ഭൂമിക2💗 3 . . ബോട്ട് കണ്ണിൽ നിന്നു മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. പലരും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ പാറുവിനും അമ്മയ്ക്കും അവിടെ നിന്നു ദൃഷ്ടി മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദൂരേക്ക് അകന്നു പോകുന്ന ആ ബിന്ദുവിനെ അവർ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു. "ഇതേ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു എന്ന് കരുതി പോയ വണ്ടി തിരിച്ചു വരില്ല കെട്ടോ..നമ്മുക്ക് ഇനി വീട്ടിക്ക് തിരിച്ചാലോ.." രുദ്രൻ രണ്ട് പേരോടും ആയി വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ അവർ അവനെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.. "ഒന്ന് നോക്കിക്കേടാ.. രണ്ടിനെയും. എന്താ ചേർച്ച.ചുമ്മാ അല്ല ദേവ് ഇവളെ കെട്ടണം പറഞ്ഞു വാശി പിടിക്കുന്നെ" അഖിൽ കളിയാലേ അവരെ നോക്കി രുദ്രനോടായി പറഞ്ഞതും പാറു ഞെട്ടി. അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. അതു കണ്ടവരുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ചിരി പൊട്ടി.. "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അവനെ നോക്കുന്നെ. ഇവരെങ്ങും കൂടിയാൽ ഇങ്ങനെ നിന്നെ പറ്റി തന്ന സംസാരം ഉണ്ടാകാറു.." അമ്മയുടെ സംസാരം കേട്ടു പാറു അന്താളിപ്പോടെ രണ്ടു പേരെ ഒന്ന് നോക്കി. അതു കണ്ടു അവർ നാമ്മൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമ നാരായണ എന്ന മട്ടെ അവൾക്കു കൈ മലർത്തി കാണിച്ചു. "നീ പേടിക്കണ്ടടി അമ്മക്ക് നിന്നെ പെരുത്തു ഇഷ്ട്ട അല്ലമ്മേ... " "ഹ്മ്മ് അതിനെ പറ്റി എനിക്കൊന്നു ആലോചിക്കണം.." ഗൗരവത്തോടെ അമ്മ അതു പറയുമ്പോൾ. പാറുവിന്റെ മുഖം വാടി. അതു കണ്ടു അവർ അദിഷയിച്ചു പോയി. "എന്റെ കൊച്ചേ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞത നീ ഇങ്ങനെ എല്ലാത്തിലും സങ്കട പെടല്ലേ.." അമ്മ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ രുദ്രയും അഖിലും അവരുടെ അടുത്തേക്കായി നടന്നു വന്നിരുന്നു.... "അമ്മേ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തറഞ്ഞു നിൽക്കാൻ ആണോ നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം. വാ വീട്ടിൽ പോകാം.." അഖിൽ കുറുമ്പോടെ അമ്മയെ പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ അവർ അവന്റെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റി അവനെ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കി. "നീ എന്നാത്തിനാട അവനെ പോലെ പെരുമാറുന്നെ ഹ്മ്മ്..." അമ്മ കുറുമ്പോടെ അവനോടു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ അമ്മയുടെ തടി എല്ലിൽ പിടിച്ചു ഒന്ന് ആട്ടി.. "എന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ നോക്കിയ പോലെ ഒരു കുറവും വെറുത്താതെ നോക്കണേ..... എന്ന് പറഞ്ഞ നിങ്ങടെ മോനിവിടെ നിന്നു പോയ.." അഖിലിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു അവനെ ശെരി വെച്ചെന്നോണം രുദ്ര മുന്നോട്ടു വന്നു അമ്മയുടെയും പാറുവിന്റെയും ഷോൾഡറിൽ പിടിച്ചു അവനോടു ചേർത്തു നിറുത്തി.. "ദേവിന്റെ അമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ സ്വന്തം അമ്മയെ പോലെയാ.. ദേവിന്റെ പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക്....നമ്മുടെ സ്വന്തം.." അവൻ പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിക്കും മുന്നേ അവന്റെ ചുണ്ടിലായി അമ്മയുടെ കൈ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അതു കണ്ടു അന്താളിപ്പോടെ അവൻ അമ്മയെ നോക്കിയതും. അവർ അവനിക്കു ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി.. "എന്താ അമ്മേ ഞാൻ സ്വന്തം സഹോദരി എന്നും പറയാനാ ഉദേശിച്ചേ..." "അങ്ങനെ അയാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം.." അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ടു ചുണ്ട് ചുളിക്കി കൊണ്ട് രുദ്ര വേഗത്തിൽ നടന്നതും ചിരിയോടെ എല്ലാവരും അവനെ പിന്തുടർന്നു.. (തുടരും) രണ്ടു വരിയിൽ കുറയാതെ അഭിപ്രായം നൽകണേ... Serin 💗 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📚 വായന മുറി ✔️

ഭൂമിക2 💗 2 . . വീണ്ടും വഴുകി വന്നതിന്റെ കലിപ്പിൽ തന്നോട് മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിൽ എന്തെല്ലാമോ പിറു പിറുത്തു അപ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന ബാർഗവിയുടെ പിറകേക്ക് പമ്മി പമ്മി ചെന്ന് പാറു. "അമ്മ കുട്ടി.എന്നോട് പിണക്കം ആണോ... " കൊഞ്ചലോടെ ബർഗവിയുടെ പിറക്കെന്നു കെട്ടി പിടിച്ചു പാറു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവർ അടുത്ത് വെച്ച ചൂടുള്ള ചട്ടുകം ഒന്ന് ഉയർത്തി കാണിച്ചു.. അതോടെ അവൾ അൽപ്പം മാറി നിന്നു.അടുത്തുള്ള റാക്കിലേക്ക് ചാടി കയറി. "അമ്മേ ഞാൻ ഇന്ന് കേട്ട കഥ പറഞ്ഞു തരട്ടെ ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞു തെന്ന കഥയ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നടന്ന കഥ പറയട്ടെ..." അപ്പ പാത്രത്തിൽ നിന്നൊരാപ്പം കയ്യിലെടുത്തു കുസൃതിയോടെ അവൾ ബർഗവിയോട് പറയുമ്പോൾ. അവർ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നല്ല ചൂടുള്ള ചായ ഒഴിച്ചു അവളുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു അവളെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. അതു കണ്ടു ചിരിയോടെ അവൾ അന്ന് ദേവ് പറഞ്ഞ കഥ അവർക്കു മുന്നിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.. ബാർഗവി എല്ലാം കേട്ടു മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു അപ്പം ചുടലിൽ മുഴുകി.. "എന്നാലും അമ്മേ ആ ഭൂമി അങ്ങനെ ചെയ്യും എന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല എന്നാലും സ്നേഹിച്ച ചെക്കനെ മറന്നു അവർക്കു വേറൊരു കല്യാണം കഴിക്കാൻ കഴിയുമോ... ദുഷ്ട്ടി.." എത്രയൊക്കെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പാറുവിനു ഭൂമി വേറെരു ചെറുക്കനെ കെട്ടി എന്നത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല അതു അവളുടെ ഓരോ വാക്കിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. "ആാാ..." പെട്ടന്ന് ബാർഗവിയുടെ നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ ആണ് അവൾ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചത്. അപ്പ ചട്ടിയുടെ വക്കിൽ കൈ തട്ടിയതാണ് നല്ല പൊള്ളലുണ്ട്. അതു കണ്ടതും പാറുവിന്റെ മനസ്സൊന്നു കാളി. റാക്കിൽ നിന്നു ചാടി അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടുമ്പോയേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താണമ്മ നോക്കണ്ടേ..." കരുതലോടെ അമ്മയുടെ കൈകൾ വെള്ളത്തിനു മുന്നിലേക്ക്‌ കാണിക്കുമ്പോൾ. കണ്ണീരിനാൾ അവളുടെ ദൃശ്യം മങ്ങി പോയിരുന്നു.. അപ്പോയെക്കും ശബ്ദം കേട്ടു മുത്തശ്ശിയും ചിത്രമ്മായിയും അവിടേക്കു ഓടി എത്തി. "എന്താ മോളെ ഇത്.ഒരു ശ്രദ്ധയും ഇല്ലേ നിനക്ക്..." "ചേച്ചി ഇവിടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം എന്ന്. എന്തിനാ ചുമ്മാ.." ആവലാതിയോടെ അമ്മയെ പാരിപാലിക്കാൻ 4 കൈകൾ എത്തിയതും ഫസ്റ്റ് ബോക്സിനായി പാറു മുറിയിലേക്കോടി. പാറു...അവൾക്കമ്മയാണ് എല്ലാം. നൂറോളം ആളുകൾ ചുറ്റും ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും ആവരാരും അവളുടെ അമ്മയുടെ അത്രയോളം എത്തതില്ല.. കല്യാണ ശേഷം ഉള്ള അച്ഛന്റെ ഉപദ്രവം കാരണം.ഇറങ്ങി പോന്നതാണ് അമ്മ ആ വീട്ടിൽ നിന്നു. അതിൽ പാറുവിന് പരാതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ടതാണ് അവൾ ആ ക്രൂരതകൾ. എന്തിനാണ് ഇത്രയും കാലം അവിടെ നിന്നതു എന്ന് മാത്രമേ അവൾക്കു ചോദിക്കാൻ ഒള്ളു. അന്ന് വീട്ടിലേക്കു കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ ഭയത്തോടെ അമ്മയുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കുന്നതു അവൾ ഓർത്തെടുത്തു. പതിവിന് വിപരീതമായി പ്രേശ്നങ്ങൾ ഒന്നും കേൾക്കാതെ തന്നെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അവിടെ ഉള്ളവരെല്ലാം നമ്മളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു ഇനി അവിടേക്കു ഞമ്മൾ തിരിച്ചു പോകില്ല എന്ന് പറഞ്ഞതും വെല്യച്ചനിൽ നിന്നും അമ്മ അങ്ങനെ ഒരു ഉത്തരം പ്രധീക്ഷിച്ചില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ അന്ന് നിറഞ്ഞു. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി. "അല്ല.. ഇത്രയെല്ലാം കേട്ടിട്ടും.നിന്നെ ഇനിയും നമ്മൾ അവിടേക്കു പറഞ്ഞയക്കുമെന്നാണോ..?. എന്തിനായിരുന്നടി ഇത്രയും പാട് പെട്ടു ഇത്രയും കാലം.?ഈ ചേട്ടനോട് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നേൽ ഓടി വരത്തില്ലായിരുന്നോ.. " ഓടി ചെന്ന് തന്റെ സഹോദരിയെ വാരി പുണരുമ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ചെറിയമ്മ തന്റെ അടുക്കലേക്ക് വന്നു അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി. "എന്തിന ചേച്ചി ഒരു പരാതിയും കൂടാതെ ചേച്ചിയെ നമ്മൾ ഇവിടെ നോക്കൂലായിരുന്നോ..." ആ ദിവസം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നായം പോലെ ഓർമ്മയുണ്ട്. റൂമിലെ ഷെൽഫിനു മുകളിലായി വെച്ച ഫസ്റ്റ് എയിട് ബോക്സ്‌ എടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിൽ എന്തോ ഒന്ന് തട്ടി. എത്തി നോക്കിയതും ഒരു പുസ്തകം ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ തിരിക്കിൽ അവളതു കാര്യം ആക്കാതെ അവശ്യമുള്ളതെടുത്തു അടുക്കളയിലേക്കോടി. അപ്പോൾ ആ ബുസ്തകത്തിലെ ചിലമ്പിച്ച ചട്ട ഒന്ന് പാറി. ............... അന്നു രാത്രി ഉറങ്ങനായി കിടന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ കിരണും ഭൂമിയും ആയിരുന്നു. എന്തിനായിരിക്കും ഭൂമി അങ്ങനെ കാണിച്ചേ.. ഒരിക്കലും അവളെങ്ങനെ ചെയ്യില്ല അവരുടെ ഇടയിൽ എന്തെല്ലാമോ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ചിന്തിചിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് നാളെ അക്കരെ പോകുന്ന ദേവേട്ടന്റെ മുഖം അവളുടെ മുന്നിൽ തെളിയുന്നത്. ഒന്ന് ആലോചിക്കെ അവളുടെ ഉള്ളെന്തോ പൊടിയുന്ന പോലെ തോന്നി പാറുവിനു. ഇനി എത്ര കാലം കാത്തിരിക്കണം. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു കാട് കയറി കൊണ്ടിരിക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുമ്മാ നിറഞ്ഞു. കയ്യത്തി ടേബിളിൽ വെച്ച ഫോൺ എടുത്തു ഓൺ ചെയ്‌തു. കോൺടാക്ട് ലിസ്റ്റിൽ നിന്നു ദേവേട്ടൻ എന്ന നമ്പർ കണ്ടതും അവളുടെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഇപ്പോൾ വിളിക്കണോ നാളെ പോകുവല്ലേ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചു ശല്യം ചെയ്യണോ. നേരത്തെ പോകേണ്ടതല്ലേ. എന്താല്ലാമോ ചിന്തിച്ചു ഇനി അവനെ നാളെ കാണാം എന്ന് കരുതി കണ്ണുകൾ അടക്കുമ്പോൾ. അവൻ നാളെ പോകും എന്ന കാര്യം അവളുടെ ഉള്ളു വെല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. .................. രാവിലെ തുറന്നിട്ട ജനൽ വാതിലിനും കാർട്ടണിനും ഇടയിലൂടെ കഷ്ട പെട്ടു വരുന്ന സൂര്യന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം ഏറ്റാണ് അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. കട്ടിലിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ദേവ് പോകുന്ന കാര്യം ഓർമ വന്നത്. പെട്ടന്ന് വാതിലിനു പിറകിലായി വിരിച്ചിട്ട തോർത്തു എടുത്തവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി.നല്ല തണുപ്പുള്ള വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ രാശിയിൽ അറിയാതെ ചുവപ്പ് പടർന്നു. കുളിച്ചു നല്ല ചുവപ്പും പച്ചയും നിറത്തിലുള്ള ദാവണി ചുറ്റി അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ. അടുക്കളയിലേക്കിറങ്ങുന്ന വെല്യമ്മ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.. അവരെ നോക്കി ഇളിച്ചു കൊണ്ട് മുടിയെല്ലാം പിന്നിൽ കെട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ കയ്യിലെ ഭസ്മം എടുത്തു നെറുകിൽ തൊട്ടവൾ. മുത്തശ്ശിയുടെ കവിൾതടം പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു അകത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി. "അമ്മേ... ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാവേ..." നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞവൾ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി. ഉള്ളിൽ നിന്നു അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു ബാർഗവി ഓടി പുറത്തെതുമ്പോയേക്കും പാറു പടികൾ ഇറങ്ങി ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. "ഈ കുട്ടി ഒരു വക കേൾക്കത്തില്ല എവിടെക്കാണാവോ ഇപ്പോൾ ചാടി തുള്ളി..." എന്തെല്ലാമോ പിറു പിറുത്തു അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന ബർഗവിയെ കണ്ടു മുത്തശ്ശിക്ക് ചിരി വന്നു. .............. വീട്ടിൽ നിന്നു നേരത്തെ ഇറങ്ങി കടവിൽ ബോട്ടിനായി കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടക്കിടക്ക് ദൂരേക്ക് നീണ്ടു പോയി. ഒരറ്റ ഒന്നും ഇങ്ങു എത്തിയില്ലല്ലോ. ഇനി ഞാൻ പോയിട്ടും എത്തതില്ലേ.ഇങ്ങനെ കുറചെണ്ണം.. ദൂരേക്ക് നോക്കി എന്തെല്ലാമോ പുലമ്പി ദേഷ്യം കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടന്നവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.. ദൂരെ നിന്നു ഓടി വരുന്ന പാറുവിനെ കാണെ അവനവളുടെ മുഖത്തു നിന്നു കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പരിസരം മറന്നു എവിടേക്കോ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ദേവിനെ കണ്ടതും അവന്റെ അമ്മ അവൻ നോക്കുന്നിടത്തേക്ക് എത്തി നോക്കി. ദൂരെ നിന്നു ഓടി വരുന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ടതും. അവർ കുറുമ്പോട് അവന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.. "എന്ത് നോട്ടം ആട ആളുകൾ കാണുന്നു.." പെട്ടന്നുള്ള അമ്മയുടെ സംസാരം കേട്ടു അവൻ അമ്മയെ കുസൃതിയോടെ നോക്കി. അവിടേക്കു പോകാനുള്ള അനുവാദം ചോദിച്ചതും. അവർ അവനെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. അപ്പോയെക്കും അവന്റെ കാലുകൾ അവളിലേക്ക് അടുത്തിരിന്നു.അതു കണ്ടു ആ അമ്മ തലയിൽ കൈ വച്ചു ദൂരേക്ക് ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു. "ദേവേട്ടാ.. പോവാനായോ. ഞാൻ നേരം വഴുകിയല്ലേ. നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാൻ കരുതിയതാ പക്ഷെ പറ്റാഞ്ഞിട്ട..." തന്റെ മുന്നിൽ കിതപ്പോടെ പറയുന്നവളെ അവൻ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.. "കുഴപ്പം ഇല്ലടി സമയം ആകുന്നൊള്ളു. മറ്റു രണ്ടണ്ണവും എത്തിയിട്ടില്ല.." ചെറു ചിരിയോടെ തനിക്കു മറുപടി നൽകുമ്പോൾ അവൾ ആദ്യം കാണും പോലെ അവനെ നോക്കി നിന്നു.. "എന്ത് പറ്റി. എന്റെ മുഖത്തു എന്തേലും ഉണ്ടോ.." പെട്ടന്ന് അവൻ തന്റെ മുഖം എല്ലാം തട്ടി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചതും അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ ഒന്ന് നുള്ളി.. "ദേവേട്ടാ.. പെട്ടന്ന് വരണേ..." അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു.. അതു കണ്ടു അവനവളെ ഒന്ന് ചേർത്തു നിറുത്തി.. "അയ്യേ കരയണോ നോക്കെ എല്ലാവരും നമ്മളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നെ.." അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം അവനതു പറയുമ്പോൾ. അവൾക്കു മനസ്സിലെന്തോ ഭാരം പോലെ തോന്നി.. "എടീ.... നീ നേരത്തെ എത്തിയോ..." പെട്ടന്ന് പിറകെ നിന്നു രുദ്രനും അഖിലും അവിടേക്കു പയ്യെ വന്നു.. "എന്തെ ഇപ്പോൾ വന്നേ ഇച്ചിരി കൂടി കഴിഞ്ഞു വരാം ആയിരുന്നില്ലേ..." കലിപ്പോടെയുള്ള ദേവിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു രുദ്രനും അഖിലും വച്ചിലേക്കൊന്നു നോക്കി അവനെ നോക്കി ഇളിച്ചു കാണിച്ചു.. "ഇളിക്കല്ലേ... " "ഹൈ... ചൂടാവല്ലേടൊ.. നീ പോയില്ലല്ലോ നമ്മൾ കറക്റ്റ് സമയം അല്ലെ.."രുദ്രൻ "കറക്റ്റ് സമയം എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കണ്ട നിങ്ങൾ.." ദേഷ്യത്തോടെ അവരുടെ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റി കുറച്ചു മാറി നിന്ന ദേവിനെ കണ്ടു മൂന്നാളും പരസ്പരം.. "നീ ഇങ്ങനെ മുഖം കനപ്പിക്കല്ലേ മാഷേ..." അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി കൊണ്ട് അഖിൽ പറയുമ്പോൾ ദേവ് അവനെ കനപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി.. "ദേവേട്ടാ.. എന്താണ് ഇങ്ങനെ..." "ആ അത് തന്നെ ഒരു നല്ല കാര്യത്തിന് പോവുകയാ.. അപ്പോൾ നല്ല മനസ്സോടെ ഇറങ്ങണ്ടേ.."അഖിൽ "ഹേ... എന്ത് നല്ല കാര്യം 19 വർഷം മുന്നേ നാടുവിട്ട ചെറിയച്ഛനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ പോവുന്നതോ..കിട്ടയത്ത് തന്നെ.ഓരോ പൊട്ടൻ പണികൾ." രുദ്രൻ കളിയാലേ പറഞ്ഞു നിറുത്തിയതിനു പിറകിൽ പാറുവിന്റെ കൈകൾ അവന്റെ മണ്ട പൊട്ടിച്ചിരിന്നു.. "നിന്റെ പണികളെ കാൽ എത്രയോ മെച്ചം ആണ്.." ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അവളുടെ സംസാരം കേട്ടു രുദ്രൻ ദേവിനെ ഒന്ന് നോക്കി. "കണ്ടോ നിന്നെ ഒന്നും പറയുന്നത് മാത്രം ഇവൾക്ക് പറ്റില്ല. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഇവളുടെ വാ തുറക്കു.. " അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പാറു ഒന്നൂടെ അവനിട്ടു ഒന്ന് കൊടുത്തു. അതു ദേവ് ചിരിയോടെ അവളെ അവനോടു ചേർത്തു നിറുത്തി രുദ്രനെ നോക്കി പിരികം ഉയർത്തി. "എടാ...എന്നാലും നീ അയാളെ കണ്ടു പിടിക്കുമോ... " അഖിലിന്റെ സംശയം കേട്ടു ദേവ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അതു കണ്ടു പാറു ദേവിന്റെ കൈപിടിച്ച് അവനോടായി പയ്യെ മന്ത്രിച്ചു.. "നല്ല വിശ്വാസത്തോടെയും മനസ്സിനെയും പോയാൽ എല്ലാം ശെരിയാകും ഏട്ടാ.. നിങ്ങൾ പോയി വെരു എന്തേലും ഒക്കെ സംഭവിക്കും തീർച്ച.." പാറു അത്രയും പറഞ്ഞു നിറുത്തിയപ്പോയെക്കും ബോട്ട് എത്തിയിരുന്നു. അതു കണ്ടു എല്ലാവരും ബോട്ടിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ദേവ് ബോട്ടിലേക്കു കയറും മുന്നേ ഒന്നൂടെ തിരിഞ്ഞു എല്ലാവരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.ഒപ്പം പാറുവിനെ നോക്കി കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചു. തിരികെ അവനു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ നിറയാതിരിക്കാൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു.. അതു മണ്ടു ദേവിന്റെ അമ്മ ചിരിയോടെ അവളുടെ ചുമരിൽ കൈ വച്ചു.രണ്ടു പേരും വിഷമത്തോടെ ബോട്ട് ദൂരേക്ക് മറയുന്നതങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു. കൂടെ വന്ന ആളുകൾ എല്ലാം അവിടം വിട്ടു പോയി തുടങ്ങി. അവസാനം അവർ മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. (തുടരും) ഈ പാർട്ട്‌ എങ്ങനെ ഉണ്ടന്നറിയില്ല. ഹെൽത്ത്‌ നല്ല വീക്ക്‌ ആണ് അതു കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ.ഇതിനെ പറ്റി കമന്റിൽ പറയാൻ മറക്കരുത്. 🥲🤌🏻 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 വായന മുറി ✔️

AD #bjpindia

.ഇനിയുണ്ടാകുമോ 🌿💗 58. . . മൃതദ്ദേഹത്തിന്റെ പുറത്തു വിരിച്ച വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള പുതപ്പു മാറ്റാനായി ഒരാൾ അവിടേക്കു കടന്നു വന്നതും എല്ലാവരുടെയും നെഞ്ചിൽ പെരുമ്പാറ മുഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ കൈകൾ ഉയർത്തി തുണിയിൽ കൈ വച്ചപ്പോയെക്കും പ്രവീണിന്റെ കൈ ജിത്തിന്റെ തോളിൽ അമർന്നിരുന്നു..സമയം അടുക്കും തോറും ആ കയ്ച്ച കാണാൻ കഴിയാതെ അവരുടെ കാലുകൾ തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലേക്ക് പ്രീതിയുടെ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പതിയെ അയാൾ ആ മുഖത്തിന് മീതെ ഉള്ള തുണി എടുത്തു മാറ്റിയതും. പ്രവീൺ തളർച്ചയോടെ മുട്ട് കുത്തി ഇരുന്നു പോയി.അലക്സ്‌ ആ കയ്ച്ച കാണാൻ കഴിയാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി. ആദിയും ജിത്തും ഒരു പോലെ തരിച്ചു നിന്നു... "പ്രീതി........." അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രവീണിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ പോലീസ്ക്കാർ ബോഡിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി എത്തിയിരുന്നു.. പ്രവീൺ കൈ വിടുവിച്ചു കൊണ്ട് വാവിട്ടു കരയുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവർ തരിച്ചു നിന്നു പോയി. എല്ലാവർക്കും അവരുടെ മനസ്സും ശരീരവും മരവിച്ച പോലെ തോന്നി. പ്രവീണിന്റെ കരച്ചിലിന്റെ താളുകൾ പോലും അവരുടെ ചെവിലേക്കു കയറിയില്ല. ജിത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ രക്തം വറ്റി ജീർണിച്ചു പോയ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തിൽ തറച്ചു നിന്നു. കണ്ണുകൾ പോലും വറ്റി വരണ്ടു പോയിരുന്നു. ആദി കാഴ്ച കാണാൻ കയോയാതെ തല ഉയർത്തി നിന്നു പോയി. അപ്പോയെക്കും അവർ മൂന്നാളെയും കൊണ്ട് പോലീസ് പുറത്തു എത്തിയിരുന്നു. "എടാ... അവൾ പോയെടാ..... എന്റെ പ്രീതി പോയെടാ......." അവരെ തള്ളി കൊണ്ട് വാവിട്ടു കരയുന്ന പ്രവീണിന്റെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളും ധാര ധാര യായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. "പോന്നു പോലെ നോക്കിയല്ലേടാ... ഞാൻ. അവന്റെ കൂടെ പോകേണ്ട പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ....പോയെടാ... നമ്മുടെ പ്രീതി പോയെടാ..." പുറത്തു നിന്നു വാവിട്ടു കരയുന്ന അവരുടെ അടുത്തേക്ക് തളർച്ചയോടെ അലക്സ്‌ വന്നു ചാരി ഇരുന്നു. അപ്പോയെക്കും പോലീസ്ക്കാരും അവിടേക്കു വന്നിരുന്നു. അവരോടു റൂമിലേക്ക്‌ ചെല്ലാനും ചില നടപടിക്രമങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ബോഡി വിട്ടു തെരാം എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരെ വീട്ടിലേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു. പ്രവീണിനെ കൊണ്ട് റൂമിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ എല്ലാവരും തളർന്നിരുന്നു. "ഞാൻ ഇനി എന്ത് പറയുമെടാ... അമ്മയോട് അച്ഛനോടും.എന്നെ വിഷ്വസിച്ചല്ലേടാ അവരവളെ ഇവിടെ ആക്കിയേ...." "എടാ..." "ഈ വാർത്ത അവരറിഞ്ഞാൽ ജീവിച്ചിരിക്കില്ലടാ അവർ... വേദനിക്കുന്നെടാ... തിരിച്ചു വരാൻ പറ.എന്തെടാ ഒന്നും മിണ്ടാതെ. അവർക്കൊന്നും പട്ടിയില്ലാന്ന് പറയടാ.അവൾ വരുമെന്ന് പറയടാ...തിരിച്ചു വരുമെന്ന് പറാ.... .... വരില്ലേ അവൾ . വരില്ലേ... വരുമായിരിക്കും അല്ലെ. അവൾ വരുമല്ലെടാ എവിടേക്ക് പോകാന നമ്മളെ ഒക്കെ വിട്ടു ഓൾക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ലെടാ.. അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയാൽ മതി അല്ലെ. പോരേ വാ തിരിച്ചു പോകാ. അവിടെ അവൾ ഒറ്റക്കല്ലേ തിരിച്ചു പോയി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒക്കെ കാണിച്ചു തിരികെ കൊണ്ട് വരാം. ഞാൻ വിളിച്ചാൽ അവൾ വരുമെടാ വായോ പറയടാ എന്തേലും ഒന്ന് പറയാടാ...." സാഹചര്യം മറന്നു എന്തെല്ലാമോ പുലമ്പി തുടങ്ങിയ പ്രവീണിനെ അവർ എല്ലാവരും വാരി പുണർന്നു. അവന്റെ അതില്ലാതെ പുലമ്പിളിന്റെ കൂടെ അവരുടെ കരച്ചിന്റെ ചീളുകൾ കൂടി മുറിയിൽ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. അന്ന് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു പോയത് എന്നു ആർക്കും ഒരു നിഷ്ടയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്ത് ചെയ്യണം എന്നോ ആരെ അറിയിക്കണം എന്നോ ഒന്നും അവർ ചിന്തിച്ചില്ല. ആദിക്കു ഒരു മരണത്തിന്റെ ഷോക്കിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറാതെ അടുത്ത ഒരു മരണം കേട്ടതോടെ തളർന്നു പോയിരുന്നു. അന്ന് മുഴുവൻ ജലപാനമില്ലാതെ അവർ ആ മുറിയിൽ അങ്ങനെ തന്നെ അവർ പോലുമറിയാതെ കഴിഞ്ഞു പോയി. അടുത്ത ദിവസം പ്രീതിയെ കൊണ്ടുപോയ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ആണ് ചില കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ പോലീസ് അവരെ വിളിച്ചത്. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ പുകച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സിഗററ്റിന്റെ കുറ്റി മതിലിൽ ഉരച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ അവരെ നോക്കി. "ഉംഗ അന്ത റൂം ല താൻ ലാസ്റ്റ് വീക്ക് ഒരു പൊണ്ണു തൂക്കി സെത്തുട്ടാങ്ങ ഇല്ല?".." പോലീസിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു അവർ സംശയത്തോടെ അവരെ നോക്കിയതും പോലീസിന്റെ മുഖത്തൊരു പുച്ഛം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പോലെ തോന്നി അവർക്കു. ""ഹ്മ്മ്... പോസ്റ്റ്മാർട്ടം റിപ്പോര്ട്ട് വന്തിരുക്ക്. റേപ്പ് കേസ് നു സൊല്ലിറാങ്ങ. അത് കടന്തു ഇപ്പൊരു വീക്ക്, വീക്ക് ആൻഡ് ഹാഫ് ആഗിടുച്. നിങ്ങൾ ചെന്നൈ വിട്ടു കേരളവ പോയി തിരുമ്പി വന്തിട്ടും ഇപ്പോൾ ഒരു ആവ, ഇല്ലിയ.." അത് പറഞ്ഞു തീരുമ്പോൾ തന്നെ അയാളുടെ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ കള്ള ചിരി കണ്ടു.അവരുടെ ഞൊടിയിലെ രക്തം തിളച്ചു വന്നു. കൂടെ പ്രീതി കരുതിയ പോലെ റേപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നത് അവരുടെ നെഞ്ചിനെ കീറി മുറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പോലീസുക്കാരൻ വീണ്ടും അവരെ വീണ്ടും അവരെ എന്തോ പറഞ്ഞു ചൊറിയാൻ നിന്നപ്പോൾ ആണ് പെട്ടന്ന് അയാളുടെ കൂടെ ഉള്ള ഒരാൾ അയാളെ തോണ്ടിയത്.. "സാർ ഇൻസ്‌പെക്ടർ.." പതുങ്ങനെ അയാൾ പറഞ്ഞതും ആ പോലീസ് കാരൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.തന്റെ പുറകിലായി കയ്യും കെട്ടി. രൗദ്ര ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ടു അയാൾ പെട്ടന് സെലോട്ടു അടിച്ചു. "സെൽവ... ഉനക്കു ഇനിമേ നാൻ എവടക്ക് സസ്പെൻഷൻ തരും..." "സോറി സാർ... " "ഇന്ധ കേസ് എന്ത ആചു?" "ഇതു ഒരു റേപ്പ് കേസ് സാർ... കൂടെ ഇതു കടന്തു ഒരു വീക്ക്, വീക്ക് ആൻഡ് ഹാഫ് ആഗിടുചു. സീൻ കൊഞ്ചം ബ്രൂട്ടൽ സാർ... സെയിം ടൈംലു നറയ പെർ ഇരുന്താങ്ങ." "സ്റ്റോപ്പ്‌, സെൽവ..." അയാൾ അത്രയും പറഞ്ഞു നിറുത്തുമ്പോയേക്കും പ്രവീണിന് ശ്വാസം മുട്ടും പോലെ തോന്നി. "ഇതു ഉംഗളോഡ താങ്കച്ചി എന്ന് ഉറുദിയാഗ സൊല്ലിട്ടിംഗലേ ഇല്ല?" "ആമ സാർ..." "നാട്ടുല സൊല്ലി വെച്ചാചാ?" "ഇല്ലൈ സാർ..." "ബോഡിടെ നിലമൈ തെരിയും ലാ... നാട്ടുക്കു കൊണ്ടു പോകരതുക്ക് പ്രൊസീജേഴ്സ് എല്ലാം പാതാചാ?" "ഇല്ലൈ സാർ..." ഞങ്ങളുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു അയാൾ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. "എനക്ക് ഉണ്ണോഡ സിറ്റ്വേഷൻ പുരിഞ്ഞിറിക്കേൻ. ആന ഇതുക്കു റിലേറ്റഡ് വർക്ക് എല്ലാം സീകിരം റെഡി പണിക്കണം.ഹ്മ്മ് പോണേന പോകരതുക്കു മുന്നാടി ഒരു FIR എഴുതി കുടുത്തു പോ..." അവരുടെ സംസാരം കേട്ടു തല ആട്ടി കൊണ്ട് അവർ അവിടെ നിന്നു ഇറങ്ങി.പിന്നെ ബോഡി നാട്ടിലേക്കു എത്തുന്നതിന്റെ അന്നാണ് നാട്ടിൽ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. നാട്ടിലെത്തി ബോഡിയുമായുള്ള ആംബുലൻസ് വീട്ടിലേക്കു കയറുന്നതിനു മുന്നേ വീട്ടിൽ നിന്നു ഒരു ആംബുലൻസ് പോകുന്നത് കണ്ടു പ്രവീൺ സംശയത്തോടെ ഉള്ളിലേക്ക് പോയി. "എടാ.അമ്മ....." "അമ്മക്ക് എന്ത് പറ്റി..." പുറത്തേക്കു ഓടി വന്നുക്കൊണ്ട് പ്രവീണിനെ കേട്ടി പിടിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛൻ പറഞ്ഞതും പ്രവീൺന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു പോയി അച്ഛനെ അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുത്തി.ആദിയുമായി അവൻ ഹോസ്പിറ്റിലേക്ക് വണ്ടി വിട്ടു. അവന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ എല്ലാം തെറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തും മുന്നേ അമ്മയും അവനെ വിട്ടകന്നിരുന്നു. ആ സമയം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്ന് അവനു അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. വാർത്ത അറിഞ്ഞവൻ മരവിച്ചു പോയിരുന്നു.വീട്ടിലെ ഉമ്മറത്ത് രണ്ടു മൃദശരീരത്തിനടുത്തു തളർച്ചയോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ.അവൻ ഒന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും മുറിയിലേക്ക് കയറി പോയ അവന്റെ അച്ഛനെ പറ്റി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "എടാ.. അച്ഛൻ മുറിയിലേക്ക് പോയിട്ട് തിരിച്ചു വരുന്നില്ല..." അവന്റെ അടുക്കെ ചെന്ന് അവനോടു ആരോ ചെന്ന് പറയുമ്പോൾ. അവനൊരു യന്ത്രം കണക്കെ അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. മുറിയുടെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു അവിടുത്തെ കാഴ്ച ഒരു വേള കണ്ടപ്പോയെക്കും കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു കയറി അവൻ നിലം പതിച്ചിരുന്നു. അവനെ കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ.ആ വീട്ടിൽ നിന്നും മൂന്നു ശരീരങ്ങൾ മണ്ണിന്റെ മണം അറിഞ്ഞിരുന്നു. *************** "എടാ...... " അലെക്സിന്റെ വിളി ചെവിയിലേക്കടിച്ചപ്പോൾ ആണ് ആണ് എല്ലാവരും ചിന്തകളിൽ നിന്നും. പുറത്തോട്ടു വന്നത്. മനസ്സിനെ മൂടി കിടക്കുന്ന ആ ഇരുണ്ട കാലം അവരെ തളർത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.കണ്ണുകൾ തുടച്ചു അവർ ഒന്നും നടക്കാനായി ഇറങ്ങി. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല..എവിടെ എങ്ങും നിശബ്ദത. "പക്ഷെ ഈ പ്രശ്നം എല്ലാം ഉണ്ടാക്കുന്നത് ആൽബർട്ട് മായിട്ടല്ലേ അവിടെ ജീവ എങ്ങനെ..." ആ നിശബ്ദതയെ ബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് ജിത്തു ചോദിച്ചതും എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി അതെ എന്ന രീതിയിൽ തലയാട്ടിയതും. പ്രവീൺ ദീർഘ ശ്വാസം എടുത്തു. "അതെ ഈ നടന്ന പ്രേശ്ങ്ങൾ എല്ലാം ആൽബർട്ടും ആയിട്ടുള്ളതാണ് പക്ഷെ അതിനു ശേഷം ഉണ്ടായത്..." പ്രവീണിന്റെ നാടി നേരമ്പുകൾ എല്ലാം വലിഞ്ഞു മുറുകുമ്പോൾ. എല്ലാവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് തീ നാളം പോലെ ആ ഓർമ്മകൾ തിരികെ വന്നു (തുടരും) വായിച്ചതിൽ നന്ദി ഉണ്ട് 😌.താമസിച്ചതിൽ ക്ഷമിക്കണം എക്സാം ആയിരുന്നു കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ഇത്രയും സമയം ആയി 🥲 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📚 വായന മുറി ✔️