാദിച്ചു ജയിക്കും. ഇവൾക്ക് ഡോക്ടറാവാൻ പഠിക്കാൻ പോയ നേരത്ത് വക്കീല് പണിക്ക് പഠിക്കാൻ പോയാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് തോന്നും പലപ്പോഴും. അതിന് അശോകേട്ടനറിയില്ലല്ലോ മകൾക്കിങ്ങനെ ഒരു മുഖമുണ്ടന്ന്. എല്ലാവരോടും ഒരുമാതിരിപെട്ട കുറുമ്പും കുസൃതിയുമൊക്കെ കാണിച്ചു നടക്കുന്നവളാണ്. പക്ഷേ തന്നോട് മാത്രം അതൊത്തിരി കൂടുതലാണ്.. തന്റെ നോട്ടം പോലും അഗാധ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നൊക്കെ വ്യാഗ്യാനിച്ചു കളയാറുണ്ട് ഈ കുരിപ്പ്.. "അവിടിരിക്കെടി.. കൊട്ടി പിടഞ്ഞു വീണു പല്ല് പോകും.. പിന്നെ മഹേഷ്‌ പോലും കയ്യേൽക്കില്ല.. "അല്ലേലും ആർക്ക് വേണം ആ മഹേഷിനെ.. എനിക്കെങ്ങും വേണ്ട.. അവന്റെയൊരു ഒടുക്കത്തെ ഒലിപ്പീരു.. എനിക്കത് കാണുമ്പോൾ തന്നെ വിറഞ് കേറും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവളവിടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. നിന്റച്ഛൻ അവനു വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.." കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "എങ്കിൽ അച്ഛൻ തന്നെ കെട്ടിക്കോട്ടെ.. എനിക്ക് വേണ്ട." അവൾക്ക് വല്ല്യ കൂസലൊന്നുമില്ല. "എന്നേ കരുതി വേണ്ടന്ന് വെക്കേണ്ട.. എനിക്കെന്റെ അമ്മൂസ് ഉണ്ട്.. അവൻ പറയുമ്പോൾ വീണ്ടുമവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. "എന്നിട്ടാ കുമ്മൂസിനോട് ഞാനന്ന് നേരിട്ട് പോയി ചോദിച്ചപ്പോ അങ്ങനൊന്നും ഇല്ല.. നിങ്ങള് നല്ല കൂട്ടുകാര് ആണെന്നാല്ലോ ആ പരട്ട പറഞ്ഞത്.." "തെറി പറയാൻ കൂടി നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ നിന്റെ കോഴ്സ്.." കാശി കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അത് വിട് മോനെ കാശി കുട്ടാ.. അതൊക്കെ ഞാൻ സൗകര്യം പോലെ പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്..എന്നിട്ട മാറ്ററിലേക്ക് വായോ.. അങ്ങനങ്ങു രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാതെ കാർത്തിക തലയാട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതന്ന് നിന്റെ ഭീക്ഷണി കണ്ടപ്പോ എന്റെ അമ്മൂസ് പേടിച്ചു പറഞ്ഞതാ.. നീ ഇനിയൊന്നു പോയി ചോദിക്ക്.. അവള് പറയും.. ഈ കാശി നാഥൻ അവളുടെ ജീവൻ ആണെന്ന്.." "മ്മ്.. പറയും.. പറയണമല്ലോ.. കാരണം ഇനി ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെ പറയണം ന്ന് നിങ്ങള് അവളെ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു കാണും.. അന്ന് ഞാൻ നേരിട്ട് പോയി ചോദിക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ല.. അല്ലേൽ അന്ന് തന്നെ പറയിപ്പിച്ചേനെ..കുരുട്ട് ബുദ്ധിക്ക് കയ്യും കാലും വെച്ച സാധനമാണ് എന്റെ കാശി നാഥാ നിങ്ങള്.. സകല ഉടായിപ്പും കയ്യിലുണ്ട്.." കാർത്തിക ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.. "ആഹ്.. അത് തന്നെയാ ഞാനും പറയുന്നത്.. ഞാൻ ഭയങ്കര മോശമാണ്.. കള്ള് കുടി മുതൽ പെണ്ണ്പിടി വരെയും എന്റെ ലിസ്റ്റിലുണ്ട്.. പോരാത്തിന് കൊലപാതകമൊക്കെ ഒരു നേരമ്പോക്ക് പോലെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നവൻ.. അത് കൊണ്ട് നീയെന്നെ വിട്ട് പിടി. എന്നിട്ട് കൊള്ളാവുന്ന വല്ല പയ്യന്മാരെയും ചാക്കിട്ട് പിടിച്ചു ലൈഫ് എൻജോയ് ചെയ്യെടി. അല്ലാതെ ഒരുമാതിരി വാശി പുള്ളേരെ പോലെ.." "മ്മ്മ്.. കേട്ടിട്ടുണ്ട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. പുതിയ വല്ലോം ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയെന്റെ മോനെ.. ഇത്‌ ഓടി ഓടി തേഞ്ഞ ഡയലോഗാ.. അവളടക്കി ചിരിച്ചു.. കാശി ഒന്നും പറയാതെ അവളിൽ നിന്നും മുഖം വെട്ടിച്ചു മാറ്റി. കാർത്തികയുടെ കണ്ണുകളപ്പോഴും അവനെ പ്രണയത്തോടെ അടിമുടി നോക്കുന്നുണ്ട്. കാക്കി ഷർട്ടിന്റെ അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന രണ്ടു ബട്ടൺ.. അതിനിടയിൽ കൂടി കാണുന്ന സിൽവർ ചെയ്ൻ.. കയ്യിലും ഉണ്ട് അത് പോലൊരണ്ണം.. വൃത്തിയായി മടക്കി വെച്ച ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ.. ഇട തിങ്ങിയാ മുടി.. പിറകിലേക്ക് പാറി കളിക്കുന്നു. ചിലതൊക്കെ നെറ്റിയിലും.. ചെറുതായി പിരിച്ചു വെച്ച മീശയും.. ഡ്രിം ചെയ്തു മനോഹരമാക്കിയ താടിയും. ഇരു നിറമാണ്.. നോട്ടത്തിനും ഭാവത്തിലും കാണുന്ന ആ ഗൗരവം തന്നെയാണ് അവന്റെ ഭംഗിയും.. നീട്ടി ഹോൺ മുഴക്കി കൊണ്ട് ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ കയറിയപ്പോഴാണ് കാർത്തിക നോട്ടം മാറ്റിയത്.അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്തുള്ള ആ പ്രണയ ഭാവം അത് പോലെ തന്നെയുണ്ട്. "ഇത് വരെയും ഉള്ളത് പോലല്ല.. ഇനിയങ്ങോട്ട് ആളുണ്ടാവും. വെറുതെ വായി നോക്കി എനിക്ക് കൂടി ചീത്ത പേര് വാങ്ങിച്ചു തരരുത് നീ.." എന്നും ഇടാറുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് ബസ് പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതിനിടെ കാശി ഗൗരവത്തോടെ അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. വെറുതെ പറയുകയാണ്.. ആ പെണ്ണ് അതൊന്നും അനുസരിക്കാൻ പോണില്ലെന്ന് അത് പറയുമ്പോഴും അവനറിയാം. കൊഞ്ചിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു വഷളാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആണൊരുത്തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും രണ്ട് കിട്ടിയ തീരുന്ന കുറെ അസുഖങ്ങളുണ്ട് കുരിപ്പിന്. "വായി നോട്ടം.. അതൊരു കലാരൂപമാണ് മിസ്റ്റർ കാശി നാഥൻ..ഞാനതിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഒരു കലാ കാരിയും. അതിനെ ഇങ്ങനെ പുച്ഛിച്ചു വിടല്ലേ.. എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്.. ഈ നാട്ടിലെങ്ങനെ ഒരു കലാ രൂപം വളരും.. പറയ്യ്.. എന്റെ നാഥൻ പറയ്യ്... അവൾ അവനു നേരെ കൈ നീട്ടി ഭാവ ഭിനയ ത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇങ്ങനെ പോയ.. എന്നേ നീയൊരു കൊലകാരനാകും.." കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ബസ് ഓഫ് ചെയ്തു. "ബോർഡ് തിരിച്ചിടണ്ടേ..." കാർത്തിക ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഓഓഓ വേണ്ട.. നീ അവിടുന്നൊന്ന് മാറി തന്നാ ഞാൻ ചെയ്യും..അതിനെനിക്ക് ഒരാളുടെ സഹായമൊന്നും വേണ്ട.." "അതിനിപ്പോ ഞാൻ എന്തിന് മാറണം" "എനിക്ക് നിന്നെ ഒട്ടും വിശ്വാസമില്ല.." "ശോ.. പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. അതൊക്കെ കല്യാണത്തിന് ശേഷം മതി ന്നാ എനിക്ക്..ഇനിയിപ്പോ കാശ്യേട്ടൻ നിർബന്ധിച്ചു പറഞാ ചെലപ്പോ.." തുടരെ കണ്ണ് ചിമ്മി നഖം കടിച്ചു നാണം അഭിനയിച്ച് പൊലിപ്പിക്കുന്നവളുടെ തല മണ്ട നോക്കി ഒന്ന് പൊട്ടിക്കാനാണ് കാശിക്ക് തോന്നിയത്. ഇനിയും അവിടുന്നാ താനത് തന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നിയിട്ടാണ് കാശി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റ് വിട്ട് എഴുന്നേറ്റത്. ഡോർ തുറന്നു വെച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. "ചായ കുടിക്കാനാണേൽ ഞാനും വരട്ടെ.." അവൾ അവിടെ നിന്നും വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടും അവൻ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ അതേ പോക്ക് പോയി. കാർത്തികക്ക് പക്ഷേ യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ല. ഈ തിരസ്കാരം ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ലല്ലോ.. ഇഷ്ടം പറഞ്ഞു ചെന്നന്ന് തന്നെ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത പറഞ്ഞവൻ ഇന്നും അതിൽ നിന്നൊരു ഇഞ്ചു പോലും മാറിയിട്ടില്ല. തന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലും ആൾക്ക് ചതുർഥിയാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞിട്ടും പിന്നെയും നാണം കെട്ട് പിന്നാലെ തൂങ്ങി അങ്ങോട്ട് ഇടിച്ചു കയറി മിണ്ടുന്നതും.. തനിക്കാ കലിപ്പാനെ അത്ര മാത്രം ഇഷ്ടമായതു കൊണ്ടാണ്. അത്രമേൽ അവൻ തന്നിൽ അലിഞ്ഞു പോയത് കൊണ്ടാണ്. കൊമ്പത്തെ വീട്ടിലെ ഇവനെക്കാൾ കാണാൻ കൊള്ളാവുള്ള നല്ല അടിപൊളി ചെക്കന്മാർ പിറകെ നടന്നിട്ടും ഈ ഒറ്റ ഒരുവൻ തന്റെ ഹൃദയമപ്പാടെ കവർന്നെടുത്തത് കൊണ്ടാണ്. ഹൃദയത്തിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രം സ്ഥാനമുള്ളു.. അത് കൊണ്ട് ആ സ്ഥാനം അവനു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയൊരു കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ അസാധ്യം.. അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചു തരില്ല എന്നത് മാത്രമാണ് അവന്റെ പ്രശ്നം.. ആ കുമ്മൂസിനെ ഇഷ്ടമാണന്നൊക്കെ വെറുതെ പറയുവാണ്. തന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ അവളെ കൂടി കൂട്ട് പിടിച്ചുള്ള ആ നാടകം തനിക്കെന്നോ മനസിലായതാണ്. എന്നാലും പിടി തരില്ല. മെരുങ്ങത്ത ഒറ്റ കൊമ്പനെ പോലുള്ള ആ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് തനിക്കവനിൽ ഏറെ ഇഷ്ടവും.. ജീവിതത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയി എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവനെടുത്ത തീരുമാനം.. അത് തന്നെയാണ് അവന്റെ ചങ്കൂറ്റവും. ഒരുപാട് ആണുങ്ങളെ കണ്ടിട്ടും അവരിലൊന്നും താൻ കാണാത്തൊരു ധൈര്യം.. വീറും വാശിയും. അവനോട്‌ തനിക്കുള്ളത് പ്രണയമാണ്. അടക്കാൻ കഴിയാത്ത.. അളക്കാൻ കഴിയാതത്രേ പ്രണയം. അവനു തന്നോട് ഒട്ടുമില്ലാത്തതും അത് തന്നെ.. തന്റെ പ്രണയം വളരാൻ.. അത് നില നിർത്താൻ അവൻ തനിക്കൊന്നും തന്നിട്ടില്ല. ഒരു നോട്ടമോ.. ഒരു വാക്കോ.. അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇഷ്ടമാണെന്നൊരു വാഗ്ദാനം പോലും.. എന്നിട്ടും പക്ഷേ.. തനിക് തോന്നാറുണ്ട് തന്റെ ശ്വാസം പോലും നിർത്താൻ കഴിവുള്ള എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികതാ അവനുണ്ടെന്ന്.. താൻ പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം.. അന്നായിരുന്നു താനവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. അവനന്ന് അച്ഛനെ കാണാൻ വന്നതാണ്. അന്നും അച്ഛനൊരു ബസ്സുണ്ട്. അതിലെ ഡ്രൈവർ ആവാൻ വന്നതാണവൻ ആദ്യകാഴ്ച.. അന്നും ആ കണ്ണിലെ രൗദ്രഭാവമാണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആരെയും കൂസലില്ലാത്ത പോലൊരു നോട്ടം. ഭാവം. പിന്നെ പിന്നെ അവനച്ഛന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറി..അച്ഛന്റെ കൂടെ കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. അത്രത്തോളം വിശ്വാസമില്ലാതെ അച്ഛനത് വരെയും ആരെയും ഒപ്പം കൂട്ടാറില്ലെന്ന് തനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യമായിരുന്നു. അച്ഛനിൽ നിന്നും അവന്റെ കഥയറിഞ്ഞു. പഠനം പോലും ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ജോലിക്കിറങ്ങി കുടുംബം പോറ്റിയ കഥ.. വീടിന്റെ മേൽ ലോൺ എടുത്തിട്ട് ഏട്ടനെ പഠിപ്പിച്ചു വിട്ടു.. ജോലി കിട്ടിയിട്ടും കാശ് കയ്യിൽ വന്നിട്ടും ആ ബാധ്യത കാശിക്ക് മേൽ തന്നെ വെച്ചു മാറിയ അവന്റെ ഏട്ടന്റെ ചെറ്റത്തരം അറിഞ്ഞു.. അവനത് വരെയും ചെയ്തിരുന്നു ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടതറിഞ്ഞു.. വീട് ജപ്തി ചെയ്യേണ്ടി വന്നൊരു സാഹചര്യം വന്നിട്ടും അച്ഛൻ ഉറങ്ങുന്ന മണ്ണ് വിട്ടു കളയില്ല എന്നവന്റെ വാശി അറിഞ്ഞു.. അതിന് വേണ്ടി ആരോടും കൈ നീട്ടി കാണിക്കാതെ തന്നെ രാവും പകലും പൊരുതുന്ന അവന്റെ മനോബലമറിഞ്ഞു.. വീട്ടുകാർ മുഴുവനും അവന് എതിരാണെന്നറിഞ്ഞു അങ്ങനെ അങ്ങനെ പതിയെ പതിയെ അവനെ മുഴുവനായും അറിഞ്ഞു വന്നു.. ആ അറിവ് ആദ്യമൊരു ആരാധനയായി.. ഒരു സൗഹൃദം കൊതിച്ചെങ്കിലും അതിനൊന്നും അവൻ നിന്നു തന്നില്ല. നേരിട്ട് കണ്ടാൽ ഒരു ചിരിക്കപ്പുറം ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ പോകുന്നവൻ പിന്നെയെപ്പഴോ..തന്റെ ഉള്ളം കീഴടക്കി. പ്രാണനായി മാറി... തുടരും.. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ പ്രണയം കൊണ്ട് ആറാടുകയാണ് ഗയ്‌സ്.. 😀 എന്താവോ എന്തോ..😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif❣️

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _42 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 പെട്ടന്നിത് കണ്ടപ്പോൾ.. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ.. " കാശിയുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അശോകേട്ടൻ ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല. ആത്മനിന്ദ നിറഞ്ഞ ആ ചിരി അയാൾ കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് കാശി തിരിഞ്ഞിരുന്നതും. തന്നെ വിശ്വസമില്ലെന്ന് അയാൾ അൽപ്പം മുന്നേ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ആ വാക്കുകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് അത് പോലെ തന്നെ കാണും. കാരണം ആദ്യമായി ഉള്ളിൽ നാമ്പിട്ട അവന്റെ പ്രണയത്തിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞു കൊണ്ടാ വിശ്വാസത്തെ നേടി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചങ്ക് കുത്തി തുളക്കുന്ന അവളിലെ പ്രണയത്തിനൊരു പുൽകൊടിയുടെ വില പോലും കൊടുത്തില്ല. അതിന്റെ ശിക്ഷയാവുമോ ഇനി. ഒരേ സമയം അവനങ്ങനെ തോന്നി. എല്ലാം അയാൾ അറിഞ്ഞതിന്റെ ആശ്വാസത്തിനൊപ്പം ഇനിയീ വിവരം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് അയാൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം.. അതവനെ വല്ലാതെ ആശങ്കപ്പെടുത്തി. എല്ലാത്തിനും വലുത് അശോകന് കുടുംബം തന്നെയാണ്. അത് അവനോളം ആർക്കറിയാം. എങ്കിലും തുറന്നു ചോദിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ ചോദ്യം അവനുള്ളിൽ തന്നെ മരിച്ചു വീണു. എന്നാലും ആരായിരിക്കും ഇത്രയും തെളിവ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അയാളെയും തന്നെയും തെറ്റി പിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.. അയാള ഫോട്ടോ കാണിച്ച നിമിഷം മുതൽ അവന്റെയുള്ളിൽ അതുമുണ്ട്. ഉള്ളിലൊരു മുഖമുണ്ട്. അത് തന്നെയാണോ എന്നുറപ്പിക്കണം ആദ്യം. ആ ഓർമയിൽ തന്നെ അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. "എന്റെ ശത്രുക്കൾ കുടുംബത്തിൽ കയറി കളിച്ചു തുടങ്ങി. എത്രയും പെട്ടന്ന് അവരെ സേഫാക്കണം കാശി " അശോകേട്ടനൊരു വല്ലായ്മയോടെ അവനെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും അവനെ സംശയിച്ചതിൽ അയാൾക്ക് ചെറിയൊരു കുറ്റബോധമുണ്ട്. കുറച്ചു കൂടി ഫ്രീ ആയിട്ട് വേണമായിരുന്നു അവനോട് ഈ കാര്യം ചോദിക്കാനെന്നും തോന്നി. പക്ഷേ പെട്ടന്നീ ഫോട്ടോ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ അതിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയൊരു വികാരമുണ്ടയാൾക്ക്. കാശിയെ അയാൾക്കിഷ്ടമാണ്. എങ്കിലും സ്വന്തം മരുമകനായി സ്വീകരിക്കാൻ മാത്രം ആ ഇഷ്ടം അപ്പോഴും വളർന്നിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് ആ ഫോട്ടോ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ താൻ കൊടുത്ത സ്വതന്ത്ര്യം അവൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്തു എന്ന് തന്നെയാണ് തോന്നിയത്. ആ ഒരു ദേഷ്യം തന്നെയാണ് അവനോട് കാണിച്ചതും. പക്ഷേ കാർത്തികയോട് അങ്ങനൊരു ഇഷ്ടമില്ലെന്നും അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ മകളെ മോഹിക്കാൻ മാത്രം അവൻ ആളല്ലെന്നും അശോകന്റെ മകൾ എന്നതിൽ കവിഞ്ഞൊരു ബന്ധവും അവർ തമ്മിൽ ഇല്ലെന്നും അവൻ തന്നെ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആശ്വാസം..അത് ചെറിതൊന്നുമല്ല. കാശിനാഥൻ കള്ളം പറയില്ല. അതയാൾക്ക് ഉറപ്പാണ്. ഇനിയിപ്പോ കാർത്തുവിനോട് അവന് അങ്ങനൊരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ... അവളെ സ്വന്തമായി വേണമെന്ന് അവൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഈ ലോകം തന്നെ മുഴുവനും എതിര് നിന്നാലും.. ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അവനാ ഇഷ്ടത്തെ കൈ വിടുകയുമില്ല. അതും അയാൾക്കറിയാം. "നീയൊന്നും വിചാരിക്കരുത് കാശി. പെട്ടന്നിതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ.. അതിന്റെയൊരു ടെൻഷൻ ഞാൻ.. നിനക്കെന്നെ മനസിലാവുമല്ലോ. അല്ലേ." തനിക്ക് മുഖം തരാതെ അപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന കാശിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടത് അശോകൻ പറഞ്ഞത് അങ്ങേയറ്റം ആത്മാർത്ഥ മായിട്ട് തന്നെയാണ്. "ഏയ്.. ഇല്ല അശോകേട്ടാ.. ഞാൻ.. ഞാനെന്ത് വിചാരിക്കാൻ. എനിക്കറിയാലോ.." വിളറിയ ചിരിയോടെ അത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ആദ്യത്തെ പോലൊരു മാനസികവസ്ഥയിൽ അവനയാളെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇടപെടാൻ പറ്റുന്നില്ല. അകൽച്ചയുടെ അദൃശ്യമായൊരു വേലി കെട്ടി തിരിച്ചത് പോലെ.. "നമ്മുക്ക്.. നമ്മുക്കെന്നാൽ തിരിച്ചു പോയാലോ.. ഇനിയൊന്നുമില്ലല്ലോ.." കാശി അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ഇനിയും പറയാൻ താല്പര്യമില്ല എന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നു മൂളി കൊണ്ട് അശോകൻ തിരികെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. ഉള്ളിലെ വിങ്ങുന്ന നോവ് ഒന്നിറക്കി വെക്കാൻ അവനും അയാളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടി പോകണമായിരുന്നു അപ്പോൾ.. തിരികെ കാറോടിക്കുമ്പോൾ അത് മാത്രമായിരുന്നു കാശിയുടെ മനസ്സിൽ. എന്നാൽ... ഇത് വരെയും ഇല്ലാത്ത വിധം ശത്രുക്കൾ തന്റെ കുടുംബത്തെ കൂടി ഇതിൽ ഉൾപെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ എത്രയും പെട്ടന്ന് മകളെയാ ആരോപണങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തി എടുക്കാനുള്ള വഴികളാണ് അശോകന്റെ മനസ്സിൽ അതിനായാൾ കണ്ടു വച്ചൊരു വഴിയുണ്ട്. അതിൽ തന്നെയാണ് പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടാ ആലോചനയൊക്കെയും മുന്നോട്ട് പോയതും.. ❤‍🔥❤‍🔥 ബിബിച്ചായന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ..? " അരികിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ടത് ചിത്ര ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്ന് ഞെട്ടി. "എന്താ.." അവന്റെയാ ഭാവമാറ്റം കണ്ടിട്ട് ചിത്ര ബിബിയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതെന്താ.. നീ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ.." ഉള്ളിലെ വിറയൽ ശബ്ദത്തിൽ പടരാതിരിക്കാൻ ബിബിൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചോദിക്കുന്നത്. "അല്ല.. കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം ഉള്ളത് പോലെ.. പഴയ പോലൊന്നും അല്ലാത്ത പോലെ.." ചിത്ര നിഷ്കളങ്കമായൊരു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ബിബിയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തോന്നി. തന്നോടവൾക്ക് നിറയെ ഇഷ്ടമുണ്ട്. ബിബിൻ ജോർജ് തന്നെയാണ് അവളുടെ ലോകം എന്നൊക്കെ പറയാൻ മാത്രമുള്ള ഇഷ്ടം. താൻ അവളെയും മോളെയും അൽപ്പം പോലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും പാർപ്പിടവും പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും അവൾക്ക് മാത്രം കൊടുക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യവും സഹകരണവും. അതിൽ കൂടുതൽ പരിഗണന ഒന്നുമില്ല. അത്രയുമേ അവളും മോളും തന്റെ മനസ്സിലൊള്ളൂ. അത്രയൊക്കെയേ ആഗ്രഹിക്കാൻ പാടുള്ളു എന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലും ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്.. അധികം പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് സംതൃപ്തിയാണവൾ. മോളും അതേ.. ചിത്രയോടും തന്റെ അപ്പനോടും അമ്മയോടും ഉള്ളതിന്റെ ഒരംശം പോലും അടുപ്പം കുഞ്ഞിനും തന്നോടില്ല. താൻ അതൊന്നും അൽപ്പം പോലും കാര്യത്തിലോടുത്തിരുന്നില്ല. അടുത്തേക്ക് അടുപ്പം കാണിച്ചു വന്നില്ലേൽ അതും സൗകര്യം എന്ന് കരുതി.. തന്റെ സന്തോഷം.. തന്റെ എൻജോയ്മെന്റ്. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നിനും പ്രാധാന്യം കൊടുത്തില്ല. ഭവ്യ അടക്കം തനിക്ക് വളഞ്ഞവരോട് അവരുടെ ഇഷ്ടം പോലെ സംസാരിക്കാൻ രാത്രിയിൽ കുറഞ്ഞ അളവിൽ അവൾക്ക് ഉറക്ക് ഗുളിക പൊടിച്ച് കൊടുക്കുമ്പോൾ അൽപ്പം പോലും കുറ്റബോധം തോന്നിയില്ല. ഈ ജീവിതം തന്നെ അവൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഔദാര്യം എന്നുള്ളതാണ് തന്റെ മനസ്സിൽ. "എന്താ പറ്റിയെ.. എന്നോട് പറയോ.." അപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ ചിത്ര വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. അന്നാദ്യമായി ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന അനീതിക്കെതിരെ അവന്റെ മനസാക്ഷി ചോദ്യമുയർത്തി. ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം തിര തല്ലി.. "എനിക്ക്.. എനിക്കെന്തോ സുഖമില്ല.. മൂന്നാലു ദിവസമായി വല്ലാത്ത തലവേദന ഉണ്ട്.. അതാവും.." ബിബിൻ വിളറിയ ചിരിയോടെ ചിത്രയേ നോക്കി. നുണ പറയുന്നതിന്റെ വിമ്മിഷ്ടം ആദ്യമായി അവന്റെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു. എണ്ണമില്ലാത്ത നുണകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ തന്റെ വരുതിയിൽ കൊണ്ട് വരാൻ മിടുക്കനായ ബിബിൻ ജോർജ് ഉള്ളിലിരുന്നു കൊണ്ടവനെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. "നമ്മുക്കൊരു ഡോക്ടറെ കണ്ടാലോ.. എനിക്കുമുണ്ട് തലക്കൊരു പെരുപ്പ്.. കുറെയായി തുടങ്ങിയിട്ട്.. രാത്രി കിടക്കുന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ. രാവിലെ എണീക്കുമ്പോൾ തലക്കൊരു കനമാണ്.. ഞാനും ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാൻ കരുതിയിരുന്നു. നമ്മുക്ക് ഇനി ഒന്നിച്ചു പോയി നോക്കിയാലോ.." ചിത്രയുടെ ആ പറച്ചിൽ. ബിബി വിയർത്തു പോയി. താൻ കൊടുത്ത ഉറക്ക് ഗുളിക സമ്മാനിച്ചതാവും അവൾക്കീ പ്രശ്നമെല്ലാം. ഒരു ഡോക്ടറെ കാണുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ പുറത്ത് വരാൻ പിന്നെ അധികസമയമൊന്നും വേണ്ട.. അവന് വല്ലാത്ത പരവേശം തോന്നി. "പോയാലോ.." അവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാഞ്ഞത് കൊണ്ട് ചിത്ര ഒന്നുകൂടി ചോദിച്ചു പോകാം.. സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുകയേ അവനപ്പോൾ വഴിയുള്ളു. "എനിക്കൊരു ഗ്ലാസ്‌ കട്ടൻ എടുത്തിട്ട് വാ.."അവളെ തനിക്കരികിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് അവനത് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവനത്രയും തന്നോട് സംസാരിച്ചതിന്റെ നിറവിലായിരുന്നു ചിത്ര അവിടെ നിന്നും ഉത്സാഹത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് പോയത്.. ❤‍🔥❤‍🔥 ആർത്തിയോടെ കഞ്ഞി കുടിക്കുന്ന കല്ലു മോളെ നോക്കുമ്പോൾ ശിവയുടെ ഉള്ളു നൊന്തു. പനിയുടെ അവശതയിലും അതിന്റെ വിശപ്പാണത്. "ഒരു പ്ളേറ്റ് കൂടി പറയട്ടെ.." അവർക്കിലേക്ക് വന്നു കൊണ്ട് ശിവ ചോദിച്ചു. "അയ്യോ.. വേണ്ട.. ശിവ. മോൾക്കിത് മതി.." ഗായത്രി വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. "താനും കൂടി കഴിക്ക്.. ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിൽ പോയി ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് വേണ്ടേ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളുടെ അനുവാദം കാത്ത് നിൽക്കാതെ തന്നെ ഒരു പാത്രം കഞ്ഞി കൂടി പറഞ്ഞു. ഗായത്രി വല്ലായ്മയോടെ നോക്കുന്നത് അവനപ്പോൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. "മോളെ ഇങ്ങ് താ.. എന്നിട്ട് താനത് കഴിക്ക്.." കല്ലു മോൾക്ക് കഞ്ഞി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞതും ശിവ വീണ്ടും അവരുടെ അരികിൽ ചെന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ശിവ ടേബിളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാരി എടുത്തു. വിശപ്പ് മാറിയപ്പോൾ അവളൽപ്പം ഉഷാറായിരുന്നു. തന്നോട് ഇണക്കമില്ലാതെ ചിണുങ്ങി കരയുന്നാ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അതിനിടയിൽ തന്നെ കുഞ്ഞിനോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത് കേൾക്കെ ഗായത്രി അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... തന്നോട് അൽപ്പം കരുണ കാണിച്ച മറ്റൊരുവൻ.. കരുതൽ കാണിച്ചവൻ... ശിവ പോയ വഴിയേ നോക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിക്ക് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. നന്ദിയോടെ അവളുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. കണ്ണീരുപ്പ് കൂടി കലർത്തി കൊണ്ടാ കഞ്ഞി വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കോരി കുടിച്ച് കൊണ്ടവൾ ചെല്ലുമ്പോൾ ശിവ കുഞ്ഞിനെ ഇണക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "തീർന്നോ.. പോയാലോ ഇനി.." അവളെ കണ്ടതും ശിവ ചോദിച്ചു. അവൾ തലയാട്ടി.. എന്നാൽ വാ.." കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ശിവ മുന്നോട്ട് നടന്നു. "മോളെ ഞാനെടുക്കാം ശിവ.." അവനൊപ്പം ധൃതിയിൽ നടന്നു ചെന്ന് കൊണ്ട് ഗായത്രി പറഞ്ഞു. "കുഴപ്പമില്ല.. ദേ അവിടം വരെയും അല്ലേ.." നിർത്തിയിട്ട ബൈക്ക് ചൂണ്ടി കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. ഗായത്രി പിന്നെന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവനൊപ്പം തന്നെ നടന്നു. ബൈക്കിന്റെ അരികിലെത്തിയതും ശിവ കുഞ്ഞിനെ കൊടുത്തു. "ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വിട്ടാൽ മതി ശിവ.." അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യവേ ഗായത്രി പറഞ്ഞു. ബസ്സ് ഇറങ്ങിയാലും നടക്കേണ്ടി വരും. എന്നാലും പിന്നെയും ശിവയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ തോന്നാതെയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്. "അത് നമ്മുക്ക് നോക്കാം.. ഇപ്പൊ നീ കയറിയിരിക്ക്.. കുഞ്ഞ് വെയിൽ കൊള്ളുന്നു.." ശിവ പറഞ്ഞു. കല്ലു മോളെ നടുവിലിരുത്തി കൊണ്ട് ഗായത്രിയും കയറി. ശിവ പക്ഷേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിർത്തിയില്ല. അവനത് ചെയ്യുമെന്ന് അവൾക്കും തോന്നിയില്ല. എങ്ങോട്ടോ പോകാൻ ധൃതിയിലിറങ്ങി വന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലേക്കാണ് അവരങ്ങനെ ചെന്ന് നിന്നത്.. തുടരും.. സുഭാഷ്.. സുഭാഷ്.. എന്നാലും ലവനെങ്ങോട്ടാ ഇത്രയും ധൃതി യിൽ ന്നാ ഇനിക്ക്.. 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ ഭാമയും കൂടിയാണ് ആ രാത്രി നന്ദക്ക് കൂട്ടിരുന്നത്.... അവൾക്ക് ബോധം വന്നെങ്കിലും കൂടുതൽ സമയവും ആരോടും സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തതു പോലെ കണ്ണടച്ച് കിടപ്പായിരുന്നു അവൾ. എത്ര വേണ്ടെന്നു വെച്ചിട്ടും ഭാമയ്ക്ക് ഇതേ പറ്റി അഗ്നിയോട് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ ആയില്ല.... നന്ദ ഉറങ്ങിയാ സമയം നോക്കി ഹോസ്പിറ്റലിലെ റൂമിനു പുറത്തെ കോറി ഡോറിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഭാമയും അഗ്നിയും "എന്താ അഗ്നി ഞാൻ ഈ കാണുന്നതൊക്കെ ....?? നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാണ് നീ നന്തയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്... നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമല്ല എന്നൊരു സ്റ്റാൻഡിൽ നീ ഉറച്ചു നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ ഈ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇതിപ്പോൾ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ നീ സമ്മതിച്ചിട്ട് തന്നെയാണ് ഈ വിവാഹം നടന്നത്. പിന്നെന്താണ് നീങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചത്....??" അവൻ മൗനമായി തന്നെ തുടരുന്നത് കണ്ടതും ഭാമയ്ക്ക് പിന്നെയും ദേഷ്യം വന്നു "അഗ്നി ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് എനിക്കൊരു മറുപടി വേണം...." ഭയമയുടെ ശബ്ദത്തിന് ഇന്നോളം ഇല്ലാതിരുന്നൊരു കനം. "നന്ദയുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും എന്തൊക്കെയോ തെറ്റുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. പക്ഷേ എത്ര പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റ് അവൾ നിന്നോട് ചെയ്താലും അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്. അവഗണന കൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന വേദനക്ക് നമുക്ക് ഒന്നു കൊണ്ടും പകരം വെയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല.... ഒന്നിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം ആണെങ്കിൽ അതിനും സൊല്യൂഷൻ ഉണ്ട്. നീ എന്റെ മകനാണ്.... കാര്യം നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനൊന്നു സംഭവിച്ചാൽ മറ്റാരേക്കാളും ഞാനാകും വിഷമിക്കുന്നത്.... പക്ഷേ.... മറ്റുള്ളവർക്ക് വിഷമം ആകും എന്ന് കരുതി നിങ്ങൾ രണ്ടാളും ഇങ്ങനെ അഭിനയിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്കും വിഷമം ഉണ്ട്...." ഭാമ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അവർ അഗ്നിയെ നോക്കി... ഇത്രയും നേരം അവന് മുഖം കൊടുക്കാതെയാണ് അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. അവർക്ക് പിന്നിൽ കൈ കെട്ടി നിൽക്കുകയാണ് അവൻ "അമ്മ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞോ?? കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എനിക്കും ചിലത് പറയാൻ ഉണ്ട്. അവൾ എന്നേ വിവാഹം കഴിച്ചത് പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല. എനിക്ക് അങ്ങനെ യാതൊരു വിധ ഇഷ്ടവും അവളോട് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ കൈ കൊണ്ട് കെട്ടിയ താലി ഇന്നവളുടെ കഴുത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു. ഞാനൊരു താലി അവളുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് സംരക്ഷിക്കാനും എനിക്കറിയാം... അത് കൊണ്ട് അമ്മ ഭാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ആലോചിച്ചു മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കണ്ട...." "ഓക്കേ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.... പിന്നെന്തിനാണ് നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും രണ്ടിടങ്ങളിൽ കിടക്കുന്നത്...?? അതെല്ലാം പോട്ടെ.... ആറു മാസമായി നിങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്ന് വരെ നിങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്ന് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് പോലും ഞങ്ങൾ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല..... അതിനു എന്ത് മറുപടിയാണ് നിനക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത്....??" ഭാമയുടെ ആ ചോദ്യത്തിൽ അഗ്നിക്ക് അടി പതറി "അത്..." അവൻ മറുപടി പറയാൻ നിന്നു വിക്കി... അൽപ്പം സമയം എടുത്തെങ്കിലും അവൻ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഭാമയോട് പറഞ്ഞു. അവന് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നെന്നു അവൻ നന്ദയോട് കള്ളം പറഞ്ഞതും അതിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ചും എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞതും ഭാമയുടെ കൈ അഗ്നിയുടെ കവിളിൽ പതിയൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.... അഗ്നി ആ അടി പ്രതീക്ഷിച്ചത് ആയതു കൊണ്ട് അവൻ പ്രതേകിച്ചു ഒന്നും പറഞ്ഞതെ ഇല്ല "ഈ അടി ഞാൻ നന്ദയിൽ നിന്നാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചത്..." അടി കൊണ്ട് ചരിഞ്ഞു പോയ കവിൾ നേരെ ആക്കി കൊണ്ട് അഗ്നി ഭാമയോട് പറഞ്ഞു. "അവൾ ഇതെല്ലാം അറിയുമ്പോൾ നിനക്ക് വേറെ അടി ഉണ്ടാവും... നോക്കിക്കോ...." "ഓ... ആയിക്കോട്ടെ....." അവനും മറുപടി പറഞ്ഞു.. ശേഷം അവൻ വീണ്ടും തുടർന്നു "ആക്ച്വലി എനിക്ക് നന്തയെ പണ്ട് മുതലേ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു.... പണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാൽ അവൾ താമസിക്കാൻ വേണ്ടി അമ്പലപ്പാട്ട് വന്ന നാൾ മുതൽ.... പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ അമ്മയെ നോക്കി. ഒപ്പം അഗ്നിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആ പാവാടക്കാരി പെൺകുട്ടി കടന്നുവന്നു. ദേഷ്യത്തിന്റെ മുഖം മൂടിയണിഞ്ഞു ആ ഇഷ്ടം ഞാൻ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു സൂക്ഷിച്ചത് പോലും അവൾ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കട്ടെ എന്ന് കരുതിയായിരുന്നു... സ്വന്തമായി ഒരു ജോലിയൊക്കെ കിട്ടിയ ശേഷം അവൾക്ക്‌ വിവാഹമാലോചിക്കുന്ന നേരത്ത് മുത്തശ്ശിയോട് നന്ദയെ എനിക്ക് വേണമെന്ന് പറയാൻ കരുതിയിരുന്നവനാണ്. അതിനിടക്കാണ് സംഭവങ്ങൾ ഇങ്ങനെ മാറി മറിഞ്ഞത്..... പിന്നീട് അവളുടെ നാവിൽ നിന്നു തന്നെ പല തവണയായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി എന്നേ അവൾക്ക് വെറുപ്പാണെന്ന്.... അതൊക്കെ കൂടി ആയപ്പോൾ ആണ് പാർവ്വതിയെ ഇറക്കി ഞാൻ മുൻപ് സ്നേഹിക്കുന്ന കുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു അവളുടെ മുൻപിൽ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്.... പക്ഷേ കാര്യങ്ങൾ ഇത്രത്തോളം വന്നെത്തുമെന്ന് ഞാനും കരുതിയില്ല..... കുറച്ചു മുൻപ് ആരോഹി പറഞ്ഞാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് അവളുടെ സെക്കന്റ്‌ സെമെസ്റ്റർ എക്സാം റിസൾട്ട്‌ വന്നെന്ന്.... കോളേജിന്റെ റാങ്ക് പ്രതീക്ഷ ആയിരുന്നവൾ ജസ്റ്റ്‌ പാസ്സ് മാത്രം ആയിരുന്നെന്നു... ചിലപ്പോൾ അതൊക്കെ കൊണ്ടാവാം നന്ദ ഇന്ന് അങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറിയത്....." അത്രയും നേരം അവൻ പറഞ്ഞത് മുഴുവനും ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുകയായിരുന്നു ഭാമ "എന്തു വന്നാലും അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത് നീ.... അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തേലും തരത്തിൽ ഉള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടെകിൽ സാവധാനം അത് മാറ്റിയെടുക്കണം... പാവം കുട്ടി.. അവൾ ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ട് മോനെ.. ഒരു നിമിഷവും നീറി പിടഞ്ഞാണ് അവൾ ജീവിക്കുന്നത്.. നീ അവളെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കണം മറുപടി എന്നത് പോലെ അഗ്നി തലയാട്ടി.... തുടരും

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _41 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 നീ ഇവിടിരിക്ക്.. ഞാനീ ഡ്രസ്സ് മാറിയിട്ട് വരാം " തന്നെ കണ്ടതും മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി പോയ അശോകനെ നോക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. അയാൾക്കെന്തോ ഒരു മാറ്റം. അതെന്താണെന്ന് അറിയില്ലെലും അത്രയും നാൾ ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടു ശീലിച്ചോരു പരിചയം വെച്ചിട്ട് ആ മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ കാശിക്ക് വല്ല്യ പ്രയാസമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്ഥായിയായ അയാളുടെ ഭാവം ഗൗരവം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തന്നോട് ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ അങ്ങനെയും ചെയ്യാറില്ല. ഇതിപ്പോ എന്ത് പറ്റിയെന്നാവോ എന്നോർത്തിരിക്കെ തന്നെ അശോകൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. വെള്ള ഷർട്ടും വെള്ളമുണ്ടുമെല്ലാം ഇട്ട് ഉടുത്തോരുങ്ങി വന്നയാളുടെ മുഖത്താ വെളുപ്പിന്റെ തിളക്കമില്ലെന്ന് കാശി ഒരുവട്ടം കൂടി നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ തോന്നലല്ലെന്ന് അവനും മനസ്സിലായി. അയാൾക്ക് പിറകെ വന്ന തുളസി അവനെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടിയും അതൊരു അഭിനയം പോലെയാണ് കാശിക്ക് തോന്നിയത്. നെഞ്ചിൽ കൂടിയൊരു മിന്നലൊളി പാഞ്ഞു പോയത് പോലെ തോന്നിയിട്ടും അവനത് പുറമെ ഭാവിച്ചില്ല. വാ... കയ്യിലൊരു കവറുണ്ട് അശോകേട്ടന്റെ. വണ്ടി ഞാനെടുക്കാം. " കാശി അയാളെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കീ അവന് നേരെ നീട്ടിയിട്ട് നേരെ പോയി കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. തുളസിയേ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാശ്ശിയും കാറിന്റെ നേരെ ചെന്നു. കാരണമറിയാത്തൊരു ഭീതി അവനെയപ്പോൾ മുതൽ അടക്കി ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഹൃദയം കൊണ്ട് വാദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അശോകേട്ടന്റെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖം കാണെ അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതമായി. കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്കിറങ്ങിയിട്ടും അയാളൊന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി ഇരിപ്പാണ്. എന്ത് പറ്റിയെന്ന് ചോദിക്കാൻ അവനും കഴിയുന്നില്ല. ധൈര്യമില്ല. അൽപ്പനേരം കൂടി ആ മൗനം അവരിലങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിന്നു. കാർത്തുവും നീയുമായി എന്താ കാശി ബന്ധം.. " ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിമിഷം ആ ചോദ്യം അവന് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അന്ന് വരെയും അവൻ കാണാത്ത കേൾക്കാത്ത ഒരു ഭാവത്തിൽ അയാളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സ്റ്റിയറിങ്ങ് ഒന്ന് പാളി. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിച്ചു. ഒരുപാട് ഭയത്തോടെ കാത്തിരുന്ന ആ നിമിഷമാണിപ്പോൾ തൊട്ടരികിലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. "കാർ അങ്ങോട്ട് ഒതുക്കിയിട്.." കുറച്ചു മുന്നിലുള്ള ഒരു മരതണലിലേക്ക് ചൂണ്ടി അശോകൻ അത് പറയുമ്പോൾ തലയട്ടാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാശി അയാൾ പറഞ്ഞത് അത് പോലെ ചെയ്തു. അവിടെ ചെന്ന് കാശി കാർ നിർത്തിയതും അശോകൻ കയ്യിലുള്ള കവർ അവന്റെ നേരെ നീട്ടി. കാശി സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "തുറന്നു നോക്ക്.." ആക്ഞ്ഞ പോലുള്ള ആ സ്വരം. അന്ന് വരെയും അയാളോട് തോന്നാത്തൊരു ഭയം അവന്റെ സിരകളിൽ കൂടി അരിച്ചു കയറി. ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.. ഇനിയങ്ങോട്ട് ചെയ്യുകയുമില്ല എന്നൊരു ആത്മ വിശ്വസത്തെ അവൻ കൂട്ട് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടിയും ആ നിമിഷം അതൊരു ദയനീയ പരാജയമായി മാറിയിരുന്നു. കവർ തുറക്കും മുന്നേ അവനൊന്ന് കൂടി അശോകന് നേരെ നോക്കി. വലിഞ്ഞു മുറുകിയ ആ മുഖം ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങളെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. വർദ്ധിക്കുന്ന ഹൃദയമിടിപോടെ കാശി കവർ തുറന്നു. കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് ആണെന്ന് കണ്ടതും അവന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. അത് താനും കാർത്തുമായുള്ളതാണെന്നുള്ളത് കൂടി തിരിച്ചറിവ് വന്നതോടെ അവനത് ഓരോന്നും ധൃതിയിൽ എടുത്തു മാറ്റി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പത്തിരുപത് ഫോട്ടോസ്. എല്ലാം താനും കാർത്തുവും ഏറ്റവും ഇന്റിമേറ്റ് സീൻ പോലുള്ളത്. കാണുന്ന ആർക്കും സംശയങ്ങൾ തോന്നും വിധം അടുത്തിടപഴുകുന്ന താനും അവളും. കുറച്ചു നാൾ മുന്നത്തെ അടക്കം കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ മുതലുള്ളത് വരെയും അതിലുണ്ട്. കാശിയുടെ ഷർട്ട് വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവനാ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. ഇനിയെന്ത് പറഞ്ഞാലാണ് ഇയാൾ തന്നെയൊന്ന് വിശ്വസിക്കുക എന്നായിരുന്നു അവന്റെ നെഞ്ചിലപ്പോൾ. ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ..എത്ര ശ്രദ്ധിച്ചു. എത്ര മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളെ താൻ അവഗണിച്ചു. കാശി നാഥന്റെ പേരിൽ ഇയാളുടെ മകൾ വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ.. കാശി നാഥന്റെ പ്രണയം കൊണ്ട് ഇയാളുടെ അരുമ കനിയായ ഒറ്റ മകളുടെ ജീവിതം ഒന്നുമല്ലാതായി പോകാതിരിക്കാൻ.. ഉള്ളു നിറയുന്ന തന്റെ ഇഷ്ടം പോലും അടക്കി പിടിച്ചത്.. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം അവളുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ചിരികൾക്കും നോട്ടങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പതറാതെ പിടിച്ചു നിന്നത്..കാശി നാഥന്റെ ആദ്യ പ്രണയത്തെ എല്ലാ പരിശുദ്ധിയോടും കൂടെ കാത്ത് വെച്ചത്.. എല്ലാം.. എല്ലാം വെറുതെയാവുന്നു. ആരറിയരുതെന്ന് കരുതിയോ അയാൾ തന്നെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതും ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ തെളിവുകളോടെ തന്നെ. ഇനിയെന്താവും എന്നോർക്കുമ്പോൾ കൂടി അവനപ്പോൾ ശെരിക്കും ഭയന്ന് പോയി. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ മനസ്സിലെ വിശ്വസം പോയെന്നുള്ളതിനേക്കാൾ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ അവൾ.. അവനേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ വേദനിക്കെണ്ടി വരുമോ എന്നുള്ളതാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു വെപ്രാളവും. അശോകനെ അവനറിയാമല്ലോ. താൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് നടത്താൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകുന്ന അയാളുടെ വാശിയെ അവനറിയാമല്ലോ.. "കാശി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.." വീണ്ടുമാ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം. എനിക്കൊരു ഉത്തരം വേണം എന്നുള്ള ദാർഷ്ഢ്യം കൂടിയുണ്ടതിൽ. "അശോകേട്ടനെന്നെ വിശ്വസമില്ലേ.." വിളറിയ ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "ഉണ്ടായിരുന്നു..ഇതെന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടും വരെയും.." അവന്റെ മടിയിൽ നിന്നുമാ കവർ തിരികെ എടുത്തു കൊണ്ടയാൾ പറയുമ്പോൾ ഈർച്ചവാൾ പാഞ്ഞു കയറിയത് പോലെ അവനൊന്നു പുളഞ്ഞു പോയി. ഇപ്പോഴില്ല എന്നത് പോലൊരു ഭാവമുണ്ടയാൾക്ക്. "ഇതിലെന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ ന്നാ എനിക്കറിയേണ്ടത്.." ആ കവർ ഉയർത്തി കാണിച്ചു കൊണ്ടയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "ഈ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമാണ്.." കാശി പറയുമ്പോൾ അശോകന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി ചെറുതായി. അപ്പൊ നീയെന്നെ... " പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടയാൾ അവനെ നോക്കി. "ചതിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ.." അവന്റെ സ്വരവും ഉറച്ചു. കണ്ണിലെ ഭയമെല്ലാം വിട്ട് പോയിട്ട് പകരം വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യഭാവം നിറഞ്ഞു. മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. 'പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ.. നിന്നെ വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ടല്ലേ ഞാനെന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയത്. മറ്റാർക്കും കൊടുക്കാത്ത ഫ്രീഡം തന്നത്. എന്നിട്ടും നീ.. " "ആ തന്ന സ്നേഹവും ഫ്രീഡവും ഒന്നും.. ഒന്നും ഞാനൊരിക്കലും മിസ് യുസ് ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ കാണുന്നതെല്ലാം നടന്നതാണ്. ഞാനും നിങ്ങളുടെ മകളും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ്. ഇതാര് പകർത്തി എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. ഇതിങ്ങനെ പകർത്തി എടുക്കാൻ പാകത്തിന് ഒന്നുമില്ല ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ. ഞാനവളെ സ്നേഹികുന്നില്ല. നിങ്ങളെ ചതിച്ചിട്ടുമില്ല. നിങ്ങളുടെ മകളെന്ന പരിഗണന മാത്രമാണ് കാർത്തികയോട് എനിക്കുള്ളത്. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകേട്ടന്റെ മകളെ മോഹിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നിട്ടില്ല ഞാൻ. എനിക്കറിയാം അത്.. കാശിനാഥൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. ഇന്ന് വരെയും ആരെയും ഞാൻ ചതിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളോട് ഞാൻ എന്തായാലും അത് ചെയ്യില്ല.." അവനയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പതിയെ ആ മുഖമൊരു ആശ്വാസം ഭാവം കൈ വരിക്കുന്നു. അവനുള്ളമപ്പോൾ വല്ലാതെ നീറി. എന്നേക്കാൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളെയും അവളെയും കരുതി കൊണ്ട് മാത്രം ഞാനെന്നെ കണ്ടില്ലന്ന് നടിക്കുന്നു. ഞാനെന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്ന് കളയുന്നു.. എന്നെ തന്നെ ചതിക്കുന്നു. ഞാൻ ഒഴികെ വേറെയാർക്കും വേദനിക്കില്ലലോ.. ഉള്ളു കൊണ്ടവൻ പിറു പിറുത്തു. ❤‍🔥❤‍🔥 ശിവ ചെല്ലുമ്പോൾ കാശി പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഗായത്രി ഇല്ല. വരാന്തയെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. കാത്ത് നിന്ന് കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഗായത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് പോയോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടാണ് ശിവ ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. എന്തായാലും അവിടെ ചെന്നൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് കണ്ടില്ലേൽ കാശിയെ വിളിക്കാം എന്നോർത്തു കൊണ്ടാണവൻ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നത്. ഒന്നു രണ്ടു പേരവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ചുറ്റും നോക്കുന്നയിടെ കുറച്ചു മാറിയുള്ള പൈപ്പിൻ കീഴിൽ ഒരു സ്ത്രീ നില്കുന്നത് കണ്ടു. കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞും ഉണ്ട്. വ്യക്തമായി കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ട് അത് ഗായത്രി ആണോ എന്നവന് മനസ്സിലായില്ല. ശിവ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. ഛർദിച്ചു കുഴഞ്ഞ കല്ലു മോളെ വാരിക്കോരി എടുത്തു നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണിലും നീർ തിളക്കം. ഗായത്രി.." അവളാണെന്ന് മനസ്സിലായതും ശിവ ധൃതിയിൽ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. . അവനെ അവിടെ കണ്ടതും ഗായത്രിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "കാശി പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ ഞാൻ.. അവന് വേറെരു അത്യാവശ്യം. ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥം അറിഞ്ഞത് പോലെ ശിവ പറഞ്ഞു. "ഇതെന്താ ഇവിടെ നില്കുന്നെ.." ശിവ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. മോൾ.. ഒന്നു ഛർദിച്ചു.." ഡോക്ടറെ കാണണോ ഇനി.." അവൻ കുറച്ചു കൂടി അവരുടെ അരികിൽർക്ക് നീങ്ങി ചെന്നു. നല്ല പനിയുണ്ട് ശിവ. മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടില്ല. രാവിലെ ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കാതെ വന്നതാ.. അതിന്റെയാണ്.. ഛർദി.. കഞ്ഞി കൊടുത്തിട്ട് വേണം മരുന്ന് കൊടുക്കാൻ.. " കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോഴും ശിവയുടെ നോട്ടം വാടിയ താള് പോലെ അവളിൽ പറ്റി ചേർന്നു കിടക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞ് മുഖത്തെക്കാണ് ശിവയുടെ നോട്ടം. പാടെ തളർന്നു പോയിരിക്കുന്നു അത്. "വന്നേ.. ആദ്യം മോൾക്ക് കുറച്ചു കഴിക്കാൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാം.. ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നെ.." ശിവ ഗായത്രിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അത്.. ഞാൻ വീട്ടിൽ.. " ഗായത്രിക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി. "എടോ കുഞ്ഞിന് വയ്യ. ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിലെത്തി താൻ വെച്ചുണ്ടാക്കി കൊടുക്കുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞിന്റെ അസുഖം കൂടും. അത് പിന്നെ തനിക്കു കൂടുതൽ പണിയാകും. അത് കൊണ്ടിങ്ങു വാ.." ശിവ നിർബന്ധിച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിക്ക് പിന്നെ ഒന്നും പറയാനില്ല. കുഞിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ പോകാതിരിക്കാൻ വയ്യ. എന്നാൽ വൈകി എത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന പുകിൽ ഓർത്തിട്ട് പോകാതെയും വയ്യ. അവളിലെ അമ്മയും ഭാര്യയും പോരിനിറങ്ങി. ഒടുവിൽ അവളിലെ അമ്മ ജയിച്ചു.. ശിവക്ക് പിറകെ അവളും ധൃതിയിൽ നടന്നു.. തുടരും... അൽപ്പം വിശദീകരണം തന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടാ കേട്ടോ കഥ എങ്ങും എത്താത്ത പോലെ തോന്നുന്നത്. എന്തായാലും ആ പ്രശ്നം ഞാൻ പരിഹാരം കാണും. ഇങ്ങനെ കട്ടക്കൊന്നു കൂടെ നിന്നു തന്നാൽ മതി. ഞാൻ ഉഷാറായി കൊള്ളും ന്ന് തോന്നുന്നു.😎 നിങ്ങള് പറയും പോലെ ഇനികൽപ്പം മടി കൂടുന്നുണ്ടോ ന്നൊരു സംശയണ്ട് 🫣🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _8 ✍️ രചന - Aysha akbar ട്രെയിനിലിരിക്കുമ്പോൾ മുഖത്തേക്കടിക്കുന്ന ചൂട് കാറ്റിനു തന്നേ പൊള്ളിയടർത്താൻ കഴിവുള്ളത് പോലെ തോന്നി അഭിക്ക്...... ഇങ്ങനെയൊരു യാത്രയിൽ തുടങ്ങി ഇന്ന് തന്റെ ഉള്ളം കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു..... ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത വിധം താനീ ലോകത്ത് ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..... അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയങ്ങനെയിരുന്നു...... ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് മനസ്സ് നീറി പ്പുകയുമ്പോഴും ആനന്ദി യെ മനസ്സോന്നോർമിപ്പിച്ചു..... ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്നേ കാണാതെ വിഷമിക്കില്ലേ...... അഭി എന്ന് പറഞ്ഞാ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നതോർക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു...... അതേ.... അവളുടെ സാമീപ്യം തന്റെ അരികിൽ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ ആ സ്റ്റേഷനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചാണ് തന്റെ യാത്ര..... ഞാനും നിങ്ങളുമെല്ലാം കാത്തിരിക്കുക യായിരുന്നു...... പാറ കെട്ടുകളിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്നു..... ഉരുകുന്നു...... വീണ്ടും മഞ്ഞിൻ പടലങ്ങൾ തണുത്തുറഞ്ഞു കട്ട പിടിക്കുന്നു.... നാമെല്ലാം കാത്തിരിക്കുന്നു...... എന്തിനോ അവന്റെ ഉള്ളം ഉരുവിട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു....... അന്നത്തെ ആ ദിവസം ട്രെയിനിനോട്ടും വേഗത യില്ലാത്തത് പോലെ തോന്നിയവന്..... അതിനേക്കാൾ വേഗത തന്റെ ഹൃദയത്തിനല്ലേ.... അവളെ കണ്ടെത്താൻ തനിക്ക് കഴിയുമോ അതോ പരാചയ പ്പെടുമോ തുടങ്ങി ചോദ്യങ്ങൾ പലതും അവനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു..... വെറും കൈയ്യോടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ ചെല്ലുമ്പോൾ അമ്മയെവിടെ യെന്ന് ആനന്ദി ചോദിക്കില്ലേ...... വിശ്വാസ യോഗ്യമായ കഥ ക്ക് കാത്തിരിക്കുന്ന ഏട്ടത്തിയെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും.... വീണ്ടും എല്ലാവർക്കും മുമ്പിലും താൻ കള്ളം പറഞ്ഞതാവില്ലേ..... ഒന്നും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്...... ഒന്ന് മാത്രമറിയാം.... അങ്ങനെ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന്...... തിരികെ ഇവിടെ നിന്ന് ട്രെയിൻ കയറുമ്പോൾ എല്ലാത്തിനുമുള്ള ഉത്തരം തന്റെ കൈ പിടിയിലുണ്ടാവുക തന്നേ വേണം..... അവൻ മനസ്സിന് സ്വയം ബലം കൊടുത്തു........ ആൾ തിരക്കുള്ള ആ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങാൻ നേരം അവന്റെ കൈ കാലുകൾ കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന് പോലും അവനു ബോധ്യമില്ലായിരുന്നു...... ഇനി ഇത് തന്നെയാണോ അവൾ കയറിയ സ്റ്റേഷനെന്നും മനസ്സിന് ഉറപ്പില്ലാത്തത് പോലെ.... ആകെ ക്കൂടി ആഴങ്കകൾ ശരീരത്തെ തളർത്തുന്നുണ്ട്...... അവൻ പതിയെ ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ...... തമിഴ് നാടിനോട് അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന ഒരു നഗരമാണത്...... അത് കൊണ്ട് തന്നേ തമിഴന്മാരും മലയാളികളുമായി വലിയ തിരക്കുണ്ട്...... അവൻ ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു..... തോളിലിട്ടിരുന്ന ബാഗിൽ പിടി മുറുക്കി....... പോകാൻ തനിക്കൊരു ലക്ഷ്യ സ്ഥാനമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവിടെയുള്ളൊരു സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചിലേക്ക് അവനിരുന്നിരുന്നു...... കുപ്പിയിലുള്ള വെള്ളം അല്പം അധികം വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി കൊണ്ടവൻ തലക്ക് കൈ വെച്ചങ്ങനെ യിരുന്നു..... തലയുടെ ഭാരം കൈകൾക്ക് പോലും താങ്ങാത്തത് പോലെ..... അവൾ തന്നിലേക്ക് കയറി വന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ് എന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ഇവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു..... അവൻ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു..... ഇരുന്ന് കളയാനൊന്നും തനിക്ക് സമയമില്ലല്ലോ..... അവിടെ കണ്ടൊരു പോർട്ടറോഡാണ് അവൻ ആദ്യമായി അവളെ ചോദിക്കാനൊരുങ്ങിയത് ..... പക്ഷെ അയാളുടെ മുമ്പിൽ ചെന്നപ്പോഴാണ് എന്ത് ചോദിക്കണമെന്നതിനെ കുറിച് അവനാലോചിച്ചത്... അവന്റെ മുഖത്ത് മിന്നി മറയുന്ന ഭാവങ്ങൾ അയാൾ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്...... അവനു ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലായിരുന്നു..... കഴുത്തിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു...... എന്നണ്ണാ..... ഒരു പെണ്ണിനെ അറിയുമോ യെന്ന് ചോദിക്കാനാ .... അവന്റെ ഭാവം കണ്ടെന്ന വണ്ണം അയാൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ യാണത് പറഞ്ഞത്....... എന്ത പൊണ്ണ്.... അവന്റെ ഭാവം കണ്ടൊരു ചൂഴ്ന്നു നോട്ടത്തോടെ അയാളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ നീലാംബര പ്പൂക്കൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നവന്റെ മനസ്സിൽ..... അതെങ്ങനെ പറയും താൻ... അറിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്..... നീല സാരി ചുറ്റി.... തലയിൽ നീല പ്പൂക്കൾ ചൂടി...... മൂക്കിലൊരു നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തി..... അവൻ ഓർമകളിൽ നിന്നെന്ന പോൽ അവളെ ഓർത്തു പറയുമ്പോൾ അയാൾ അവനെ തന്നേ ഉറ്റ് നോക്കി നിന്നു.... അവന്റെ പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ ഭാവത്തിലേക്ക് അയാൾ ഉറ്റ് നോക്കി.. ഏതാവത് ഫോട്ടോ ഇറുക്കാ...... ആയാളോരു സംശയത്തോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തലയാട്ടി...... ഫോട്ടോ ഇല്ലാമ എപ്പടി സർ .......ഇന്ത ആള് സുമ്മാ..... അവന്റെ മറുപടിയും ഭാവവും കണ്ടയാളൊരു പുച്ഛത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അഭിക്കൊരു നിമിഷം അതോർമ്മ വന്നത്.... അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ആ ഫോണെടുത്തു അയാൾക്ക് പിറകെ ധൃതി യിൽ നടന്നു..... അണ്ണാ.... ഈ കുട്ടിയുടെ അമ്മ.... കണ്ടിട്ടുണ്ടോ....... ഫോണിൽ തന്നോടൊപ്പം ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആനന്ദിയുടെ ഫോട്ടോ അയാൾക്ക് നേരെ കാണിക്കുമ്പോൾ അയാൾ വളരേ ഗൗരവത്തോടേ അത് നോക്കി..... അഭി യും പ്രതീക്ഷയോടെ അയാളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..... അയാൾ അവനു നേരെ തലയൊന്നുയർത്തി ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ നിരാശയോടേ തലയാട്ടുമ്പോൾ അത് വരെ അഭിയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന പ്രതീക്ഷ പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... അയാൾ ഫോൺ തിരികെ കൊടുത്ത് അവിടെ നിന്നും നടന്ന് പോയെങ്കിലും അഭിക്കൊരു കച്ചി തുരുമ്പ് കിട്ടിയത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു....... അതേ.... ഇതാണ് ഇനി തനിക് മുന്നോട്ടുള്ള വഴി വിളക്കെന്ന് അവനു മനസ്സിലായിരുന്നു...... എങ്ങനെ അവളെ തിരയണം എന്ന തന്റെ ആദ്യ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു....... പിന്നീട് ആ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിൽ സ്ഥിരമായി ഉള്ള ഓരോ ആളുകളുടെയും അരികിൽ ച്ചെന്ന് അവൻ ആനന്ദിയുടെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു...... എന്നാൽ ആർക്കും അവളെ കണ്ട് പരിചയം പോലുമില്ലായിരുന്നു..... തീവണ്ടികൾ ചൂളം വിളയോടെ മാറി മാറി വന്നു പോയി...... എന്നാൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും അതേ ചൂളം വിളി ബാക്കിയായിരുന്നു.... കത്തി നിൽക്കുന്ന സൂര്യന്റെ ചൂട് കുറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവന്റെയുള്ളിലെ ചൂട് ഒട്ടും ആറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു..... പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം അസ്ഥാനത്തായത് പോലെ അവനൊരു തളർച്ചയോടെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചിലേക്കിരുന്നു..... ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും...... എവിടെ പോയി തിരയും..... ഇവിടെയാണ്‌ താൻ അവളെ കണ്ടിട്ടുള്ളത്.... ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് ഇത്രയും വലിയൊരു സ്ഥലത്ത് എവിടെ താനവളെ അന്വേഷിക്കും..... ഒന്നും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്..... തോറ്റവനെ പോലെ പിന്തിരിഞ്ഞു ചെല്ലാൻ അവന്റെ മനസ്സൊന്ന് മടിച്ചു... അവൻ വാഷ് റൂമിലേക്കൊന്ന് പോയി..... ടാപ് തുറന്ന് വെള്ളം മുഖത്തേക്ക് തളിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലൊരു അഗ്നി പുകയുക തന്നെയായിരുന്നു..... വെള്ളം ഇറ്റി വീഴുന്ന മുഖത്തോടെ അവൻ കണ്ണുകളൊന്ന് തുറന്നു..... നേരെ കാണുന്നത് ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.... അതിൽ തന്റെ മുഖം കാണാം..... എപ്പോഴും വൃത്തിയായി ചീകി സൂക്ഷിക്കുന്ന അല്പം ബലമുള്ള തന്റെ മുടി തുമ്പുകൾ അലങ്കോലപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നുണ്ട്.. ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്തിരുന്ന താടിയിൽ ചെറു രോമങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്........ എപ്പോഴും കുസൃതി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ അഗാധ മായൊരു ഭാരം.... ആ ഭാരം തന്നേ താനല്ലാതാക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയവന്..... അവൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... ആനന്ദിക്ക് തന്റെ ഛായ യുണ്ടോ. തന്റെ പോലെ ചെറിയ കണ്ണുകളാണോ അവൾക്ക്.. അതോ മൂക്കോ ...... എല്ലാവരും പറയും പോലെ ആരെയും മയക്കാനുതകുന്ന തന്റെയാ ചിരിയാണോ അവൾക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്.... അതുമല്ലെങ്കിൽ തങ്ങളുടെ കവിളിലേ ചെറിയ നുണക്കുഴികളാണോ സാമ്യം... ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അവന്റെ മനസ്സ് സാമ്യങ്ങളെ തിരഞ്ഞു....... കയ്യിലിട്ട വെള്ളിയുടെ ചങ്ങല അല്പം മുകളിലേക്ക് കയറ്റി വെച്ചു കൊണ്ട് ടാപ് തുറന്നവൻ വീണ്ടും അല്പം വെള്ളം മുഖത്തേക്കൊഴിച്ചു.... ഉള്ളിലെ കനലിനെ കെടുത്താനെന്ന വണ്ണം..... നേരം ഒരുപാട് നീങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.... ഇവിടെയുള്ള ആരോടും ഇനി ചോദിക്കാൻ ബാക്കിയില്ല .... തല്ക്കാലം പെട്ടെന്നൊരു തിരിച്ചു പോകില്ല..... നാളെ ഒന്ന് കൂടി വരാം. ഇന്ന് തനിക്ക് മുഖം തരാത്ത അവളെ അറിയുന്ന ആരെങ്കിലും ഒരാൾ നാളെ എന്റെ മുമ്പിൽ വരുമായിരിക്കും...... ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കുള്ള കോണിപ്പടികൾ ചവിട്ടി കയറി....... സത്യം തന്റെ ഭാഗത്തായത് കൊണ്ട് തന്നേ അവൾക്ക് തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു..... ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ അവൾ തന്റെ അടുത്ത് വന്നെത്തുക തന്നേ ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു........ ചേട്ടാ....സ്റ്റേ ചെയ്യാൻ പറ്റിയ ഏതെങ്കിലും ഒരു ലോഡ്ജിലേക്ക് പോകണം..... ഓട്ടോ യിലേക്ക് കയറും വഴി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ക്കിടന്നു...... പിന്നേ ഏതോ ഓർമയിൽ നിന്നെന്ന പോലെ ഞെട്ടി കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി .... വഴി വക്കിലെവിടെയെങ്കിലും ആ നീല സാരി കാണുന്നുണ്ടോ എന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.... അവൾ തന്റെ കൈ വെള്ളയിലേക്ക് വരുമെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അതിന് എത്ര കാത്തിരിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു...... ഒരു ബിൽഡിംഗിന്റെ മുമ്പിൽ ഓട്ടോ റിക്ഷ നിന്നപ്പോഴാണ് അവൻ പുറത്തേക്ക് നട്ട മിഴികളെ ഒതുക്കി വെച്ചത്..... എത്രയായി....... നാല്പതു രൂപ..... അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പൈസ എടുത്ത് കൊടുക്കും മുന്പേ ആ ഫോണെടുത്തു അയാൾക്ക് നേരെ കാണിച്ചു........ ഈ കുട്ടിയെ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ചേട്ടാ..... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷഷയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അയാൾ ഫോൺ കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി അത് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.... ഈ കുട്ടിയെ യാണോ വേണ്ടത് .... അയാൾ അവനെ നോക്കി ഒരു സംശയ ഭാവത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ അല്ലെന്ന് തലയാട്ടി........ ഈ കുട്ടിയുടെ അമ്മയെ യാണ്‌ വേണ്ടത്... അവൻ ഉറച്ച വാക്കുകളുടെ അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ അവനെ അടി മുടിയൊന്ന് നോക്കി..... അല്പം ചുരുണ്ട ബലമുള്ള മുടിയും..... ചെറിയ കണ്ണുകളും വെട്ടിയൊതുക്കിയ കട്ടി മീശയും ഒഒക്കെയായി വളരെ നല്ല രീതിയിൽ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന അവനെ കാൻകെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയം കുരുങ്ങി..... അങ്ങനെ പറ.... വൈശാലിക്ക് വേണ്ടി വന്നതാണല്ലേ...... നിറഞ്ഞു വന്ന വഷളൻ ചിരിയോടെ അയാളത് ചോദിച്ച ആ നിമിഷം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു പെരുമ്പറ മുഴങ്ങി .... അതേ..... പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു പുതിയ വാതിൽ തന്റെ മുമ്പിൽ തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ....... അതും പറ്റാവുന്നത്ര വേഗത്തിൽ.... ആനന്ദി പറഞ്ഞ വൈശു എന്ന പേരാണ് ആദ്യം ഹൃദയം ഓർമിപ്പിച്ചത്...... ആ ഒരു പേരിൽ തിരഞ്ഞത് കൊണ്ട് കാര്യമില്ലെന്നറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ അത് മനസ്സിൽ മാത്രമായോതുക്കി വെച്ചതാണ്..... വൈശാലി..... അവനാ പേര് ഒന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു നോക്കി... അതേ ചേട്ടാ........ നിങ്ങൾക്കിവരെ അറിയുമോ...... ഇവരെവിടെയാ ഉള്ളഅതെന്ന് അറിയുമോ....... എനിക്കവരെ യൊന്നു കാണാൻ വഴിയുണ്ടോ.... അഭിയോരു തിടുക്കത്തോടെ അത് ചോദിച്ചു നിർത്തുമ്പോൾ അയാൾ ഫോൺ അവനു നേരെ നീട്ടി കൊണ്ട് ഒന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു..... വന്ന ക്ഷീണമൊന്ന് മാറ്റി രാത്രി പോരെ സാറേ... അയാൾ ചുണ്ടോന്ന് കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിയോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ അയാളെയൊന്ന് നോക്കി നിന്നു....... രാത്രി പോയാൽ മതിയെങ്കിൽ കൂടി ഇയാൾ കൈ വിട്ട് പോകുമോയെന്നാണ് അവന്റെ ഉൾ ഭയം.... പിന്നേ താൻ ഇയാളെ തിരഞ് നടക്കേണ്ടി വരില്ലേ... അല്ല ചേട്ടാ..... അത്യാവശ്യമാണ്..... അവൻ അത് പറയുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ പോലും അത് വരെ അലഞ്ഞവന്റെ ക്ഷീണം പ്രകടമായിരുന്നു...... അല്ലെങ്കിലും വൈശാലിക്ക് വേണ്ടി എവിടെ നിന്നൊക്കെ ആരൊക്കെ വരുന്നെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ...... എല്ലാവർക്കും അർജന്റ് ആണ്...... അയാൾ വീണ്ടും അതും പറഞ്ഞു ചിരിക്കുമ്പോൾ അഭിക്കെന്തോ ആ ചിരി ഒരസ്വസ്ഥത നൽകി... പക്ഷെ പുറമെ കാണിക്കാൻ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയിലല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നേ അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല........ ചേട്ടാ..... ഈ കുട്ടി തന്നെയല്ലേ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്.... ഒന്ന് കൂടി നോക്കിക്കെ.... അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും ഫോൺ നീട്ടുമ്പോൾ ബീഡി ക്കറയുള്ള പല്ലുകൾ കാട്ടി അയാൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു...... എന്റെ പൊന്ന് സാറേ... ഒരു വട്ടം കണ്ടാൽ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അടുപ്പമൊക്കെ ഞാനും വൈശാലിയും തമ്മിലുണ്ടെന്നേ..... ഈ കൊച്ചിനെ കാണുമ്പോഴോക്കെ ഞാൻ ഓർത്തിട്ടുണ്ട് ഇത് വലുതായാൽ എങ്ങനെ ഇരിക്കുമെന്ന്...... അയാൾ അല്പം ശബ്ദം പതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അത് പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കുകൾക്ക് മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഭാവങ്ങളുടെ കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.... അഭിയുടെ ഉള്ളിൽ സംശയം നുരഞ്ഞു പൊന്തിയെങ്കിലും സത്യമാവരുതേ എന്നവൻ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു..... ഈ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനെ അറിയുമോ..... അഭി അത് ചോതിച്ചത് കൂടുതൽ വ്യക്തതക്ക് വേണ്ടിയായയത് കൊണ്ട് തന്നേ അവന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് തടസ്സപ്പെട്ടു ...... വൃത്തിയില്ലാതെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന താടിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ പൊട്ടി ചിരിക്കുമ്പോൾ വായുവിൽ കലർന്ന ബീഡിയുടേ ഗന്ധം അഭി യുടെ മുഖം ചുളിച്ചിരുന്നു..... അതിന്റെ അപ്പനെ അവൾക്ക് തന്നേ അറിയുമായിരിക്കില്ല....... മാനം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്ന ഇവളുമാർക്കൊക്കെ കൊച്ചിന്റെ തന്ത ആരെന്ന് എങ്ങനെ അറിയാനാ. സാറെ ..... അയാളത് പറഞ്ഞതും ഈ ഭൂമി രണ്ടായി പിളർന്നെങ്കിലെന്ന് തോന്നി പ്പായി അഭിക്ക്..... പുറത്തുള്ള ശബ്ദമൊന്നും കേൾക്കാത്ത വിധം ചെവി രണ്ടും കൊട്ടിയടച്ചത് പോലെ........ (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _40 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ ഇപ്പോഴത്തെ കാലമല്ലേ അനി.. പിള്ളേരെ ഡോക്ടറെ കാണിച്ചിട്ട് വേണം മരുന്ന് കൊടുക്കാൻ. നീയും കേൾക്കുന്നതല്ലേ ഓരോ വാർത്തയും.. ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ വയ്യെങ്കിൽ നിനക്കെന്നെ വിളിച്ചൂടായിരുന്നോ. നിങ്ങളെയൊക്കെ ഞാനെന്റെ സ്വന്തം പോലെയേ കണ്ടിട്ടുള്ളു. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കാ കരുതൽ എന്നോടില്ല കേട്ടോ. അതെനിക്ക് സങ്കടം തന്നെയാണ്. പിന്നെ സ്നേഹവും പരിഗണനയുമൊന്നും ബലമായി പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാലോ.. അത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം " വിഷ്ണു കാര്യമായി സ്നേഹം വാരിക്കോരി കൊടുക്കുകയാണ്. അന്നത്തെ വിശേഷമറിയാൻ അനിലയെ വിളിച്ചതാണവൻമതി അങ്ങനൊരു വിളിയൊക്കെ ഇപ്പൊ പതിവാണ്. അത്യാവശ്യം നല്ലത് പോലെ തന്നെ ആ കടയുടെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. ആദ്യമെല്ലാം കടയെ കുറിച്ചും അതിന്റെ പുരോഗതിയേ കുറിച്ചും മാത്രം സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവൻ പിന്നെയത് പതിയെ അവരുടെ കുടുംബകാര്യങ്ങളിലേക്ക് കൂടി പടർത്തി എടുത്തു. ചെറിയ കുഞ്ഞിന് പനിയാണെന്നും തത്കാലം മരുന്ന് കൊടുത്തു കൊണ്ടത് ഒതുക്കിയെന്നും അനിത പറയുമ്പോൾ ഒരച്ഛന്റെ കരുതലോടെയുള്ള അവന്റെയാ സംസാരം. ഗിരിയേ ഓർത്തു കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറച്ചവൾ. അവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അതിയായി കൊതിച്ചു പോയി. ഇനിയും അവസാനിക്കാത്ത തന്റെ മോഹങ്ങളെയും ആസ്വദിച്ചു മതിയാവാത്ത തന്റെ ദാമ്പത്യത്തെയും അവളോർത്തു.. അതോടൊപ്പം തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ കരുതൽ അവളുടെ ഉള്ളവും നിറച്ചു. അത് തന്നെയാണ് ആ വിളിച്ചവന്റെ ലക്ഷ്യവും എന്നറിയാതൊരു സന്തോഷത്തോടെയാണ് പിന്നെ അനില അവനോട് സംസാരിച്ചതൊക്കെയും. 💜💜 കത്തുന്ന വെയിലിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിക്ക് തല വേദനിച്ചു. രണ്ടു ദിവസമായി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ജലദോഷമപ്പോൾ കല്ലു മോളിലേക്ക് പടർന്നു പിടിച്ചിരുന്നു. കുഞ്ഞിന് അസുഖം വരാതിരിക്കാൻ അങ്ങേയറ്റം കരുതൽ കാണിച്ചിട്ടും ഗായത്രി അതിൽ തോറ്റു പോയി. അവൾക്കുണ്ടായത് പോലല്ല. സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട പനിയോടെയാണ് കല്ലു മോളെ ജലദോഷം പിടി മുറുക്കിയത്. ഗായത്രിയുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു പേടി സ്വപ്നമാണ് കുഞ്ഞിന് അസുഖം വരുന്നത്. മരുന്നിനു പോലും കൊണ്ട് പോകില്ല. അവളെ പറഞ്ഞു വിടാനും നല്ല മടിയാണ്. കയ്യിലുള്ള മരുന്നൊക്കെ കൊടുത്തിട്ടും മാറാത്ത പനി അവളെ വല്ലാതെ വലച്ചു. കുഞ്ഞാണെങ്കിൽ നന്നായി അവശയാവുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അച്ഛമ്മയാണ് കയ്യിൽ കാശ് വെച്ച് കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞത്. വയ്യേ ന്ന് പോലും ആ വീട്ടിൽ മറ്റാരും അവളോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. അതിലവൾക്ക് പരിഭവവുമില്ല. കിട്ടി കൊണ്ടിരുന്നത് കിട്ടാതെ ആയാൽ അല്ലേ പരിഭവം തോന്നു. അതിനെ കുറിച്ച് പരാതി പറയൂ. അവിടെ നിന്നും ഒന്നും ഗായത്രിക്കോ അവളുടെ മകൾക്കോ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ. അന്നത്തെ ജോലിയെല്ലാം പെട്ടന്ന് തന്നെ ഒതുക്കി മോളെയും കൂട്ടി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി. പക്ഷേ കയ്യിലുള്ള കാശ് മരുന്നിനും അങ്ങോട്ടുള്ള വണ്ടി കൂലിക്കും മാത്രമേ തികഞ്ഞുള്ളു. ബസ്സിന്‌ പോകാനുള്ള കാശുണ്ട്. ആ പെരി വെയിൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വരെയും പിന്നെ ബസിറങ്ങി വീട് വരെയും എത്തുമ്പോഴേക്കും കല്ലു മോളെ പിന്നെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയിലാവുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടാ വെയിലിലേക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു. എടുക്കിലെന്നും പറ്റിയാൽ പോലും തന്നെ സഹായിക്കില്ലന്നും ഉറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ അവൾ വിളിച്ചു നോക്കിയത്. തോളിൽ തളർന്നുറങ്ങുന്ന മകളെ മാത്രം ഓർത്ത് കൊണ്ടവൾ അവനെ വിളിച്ചു. മറ്റേതോ കോളിൽ ആണെന്ന് കണ്ടതും അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും വിളിക്കുമ്പോഴും ബിസി തന്നെ. അങ്ങനെ ഒരു മൂന്നാലു പ്രാവശ്യം ചെയ്തപ്പോൾ തന്നെ അവൾ മടുത്തു പോയി. തന്റെ കോൾ കണ്ടിട്ടും മനഃപൂർവം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണോ ആ ബിസി എന്നൊരു സംശയത്തിൽ പൊള്ളുന്ന പനി ചൂടുള്ള മോളെയും അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു. വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തിട്ട് വേണം കുഞ്ഞിന് മരുന്ന് കൊടുക്കാൻ. ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി വിഷ്ണുവിനെ വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടിയില്ലേ നടന്നു പോകാമെന്നു കരുതി ഫോണ് കയ്യിലെടുത്തു. പക്ഷേ അറിയാതെ.. വിരൽ ഞെങ്ങി പോയത് കാശിയുടെ നമ്പറിൽ ആയിരുന്നു എന്ന് മാത്രം.. ❤‍🔥❤‍🔥 നോക്ക് ശിവ.. ഈ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ദിവസവും നീ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് ഞാനിവിടെ നിന്നിട്ടുണ്ട്. ഇനിയെനിക്ക് വയ്യ. ഇങ്ങനെ അകത്തുള്ള ഇരിപ്പെന്നെ വല്ലാണ്ട് മടുപ്പിക്കുന്നു. നിനക്കറിയില്ലേ എല്ലാം. ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ.. വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ മനഃപൂർവം ഉണ്ടാക്കി തീർക്കുന്ന തിരക്കുകളാണ്.. " കാശി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് ശിവയെ നോക്കി. "ബസിറങ്ങി കഴിഞ്ഞു. എന്റെ മുറിവും ഒരു വിധം കരിഞ്ഞു. ഇനിയും ഇങ്ങനെ ചടഞ്ഞു കുത്തിയിരിക്കാൻ നീയെന്നെ നിർബന്ധിക്കല്ലേ.. അത്‌ എനിക്കിനി അനുസരിക്കാൻ വയ്യ.. " "എടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്.." "എനിക്കറിയാം.. എനിക്ക് നല്ലത് വരുന്നതല്ലാതെ വേറൊന്നും ചിന്തിക്കാത്ത ചുരുക്കം ചിലരിൽ ഒരാളാണ് നീ. പക്ഷേ ഇനിയും എന്നോട് റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ മാത്രം പറയല്ലേ നീ.. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നെടാ.." അത്രയും തുറന്നു പറഞ്ഞവനോട് ഇനിയെന്ത് പറയാൻ എന്നൊരു ഭാവത്തിലാണ് ശിവയും. ശിവ നിർബന്ധിച്ചു പിടിച്ചു നിർത്തിയത് പോലായിരുന്നു ഈ അഞ്ചു ദിവസവും അവൻ വീട്ടിലിരുന്നത്. നീ വീട്ടിലോട്ട് പോയിക്കോ.. എനിക്കിപ്പോ കുഴപ്പമില്ല എന്നൊക്കെ കാശി ആവുന്നതും പറഞ്ഞിട്ടും ശിവ അവനെ തനിച്ചാക്കി പോകാഞ്ഞത് അവന്റെയീ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെടലിനെ അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ്. ഇതിപ്പോ കേടുപാടുകൾ എല്ലാം തീർത്തു കൊണ്ട് ബസ്സിറങ്ങി എന്നറിഞ്ഞത് മുതൽ ചെക്കന് പിന്നെ വീട്ടിൽ നിന്നൂട. രണ്ടു ദിവസം കൂടി റസ്റ്റ്‌ എടുത്തിട്ട് മതിയെന്ന് അശോകേട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടും അവനതൊന്നും കേട്ട ഭാവം പോലുമില്ല. വേദനയൊക്കെ പോയത് കൊണ്ടും മുറിവും ഉണങ്ങിതുടങ്ങിയത് കൊണ്ടും ഇനിയതൊരു കാരണമായി പറയാനും വയ്യ. അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ തന്നെയാണ് കാശിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. ഏട്ടത്തി എന്ന പേര് കണ്ടതും കാശിയുടെ നെഞ്ചിൽ കൂടി ഒരു തരിപ്പ് പാഞ്ഞു പോയി. എന്നും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അത്രമാത്രം ഗതി കെട്ട നേരത്ത് മാത്രമേ ഗായത്രി തന്നേ വിളിക്കൂ എന്നറിയാം. അവൾക്കും കല്ലു മോൾക്കും അപകടമൊന്നും വരരുത് എന്ന് മൂകമായ പ്രാർത്ഥനയോടെ തന്നെയാണ് കാശി ധൃതിയിൽ കോൾ അറ്റാന്റ് ചെയ്തതും. അവന്റെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖം അൽപ്പം അയവ് വരുന്നതും.. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ ഏട്ടത്തി.. ടെൻഷൻ ആവണ്ട ന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തതും ശിവ ചോദ്യം പോലെ അവനെ നോക്കി. "ഏട്ടത്തി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ് ശിവ. കല്ലു മോൾക്ക് പനി.. അത് പറയാൻ വിളിച്ചതാണോ.." അല്ലേടാ.. തിരികെ പോകാൻ ബസ് കാശ് മാത്രമേ ഒള്ളു.. ഒന്ന് വീട് വരെയും ആക്കി കൊടുക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു വിളിച്ചതാ." ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള ദേഷ്യം കാശിയുടെ മുഖം മുഴുവനും നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട് അത് പറയുമ്പോൾ. "ഞാനാനെങ്കിൽ അശോകേട്ടനോട് പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ചെല്ലാമെന്നും വാക്ക് പറഞ്ഞു. എന്നെ കണ്ടിട്ട് മൂപ്പർക്ക് എങ്ങോട്ടോ പോകാനുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്യ.. ഏട്ടത്തി ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമെന്നും കരുതി നിൽപ്പുണ്ട്.." കാശി ധർമ്മസങ്കടത്തിൽ പെട്ടത് പോലെ ശിവയെ നോക്കി. അശോകേട്ടൻ വിളിച്ചാൽ പോകാതെ വയ്യ. എന്തോ അർജന്റ് കാര്യം പറയാൻ എന്നൊക്കെ കാശിയോട് പറയുന്നത് ശിവയും കേട്ടതാണ്. ഗായത്രിയെയും അവന് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ വയ്യ. വയ്യാത്ത കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അവനെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽപ്പുണ്ടവളും. "ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ കാശി.. നീ അശോകേട്ടനെ പോയി കാണ്.. നിന്റെ ഏട്ടത്തിയെ ഞാൻ വീട്ടിലോട്ട് വിട്ട് കൊടുകാം.. അപ്പൊ രണ്ടു പ്രശ്നവും തീരില്ലേ.." ശിവ ഒരു തീരുമാനം പറഞ്ഞു. കാശി പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റു പലതുമാണ്. "എടാ.. അശോകേട്ടന് മുന്നിലേക്ക് നിനക്ക് പകരം ഞാൻ പോയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ. മൂപ്പർക്ക് പറയാനുള്ളത് നിന്നോടാ.. പക്ഷേ ഗായത്രിക്ക് വീട്ടിൽ പോകാൻ ഒരു മാർഗം കിട്ടിയ മതി.. അതിപ്പോ നീയായാലും ഞാനായാലുമെല്ലാം കാര്യം നടക്കും.." അവന്റെയാ ഇരിപ്പ് കണ്ടിട്ട് ശിവ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. തത്കാലം ഇപ്പൊ കാര്യം നടക്കട്ടെ എന്നതിൽ കവിഞ്ഞൊന്നും ഓർക്കാൻ പിന്നെ കാശ്ശിയും തയ്യാറായില്ല. പെട്ടന്ന് തന്നെ രണ്ടു പേരും ഒരുങ്ങി വീടും പൂട്ടി..ഇറങ്ങി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ തീരുമാനമായിരുന്നു അതെന്ന് അപ്പോഴൊന്നും ശിവ അറിഞ്ഞതേ ഇല്ല.. തുടരും വായിച്ചു മിണ്ടാണ്ട് പോകുമ്പോൾ എനിക്കും ബാക്കി എഴുതാൻ വല്ലാണ്ട് മടി. എല്ലാരും അല്ല ട്ടൊ.. നിങ്ങൾ കൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ ഇതെന്നോ പാതി നിന്നു പോയേനെ.. "🥰 നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ ആവുന്നില്ലേ ന്റെ കാശിനാഥൻ വല്ലോം മിണ്ടിയിട്ട് പോ ന്നേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് ##novel #നോവൽ

#😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ് #🌁WhatsApp DP #🎸 BGM സ്റ്റാറ്റസ് & ഇമേജസ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ്