📚 വായന മുറി ✔️

ഭൂമിക2💗 3 . . ബോട്ട് കണ്ണിൽ നിന്നു മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. പലരും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ പാറുവിനും അമ്മയ്ക്കും അവിടെ നിന്നു ദൃഷ്ടി മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദൂരേക്ക് അകന്നു പോകുന്ന ആ ബിന്ദുവിനെ അവർ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു. "ഇതേ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു എന്ന് കരുതി പോയ വണ്ടി തിരിച്ചു വരില്ല കെട്ടോ..നമ്മുക്ക് ഇനി വീട്ടിക്ക് തിരിച്ചാലോ.." രുദ്രൻ രണ്ട് പേരോടും ആയി വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ അവർ അവനെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.. "ഒന്ന് നോക്കിക്കേടാ.. രണ്ടിനെയും. എന്താ ചേർച്ച.ചുമ്മാ അല്ല ദേവ് ഇവളെ കെട്ടണം പറഞ്ഞു വാശി പിടിക്കുന്നെ" അഖിൽ കളിയാലേ അവരെ നോക്കി രുദ്രനോടായി പറഞ്ഞതും പാറു ഞെട്ടി. അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. അതു കണ്ടവരുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ചിരി പൊട്ടി.. "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അവനെ നോക്കുന്നെ. ഇവരെങ്ങും കൂടിയാൽ ഇങ്ങനെ നിന്നെ പറ്റി തന്ന സംസാരം ഉണ്ടാകാറു.." അമ്മയുടെ സംസാരം കേട്ടു പാറു അന്താളിപ്പോടെ രണ്ടു പേരെ ഒന്ന് നോക്കി. അതു കണ്ടു അവർ നാമ്മൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമ നാരായണ എന്ന മട്ടെ അവൾക്കു കൈ മലർത്തി കാണിച്ചു. "നീ പേടിക്കണ്ടടി അമ്മക്ക് നിന്നെ പെരുത്തു ഇഷ്ട്ട അല്ലമ്മേ... " "ഹ്മ്മ് അതിനെ പറ്റി എനിക്കൊന്നു ആലോചിക്കണം.." ഗൗരവത്തോടെ അമ്മ അതു പറയുമ്പോൾ. പാറുവിന്റെ മുഖം വാടി. അതു കണ്ടു അവർ അദിഷയിച്ചു പോയി. "എന്റെ കൊച്ചേ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞത നീ ഇങ്ങനെ എല്ലാത്തിലും സങ്കട പെടല്ലേ.." അമ്മ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ രുദ്രയും അഖിലും അവരുടെ അടുത്തേക്കായി നടന്നു വന്നിരുന്നു.... "അമ്മേ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തറഞ്ഞു നിൽക്കാൻ ആണോ നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം. വാ വീട്ടിൽ പോകാം.." അഖിൽ കുറുമ്പോടെ അമ്മയെ പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ അവർ അവന്റെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റി അവനെ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കി. "നീ എന്നാത്തിനാട അവനെ പോലെ പെരുമാറുന്നെ ഹ്മ്മ്..." അമ്മ കുറുമ്പോടെ അവനോടു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ അമ്മയുടെ തടി എല്ലിൽ പിടിച്ചു ഒന്ന് ആട്ടി.. "എന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ നോക്കിയ പോലെ ഒരു കുറവും വെറുത്താതെ നോക്കണേ..... എന്ന് പറഞ്ഞ നിങ്ങടെ മോനിവിടെ നിന്നു പോയ.." അഖിലിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു അവനെ ശെരി വെച്ചെന്നോണം രുദ്ര മുന്നോട്ടു വന്നു അമ്മയുടെയും പാറുവിന്റെയും ഷോൾഡറിൽ പിടിച്ചു അവനോടു ചേർത്തു നിറുത്തി.. "ദേവിന്റെ അമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെയാ.. ദേവിന്റെ പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക്....നമ്മുടെ സ്വന്തം.." അവൻ പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിക്കും മുന്നേ അവന്റെ ചുണ്ടിലായി അമ്മയുടെ കൈ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അതു കണ്ടു അന്താളിപ്പോടെ അവൻ അമ്മയെ നോക്കിയതും. അവർ അവനിക്കു ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി.. "എന്താ അമ്മേ ഞാൻ സ്വന്തം സഹോദരി എന്നും പറയാനാ ഉദേശിച്ചേ..." "അങ്ങനെ അയാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം.." അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ടു ചുണ്ട് ചുളിക്കി കൊണ്ട് രുദ്ര വേഗത്തിൽ നടന്നതും ചിരിയോടെ എല്ലാവരും അവനെ പിന്തുടർന്നു.. (തുടരും) രണ്ടു വരിയിൽ കുറയാതെ അഭിപ്രായം നൽകണേ... Serin 💗 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📚 വായന മുറി ✔️

ഭൂമിക2 💗 2 . . വീണ്ടും വഴുകി വന്നതിന്റെ കലിപ്പിൽ തന്നോട് മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിൽ എന്തെല്ലാമോ പിറു പിറുത്തു അപ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന ബാർഗവിയുടെ പിറകേക്ക് പമ്മി പമ്മി ചെന്ന് പാറു. "അമ്മ കുട്ടി.എന്നോട് പിണക്കം ആണോ... " കൊഞ്ചലോടെ ബർഗവിയുടെ പിറക്കെന്നു കെട്ടി പിടിച്ചു പാറു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവർ അടുത്ത് വെച്ച ചൂടുള്ള ചട്ടുകം ഒന്ന് ഉയർത്തി കാണിച്ചു.. അതോടെ അവൾ അൽപ്പം മാറി നിന്നു.അടുത്തുള്ള റാക്കിലേക്ക് ചാടി കയറി. "അമ്മേ ഞാൻ ഇന്ന് കേട്ട കഥ പറഞ്ഞു തരട്ടെ ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞു തെന്ന കഥയ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നടന്ന കഥ പറയട്ടെ..." അപ്പ പാത്രത്തിൽ നിന്നൊരാപ്പം കയ്യിലെടുത്തു കുസൃതിയോടെ അവൾ ബർഗവിയോട് പറയുമ്പോൾ. അവർ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നല്ല ചൂടുള്ള ചായ ഒഴിച്ചു അവളുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു അവളെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. അതു കണ്ടു ചിരിയോടെ അവൾ അന്ന് ദേവ് പറഞ്ഞ കഥ അവർക്കു മുന്നിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.. ബാർഗവി എല്ലാം കേട്ടു മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു അപ്പം ചുടലിൽ മുഴുകി.. "എന്നാലും അമ്മേ ആ ഭൂമി അങ്ങനെ ചെയ്യും എന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല എന്നാലും സ്നേഹിച്ച ചെക്കനെ മറന്നു അവർക്കു വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കാൻ കഴിയുമോ... ദുഷ്ട്ടി.." എത്രയൊക്കെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പാറുവിനു ഭൂമി വേറെരു ചെറുക്കനെ കെട്ടി എന്നത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല അതു അവളുടെ ഓരോ വാക്കിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. "ആാാ..." പെട്ടന്ന് ബാർഗവിയുടെ നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ ആണ് അവൾ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചത്. അപ്പ ചട്ടിയുടെ വക്കിൽ കൈ തട്ടിയതാണ് നല്ല പൊള്ളലുണ്ട്. അതു കണ്ടതും പാറുവിന്റെ മനസ്സൊന്നു കാളി. റാക്കിൽ നിന്നു ചാടി അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടുമ്പോയേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താണമ്മ നോക്കണ്ടേ..." കരുതലോടെ അമ്മയുടെ കൈകൾ വെള്ളത്തിനു മുന്നിലേക്ക്‌ കാണിക്കുമ്പോൾ. കണ്ണീരിനാൾ അവളുടെ ദൃശ്യം മങ്ങി പോയിരുന്നു.. അപ്പോയെക്കും ശബ്ദം കേട്ടു മുത്തശ്ശിയും ചിത്രമ്മായിയും അവിടേക്കു ഓടി എത്തി. "എന്താ മോളെ ഇത്.ഒരു ശ്രദ്ധയും ഇല്ലേ നിനക്ക്..." "ചേച്ചി ഇവിടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം എന്ന്. എന്തിനാ ചുമ്മാ.." ആവലാതിയോടെ അമ്മയെ പാരിപാലിക്കാൻ 4 കൈകൾ എത്തിയതും ഫസ്റ്റ് ബോക്സിനായി പാറു മുറിയിലേക്കോടി. പാറു...അവൾക്കമ്മയാണ് എല്ലാം. നൂറോളം ആളുകൾ ചുറ്റും ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും ആവരാരും അവളുടെ അമ്മയുടെ അത്രയോളം എത്തതില്ല.. കല്യാണ ശേഷം ഉള്ള അച്ഛന്റെ ഉപദ്രവം കാരണം.ഇറങ്ങി പോന്നതാണ് അമ്മ ആ വീട്ടിൽ നിന്നു. അതിൽ പാറുവിന് പരാതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ടതാണ് അവൾ ആ ക്രൂരതകൾ. എന്തിനാണ് ഇത്രയും കാലം അവിടെ നിന്നതു എന്ന് മാത്രമേ അവൾക്കു ചോദിക്കാൻ ഒള്ളു. അന്ന് വീട്ടിലേക്കു കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ ഭയത്തോടെ അമ്മയുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കുന്നതു അവൾ ഓർത്തെടുത്തു. പതിവിന് വിപരീതമായി പ്രേശ്നങ്ങൾ ഒന്നും കേൾക്കാതെ തന്നെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അവിടെ ഉള്ളവരെല്ലാം നമ്മളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു ഇനി അവിടേക്കു ഞമ്മൾ തിരിച്ചു പോകില്ല എന്ന് പറഞ്ഞതും വെല്യച്ചനിൽ നിന്നും അമ്മ അങ്ങനെ ഒരു ഉത്തരം പ്രധീക്ഷിച്ചില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ അന്ന് നിറഞ്ഞു. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി. "അല്ല.. ഇത്രയെല്ലാം കേട്ടിട്ടും.നിന്നെ ഇനിയും നമ്മൾ അവിടേക്കു പറഞ്ഞയക്കുമെന്നാണോ..?. എന്തിനായിരുന്നടി ഇത്രയും പാട് പെട്ടു ഇത്രയും കാലം.?ഈ ചേട്ടനോട് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നേൽ ഓടി വരത്തില്ലായിരുന്നോ.. " ഓടി ചെന്ന് തന്റെ സഹോദരിയെ വാരി പുണരുമ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ചെറിയമ്മ തന്റെ അടുക്കലേക്ക് വന്നു അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി. "എന്തിന ചേച്ചി ഒരു പരാതിയും കൂടാതെ ചേച്ചിയെ നമ്മൾ ഇവിടെ നോക്കൂലായിരുന്നോ..." ആ ദിവസം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നായം പോലെ ഓർമ്മയുണ്ട്. റൂമിലെ ഷെൽഫിനു മുകളിലായി വെച്ച ഫസ്റ്റ് എയിട് ബോക്സ്‌ എടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിൽ എന്തോ ഒന്ന് തട്ടി. എത്തി നോക്കിയതും ഒരു പുസ്തകം ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ തിരിക്കിൽ അവളതു കാര്യം ആക്കാതെ അവശ്യമുള്ളതെടുത്തു അടുക്കളയിലേക്കോടി. അപ്പോൾ ആ ബുസ്തകത്തിലെ ചിലമ്പിച്ച ചട്ട ഒന്ന് പാറി. ............... അന്നു രാത്രി ഉറങ്ങനായി കിടന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ കിരണും ഭൂമിയും ആയിരുന്നു. എന്തിനായിരിക്കും ഭൂമി അങ്ങനെ കാണിച്ചേ.. ഒരിക്കലും അവളെങ്ങനെ ചെയ്യില്ല അവരുടെ ഇടയിൽ എന്തെല്ലാമോ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ചിന്തിചിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് നാളെ അക്കരെ പോകുന്ന ദേവേട്ടന്റെ മുഖം അവളുടെ മുന്നിൽ തെളിയുന്നത്. ഒന്ന് ആലോചിക്കെ അവളുടെ ഉള്ളെന്തോ പൊടിയുന്ന പോലെ തോന്നി പാറുവിനു. ഇനി എത്ര കാലം കാത്തിരിക്കണം. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു കാട് കയറി കൊണ്ടിരിക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുമ്മാ നിറഞ്ഞു. കയ്യത്തി ടേബിളിൽ വെച്ച ഫോൺ എടുത്തു ഓൺ ചെയ്‌തു. കോൺടാക്ട് ലിസ്റ്റിൽ നിന്നു ദേവേട്ടൻ എന്ന നമ്പർ കണ്ടതും അവളുടെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഇപ്പോൾ വിളിക്കണോ നാളെ പോകുവല്ലേ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചു ശല്യം ചെയ്യണോ. നേരത്തെ പോകേണ്ടതല്ലേ. എന്താല്ലാമോ ചിന്തിച്ചു ഇനി അവനെ നാളെ കാണാം എന്ന് കരുതി കണ്ണുകൾ അടക്കുമ്പോൾ. അവൻ നാളെ പോകും എന്ന കാര്യം അവളുടെ ഉള്ളു വെല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. .................. രാവിലെ തുറന്നിട്ട ജനൽ വാതിലിനും കാർട്ടണിനും ഇടയിലൂടെ കഷ്ട പെട്ടു വരുന്ന സൂര്യന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം ഏറ്റാണ് അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. കട്ടിലിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ദേവ് പോകുന്ന കാര്യം ഓർമ വന്നത്. പെട്ടന്ന് വാതിലിനു പിറകിലായി വിരിച്ചിട്ട തോർത്തു എടുത്തവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി.നല്ല തണുപ്പുള്ള വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ രാശിയിൽ അറിയാതെ ചുവപ്പ് പടർന്നു. കുളിച്ചു നല്ല ചുവപ്പും പച്ചയും നിറത്തിലുള്ള ദാവണി ചുറ്റി അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ. അടുക്കളയിലേക്കിറങ്ങുന്ന വെല്യമ്മ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.. അവരെ നോക്കി ഇളിച്ചു കൊണ്ട് മുടിയെല്ലാം പിന്നിൽ കെട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിലെ ഭസ്മം എടുത്തു നെറുകിൽ തൊട്ടവൾ. മുത്തശ്ശിയുടെ കവിൾതടം പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു അകത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി. "അമ്മേ... ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാവേ..." നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞവൾ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി. ഉള്ളിൽ നിന്നു അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ബാർഗവി ഓടി പുറത്തെതുമ്പോയേക്കും പാറു പടികൾ ഇറങ്ങി ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. "ഈ കുട്ടി ഒരു വക കേൾക്കത്തില്ല എവിടെക്കാണാവോ ഇപ്പോൾ ചാടി തുള്ളി..." എന്തെല്ലാമോ പിറു പിറുത്തു അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന ബർഗവിയെ കണ്ടു മുത്തശ്ശിക്ക് ചിരി വന്നു. .............. വീട്ടിൽ നിന്നു നേരത്തെ ഇറങ്ങി കടവിൽ ബോട്ടിനായി കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടക്കിടക്ക് ദൂരേക്ക് നീണ്ടു പോയി. ഒരറ്റ ഒന്നും ഇങ്ങു എത്തിയില്ലല്ലോ. ഇനി ഞാൻ പോയിട്ടും എത്തതില്ലേ.ഇങ്ങനെ കുറചെണ്ണം.. ദൂരേക്ക് നോക്കി എന്തെല്ലാമോ പുലമ്പി ദേഷ്യം കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.. ദൂരെ നിന്നു ഓടി വരുന്ന പാറുവിനെ കാണെ അവനവളുടെ മുഖത്തു നിന്നു കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പരിസരം മറന്നു എവിടേക്കോ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ദേവിനെ കണ്ടതും അവന്റെ അമ്മ അവൻ നോക്കുന്നിടത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി. ദൂരെ നിന്നു ഓടി വരുന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ടതും. അവർ കുറുമ്പോട് അവന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.. "എന്ത് നോട്ടം ആട ആളുകൾ കാണുന്നു.." പെട്ടന്നുള്ള അമ്മയുടെ സംസാരം കേട്ടു അവൻ അമ്മയെ കുസൃതിയോടെ നോക്കി. അവിടേക്കു പോകാനുള്ള അനുവാദം ചോദിച്ചതും. അവർ അവനെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. അപ്പോയെക്കും അവന്റെ കാലുകൾ അവളിലേക്ക് അടുത്തിരിന്നു.അതു കണ്ടു ആ അമ്മ തലയിൽ കൈ വച്ചു ദൂരേക്ക് ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു. "ദേവേട്ടാ.. പോവാനായോ. ഞാൻ നേരം വഴുകിയല്ലേ. നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാൻ കരുതിയതാ പക്ഷെ പറ്റാഞ്ഞിട്ട..." തന്റെ മുന്നിൽ കിതപ്പോടെ പറയുന്നവളെ അവൻ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.. "കുഴപ്പം ഇല്ലടി സമയം ആകുന്നൊള്ളു. മറ്റു രണ്ടണ്ണവും എത്തിയിട്ടില്ല.." ചെറു ചിരിയോടെ തനിക്കു മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അവൾ ആദ്യം കാണും പോലെ അവനെ നോക്കി നിന്നു.. "എന്ത് പറ്റി. എന്റെ മുഖത്തു എന്തേലും ഉണ്ടോ.." പെട്ടന്ന് അവൻ തന്റെ മുഖം എല്ലാം തട്ടി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചതും അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.. "ദേവേട്ടാ.. പെട്ടന്ന് വരണേ..." അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു.. അതു കണ്ടു അവനവളെ ഒന്ന് ചേർത്തു നിറുത്തി.. "അയ്യേ കരയണോ നോക്കെ എല്ലാവരും നമ്മളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നെ.." അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം അവനതു പറയുമ്പോൾ. അവൾക്കു മനസ്സിലെന്തോ ഭാരം പോലെ തോന്നി.. "എടീ.... നീ നേരത്തെ എത്തിയോ..." പെട്ടന്ന് പിറകെ നിന്നു രുദ്രനും അഖിലും അവിടേക്കു പയ്യെ വന്നു.. "എന്തെ ഇപ്പോൾ വന്നേ ഇച്ചിരി കൂടി കഴിഞ്ഞു വരാം ആയിരുന്നില്ലേ..." കലിപ്പോടെയുള്ള ദേവിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു രുദ്രനും അഖിലും വച്ചിലേക്കൊന്നു നോക്കി അവനെ നോക്കി ഇളിച്ചു കാണിച്ചു.. "ഇളിക്കല്ലേ... " "ഹൈ... ചൂടാവല്ലേടൊ.. നീ പോയില്ലല്ലോ നമ്മൾ കറക്റ്റ് സമയം അല്ലെ.."രുദ്രൻ "കറക്റ്റ് സമയം എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കണ്ട നിങ്ങൾ.." ദേഷ്യത്തോടെ അവരുടെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റി കുറച്ചു മാറി നിന്ന ദേവിനെ കണ്ടു മൂന്നാളും പരസ്പരം.. "നീ ഇങ്ങനെ മുഖം കനപ്പിക്കല്ലേ മാഷേ..." അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി കൊണ്ട് അഖിൽ പറയുമ്പോൾ ദേവ് അവനെ കനപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി.. "ദേവേട്ടാ.. എന്താണ് ഇങ്ങനെ..." "ആ അത് തന്നെ ഒരു നല്ല കാര്യത്തിന് പോവുകയാ.. അപ്പോൾ നല്ല മനസ്സോടെ ഇറങ്ങണ്ടേ.."അഖിൽ "ഹേ... എന്ത് നല്ല കാര്യം 19 വർഷം മുന്നേ നാടുവിട്ട ചെറിയച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പോവുന്നതോ..കിട്ടയത്ത് തന്നെ.ഓരോ പൊട്ടൻ പണികൾ." രുദ്രൻ കളിയാലേ പറഞ്ഞു നിറുത്തിയതിനു പിറകിൽ പാറുവിന്റെ കൈകൾ അവന്റെ മണ്ട പൊട്ടിച്ചിരിന്നു.. "നിന്റെ പണികളെ കാൽ എത്രയോ മെച്ചം ആണ്.." ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അവളുടെ സംസാരം കേട്ടു രുദ്രൻ ദേവിനെ ഒന്ന് നോക്കി. "കണ്ടോ നിന്നെ ഒന്നും പറയുന്നത് മാത്രം ഇവൾക്ക് പറ്റില്ല. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഇവളുടെ വാ തുറക്കു.. " അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പാറു ഒന്നൂടെ അവനിട്ടു ഒന്ന് കൊടുത്തു. അതു ദേവ് ചിരിയോടെ അവളെ അവനോടു ചേർത്തു നിറുത്തി രുദ്രനെ നോക്കി പിരികം ഉയർത്തി. "എടാ...എന്നാലും നീ അയാളെ കണ്ടു പിടിക്കുമോ... " അഖിലിന്റെ സംശയം കേട്ടു ദേവ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അതു കണ്ടു പാറു ദേവിന്റെ കൈപിടിച്ച് അവനോടായി പയ്യെ മന്ത്രിച്ചു.. "നല്ല വിശ്വാസത്തോടെയും മനസ്സിനെയും പോയാൽ എല്ലാം ശെരിയാകും ഏട്ടാ.. നിങ്ങൾ പോയി വെരു എന്തേലും ഒക്കെ സംഭവിക്കും തീർച്ച.." പാറു അത്രയും പറഞ്ഞു നിറുത്തിയപ്പോയെക്കും ബോട്ട് എത്തിയിരുന്നു. അതു കണ്ടു എല്ലാവരും ബോട്ടിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ദേവ് ബോട്ടിലേക്കു കയറും മുന്നേ ഒന്നൂടെ തിരിഞ്ഞു എല്ലാവരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.ഒപ്പം പാറുവിനെ നോക്കി കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചു. തിരികെ അവനു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ നിറയാതിരിക്കാൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു.. അതു മണ്ടു ദേവിന്റെ അമ്മ ചിരിയോടെ അവളുടെ ചുമരിൽ കൈ വച്ചു.രണ്ടു പേരും വിഷമത്തോടെ ബോട്ട് ദൂരേക്ക് മറയുന്നതങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു. കൂടെ വന്ന ആളുകൾ എല്ലാം അവിടം വിട്ടു പോയി തുടങ്ങി. അവസാനം അവർ മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. (തുടരും) ഈ പാർട്ട്‌ എങ്ങനെ ഉണ്ടന്നറിയില്ല. ഹെൽത്ത്‌ നല്ല വീക്ക്‌ ആണ് അതു കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ.ഇതിനെ പറ്റി കമന്റിൽ പറയാൻ മറക്കരുത്. 🥲🤌🏻 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 വായന മുറി ✔️

ഭൂമിക 2💗.1 . . Np:- ഭൂമിക ഒന്ന് വായിച്ചു. ഇത് ഇങ്ങനെ അല്ല ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് പറഞ്ഞു അടിയുണ്ടാകരുത്. കഥകൃത്തു കഥ എഴുതുകയല്ലേ 😁. എന്തേലും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും. അപ്പൊൾ ഐശ്വര്യമായി കഥ വീണ്ടും തുടങ്ങാം. {ഭൂമിക s2} ********************** അങ്ങാടിയുടെ പുറകിലെ അതികം ആരും എത്തി പെടാത്ത കുഞ്ഞി സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നിന്നും ദേവ് കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ആ മൂന്നു പേരുടെയും കണ്ണുകൾ അവന്റെ മുഖത്തു തറഞ്ഞു നിൽപ്പായിരുന്നു. "കഴിഞ്ഞോ......" "ഹ്മ്മ്മ്... " "ഇതെന്തു കഥയ.. അക്കരെ പോയ കിരൺ പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നില്ലേ.. ഇതൊരുമാതിരി കഥയായി പോയിട്ടോ.." ദേവിന്റെ പാതി മുറിഞ്ഞ കഥ കേട്ടു തൃപ്തി കിട്ടാതെ പാറു അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നു അൽപ്പം നീങ്ങിയിരുന്നു.. അതു കണ്ടു അവളെ തന്റെ നഞ്ചിലോട്ടു വലിച്ചിട്ടവൻ ചെറു ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈവെള്ളകൾ സ്വന്തമാക്കി.. "ഇത് ഒരു വറും കഥയല്ല പാറു.. ജീവിതം ആണ്.നമ്മുടെ നാട്ടിൽ എന്റെ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ ഒരു ഒരു ജീവിതകഥ.." ദേവിന്റെ ആ മറുപടി കേട്ടു ഇച്ചിരി മാറി എന്തെല്ലാമോ പിറു പിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന രുദ്രനും അഖിലും വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്ത വാക്കിനായി ആവേശത്തോടെ ചെവി കോർത്തു.. "ഇത് എന്റെ ചെറിയച്ഛൻ കിരൺ മഹാദേവന്റെ കഥയ 19 വർഷങ്ങൾക്കു മുന്നേ ഈ നാടുവിട്ടുപോയ എന്റെ ചെറിയച്ഛന്റെ കഥ..." ദൂരെ എവിടെയോ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള അവന്റെ സംസാരം കേട്ടു എല്ലാവരും പല ചിന്തയിലേക്ക് മടങ്ങി.. "എന്നിരുന്നാലും താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച ഒരു പെണ്ണിനെ നാട്ടിലാക്കി ഇത്രയും കാലം അയാൾ അവിടെ നിൽക്കുമോ... എന്തൊരു ദുഷ്ടൻ ആണ് അയാൾ..." പാറുവിന്റെ കെറുവോടെയുള്ള സംസാരം കേട്ടു ദേവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിരിഞ്ഞു.. "വരുമായിരിക്കാം.. ഞാൻ അറിഞ്ഞെടുത്തോളം ചെറിയച്ഛൻ പോയതിന്റെ ഒരാഴ്ച തികഞ്ഞപ്പോയെക്കും അവർ വേറെ ഒരു കല്യാണം കഴിച്ചെന്നാണ്..." "ഇമ്പോസിബിൾ... അങ്ങനെ ചങ്കു തുറന്നു സ്നേഹിച്ചോരാൾക്ക് വേറൊരാളെ കെട്ടാൻ സാധിക്കില്ല.." "അതെ..." പാറു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ വാദിച്ചതും ദേവ് അവളെ ഒന്നയച്ചു.... "അതു തന്നായ എന്റെയും സംശയം. ചെറിയച്ഛൻ ഇവിടെ നിന്നു പോയതിൽ പിന്നെ പെട്ടുന്നുണ്ടായ അവരുടെ കല്യാണം...പിന്നെ അവർ അത്രയും കാലം നിന്ന വീട് തന്നെ വിട്ടവർ എവിടെയോ പോയി എന്ന കേട്ടത്.. ചിലപ്പോൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ വീട്ടുകാർ നിർബ്ബന്തിപ്പിച്ചു ചെയ്യിപ്പിച്ചതാകം എല്ലാം.." "എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഇതൊരുമാതിരി കദന കഥ ആയി പോയല്ലോട..." സ്റ്റേടിയതിയതിന്റെ പടികളിലൂടെ തെക്ക് വടക്കു നടക്കുന്നതിനിടെ രുദ്ര പറഞ്ഞതും ദേവും അതു സമ്മതിച്ചെന്നപോൽ തല കുലുക്കി.. "അല്ല നീ നാളെ അക്കരയിൽ ജോലിക്ക് പോകുവല്ലേ. കഷ്ട പെട്ടു അവിടെ ജോലി നോക്കിയത് നിന്റെ ചെറിയച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ ആണോ... " ഏറെ നേരം എന്തോ ചിന്തയിലായിരുന്നു അഖിൽ എല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്ന രീതിയിൽ കൂടമായി ചിരിച്ചു ദേവിനോട് ചോദ്യച്ചതും. ബാക്കിയുള്ളവർ അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു. അവനെ കളിയാക്കി കൊണ്ട് ഊറി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.. "അതെ.... " "എന്ത്..." "ഞാൻ ചെറിയച്ഛനെ തിരക്കി തന്നെയാ പോകുന്നെന്ന്..." ദേവ് ഗൗരവത്തോടെ തന്റെ തീരുമാനം ആവർത്തിച്ചതും അവർ വാ തുറന്നു നിന്നു പോയി.. "നിനക്ക് എന്താ ഭ്രാന്തു പിടിച്ചോ ദേവ്..എന്ത് തേങ്ങ കണ്ടിട്ടാ നീ അക്കരിയിലേക്ക് പോകുന്നെ.. 10 18 വർഷങ്ങൾക്കു മുന്നേ നിന്റെ ചെറിയച്ഛൻ ആ വഞ്ചി കേറി ഏതെല്ലാം സ്ഥലത്തേക്ക് പോയേക്കാം നീ പോകുന്ന ഇടം തന്നെയാണ് നിന്റെ ചെറിയച്ഛൻ പോയ ഇടം എന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പിക്കാവോ..." രുദ്രന്റെ കോപം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ചോദ്യം കെട്ടു ദേവ് അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "അക്കരെ എത്തിയ ചെറിയച്ഛൻ പതിവനുസരിച്ചു. അമ്മക്ക് അവസാനമായി ഒരു കത്തയച്ചു. അതിലെ എൻവലപ്പിൽ ചെറിയച്ഛൻ ആ കത്തയച്ച സ്ഥലത്തിന്റെ സ്ഥലവും അഡ്രസ്സും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.." "ഹാ... നിന്റെ വീട്ടുകാരെല്ലാം നിന്റെ പോലെ മണ്ടന്മാരാണോ.. ഹാ.അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് ആ എൻവലപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവർക്കു അന്നേ തിരഞ്ഞു പോയി കൂടായിരുന്നോ.." "എടാ മണ്ട... എനിക്കറിയില്ല എന്താ അന്ന് സംഭവിച്ചേ എന്ന്.. കഴിഞ്ഞ പ്രാവിശ്യം എന്റെ പിറന്നാളിന് കന്യാകുമാരിലേക്ക് പോയപ്പോ വെറുതെ പഴയ വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ ആണ് ഈ കത്തെല്ലാം കിട്ടിയതു.. എല്ലാം വാരി കൂട്ടി ഇവിടേക്ക് വന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ആണ് എനിക്ക് ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ചെറിയച്ഛന്റെ കത്തു കയ്യിൽ കിട്ടിയതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അമ്മ ഇവിടേക്ക് പൊന്നത പിന്നെ കന്യാകുമാരിയിലേക്ക് പോയിട്ടില്ല അറിയാവുന്നതല്ലേ ആ കാര്യം.." അവന്റെ അത്രയും നീണ്ട സംസാരം കേട്ടിട്ടും രുദ്രനു സമാധാനം ആയില്ലാ.. "ശെരിയാ സ്ഥലം കിട്ടി. പക്ഷെ ഇത്രയും കൊല്ലം കൊണ്ട് അയാൾക്ക്‌ വേറെ എവിടേലും പോയി കൂടെ.അതിരിക്കട്ടെ എന്ത് കണ്ടിട്ട നീ അയാളെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പോകുന്നതു... 18 വർഷം മുന്നത്തെ അയാളുടെ 18 വയസ്സായപ്പോൾ എടുത്ത ഫോട്ടോയോ.. എടാ അയാൾക്ക്‌ താടിയും മുടിയെല്ലാം വന്നു. വേണ്ട മുടിയെല്ലാം നരച്ചു അയാളിപ്പോൾ വേറൊരു മനുഷ്യൻ തന്നെ ആയി കാണും..." രുദ്രന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടതും ദേവ് ആകെ തളർന്നു.അതു മനസ്സിലാക്കി പാറു ത്താഴെ കിടന്ന ഒരു കല്ലു അവനു നേരെ ഒന്ന് ഓങ്ങി അവനെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.. "നിന്റെ കറുമ്പൻ നാവുകൊണ്ടു ഒന്നും പറഞ്ഞേക്കല്ലേ.അതോണ്ട് ഒന്നും നടക്കത്തില്ല..ഈശ്വരൻ വിചാരിച്ചാൽ എത്ര മയിലുകൾ അകലെ ആണേലും നമ്മൾ തിരയുന്നത് നമ്മുടെ അടുത്ത് എത്തിയിരിക്കും തീർച്ച.." "ഹ്മ്മ്..." പാറുവിന്റെ പതിഞ്ഞ വാക്കുകൾ കാതിലെത്തിയതും ദേവ് പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ അവനോടു ചേർത്തു നിറുത്തി.. അതു കണ്ടു ഞമ്മൾക്കിതൊന്നും കാണണ്ടേ എന്ന മട്ടിൽ രുദ്രവും അഖിലും സ്റ്റേടിയതിന്റെ പടി ഇറങ്ങി മുന്നേ നടന്നു.. "എടാ... നിക്കെടാ ഞമ്മളും വരുന്നു.." അങ്ങാടിക്ക് പിറകിലെ ഒരു കുഞ്ഞു നട വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ പാറുവിന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും സംശയങ്ങൾ മുള പൊട്ടി.. "ചെറിയച്ഛനെ കണ്ടു പിടിച്ചിട്ടു എന്തിനാ ദേവ്. തിരികെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടു ഒരുബാട് ഓർമകളാൽ അയാളെ കുത്തി നോവിക്കാൻ എല്ലാതെ എന്ത് ഉപകാരം.. " അവളുടെ സംസാരം കേട്ടു പലതും ചിന്തിച്ചു ചിരിച്ചോണ്ട് അവൻ പാറുവിനെ നോക്കി.. "ചെറിയച്ഛന്റെ തിരിച്ചു വരവിനായി ഒരുബാടാലുകൾ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടു പാറു.." ദേവിന്റെ മറുപടിയിൽ അവൾ സംതൃപ്‌യല്ലായിരുന്നു പാറു..കിരൺ തിരികെ വരുമ്പോൾ ഭൂമിയും വന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ വെറുതെ ഒന്ന് ആശിച്ചു.. [ഇവരാണ് കഥയിലെ പുതിയ കഥപാത്രങ്ങൾ. 𝟏.ആദിദേവ്. കിരണിന്റെ ചേച്ചിയുടെ മകൻ. 𝟐.പാറു എന്ന പാർവതി ദേവിന്റെ കാമുകി 𝟑.രുദ്രൻ 𝟒. അഖിൽ ദേവിന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരന്മാർ] സമയം സദ്യയാകാറായപ്പോൾ ആണ് അവർ പാറുവിന്റെ വീടിന് മുന്നിലെത്തിയത്.. "വരുന്നുണ്ടോ ഒന്നൂടെ..." "എന്നും ഇങ്ങനെ അവിടേക്കു വന്നാൽ ബർഗവിയമ്മ ആ അരിവാൾ കൊണ്ടൊന്നു വീശും.." രുദ്രന്റെ കളിയാലുള്ള പറച്ചിൽ കേട്ടു എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചതും.പാറു അവരെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.. "ഓ എന്റെ അമ്മ അങ്ങനെ ഒന്നും അല്ല പാവമാ..." കേറുവോടെ അതും പറഞ്ഞു മുകളിലേക്കു പോകുന്നവളെ നോക്കി. എന്തോ കാത്തെന്ന പോലെ മൂവരും കുസൃതി ചിരിയോടെ അവിടെ കാത്തു നിന്നു.. വിളക്ക് വെക്കാനായി പുരയിടത്തിലെ തിണ്ണയിലേക്ക് വരുന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു പയ്യെ അകത്തേക്ക് ഓടി കയറിയ പാറുവിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടന്നുയർന്നു "അയ്യോ അമ്മേ നാളെ എന്തായാലും നേരത്തെ എത്താവേ..." പാറുവിന്റെ പതിവനുസരിച്ചുള്ള നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ ചിരിയോടെ മൂവരും വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.. "എടാ.... എന്റെ അമ്മ പാവാടാ.." "ഹ്മ്മ് മതി ഇനി അവളെ തിന്നേണ്ട പെട്ടന്ന് നടന്നെ നാളെ പോകാൻ ഉള്ളത ബാഗ് ഒന്നും കെട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല..." അക്ഷമയോടെ വീട്ടിലേക്കൊടുന്ന ദേവിന്റെ പിറകെ രുദ്രയും അഖിലും പയ്യെ നടന്നു.. "എടാ... ചെറിയച്ഛന്റെ പോണ്ടാട്ടിയുടെ പേരെന്തായിരുന്നു..." കുസൃതി ചിരിയോടെയുള്ള രുദ്രന്റെ ചോദ്യത്തിന് ദേവ് അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് നൂരിന്റെ വോൾഡെജിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "💗..ഭൂമിക...!!💗" (തുടരും) ആരും അടിയുണ്ടാക്കേണ്ട നാട് വിട്ടു പോയ കിരണേ തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ ആളെ പറഞ്ഞു വിടുന്നുണ്ട്..😁🤌🏻 ഇനി ഈ കഥ തുടരണം വേണ്ടയോ എന്ന് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം.... 😌🙌🏻. #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 വായന മുറി ✔️