#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _89 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നാട്ടിലും വീട്ടിലും ഇത്രേം വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാള്.. അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ്കാരൻ കുടുംബം മൊത്തം ഉന്നതങ്ങളിൽ പിടിപ്പാട് ഉള്ളവർ.. ഇങ്ങനെ ഉള്ളവരൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കാത്ത കാര്യം.. അതിലിനി നമ്മളെന്തു ചെയ്യും ശിവ .." വാസുദേവൻ ശിവക്ക് മുന്നിൽ കൈ മലർത്തി കാണിച്ചു. അവനപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം സംഘർഷത്തിന്റെ പരിണിത ഫലമെന്നോണം ആ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയിട്ടുണ്ട്. കൈകൾ കൊണ്ടവൻ ഇടയ്ക്കിടെ നെറ്റി തടവുന്നുണ്ട്. വന്നു പെട്ടിരിക്കുന്ന വലിയൊരു പ്രശ്നം..അതവനെയപ്പോൾ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. മുൻപ്പില്ലാത്ത വിധം പ്രതിസന്ധിയിൽ പെട്ടവൻ വലഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ഒറ്റക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ വയ്യെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവനോടി വന്നതാണ് വാസുദേവനെ കാണാൻ. ഈ കാര്യത്തിലൊരു അഭിപ്രായം ചോദിക്കാൻ അവനിപ്പോഴും അയാളെ മാത്രമേ വിശ്വസമുള്ളു കാരണം വാസുദേവനും കാശിയും ആയിട്ടില്ല ബന്ധം തന്നെ. "അതെനിക്കറിയാം വാസുവേട്ട.. പക്ഷെ.. എനിക്കൊരു തീർച്ച കിട്ടാത്തത്.. അശോകേട്ടനെ... ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ കാണാനില്ലെന്ന് ഞാൻ.. അവനോട് വിളിച്ചു പറയണോ എന്നുള്ളതാ.. ശിവ വീണ്ടും വാസുദേവനെ നോക്കി. "അറിയാലോ.. അവനും അശോകേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ആ ബന്ധം. കാർത്തുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമാണ് അവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കും രണ്ടു തീരുമാനമായി പോയത്. അത് വരെയും പരസ്പരം അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ കഴിഞ്ഞവരാണ്. ഒരാൾക്ക് ഒരു ആപത്തു വരുന്നത് മറ്റേയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലാണ്. ഇതിപ്പോ അശോകേട്ടന് എന്ത് പറ്റിയെന്ന് അവരുടെ കുടുംബം മൊത്തം അന്വേഷിച്ചു നടന്നിട്ടും ഒന്നും ഈ നിമിഷം വരെയും അറിവായിട്ടില്ല. മഹേഷൊക്കെ ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ഇന്നലെ മുതൽ തന്നെ. പോലീസ് അവരുടെ വക അന്വേഷണം വേറെ.. എന്നിട്ടും ഇന്നിത്ര നേരം വരെയും ഒരു വിവരവും കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറയുമ്പോ.. മിഡിയ അടക്കം സംഭവം ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞു. " ശിവ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയോടെ അവിടെയുള്ളൊരു തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു. "അതല്ലടാ.. അതിപ്പോ.. കാശിയെ ഇതറിയിച്ച..." വാസുദേവൻ അവനെ ആശങ്കയോടെ നോക്കി. "ഈ വിവരം അറിഞ്ഞാൽ ആ നിമിഷം അവനോടി വരും.. അതിനി എത്ര ദൂരെ ആണേലും എന്ത് റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അവൻ വരിക തന്നെ ചെയ്യും.കാർത്തുവിനോട് അവനുള്ള അത്രയും ഇഷ്ടം അശോകട്ടനോടും അവനുണ്ട്. അതെനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്.. ഇന്നിത്ര നേരമായിട്ടും ഞാനത് അവനോട് പറയാഞ്ഞത്. പറഞ്ഞ അവനിങ്ങു വരും. ബാക്കിയൊക്കെ വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണാം എന്നും പറയും. പക്ഷെ വാസുവേട്ട.. വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ.. അശോകേട്ടനെ ഇവിടെ ഇല്ലാതൊള്ളൂ.. മഹേഷ്‌ അടക്കം അവനെ കൊന്നു തിന്നാൻ ഇവിടെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.. കാശി കാരണമാണിപ്പോ അശോകേട്ടന്റെ മിസ്സിംഗ്‌ ആയത് പോലുമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥിതിയാവും. പിന്നെ അറിയാലോ.. അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിലേക്ക് ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാനെങ്ങനെ അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തും.. അറിയില്ലെനിക്ക്.. ഇതറിഞ്ഞ നിമിഷം തൊട്ട് ഞാൻ നീറുവാ.. എനിക്കെന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല. പറയാനും പറയാതിരിക്കാനും വയ്യ. അശോകട്ടന്റെ കാര്യത്തിൽ അരുതാത്ത എന്തെങ്കിലും വന്നു പെട്ടാ.. നീ എന്തേ എന്നെ അറിയിച്ചില്ലെന്ന് അവൻ വന്നു ചോദിച്ച ഞാനെന്ത് മറുപടി പറയും.. ഒക്കെ കൂടി ഓർത്തിട്ട്..എനിക്ക്.. എനിക്കറിയില്ല.." ശിവ അവന്റെ മുടി ഇഴകൾ വലിച്ചു കൊണ്ടൊരു അസഹിഷ്ണുതയോടെയാണ് പറയുന്നത്. ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ പടറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ടെന്ന് വാസുദേവനും തോന്നി. പറയാനും പറയാതിരിക്കാനും വയ്യാതൊരു പ്രതിസന്ധി.. "ഇന്നത്തെ ദിവസം കൂടി നമ്മുക്ക് നോക്കാ ഡാ ശിവ.. അവർ കണ്ടെത്തുമോ എന്ന്. ഇന്നും ഒരു തീരുമാനവും ആയില്ലേൽ നാളെ രാവിലെ നമ്മുക്ക് അവനെ വിളിക്കാം..അവനോട് കാര്യം പറയാ.. പിന്നെ എന്ത് വേണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനം എടുക്കട്ടെ.. നമ്മളൊക്കെ ഇവിടില്ലേ അവന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ.. ഇനിയിപ്പോ അവൻ വന്നാലും." ഒരുപാട് നേരത്തേ ആലോചനക്കൊടുവിലാണ് വാസുദേവനത് പറഞ്ഞത്. എടുത്തു ചാടി അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയിട്ട് പിന്നെ അത് എന്നേക്കുമായി ഒരു വേദന ആവരുതെന്ന് ശിവയെ പോലെ തന്നെ വാസുദേവനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടവനാണ്.. വിവാഹമെങ്കിലും അവനിഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ ആയിക്കോട്ടെ.. ഇനിയെങ്കിലും അവനൊന്നു സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചോട്ടെ.. എന്തായാലും ഇത്രയൊക്കെ ആയി. ഇനിയും അവനെ വലിയൊരു കെണിയിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നില്ല എന്നൊരു തീരുമാനത്തോടെയാണ് ശിവ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി പോയതും... 💥💥 ആന്റി.. ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാ കഷ്ടമുണ്ട് കേട്ടോ.. ഇതിപ്പോ നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചു നോക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. ഇന്നത്തെ ഒരു ദിവസം കൂടി ക്ഷമിക്കണം. അങ്കിൾ എവിടെ ആണേലും ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടീ മുന്നിൽ നിർത്തി തരും വാക്ക്.. " മഹേഷ്‌ തുളസിയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവരുടെ കണ്ണുനീർ തോരുന്നില്ല. ആ സങ്കടം വിട്ട് പോയതുമില്ല. "മൂപ്പർക്കെന്തോ കാര്യമായി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.. മഹി.ഇല്ലെങ്കിൽ.. എന്നെ ഒറ്റക്കിട്ട് ഇത്രയും നേരമൊന്നും മാറി നിൽക്കില്ല.ഒന്നു വിളിച്ചു പറയുങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതാഇതിപ്പോ അതുമില്ല..." തുളസി വീണ്ടും വീണ്ടും അത് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. എന്തെന്നാൽ.. അശോകൻ എന്നാ ഭർത്താവിനെ അവർക്കത്രമേൽ വിശ്വസമാണ്. മകളെ കാണാത്ത സങ്കടം തന്നെ ഒരു വശത്തുണ്ടിപ്പോഴും. പിന്നെയുള്ള ഏക ആശ്വാസം.. അവൾ കാശിയുടെ കൂടെയാണ്.. അവൾക്കവനും അവനവളും പരസ്പരം ജീവനാണ് എന്നുള്ളതാണ്. അശോകന്റെ കാര്യത്തിൽ പക്ഷെ ആ സമാധാനമില്ലല്ലോ. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ആരോ വിളിച്ചിട്ട്.. പെട്ടന്ന് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയ മനുഷ്യനാണ്. ഒൻപത് മണി വരെയും കാത്തു. അത്രയൊന്നും വൈകുന്ന പതിവില്ലാഞ്ഞിട്ടും ആരെയോ കാണാൻ പോയതാണല്ലോ..സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടാവും..അതാവും വൈകുന്നത് എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടാഞതോടെ പിന്നെ ഭയമായിരുന്നു. ചുറ്റിനും ശത്രുക്കളാണ്. ഇപ്പോഴാണങ്കിൽ തനിച്ചും. കാശി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നാളിൽ ഇത്രയും ഭയമില്ലയിരുന്നു. ഇതിപ്പോ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ടായിട്ടും കാരണമറിയാത്തൊരു ഭയമായിരുന്നു അവരിലപ്പോൾ നിറഞ്ഞതത്രയും. കാശിയെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ മഹി.. " തുളസി പെട്ടന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മഹേഷിന്റെ മുഖം കറുത്തു പോയി. ഇല്ല.." അവന്റെ മറുപടിക്കും വേണ്ടതിലധികം കനമുണ്ട്. "അവനെ വിളിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന നമ്പർ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നേൽ.. അശോകേട്ടനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ അവനുണ്ടങ്കിൽ...." പ്രതീക്ഷയോടെ അവരത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാണ് അരികിലിരിക്കുന്നവന്റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം കണ്ടത്. അതോടെ തുളസി കൂടുതൽ തളർന്നു. മഹി.. ഞാൻ.. " അവരെന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അത് കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവനാ അരികിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകുകയും ചെയ്തതോടെ തുളസി വീണ്ടും കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. മനസ്സിലപ്പോഴും ആ ആഗ്രഹം അങ്ങനെ തന്നെയുണ്ട്.. കാശി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അശോകേട്ടനെ ഇപ്പൊ കണ്ടെത്തി തനിക്ക് മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നേനെ എന്ന്.. അതിലവർക്കപ്പോഴും സംശയമൊന്നുമില്ല. അവരവന്റെ സാന്നിധ്യമപ്പോൾ അത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. 💥💥 എന്തോന്ന് കുളിയാടി.. എത്ര നേരമായി നീയതിനകത്തു കയറി കൂടിയിട്ട്..അതും ഈ തണുപ്പത്ത്.അസുഖം വല്ലതും പിടിക്കില്ലേ.. " തനിക്കരികിലേക്ക് വരുന്നവളെ നോക്കി കാശി കണ്ണുരുട്ടി. അവളൊരു ചിരിയോടെ അവനരികിലേക്ക് വന്നിട്ട് ചേർന്ന് നിന്നു. തല ശെരിക്കും തോർത്തിലെ നീ.. വെള്ളം വീഴുന്നുണ്ട്.. ഇങ്ങ് വന്നേ.." ശാസനയോടെ പറയുന്നതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യിലുള്ള ചായ ഗ്ലാസ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി.. തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തു കൊണ്ടവൻ മൃദുവായി ആ മുടി തുടച്ചു കൊടുത്തു.. കാർത്തു അത് ആസ്വദിച്ചു നിൽപ്പാണ്. വന്നു വന്നിപ്പോ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലായി പെണ്ണ്..ഒന്നിലും ഒരു ശ്രദ്ധയില്ല." തന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു വരുന്നവളെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "നമ്മുക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാവുമ്പോ ഇനിയിപ്പോ ഇതൊന്നും പഠിക്കേണ്ടല്ലേ കാശ്യേട്ടൻ.." അവളൊരു കുറുമ്പോടെ അവനെ നോക്കി. "പിന്നെ കുട്ടീം പെട്ടീം.. പൊയ്ക്കോണം അവിടുന്ന്.. അവളുടെ ഒരു കുട്ടി.." കാശി ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ അവന് നേരെ തിരിച്ചു. "ഏഹ്.. അപ്പൊ കുഞ്ഞൊന്നും വേണ്ടേ നമ്മുക്ക്..എന്നും ഇങ്ങനെ മതിയെന്നോ.." കാർത്തു കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. അവന് ചിരി വന്നു അവളുടെയാ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ. "എന്നല്ലെടി പൊട്ടി.." അവനാ നെറ്റിയിലൊന്ന് വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി. "കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെ വേണം. അതൊക്കെ സമയാവുമ്പോ ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ വേണ്ടത് അതൊന്നും അല്ല.. പിന്നെന്താ.." കാശിനാഥന്റെ കൂടെ പോയത് കൊണ്ടാ പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം പോയെന്ന് ആരും പറഞ്ഞു കൂടാ.. അതെനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ട്.." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അതിനിപ്പോ ആര് പറയാൻ.. ഇനിയിപ്പോ അങ്ങനെ ആരേലും പറഞ്ഞ തന്നെ ഞാനത് കേട്ട് നിൽക്കുവോ..?" "അതിപ്പോ പറയുന്നോരോട് പോടാ പുല്ലെന്ന് ഞാനും പറയും.. ഇതതല്ലെടി.." കാശി അവളെ ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. കാർത്തുവൊരു പൂച്ച കുഞ്ഞിനെ അവനിലേക്ക് പതുങ്ങി കൂടി. "നിന്റെയാ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി എന്റെ കാർത്തുവോരു ഡോക്ടർ കാർത്തിക അശോകൻ ആയി മാറണം. അതെന്റെ സ്വപ്നം കൂടിയാണ്.. നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും.. പിന്നെ നീയും ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചതാണ്.. ഞാൻ കാരണം.. എന്റെ ഭാര്യയായി എന്നുള്ള കാരണം കൊണ്ടത് നടക്കാതെ പോയ.. അതെനിക്കാണ് സങ്കടം.. ഈ ജന്മം അതെനിക്ക് സ്വസ്ഥത തരില്ല.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് പഠിച്ചേ പറ്റൂ.. അതിനെന്തോക്കെ വേണോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്ത് തരും.. കേട്ടോ.." അവനലിവോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തഴുകി.. കേട്ടോ...ന്ന് " ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നവളെ ഇക്കിളിയിട്ട് കൊണ്ടവൻ ഒന്നു കൂടി ചോദിച്ചു. കേട്ടു.. " "കേട്ട മാത്രം പോരടി.. ഇതൊക്കെ എപ്പോഴും നിന്റെ മനസ്സിൽ വേണം.. ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ പഠിക്കാൻ പറ്റുന്നതൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യമാണ്. സ്വപ്നം കണ്ടൊരു ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കാൻ പറ്റുന്നത് അതിലും ഭാഗ്യം..എല്ലാവർക്കും കിട്ടാത്ത ആ ഭാഗ്യം നിനക്കുണ്ട്.. നീ അത് കളയരുത്.നിനക്കെന്തിനും ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.. എന്നും.. എപ്പോഴും." തുറന്നു പറയാത്തൊരു നഷ്ടബോധത്തിന്റെ കനമുണ്ടാ വാക്കുകൾക്ക്. അത് മനസിലായ പോലെ അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.. കാശിയൊന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.. "കാശ്യേട്ടന് ഇനിം പഠിക്കാൻ പോണം ന്നുണ്ടോ.." ഉണ്ടെങ്കിൽ..." അവനൊരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഉണ്ടെങ്കിൽ.. ഞാൻ പഠിപ്പിക്കും.ഞാനൊന്ന് ജോലിക്ക് കേറിക്കോട്ടെ.. പിന്നീയീ കാർത്തിക കാശിനാഥന്റെ ലക്ഷ്യം അതാണ്‌.." അവൾ വല്ല്യ കാര്യമായി പറഞ്ഞു. ഓഓഓ.. എന്തൊരു നല്ല സ്നേഹമുള്ള എന്റെ ഫാര്യ.. " അവനാ കവിളിൽ അമർത്തി കടിച്ചു.പിന്നൊന്നുമ്മ വെച്ചു.. സ്നേഹം കൂടിയ അവനങ്ങനെ ഒരസുഖമുണ്ടെന്ന് ഈ മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ടവൾ മനസിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് നന്നായി നൊന്തിട്ടും കാർത്തു ചിരിയോടെ അവനിലേക്ക് തന്നെ ചേർന്ന് നിന്നത്. "ന്തേയ്‌..എനിക്കപ്പൊ സ്നേഹമില്ലെന്നാണോ.." "കുറച്ചു കൂടിയെങ്കിലേ ഒള്ളു.." അവനപ്പോഴൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. 'പക്ഷെയീ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ചാടി എഴുന്നേറ്റു കരഞ്ഞു വിളിക്കുന്ന ഭാര്യയുടെ സ്വഭാവം.. അതെനിക്ക് ഒട്ടും പറ്റുന്നില്ല കേട്ടോ.. അതും നട്ട പാതിരാത്രി.." കാശി പറഞ്ഞു കേട്ടതും പെണ്ണിന്റെ മുഖം ഒരു കൊട്ടക്ക് വീർത്തു വന്നു. "മറന്ന് പോയതായിരുന്നു.. വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു..കൊരങ്ങൻ.' പിറു പിറുത്തു കൊണ്ടവൾ അവനെതിരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പഴയ തിളക്കമില്ലാ അപ്പോഴാ മുഖത്ത്. "ഹാ.. വിട്ടേക്ക് പെണ്ണേ..നിന്റെ അച്ഛൻ അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ നീ കരുതുന്നതിലും എത്രയോ സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആണ് ആള്..അങ്ങേർക്കൊന്നും വരില്ല.. നീയെന്തോ സ്വപ്നം കണ്ടെന്നു വെച്ചു വെറുതെ ടെൻഷൻ ആവാതെ..അങ്ങേരവിടെ പയറു മണി പോലെ നടക്കുന്നുണ്ട്." പിന്നിൽ നിന്നവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു കൊണ്ടവൻ പറയുമ്പോൾ.. ആ രണ്ടു പേരും അറിഞ്ഞില്ല വരാനിരിക്കുന്ന കൊടും വിപത്തിനെ... തുടരും... എന്നാലും അവർക്കൊരു സൂചന കൊടുത്തിട്ട് നിർത്തിയ മതിയായിരുന്നു ല്ലേ 🫣 ഞാൻ നല്ലൂട്ടിയായി ഡെയിലി പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോ..നിങ്ങളൊരുമാതിരി വികൃതി പിള്ളേരെ സ്വഭാവം കാണിക്കരുത്. ഒന്നങ്ങോട്ട് ആഞ്ഞു റിവ്യൂ എഴുതി ഇട്ടേക്.. ഇല്ലേൽ ഇനിക്കും ലേശം വികൃതി കൂടും കേട്ടോ.. പിന്നെ അറിഞ്ഞില്ല.. പറഞ്ഞില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത് 😆 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 നിനക്കായ്

#📙 നോവൽ പറഞ്ഞ ഇത്രയും കാര്യങ്ങളെ എനിക്കറിയൂ വേണി. കൂടുതലായി ഒന്നും അറിയില്ല. ശ്രീയേട്ടനിൽ നിന്ന് ആ ഫോട്ടോയെ കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാം. നിനക്ക് വേണ്ടി അതെങ്കിലും എനിക്ക് ചെയ്യണം. നീ എന്നെ അവിശ്വസിക്കല്ലേ വേണി." കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മീര വേണിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. "വേണ്ട... നീ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. നിന്നെ കുറിച്ച് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ല വിചാരിച്ചത്. നിന്നെ എന്റെ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെയല്ലേ ഞാൻ കണ്ടത്. ആ നീ എന്നോട് ചെയ്തത് എന്തൊക്കെയാ? നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി തരുമായിരുന്നു ഞാൻ. നിന്നെക്കാൾ വലുതല്ലായിരുന്നു എനിക്കൊന്നും. എനിക്കിപ്പോ നിന്നെ നല്ല സംശയമുണ്ട് വേണി. നീയും ശ്രീയേട്ടനും ചേർന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്താണോ എന്നെ അപമാനിച്ചതെന്ന്." വേണി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മീര ഞെട്ടി. "ഞാൻ മനസ്സാ വാചാ അറിയാത്ത കാര്യമാണ് വേണി. ശ്രീയേട്ടനും അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ? ശരിക്കും എന്താ സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ല. ശ്രീയേട്ടനോട് ഒന്നും ചോദിക്കാനുള്ള അവസരവും എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ആളോടെങ്കിലും കാര്യങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചേനെ." മീര കരച്ചിലോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്കിപ്പോ നിന്നെയും വിശ്വാസമില്ല ശ്രീയേട്ടനെയും വിശ്വാസമില്ല. നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും കൂടി എന്നോട് ചെയ്തത് അതാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഈ ലോകത്ത് ആരോടൊക്കെ ക്ഷമിച്ചാലും നിങ്ങളോട് രണ്ടുപേരോടും മാത്രം ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിങ്ങളെന്നോട് ചെയ്ത ചതിക്ക് മാപ്പില്ല മീര." "വേണി... നീ കരുതുന്നത് പോലൊന്നുമല്ല കാര്യങ്ങൾ. ഈ നടന്നതിൽ ഒന്നും എനിക്കൊരു പങ്കുമില്ല. ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു പോയെന്നൊരു തെറ്റ് മാത്രേ ഞാൻ ചെയ്തുള്ളു. നീ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ വീട്ടുകാരുടെ സമ്മത്തോടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെയും തന്നെ ഒരുമിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ ആത്മസുഹൃത്തായ എന്നോട് പോലും നിനക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിൽ ആയ ശേഷമാണ് നീ എല്ലാം എന്നോട് പറയുന്നത്. അപ്പോ പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ എനിക്കും ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ പറ്റും? നിങ്ങടെ കല്യാണ തലേന്ന് അങ്ങനെയൊരു ബുദ്ധിമോശം കാണിക്കാൻ തോന്നി പോയത് കൊണ്ട് എല്ലാം ശ്രീയേട്ടൻ അറിഞ്ഞു. ഇല്ലെങ്കിൽ ആരും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് ഇതൊന്നും കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യാതെ മരിക്കാമായിരുന്നു." "മതി... നീയിനി കൂടുതലൊന്നും പറയണ്ട. ഇനിയെനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു കൂട്ടുകാരി ഇല്ല. നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടി എന്റെ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തിയിട്ട് നേടിയെടുത്ത ജീവിതമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇത് എത്ര നാൾ നല്ല രീതിയിൽ പോകുമെന്ന് നമുക്ക് കാത്തിരുന്നു കാണാം. നീ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കി അതിന്റെ പാപം നിന്നെ തേടി വരില്ല മീര. മരിച്ചാണെങ്കി നീ എന്നോട് ചെയ്തതിന് നീ അനുഭവിക്കും." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് വേണി കാറിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. താനും ശ്രീയേട്ടനും ചേർന്ന് വേണിയെ ചതിച്ചെന്നാണ് അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ മീരയിൽ ഒരേസമയം ആശ്വാസവും സങ്കടവും തോന്നി. സങ്കടം വേണിയുടെ സൗഹൃദം നഷ്ടമായതും താനും ഇതിൽ പങ്ക് ചേർന്നെന്ന് വേണി മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ്. സന്തോഷം തോന്നിയത് കിഷോറിന് പകരം ശ്രീഹരിയെ അവൾ സംശയിച്ചതിനാലാണ്. അത് കൊണ്ട് വേണി ഇനിയൊരിക്കലും ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്ന് വരില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. "ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് മീരയോട് സംസാരിച്ചപ്പോ നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ വേണി." ശ്രീമംഗലത്തേക്ക് പോകുന്നവഴി കിഷോർ അവളോട് ചോദിച്ചു. "എല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായി കിഷോറേട്ട. ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച രണ്ടുപേർ ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് എന്നെ ചതിച്ചതാണെന്ന് തന്നെയാണ് എല്ലാം കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്. എന്നിട്ട് ഞാനൊന്നും അറിയാതിരിക്കാൻ രണ്ടുപേരും കല്യാണം വരെ എന്റെ മുന്നിൽ നന്നായി അഭിനയിച്ചു. അവരെ വിശ്വസിച്ച ഞാൻ ആരായി. അവസാനം എന്നെ കരിവാരി തേച്ചിട്ട് അവർ രണ്ടും നല്ലവരായി നിന്നില്ലേ എല്ലാർക്കും മുന്നിൽ." ശ്രീഹരിയും മീരയും ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് തന്നെ ചതിച്ചെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് വേണി എത്തിച്ചേർന്നത്. അതല്ലാതെ മറ്റൊരു സാധ്യതയും അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ വിശ്വസിച്ചവർ തന്നെ ചതിച്ചല്ലോ എന്ന ഓർമ്മയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. "നിന്നെ പറ്റിച്ചവർക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ ഈ കണ്ണ് ഇനി നിറയരുത് വേണി. വാശിയോടെ നല്ല രീതിയിൽ ജീവിച്ചു കാണിക്കുകയാ വേണ്ടത്." കിഷോർ അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. "ഇല്ല കിഷോറേട്ട... ഇനി ഞാൻ അവർക്ക് വേണ്ടി കരയില്ല. രണ്ടും കൂടി ജീവിക്കട്ടെ. അത് എവിടം വരെ പോകുമെന്ന് നമുക്ക് കണ്ട് തന്നെ അറിയാലോ." വേണി വാശിയോടെ മിഴികൾ തുടച്ചു. "ഞാൻ കാരണം കിഷോറേട്ടനും നാണംകെടേണ്ടി വന്നില്ലേ. അതോർക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാത്തത്. എന്നെ മോശക്കാരിയായി കാണിക്കാൻ അവർ കിഷോറേട്ടനെ ഉപയോഗിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോ. എങ്ങനെ തോന്നി അവർക്കിങ്ങനെ ചെയ്യാൻ." "മതി വേണി... ഇനി നമുക്ക് അതിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കണ്ട. അവർ ചെയ്ത തെറ്റിന് ദൈവം ശിക്ഷ കൊടുത്തോളും. പിന്നെ നിനക്ക് വേണ്ടി എന്തും സഹിക്കാൻ എനിക്ക് സങ്കടമില്ല വേണി. അത് പണ്ടെപ്പോഴോ നീ എന്റെ ആണെന്ന് ഈ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു പോയത് കൊണ്ടാകും. എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം തിരിച്ചില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത് കൊണ്ടാണ് ഒരു തരത്തിലും നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനോ ശല്യപ്പെടുത്താനോ ഞാൻ വരാത്തത്. പക്ഷേ എന്റെ ഇഷ്ടം അത് എന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും. അത് നിനക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കില്ല. നല്ലൊരു സുഹൃത്തയോ സഹോദരൻ ആയോ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും നിനക്കെന്നെ കാണാം. എന്ത് ആവശ്യത്തിനും നിനക്കെന്നെ വിളിക്കാം. മറ്റാരും മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും." കിഷോർ ന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ വേണി മൗനം പാലിച്ചു. അവന് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ല എന്നതായിരുന്നു വാസ്തവം. ഇമോഷണൽ ഡയലോഗ് അടിച്ചു മെല്ലെ മെല്ലെ വേണിയുടെ സഹതാപം പിടിച്ചു പറ്റുന്ന രീതിയിൽ എന്തെങ്കിലും ചെയ്ത് പതിയെ അവളുടെ മനസ്സിൽ കയറി കൂടണം എന്നതാണ് കിഷോറിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ലക്ഷ്യം. വേണിയെ ശ്രീമംഗലത്ത് ഇറക്കിയ ശേഷം അവൻ മുല്ലശ്ശേരിയിലേക്ക് പോയി. ******* "എന്റെ മോളെ നീ എന്തിനാ കിച്ചു മോനെ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നത്. നിന്റെ ഏതൊരു കാര്യത്തിനും കൂടെ നിന്നിട്ടുള്ള ചെക്കന അത്. അവൻ നിന്നെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കുമായിരുന്നു. നീ താലി ഊരി കൊടുത്ത് അവനെ അപമാനിച്ചിട്ട് കൂടി അവൻ നിന്നോട് അതിന്റേതായ യാതൊരു പരിഭവവും കാണിക്കുന്നില്ല. നിന്നെ എല്ലാം കൊണ്ടും മനസ്സിലാക്കുന്ന ആളെ കൂടെയല്ലേ നീ ജീവിക്കേണ്ടത്. കുറച്ച് സമയം എടുത്തിട്ടായാലും കിച്ചു മോനെ മനസ്സിലാക്കാൻ നീ ശ്രമിക്ക്. അപ്പോ അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയും. നിന്റെ മുറച്ചെറുക്കനാണ് കിച്ചു. നീ താലി ഊരി കൊടുത്തെങ്കിലും എല്ലാരേം സാക്ഷിയാക്കി കിച്ചു നിന്നെ താലി കെട്ടുകയും അച്ഛൻ കൈപിടിച്ച് കൊടുക്കുകയും ചെയ്ത നിമിഷം മുതൽ നീ അവന്റെ ഭാര്യയാണ്. ആ അവകാശവും അധികാരവും പോലും കിച്ചു കാണിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ കൂട്ടുകാരിയും സ്നേഹിച്ചവനും കൂടി ചേർന്ന് അസ്സല് പണി തന്നപ്പോ മോൾക്ക് തൃപ്തി ആയി കാണുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഇനിയെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മനസ്സിലാക്കാനും കൂടെ നിർത്താനും ശ്രമിക്ക്." ശ്രീഹരിയെയും മീരയെയും കണ്ടതും സംസാരിച്ചതുമൊക്കെ വേണി സ്വന്തം അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിൽ നിന്നും അവൾക്ക് കിട്ടിയ ഉപദേശം ഇതായിരുന്നു. എല്ലാം കേട്ട് മിണ്ടാതെ കിടക്കുന്ന വേണിയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അംബിക പുറത്തേക്ക് പോയി. ആ സമയമൊക്കെ വേണി ചിന്തിച്ചത് അവർ പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. യാതൊരു പരാതിയും പരിഭവവും പറയാതെ തനിക്കൊപ്പം എല്ലാത്തിനും സപ്പോർട്ട് ആയി നിൽക്കുന്ന കിഷോറിന്റെ മുഖം ഓർത്തതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. തുടരും

#📙 നോവൽ എന്തെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ മോങ്ങിക്കൊണ്ടു നിന്നേക്കരുത് കേട്ടോ... അനന്തൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതും ഗംഗ പെട്ടെന്ന് കവിളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ തുടച്ചു മാറ്റി. ഞാനിവിടെ നിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇനി അനന്തേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലും അത് പ്രശ്നമാകും. അതുകൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഞാൻ മടങ്ങി പോകുന്നതാണ് നല്ലത്. ഇല്ലെങ്കിൽ അനന്തേട്ടൻ ദുഃഖിക്കേണ്ടിവരും. നനഞ്ഞിറങ്ങിപ്പോയില്ലേ... ഇനി കുളിച്ചു കയറാം അല്ലാതെ വേറെ നിവൃത്തിയില്ല.. എന്റെ കാര്യം ഓർത്തു നീ വിഷമിക്കുവൊന്നും വേണ്ട,, ഈ കല്യാണം നടത്താതിരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വഴി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. തൽക്കാലം നീ റെഡിയാകു.. നമുക്ക് ലീനാമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാം. അവൻ പറഞ്ഞതും ഗംഗ തലകുലുക്കി. സുശീലപ്പച്ചിയും സജീവമ്മാവനും ഒക്കെ അകത്തിരിപ്പുണ്ട്. അവർ വലിയ ചർച്ചയിലായിരുന്നു, അനന്തൻ ഒരു കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എടാ... അപ്പോൾ ഉടനെ കല്യാണം വേണ്ടെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്.? അനന്തനെ നോക്കി സജീവ് ചോദിച്ചു. കുറച്ചു കഴിയട്ടെ... എനിക്ക് ഇത്തിരി പൈസയൊക്കെ കിട്ടാനുണ്ട്, ഒന്ന് രണ്ട് ചിട്ടിയുടെ ലേലം കഴിഞ്ഞതാണ്. രണ്ടുമാസത്തിനുള്ളിൽ ആ കാശ് കിട്ടും. എന്നിട്ട് ആലോചിക്കാം... അല്ലാണ്ട് പെട്ടെന്ന് ഓടി പിടിച്ച് കല്യാണം നടത്തുകയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഇപ്പോഴത്തെ കണ്ടീഷനിൽ ഇത്തിരി പാടാണ് അമ്മാവാ. ഒന്നാമത് സ്വർണ്ണത്തിന് ഒക്കെ എന്താ വില.. ഹമ്... അതൊക്കെ ശരി തന്നെ. നിനക്ക് കാശ് എത്ര വേണം, ഞാൻ മറിച്ചു തരാം.. രണ്ടുമാസം കഴിയുമ്പോൾ തിരിച്ചു തന്നാൽ മതിയെടാ.. ഇതിപ്പോ ചുറ്റിയ പാമ്പ് കടിച്ചേ പോകൂ, എന്ന് അവസ്ഥയിലാണ് അമ്മാവനെന്ന് അനന്തൻ ഓർത്തു.. അമ്മാവാ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ കുറച്ച് സാവകാശം... ഹമ്... സാവകാശം ഒക്കെ തരാം, പൈസയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ നീ അതൊന്നും ഓർക്കേണ്ടന്നാടാ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. ഇപ്പ തൽക്കാലം അവൾ ജോലിക്ക് കയറട്ടെ,, ലീനമ്മയെ നിങ്ങൾക്കൊക്കെ അറിയാവുന്നതല്ലേ. ഇവിടെ ഗംഗ നിൽക്കുന്നത് ഒട്ടും സേഫ് അല്ല. ആളുകളൊക്കെ കണ്ടാല് അതുമിതും പറയും.. എടാ മോനെ അതുകൊണ്ടാ പറഞ്ഞത് ആ ചടങ്ങ് നടത്താന്... കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ. സുശീല അനന്തന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.. ഈ അപ്പച്ചി..... ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും അപ്പച്ചിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ.. എനിക്ക് നല്ലോണം മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്... ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം നിന്നോട് ചോദിക്കട്ടെ? ഹമ്.. ചോദിക്ക് അനന്ദ വേറെ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം നീയും ഈ കൊച്ചും തമ്മിൽ ഉണ്ടോടാ.. എന്ത് പ്രശ്നം.... ഞങ്ങള് തമ്മിൽ യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ല. വീടുവിട്ട് പോന്നതുകൊണ്ട് അതിന്റെതായ് സങ്കടങ്ങൾ അവൾക്കുണ്ട് അത്രമാത്രം. അത് കേട്ടാൽ മതി മോനെ.. ഈ കൊച്ചിന്റെ പരവശം ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു സംശയം പോലെ തോന്നി കേട്ടോ. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ. സുശീലയുടെ വാചകങ്ങൾ ഗംഗയുടെ നെഞ്ചിലാണ് തറച്ചത്.. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പിന്നെയും മുഖംകുനിച്ചു നിന്നു. വൈകാതെ സജീവ് എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു പോയിരുന്നു... ഊണ് കഴിച്ചിട്ട് പോകാം എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞുവെങ്കിലും പോയിട്ട് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് സജീവ് ഇറങ്ങിയത്. സുശീല നാളെ കാലത്തെ മടങ്ങി പോകുകയുള്ളൂ. ഊണ് കഴിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഉമ, അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.. ചോറും കറികളും ഒക്കെ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു. ഗംഗ.... അനന്തൻ വിളിച്ചതും ഗംഗ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. നിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും തുണിയുമൊക്കെ എടുത്ത് വെയ്ക്ക്. ലീനാമ്മയുടെ അടുത്ത് പോയിട്ട് വരാം.. അഥവാ അവിടെ നിന്നോളാൻ പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് അവിടെ താമസിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഹമ്.. അവൾ തല കുലുക്കി. ഈ സമയത്ത് ഗംഗയോടൊപ്പം എടുത്ത സെൽഫി മാളു,,,വിഷ്ണുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. മാളുവും വിഷ്ണുവും തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലാണ്.. വിഷ്ണുവിനും അവന്റെ പെങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞശേഷം മാളുവിനെ കൂടെ കൂട്ടുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. മാഷ് മരിച്ചതിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു വിഷ്ണു അതുകൊണ്ട് മാളുവിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് സംസാരിച്ചതുമില്ലായിരുന്നു. മാളുവിനും ഇക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് അവൾ അവനെ ശല്യം ചെയ്തതുമില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് വിഷ്ണുവിന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും അവൾക്ക് മെസ്സേജ് വന്നപ്പോഴാണ് മാളു ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവനോട് പറയുന്നത്. അനന്തേട്ടൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു, ആ ചേച്ചിയുടെ നാട് എറണാകുളത്താണ് കാണാൻ സുന്ദരിയാണ്.....എന്നതാണ് അവൾ അവനയച്ച മെസ്സേജ്.. സത്യത്തിൽ ഗംഗ ആയിരിക്കും ആ പെൺകുട്ടി എന്നുള്ളത് വിഷ്ണു സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല. എന്നാൽ മാളു അയച്ചു കൊടുത്ത ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ വിഷ്ണു അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയിരുന്നു.. ടി,,, മാളു.....ഇവരെ എനിക്കറിയാം നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിഷ്ണു മാളുവിനോട് പറഞ്ഞു. ദൈവമേ... നേരാണോ വിഷ്ണുവേട്ടാ.. ഹമ്.. അതെ,,, ഗംഗയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാടി. ആ പെൺകുട്ടി ഒരുപാട് വേദനകൾ അനുഭവിച്ചതാണ്.. ഗംഗ യിൽ നിന്നറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിഷ്ണു മാളവിനോടും പറഞ്ഞു.. എല്ലാം കേട്ട് അവൾ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു പോയി. തുടരും

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 17 ആ വീട്ടിലെ പ്രഭാതങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. "വൃന്ദമ്മേ..." എന്ന മീനാക്ഷിയുടെ വിളിയും... "മോളേ..." എന്ന സാവിത്രിയമ്മയുടെ സ്നേഹമുള്ള ശബ്ദവും... ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും ഭാഗമായി മാറിയിരുന്നു. രാവിലെ മീനാക്ഷിയെ സ്കൂളിലേക്ക് ഒരുക്കുന്നതും... ടിഫിൻ തയ്യാറാക്കുന്നതും... സാവിത്രിയമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിലെ ജോലികൾ നോക്കുന്നതുമെല്ലാം... ഇപ്പോൾ വൃന്ദയുടെ ദിനചര്യയായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ മടിച്ചുനിന്നിരുന്ന വൃന്ദ... ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ ഇടം നേടിയിരുന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും... രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ... "ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ..." എന്ന് പറഞ്ഞേ ഇറങ്ങാറുള്ളൂ. വൈകുന്നേരം തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ... അറിയാതെ തന്നെ... "വൃന്ദ..." എന്നൊരു വിളി വീട്ടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങാതിരിക്കാറില്ല. --- ഓഫീസിൽ... ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ശരത്ചന്ദ്രന്റെ കേബിനിലേക്ക് വിഷ്ണു കയറി വന്നു. "സർ..." "മ്മ്...?" "റിസപ്ഷനിലെ അനിത ഇന്നലെ resign ചെയ്തായിരുന്നു." "അതുകൊണ്ട് ഒരു vacancy ഉണ്ട്." ശരത്ചന്ദ്രൻ ഫയൽ അടച്ച് വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി. "HR പറഞ്ഞിരുന്നു." വിഷ്ണു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു. "പുതിയ ആളെ എടുക്കുന്നതിന് പകരം..." "വൃന്ദയെ നോക്കിയാലോ?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "Actually..." "ഞാനും അതുതന്നെയാ വിചാരിച്ചത്." "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ് വൈകിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വാ എന്റെ കൂടെ നമുക്ക് നേരിട്ട് അവളോട് ചോദിക്കാം." "അവൾക്ക് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ..." "Monday മുതൽ join ചെയ്യിക്കാം." "ഹാ ശരി." വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. --- വൈകുന്നേരം... ശരത്ചന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും ഒരുമിച്ചാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. "വിഷ്ണു അങ്കിളോ..." മീനാക്ഷി ഓടിവന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. "ഹോ..." "ഇന്ന് നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ." വിഷ്ണു അവളെ കളിയാക്കി. എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്... ശരത്ചന്ദ്രൻ വൃന്ദയെ നോക്കിയത്. "വൃന്ദേ..." "മ്മ്...?" "ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു." "പറയൂ..." "ഓഫീസിൽ റിസപ്ഷനിൽ ഒരു vacancy ഉണ്ട്." "ഇന്ന് അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിഷ്ണുവുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു." "അപ്പോ..." "ആ പോസ്റ്റിലേക്ക് നിന്നെ എടുത്താലോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു." വൃന്ദ അതിശയത്തോടെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി. "ഞാനോ...?" വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതെ." "നിനക്ക് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം." വൃന്ദ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "സത്യം പറഞ്ഞാൽ..." "ഞാനും ഒരു ജോലി നോക്കണമെന്ന് കുറച്ച് ദിവസമായി ആലോചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു." "പക്ഷേ എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു." "ശരത്തേട്ടനും വിഷ്ണുവേട്ടനും കുഴപ്പമില്ലെങ്കിൽ..." "ഞാൻ OK ആണ്." "Try ചെയ്ത് നോക്കാം." വിഷ്ണു സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. "That's good." "ബാക്കി ഒക്കെ പതിയെ പഠിച്ചോളും." ശരത്ചന്ദ്രൻ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "എന്നാ തീരുമാനമായി." "Monday മുതൽ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നോളൂ." "ബാക്കി formalities ഒക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." വൃന്ദ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് "Okay..." --- തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ... ഒരു സിംപിൾ കോട്ടൺ സാരി ധരിച്ച്... മുടി ഭംഗിയായി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടി... സിന്ദൂരവും താലിയും മാത്രം അണിഞ്ഞ്... ചെറിയൊരു പരിഭ്രമത്തോടെയായിരുന്നു വൃന്ദ താഴേക്ക് വന്നത്. സാവിത്രിയമ്മ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് മോളേ." മീനാക്ഷി ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "All the best വൃന്ദമ്മേ..." വൃന്ദ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും... ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി ശരത്ചന്ദ്രനും താഴേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം... അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വൃന്ദയിൽ പതിഞ്ഞു. "Ready ആണോ...?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "മ്മ്..." വൃന്ദ ചെറുചിരിയോടെ തലയാട്ടി. ശരത്ചന്ദ്രൻ കാറിന്റെ കീ എടുത്തു. "എന്നാ പോവാം." വൃന്ദ സാവിത്രിയമ്മയെയും മീനാക്ഷിയെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പിന്നെ... ശരത്ചന്ദ്രനോടൊപ്പം ഓഫീസിലേക്ക് എത്തി... (തുടരും...) 🖤 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

#നോവൽ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🌟 താരങ്ങള്‍ #💞 നിനക്കായ് #💔 നീയില്ലാതെ

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🎞 Short Film Corner

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 65 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 തനിക്ക് മുന്നിൽ നിറഞാടുന്ന ആ വിഡിയോക്കു നേറെ കാർത്തു പകച്ചു നോക്കി. കാശിയെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്. ശ്വാസമില്ലാത്തത് പോലെ അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി. ചതി.. ഉള്ളിലിരുന്ന് കൊണ്ടാരോ ഉറക്കെ ഉറക്കെ അലമുറയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾക്കത് പുറത്തേക്ക് പകർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുളസിക്ക് അത് കണ്ടിട്ടും വലിയ ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. അതിനർത്ഥം അവരത് മുന്നേ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. "കണ്ടില്ലേ.അവനായിട്ട് എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കി തന്ന കുരുക്ക്.. ഇത്രയുമൊന്നും അവനിൽ നിന്നും ഞാനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നിലായിരുന്നു. എന്റെ നിഴൽ പോലെ ഞാൻ കൊണ്ട് നടന്നത് അവനെ എനിക്കത്രയും കാര്യമായിട്ട് തന്നെയാണ്. എന്നും കരുതി അത് നിന്നേ അവന് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം എന്നതിന്റെ ലൈസൻസ് ഒന്നുമല്ല.." അശോകൻ അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തിലാണ്. എന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അതിനൊന്നും വയ്യാതെ അച്ഛനെയും നോക്കി കാർത്തുവും പകച്ചു നിൽപ്പാണ്. പെട്ടന്നറിഞ്ഞ ആ വാർത്തയും അത് നൽകിയ ഷോക്കും. അതിനേക്കാൾ അവനിനി എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും. അവനില്ലങ്കിൽ ആര് തന്നെ മഹേഷിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും. അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി. "പ്രായത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ അവന് നിന്നോടൊരു അഡ്രാക്ഷൻ തോന്നി. നിനക്കത് തിരിച്ചും അതവിടം കൊണ്ട് തീരണം. തീർക്കണം. അതാണ്‌ നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും നല്ലത്. എനിക്ക് ജീവനുള്ളടത്തോളം കാലം അത് നടക്കില്ലെന്നും ഞാൻ നടത്തിക്കില്ലെന്നും അവനോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നിന്നോട് ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നു. കാശി നാഥൻ നിന്റെ ലൈഫിൽ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല. അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നോട് എതിർത്തൊരു വാക്കും പറയാതെ എല്ലാം സമ്മതിച്ചവനോട് പിന്നെയും ഒരു ഇഷ്ടകെടും വെറുപ്പും കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് അവനെ ഞാൻ തിരികെ വിളിച്ചത്.. വിശ്വാസിച്ചത്. അത് പക്ഷേ എനിക്കിത്രയും വലിയൊരു പണിയാകും എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.. അവനിത് മനഃപൂർവം... " അല്ല.. അല്ല.. അവനങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. " ഇനിയും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവളുറക്കെ പറയുമ്പോൾ അശോകനും തുളസിയും ഞെട്ടി പോയി. "അച്ഛനെ തോല്പിക്കാൻ അവനത് ചെയ്യില്ല.. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുറക്കെ പറഞ്ഞു. "വിടെടി..." കാശിക്ക് വേണ്ടി പിന്നെയും കാർത്തു നിന്ന് പറയുന്നതും കരയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അശോകന്റെ നില തെറ്റി തുടങ്ങി. ബസ്സിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വേറെയും. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കഛാ . അവനാരുമില്ല.. അവനൊരു തെറ്റും ചെയ്ത് കാണില്ല.. എന്നെ.. എന്നെ സ്നേഹിച്ച കുറ്റം ചാർത്തി ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് അവനെ ശിക്ഷിക്കല്ലേ. അവനത് അർഹിക്കുന്നില്ല..അത്രയും അവൻ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. അച്ഛനോട് അത്രയും കടപ്പാട് സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ട്." അവൾ വീണ്ടും അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. "നീ.. നീയെന്താ പറയുന്നേ..." അവളാ പറഞ്ഞു കേട്ടതും അശോകൻ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. മാനസിക സംഘർഷം കൊണ്ടയാളുടെ സ്വരം തീ പിടിച്ചത് പോലൊരു പൊള്ളലാണ്. കാർത്തു മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടൊരു പോരിനിറങ്ങും പോലെ റെഡിയായി. എല്ലാം കാണുന്ന തുളസിക്ക് ശ്വാസമില്ലാത്ത പോലാണ്. ആ അച്ഛനെയും മകളെയും അവർക്ക് ഒരുപോലെ വേണമായിരുന്നു.. അത് തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടമപ്പോൾ.. "കാർത്തു.. നിന്നോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. നീയിപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞത്.. ഒന്നൂടെ ക്ലിയർ ആയിട്ട് പറഞ്ഞേ.." അശോകൻ കാർത്തുവിനെ തന്നെ നോക്കി. "പറഞ്ഞത് തന്നെ... ഞാനിനിയും പറയും. അതിനെനിക്ക് ആരെയും ഭയമില്ല." അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു. അവന് വേണ്ടി കരഞ്ഞു വിളിക്കുകയല്ല.. നേരിട്ടു കളത്തിലിറങ്ങുകയാണ് വേണ്ടതെന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലാ നിമിഷം ശക്തമായി. "കാശിയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.. എനിക്ക് കാശ്യേട്ടനെയും. ഒരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളത് ഒരുമിച്ച് ഷെയർ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനി അച്ഛൻ കൂടെ നിന്നാലും ഇല്ലേലും..." ഒട്ടും പതറാതെ അവൾ അശോകന്റെ നോക്കി. തുളസി ഞെട്ടലോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടവളെ നോക്കി. അശോകനും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെയാണ് നോട്ടം. "അച്ഛനോടാണോ കുഞ്ഞാറ്റെ നീ ഈ പറയുന്നേ.. തുളസിയൊരു വിങ്ങലോടെ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടോന്ന് നെഞ്ച് വിങ്ങിയെങ്കിലും ഇവിടെയിപ്പോ തോൽക്കാതിരിക്കാൻ താൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചേ മതിയാവൂ എന്നൊരു തോന്നലിൽ അവളത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ആരോടാണേലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും അമ്മേ.." അവളൊരു കൂസലുമില്ലാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "മഹേഷിനെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്നതല്ലേ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം.. ആഗ്രഹം. അതിനിടക്ക് വന്നു ചേരുന്ന തടസ്സങ്ങളെ തട്ടി നീക്കുക എന്നതുമപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം തന്നെയാണ്. അതിന് വേണ്ടി.. കാശ്യേട്ടനെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ.. അതിന് വേണ്ടി എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു ചതി ആ പാവത്തിനോട്..." അത് പറഞ്ഞു തീരും മുന്നേ അശോകന്റെ കൈകൾ ശക്തിയായി കാർത്തുവിന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയത് പോലെയാണ് അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. ആകെയൊരു മൂടൽ മഞ്ഞിൽ പെട്ടത് പോലെ. തുളസി ഭയത്തോടെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുവരിൽ ചാരി. അത്ര ദേഷ്യത്തിൽ അവരോരിക്കലും അശോകനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. അതുമല്ല.. ഇത്രയും കാലത്തിനിടെ തമാശയിൽ പോലും ഒന്നു നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മകളെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിധത്തിൽ തല്ലിയത്. എന്നിട്ടും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്തെങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതൊക്കെ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും ദൈവമേ.. ഭയത്തോടെ.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.. കണ്ണീരോടെ തുളസി നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടങ്ങനെ നിന്ന് പോയി.. 💐💐 വേണ്ട.. മിണ്ടണ്ട.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതിപ്പോഴും വിശ്വാസമായിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം.. നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു തന്നെയാണ് ന്യായം. അതും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.. പക്ഷേ.. എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു ഞാൻ.. എനിക്കൊരു ചതി പറ്റി പോയതാ.. അതറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ ഞാനതിൽ നിന്നും തിരിച്ചു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് നിന്നെ ഓർത്തു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചിത്രേ.. എന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ അൽപ്പം പോലും മനസ്സിലായില്ല.. അതിലെനിക്കെത്ര സങ്കടമുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ.. എന്റെ ഭാഗത്തൊരു തെറ്റ് വന്നല്ലോ എന്നുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഞാനത് സഹിക്കുന്നതാ. പക്ഷേ.. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാ.. പച്ചയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. ചില നേരം എനിക്കെന്നെ തന്നെ പിടിച്ച കിട്ടുന്നില്ല. സ്വയം ഇല്ലാതാക്കി കളയാൻ പോലും തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ അവഗണന.. എനിക്കിത് മടുത്തു.. ഇനിയും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ മാപ്പ് പറയേണ്ട. അതെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞു താ നീ. ഞാനത് പോലെ തന്നെ ചെയ്യാം.. " സോപ്പിങ്ങിന്റെ അവസാന ലെവൽ വരെയും എത്തി നിൽപ്പാണ് ബിബിൻ. താൻ ഭവ്യയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വിശ്വാസിച്ച മട്ടാണ്. പക്ഷേ ബാക്കി വരുന്നു ആ പത്തു ശതമാനത്തിന്റെ കുത്തൽ.. അതവന് സഹിക്കാൻ വയ്യ. ചിത്ര മാനസികമായൊരു അകലതോടൊപ്പം ശാരീരികമായും അത് തന്നെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽ അവന് ഭയമുണ്ട്. ആദ്യം അവളെയാണ് മെരുക്കി എടുക്കേണ്ടത്. അവൾ വഴിയെ അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും പൂർണ്ണമായും മെരുങ്ങൂ. അതിനിറങ്ങി തിരിച്ചവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ശത്രു എന്നതപ്പോൾ ചിത്രയുടെ നിഗംഗതയാണ്. അവനെന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും അൽപ്പം പോലും തെളിവ് വരാത്ത മുഖം. കൈ നിവർത്തി ഒന്നു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെയുണ്ട് ബിബിന്. ഇത്രയൊക്കെ തുള്ളാൻ അവളുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും അതിലൊരു അംശം പോലും അവൻ പുറമേക്ക് കാണിചിട്ടില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ അതോടെ തീർന്നു എന്നും അവനറിയാം. ഇപ്പൊ തന്നെ മാനസ പുത്രിയുടെ മുഖത്തുള്ള സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ചർച്ചകൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സംഗതി കൂടുതൽ വഷളാവും മുന്നേ അതിനൊരു തീരുമാനം വേണമെന്ന് അവനും കരുതി.. പക്ഷേ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ചിത്ര അങ്ങനെ തന്നെ. ബലമായോന്നും ചെയ്യാനുമാവില്ല. ഇനിയിപ്പോ വിഷ്ണുവിന്റെ ഐഡിയ അത് മാത്രമാണ് തനിക്കു മുന്നിലെ ഒരേ ഒരു രക്ഷ.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ബിബിൻ വീണ്ടും ചിത്രയേ നോക്കി.. 💥💥 വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നു ശിവ. നേരിട്ടു സ്റ്റേഷനിൽ ചെല്ലണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന്. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാത്ത പക്ഷം അവനിനി തീരുമാനം മാറ്റിയെക്കുമോ എന്ന് കരുതി അവൻ പറഞ്ഞിടത്തേക്ക് തന്നെ എത്തി. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു റസ്റ്റോറന്റ് ആണത്. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവൻ അവിടിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ എത്തിയെന്നു പറയാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അവനത് എടുത്തില്ല. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നേരെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ മതിയെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവിടെ നിന്നും ഒരുമിച്ച് പോകാമെന്നും സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് പറയാനുള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്നുമാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞത്. ശിവ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒൻപത് മണിക് പത്തു മിനിറ്റ് കൂടിയേ ബാക്കിയൊള്ളു. പിന്നെയൊട്ടും താമസിക്കാതെ അവൻ റിസപ്ഷന് നേരെ നടന്നു. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോൾ ആള് അകത്തുണ്ടെന്നും അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ട വഴിയും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അൽപ്പം ധൃതിയിലാണ് ശിവ ലിഫ്റ്റിനു നേരെ ചെന്നത്. അവർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തയിടത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നിറങ്ങി. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവനാ മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അകത്തൊരുത്തൻ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്തൊക്കെയാണാവോ വിളിച്ചു പറയുന്നത്. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതെല്ലാം കേൾക്കുക തന്നെ.. എന്തായാലും അതൊക്കെ അനുഭവിക്കുക തന്നെ.. കാശിക്കു വേണ്ടി ആയി പോയില്ലേ... നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് ശ്വാസമെടുത്തു. പിന്നെയാ ഡോറിലെ ഹാന്റിൽ പിടിച്ചു അത് തുറന്നു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി... തുടരും.. തുടരണ്ടേ... പക്ഷേ പ്രണയം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ.. അതിനിടയിൽ വന്നു പോകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി പിന്നെ ആര് പറയും. നിങ്ങളിങ്ങനെ ഇടക്ക് വെച്ച് പ്രശ്നം തീർന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞു പോയാൽ ഞാൻ പിന്നെ ആരോടു പറയും.. അത് കൊണ്ട് ശ്രമിക്കൂ.. ക്ഷമിക്കൂ.. ക്ഷമ ആട്ടിൻ സൂപ്പിന്റെ ഫലം ചെയ്യും ന്നല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടാവണം.. ഞാനെ... ഇത് വരെയും വീട്ടിലെ ജോലിയും എന്റെ എഴുത്തും വായനയുമായി മാത്രം ഒതുങ്ങി കൂടി പോകായിരുന്നു.. ഈ ആഴ്ച മുതൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി കൂടിയാണ്..😆 ഇനിയിപ്പോൾ എഴുതൊക്കെ ഒരു വകയാവും.. പക്ഷേ നിർത്തി പോകില്ല.. അതിനെനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.. നിങ്ങളൊന്നു ഉഷാറായി കൂടെ നിന്ന് തന്നില്ലേൽ ചിലപ്പോൾ വീണു പോയേക്കും.. അത്രയും തിരക്കിലാണിപ്പോ.. എന്തിനാ പഠിക്കുന്നെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.. 🤣 ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുവാ അത്.. മാറ്റം നല്ലതല്ലേ.. ഒരു റിഫ്രഷ്.. അത്രേം ഒള്ളു.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️18     മഹേഷിന്റെ വാക്കുകൾ അജുവിനെയും നിർമലയെയും അസ്വസ്തഥ പെടുത്തി . " മഹേഷേട്ടൻ അവളെ എത്രത്തോളം സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് നല്ലപോലെ അറിയാം....... പക്ഷെ അവൾ ,.... അവൾ എന്താ ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത് എന്നറിയില്ല .... "  അജു മഹേഷിന്റെ ചുമലിൽ കൈ വച്ച് പറഞ്ഞു. " ഞാൻ എങ്ങനെ നടന്നിരുന്നതാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കെല്ലാം അറിയുന്നതെല്ലേ.... എന്റെ ഉള്ളിലെ അവളോടുള്ള ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹം കാരണമാണ് ഞാൻ എല്ലാം നിർത്തി നല്ലൊരു വ്യക്തി ആയി മാറിയത് പോലും .... പക്ഷെ അവൾ നമ്മളൊന്നും വിചാരിക്കുന്ന പോലൊരു ആളല്ല അജു....."  ചുമലിൽ കൈ വച്ച് നിൽക്കുന്ന അജുവിനെ നോക്കി മഹേഷ് പറഞ്ഞു. " ഏട്ടൻ എന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത്...?"  ചോദ്യം മഹിമയുടേതാണെങ്കിലും നിര്മലയുടെയും അജുവിന്റെയും മനസിലും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു.  " അവൾ കോളേജിലുള്ളൊരു പയ്യനുമായി പ്രണയത്തിലാണ് മോളെ...." നിർവികാരതയോടെ മുറ്റത്തേക്ക് മിഴിയൂന്നി മഹേഷ് പറഞ്ഞു. മൂവരും ഞെട്ടലോടെ അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു . "ആ ഒരുമ്പെട്ടോള് പുറത്തു പഠിക്കാൻ പോണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴേ ഞാൻ വിലക്കിയതാ ..... ഏട്ടനെ പറഞ്ഞു  മയക്കി  വച്ചിരുന്നവൾ . അവൾക്കറിയാം പഠിക്കാനാവുമ്പോൾ വിശ്വേട്ടൻ സമ്മതിക്കുമെന്ന്. ഏട്ടൻ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവളിപ്പോൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നേനെ മഹേഷ് മോനെ ..."  മുറുകിയ മുഖത്തോടെ നിർമല ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. " ആരാ ഏട്ടാ അവൻ .... വെറുതെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല ... മതി അവളുടെ പഠിത്തം , എന്തായാലും നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയായി കാലാകാലം കഴിയാനുള്ളതെല്ലേ....  " അജു ഉറഞ്ഞു തുള്ളി. "ആരായാലും അവനെ ഞാൻ സമയമാവുമ്പോൾ എടുത്തോളാം......ഇപ്പോൾ എടുത്തു ചാടിയിട്ട് കാര്യമില്ല അജു...ബുദ്ധിപരമായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിടത് അങ്ങനെ തന്നെ വേണം.... നമ്മൾ അവിടെ ചെന്നാലും വിളിച്ചാലും അവൾ തിരിച്ചു വരാൻ പോണില്ല....  എന്നെങ്കിലും അവളായിട്ട് ഇങ്ങോട്ടു വരില്ലേ... പിന്നെ തിരിച്ചു പോവാണോ വേണ്ടേ... എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും....."  കെട്ടി വച്ച കയ്യിനെ മറു കൈകൊണ്ടു ഉഴിഞ്ഞു മഹേഷ്.... " ഏട്ടൻ പറഞ്ഞതാണ് ശരി ...." മഹിമ പറഞ്ഞു.... " ഇങ്ങനൊരു നശിച്ചവൾ....."  നിർമല പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അജുവും നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിട്ടും മറ്റൊരാളെ പ്രണയിക്കുന്ന അനിയത്തിയെ വെറുപ്പോടെ ഓർക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ സമ്മതം പോലും നോക്കാതെ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ബദ്ധമാണ് മഹേഷുമായെന്നത് മനഃപൂർവം അവരെല്ലാം മറന്നു കളഞ്ഞിരുന്നു. *************************** ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന മെർലിനെ , ഏഥൻ നിസ്സാരമായി നോക്കി. റെസ്റ്റോറന്റിൽ വച്ച് എഥനെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ലേഡി ആണ് അതെന്നു ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അഞ്ജുവിനു മനസിലായി. എന്ത് കൊണ്ടോ അവൾ ദേഷ്യപെടുന്നതിൽ അഞ്ജുവിനൊരു കൂസലും തോന്നിയില്ല....  ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ അവളുടേതാണെന്നു അഞ്ജു ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഈ ചുംബനം ഇവിടെ സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ.... അവളതു കണ്ടല്ലോ എന്നോർക്കേ അഞ്ജുവിന് നാണക്കേട് തോന്നി.... ഇങ്ങോട്ടു വന്നതെന്തിനാണെന്നും സാഹചര്യം ഏതാണെന്നും ഒന്നും ഓർക്കാത്തതിൽ കുറ്റബോധവും . മെർലിന്റെ ദഹിപ്പിക്കും വിധമുള്ള നോട്ടത്തിൽ ഏഥനെ ചുറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിന്റെ കൈ ഒന്നുകൂടി മുറുകി. ഇനി നിനക്ക് വിട്ടു തരില്ലെന്ന പോലെ. അവളെ കണ്ടിട്ടും നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പിൽ നിന്നും അണുവിട ചലിക്കാത്തവരെ അതീവ കോപത്തോടെ മെർലിൻ നോക്കി. ഇന്നുവരെ കാണാത്ത ഏഥൻറെ മറ്റൊരു രൂപം . വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞ മുഖം , ചുളുങ്ങിയ ഷർട്ട്. ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ....... മൊത്തത്തിൽ അലങ്കോലമായിട്ടൊരു ഏഥൻ...  മെർലിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപെട്ടു തുടങ്ങി.  " എന്താണ് ഏഥൻ ഈ നടക്കുന്നത്?" കത്തുന്ന മുഖത്തോടെ മെർലിൻ ചോദിച്ചു. " ഒരു റൂമിലേക്ക് വരുന്നതിന്റെ മിനിമം മാനേഴ്‌സ് ഇതാണോ മെർലിൻ? " യാതൊരു ഭാവ വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ ഏഥൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.... " അപ്പൊ ഇതാണ് മീര പറഞ്ഞ മെർലിൻ ഡോക്ടർ " അഞ്ചു മനസ്സിൽ ഓർത്തു. " seariously eadhan ..... "  മെർലിൻ അവർക്കടുത്തേക്കു പാഞ്ഞു വന്നു. ഏഥൻറെ കൈ തണ്ടയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. അഞ്ജുവിൽ നിന്നും എഥനെ വലിച്ചു മാറ്റി. അഞ്ജുവിന് മുന്നിൽ കയറി നിന്നു . " ഇവൾ ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ സ്റ്റാഫ് അല്ലെ.... " മെർലിൻ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു. " ആണെങ്ക്ൽ ...?" അഞ്ചു പുരികം ചുളിച്ചവളെ തിരിച്ചു പുച്ഛിച്ചു . " നിന്നെ പോലുള്ളവർ കുറച്ചു പണത്തിനു വേണ്ടി ആർക്കു മുന്നിലും തുണി അഴിച്ചിടുന്നവരാണെന്നു എനിക്ക് നന്നായറിയാം.... പക്ഷെ അതിവിടെ വേണ്ട .... ഏഥൻ എന്റേതാണ് .... എന്റേത്......" അഞ്ജുവിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി മെർലിൻ ചീറി. അവളുടെ വായിൽ നിന്നും വീണ വാക്കുകളിൽ അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇത്രത്തോളം തരം താഴ്ത്തി അവൾ സംസാരിക്കുമെന്ന് അഞ്ചു ഓർത്തിരുന്നില്ല..... ഏഥൻറെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല.... സങ്കടത്തിനു പകരം ഏഥനു മെർലിനോട് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി. നിറഞ്ഞു വന്ന അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.....  " നിന്റെ സംസ്കാരമാണ് മെർലിൻ നീ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഇത്രയും തരം താഴ്ന്ന ഒരു സംസാരം ഇനി മെർലിന്റെ വായിൽ നിന്നും വന്നാൽ ഇതുവരെ നീ കാണാത്തൊരു ഏഥനെ കാണേണ്ടി വരും.........ഒരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ ചുംബിക്കുന്നത് നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടെകിൽ, നീ മനസിലാക്കണം മെർലിൻ അവളീ ഏഥൻറെ പെണ്ണായിരിക്കുമെന്ന്..............."  ഏഥൻറെ വാക്കുകൾ മെർലിനെ അലോസരപെടുത്തി..... " ഏഥൻ ..... നീ...നീ.... എന്നോടെന്തിനാണ് ദേഷ്യപെടുന്നത്..... നിനക്ക് ഇങ്ങനൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടെകിൽ ഞാൻ ഇല്ലേ നിനക്ക് .......ഇവളെ പോലൊരു slut തന്നെ വേണമായിരുന്നോ .? " ഏഥൻറെ നേരെ തിരിഞ്ഞു അവന്റെ ഇരു കൈകളിലും പിടിച്ചു മെർലിൻ ഭ്രാന്തമായി പറഞ്ഞു.... ലേശം ഉളുപ്പ് എന്ന ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ ഏഥൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ പ്രകടനം കാണാൻ ആവാതെ അഞ്ചു ബെഡിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ... ഏഥൻറെ ടേബിളിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ബാഗ് എടുത്ത് നിറഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളെ പുറം കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു ഡോറിനടുത്തേക്കു നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ വേദനിച്ചു... അവൾ പോകുന്നത് കണ്ടതും ഏഥൻ മെർലിന്റെ കൈകളെ വേർപ്പെടുത്തി അവൾക്കു പുറകെ ഓടി....  ഡോർ കടക്കുന്നതിന് മുന്നേ ഓടി ചെന്നവൻ പുറകിൽ നിന്നും വലതു കൈകൊണ്ട് അഞ്ജുവിന്റെ വയറിൽ കൂടെ അവളെ കൂട്ടി പിടിച്ചു.... നിലത്തു നിന്നുയർത്തി.... " വിട് ......... വിടെന്നെ..... എന്നെ കുറിച്ചവർ പറഞ്ഞതൊന്നും കേട്ട് നിൽക്കാൻ മാത്രം മനസുറപ്പൊന്നും എനിക്കില്ല ഏഥൻ ..... എന്നെ വിട് ഞാൻ പോട്ടെ......." അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്നു കുതറി കൊണ്ട് അഞ്ചു പറഞ്ഞു..... ഏഥൻ അവളെ അവനിലേക്ക്‌ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു .......... " നഷ്ട്ടപെടുത്താൻ വയ്യെനിക്ക്... പോവല്ലേ.... പ്ളീസ് ...." വയറിലെ പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടവൻ മെർലിൻ കൂടെ കേൾക്കുന്ന വിധം പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അഞ്ചു ഒന്നടങ്ങി. അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചവൻ. എന്നിട്ടവളിലെ പിടി വിട്ടു കൈ തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. അഞ്ചു അവൻ പിടിച്ച കയ്യിലേക്കും അവനെയും മാറി മാറി നോക്കി . ഏഥൻ അവളുമായി മെർലിനടുത്തേക്കു നടന്നു. " മെർലിൻ ... നീ ഇവളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിനൊക്കെയും നിന്റെ കരണകുറ്റി നോക്കി പൊട്ടിക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല... നീ ഒരു പെണ്ണായതു കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ നിന്നെ തല്ലുന്നില്ല.......... നിനക്കെന്നെ കുറിച്ച് ശരിക്കും അറിയില്ല മെർലിൻ.... " അവൾ പകപ്പോടവനെ നോക്കി. അവന്റെ ആ ഭാവം ശരിക്കും അവളെ ഭയപെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " ഏഥൻ....." നവീൻ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടവർ മൂവരും ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്കു നോക്കി.  വാതിൽക്കൽ മീരയും നവീനും. മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാത്തതിൽ ഭയമാണെങ്കിൽ നവീൻ കാണുന്ന കാഴ്ചയിലും കേൾക്കുന്ന വാക്കുകളിലും ഞെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മീരയെയും നവീനെയും മെർലിനെയും മാറി മാറി ഏഥൻ നോക്കി എന്നിട്ടൊരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തു... " എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ പറയുകയാണ് ..... ഇവൾ അഞ്ജന ഈ ഏഥൻറെ പെണ്ണ് ..... " ശാന്തമെന്നാലും ഉറച്ച ശബ്ദം. ഏഥൻറെ കൈകളിലെ മുറുക്കം അവന്റെ വാക്കുകളിലെ മൂർച്ച പോലെ അഞ്ജുവിനു തോന്നി. കേട്ട് നിൽക്കുന്ന മൂവരുടെയും കിളി പാറിയെന്നു ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. നേരേയവൻ മെർലിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. " ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ശല്യമായി നിന്നെ കണ്ടാൽ..... ........ get lost ........" അഞ്ജുവിനെ ഒന്നിരുത്തി നോക്കി മെർലിൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കോടി ........  നവീനും മീരയും അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഏഥൻ അഞ്ജുവിനെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു . മറു കൈ കൊണ്ടവളുടെ ഒഴുകി പരന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു... അഞ്ചു കുറുമ്പോടെ അവനെ നോക്കി... അവളെ നോക്കി അവൻ ഒറ്റകണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. അഞ്ചു മീരയെയും നവീനെയും നോക്കി വികൃതമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... " ഇതൊക്കെ എന്താണ് ഏഥൻ.......?" നവീൻ കുറ്റവാളിയോടെന്ന പോലെ ഏഥനോടു ചോദിച്ചു. " അതൊക്കെ ഞാൻ വിശദമായി പറയാം.... അല്ല നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ?" " ഇവിടത്തെ ബഹളം കേട്ട് ഈ കൊച്ചു ധൃതിയിൽ എന്നെ വന്നു വിളിച്ചതാണ്... കേട്ടയുടനെ ഞാൻ ഓടി പൊന്നു... വന്നപ്പോൾ ഇവിടെ സിനിമയെ വെല്ലുന്ന ഷോ..."  മീരയെ ഒന്ന് നോക്കി നവീൻ പറഞ്ഞു. " മീര പൊക്കോളൂ....." ഏഥൻ മീരയോടായി പറഞ്ഞു.. " ഡോക്ടർ അഞ്ജു....." അഞ്ജുവിനെ നോക്കി നിസ്സഹായതയോടെ മീര നിന്നു. ഏഥൻ സംശയത്തോടെ ഇരുവരെയും നോക്കി. " മീര എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചതാണ്.... മീരാ.....നീ പൊക്കോ ഡാ ... ഞാൻ വന്നോളാം...." ആദ്യം എഥനോടും പിന്നെ മീരയോടുമായി അഞ്ചു പറഞ്ഞു.. മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ നൂറായിരം സംശയങ്ങൾ ആയിരിക്കുമെന്ന് അഞ്ജുവിനറിയാം. മീര തലയാട്ടി പുറത്തേക്കു പോയി.... നവീൻ അഞ്ജുവിനെ അടിമുടി നോക്കി... " നീ ഏതാ കൊച്ചെ?... നിനക്കിവനെ എങ്ങനെ അറിയാം...?"  " ഞാൻ....." എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അഞ്ചു കുഴങ്ങി. ഏഥൻ കള്ള ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂർത്തു. ഏഥൻറെ ഭാവങ്ങൾ നവീനിൽ തെല്ല് അത്ഭുതമല്ല ഉണ്ടാക്കിയത്. ഇങ്ങനൊരു ഏഥനെ പരിചയപെട്ടിട്ടിന്നോളം നവീൻ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ... നവീന്റെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ മഞ്ഞു കണങ്ങൾ വീണു തുടങ്ങി. " എല്ലാം ഞാൻ പറയടാ..... നീ ഇപ്പൊ പൊക്കോ ... ഞാൻ എന്റെ കൊച്ചിന് മരുന്നെഴുതട്ടെ." അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തു നവീന് നേരെ ചെന്ന് അവനെ പുറത്തേക്കു തള്ളി കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. നവീൻ കൺഫ്യൂഷനോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടന്നു പോയി. " സോറി.." ഏഥൻ അഞ്ജുവിനടുത്തേക്കു ചെന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. " എന്തിന്?"  " മെർലിൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞതിന്." "അവൾ പറഞ്ഞിതിന് സോറി ഞാൻ ഒരിക്കൽ അവളെ കൊണ്ട് പറയിച്ചോളാം ... ഇപ്പൊ ഡോക്ടർ അത് ഡോക്ടറുടെ കയ്യിൽ തന്നെ വച്ചോ...." " ഒരുപാട് വിഷമിച്ചില്ലേ....." കുറ്റബോധം ഏഥൻറെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. " ഇതൊന്നും ഒന്നുമല്ലെന്നേ .... ഇതിനേക്കാളേറെ സങ്കടങ്ങളുള്ള ഒരു ജീവിതമാണെന്റേത്.... എല്ലാം ഞാൻ ഞായറഴ്ച പറയാം...." അവനെ തന്നെ നോക്കി അഞ്ചു പറഞ്ഞു. ഏഥൻ തലയാട്ടി.... അവളുടെ പറച്ചിലിൽ എന്തൊക്കെയോ ആ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നവന് മനസിലായി. " ഇനി എന്ത് വന്നാലും എനിക്ക് വേണ്ടി ഇയാളുണ്ടാകുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു...." മെർലിനെ തനിക്കു വേണ്ടി എതിർത്ത അവനെ കുറിച്ചോർക്കേ അഞ്ചു പറഞ്ഞു. ഏഥൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു... "കൂടെ ഉണ്ടാവും... എല്ലാ കാലവും...." " എന്തൊരു ഗ്ലാമർ ആണ് കൃഷ്ണാ... ഇങ്ങേർക്ക്...." ആ അവസ്ഥയിലും അവളോർത്തു. അവനെ തന്നെ ആരാധനയോടെന്ന പോലെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് ഏഥനിൽ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഏഥൻ പതുക്കെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരലോടിച്ചു... അഞ്ചു ഒന്ന് ഞെട്ടി.. " ചെറിയൊരു മുറിവുണ്ട്...." അവനിൽ ഇപ്പോൾ കുസൃതിയാണ് . അഞ്ചു വാ പൊളിച്ചു  ... നാവു കൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ ഉഴിഞ്ഞു.. ചെറിയൊരു നീറ്റൽ.... അവൾ ഏഥനിൽ നിന്നും നാണത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. തുടരും........

🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 12 ❤️..................❤️ "വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസം എത്താൻ പോകുകയായിരുന്നു..." ─── ഫൈനൽ എക്സാമുകളുടെ ദിവസങ്ങൾ. കോളേജ് മുഴുവൻ ഒരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷത്തിലായിരുന്നു. എവിടെ നോക്കിയാലും പുസ്തകങ്ങളും നോട്ട്സുകളും. ലൈബ്രറിയിൽ സീറ്റ് കിട്ടാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട്. കാന്റീനിൽ പോലും പഠന ചർച്ചകൾ. മൂന്ന് വർഷത്തെ യാത്രയുടെ അവസാനഘട്ടം. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ടെൻഷനും വിഷാദവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല." ദിയ പുസ്തകം അടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നീ അതിന് പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "അത് വേറെ കാര്യം." ദിയയുടെ മറുപടി കേട്ട് പ്രണയ ചിരിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കെങ്കിലും അവളുടെ ടെൻഷൻ കുറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭ്യുഹിനെ തേടി. പതിവുപോലെ അവൻ ലൈബ്രറിയുടെ ഒരു കോണിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം മനസ്സിന് ഒരു സമാധാനം തോന്നി. ─── പരീക്ഷകൾക്കിടയിലും കോളേജിൽ ഗ്രാജുവേഷൻ ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. കോൺവൊക്കേഷൻ റോബുകൾ അളക്കൽ. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നടപടികൾ. ബാച്ച് ഫോട്ടോകൾ. എല്ലാവരും ആ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം... ഇനി ഇതുപോലൊരു സമയം തിരികെ വരില്ല. ─── ഒരു ദിവസം. മുഴുവൻ ബാച്ചിന്റെയും ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഗ്രൗണ്ടിൽ കൂടി. ചിരികളും തമാശകളും. അവസാന ദിവസങ്ങളാണെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. "പ്രണയ... ഇവിടെ വാ." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചു. അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നത് അഭ്യുഹ്. "ഇതെന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ." അവൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അത് എനിക്കും അറിയാം." പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചു. അഭ്യുഹ് ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടതും ദിയയും നന്ദനയും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു അർത്ഥവത്തായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ─── "Smile!" ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചു. എല്ലാവരും ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷം... അഭ്യുഹിന്റെ നോട്ടം ഒരു സെക്കൻഡ് പ്രണയയിലേക്ക് വഴുതി. അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴയപോലെ. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെയും ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ക്യാമറ ആ നിമിഷം പകർത്തി. ─── പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ പേപ്പറും തീരുമ്പോൾ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആവേശം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ... അതോടൊപ്പം പിരിയലിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും അടുത്തെത്തുകയായിരുന്നു. ─── അവസാന പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം. മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളും കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. "നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം തീരും." ദിയ പതിയെ പറഞ്ഞു. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം... അത് സത്യം ആയിരുന്നു. ഈ ക്യാമ്പസ്. ഈ ബെഞ്ചുകൾ. ഈ വഴികൾ. എല്ലാം ഓർമ്മകളായി മാറാൻ പോകുന്നു. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ മിസ് ചെയ്യും." നന്ദന പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ എവിടെയും പോകുന്നില്ല." ദിയ ഉടനെ പറഞ്ഞു. "ഗ്രൂപ്പ് കോൾ ഉണ്ടല്ലോ." "അതും ശരിയാണ്." പ്രണയ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളുടെ മുഖമായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. അവനെ എല്ലാ ദിവസവും കാണാതെ ഇരിക്കുക... ആ ചിന്ത തന്നെ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അഭ്യുഹും അവളുടെ കൂടെ നടന്നു. കോളേജ് കെട്ടിടത്തിലേക്ക് രണ്ടുപേരും ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി. "വിചിത്രമല്ലേ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "എന്ത്?" "ഇത്ര നാൾ ഇവിടെ വരുന്നത് ഒരു ശീലമായിരുന്നു." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. "മ്മ്." "ഇനി വരാൻ പറ്റില്ല." "ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടല്ലോ." പ്രണയ അവനെ നോക്കി. അവൻ നേരെ മുന്നോട്ട് നോക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടിയിരുന്നു. ─── ആ രാത്രി. അവസാന പരീക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. പക്ഷേ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഡയറി അവൾ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പേജ്. വളരെ നാളുകൾക്ക് മുമ്പ് എഴുതിയത്. "Graduation കഴിയുന്നതിനു മുൻപേ ഞാൻ അഭ്യൂഹിനോട് എല്ലാം പറയും ..." ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അതെ. സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു. എത്ര പേടിയുണ്ടെങ്കിലും. എത്ര ഭയമുണ്ടെങ്കിലും. അവൾ തന്റെ പ്രണയം തുറന്ന് പറയണം. കാരണം... അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പശ്ചാത്താപം മാത്രം ബാക്കി വരും. ─── അഭ്യുഹും തന്റെ മുറിയിൽ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവന്റെ ശ്രദ്ധ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് ഒരു മുഖം മാത്രം. പ്രണയ. അവൾ ചിരിക്കുന്നത്. സംസാരിക്കുന്നത്. ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്. എല്ലാം. അതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ആ പുഞ്ചിരിയുടെ അർത്ഥം അവന് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ─── അടുത്ത ദിവസം... അവരുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ അവസാന പരീക്ഷ നടക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം... പ്രണയ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന രഹസ്യം തുറന്ന് പറയാനുള്ള തീരുമാനവും എടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ ദിവസം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ നടക്കുമോ? അല്ലെങ്കിൽ... വിധി അവർക്കായി മറ്റെന്തെങ്കിലും എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടോ? ─── അവസാന പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു. പരീക്ഷാ ഹാളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലാതെയായി. ആരോ ആർപ്പുവിളിക്കുന്നു. ചിലർ സെൽഫി എടുക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ സന്തോഷത്തിൽ കരയുന്നു. മൂന്ന് വർഷത്തെ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവർ എല്ലാവരും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. "ഫ്രീഡം!" ദിയ കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. "ഇവളെ ആരെങ്കിലും പിടിച്ച് കൊണ്ടുപോ." നന്ദന തലയിൽ കൈവെച്ചു. അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. പ്രണയയും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് ഗ്രാജുവേഷൻ സെറിമണി. അതിനുശേഷം... തന്റെ പ്രണയം തുറന്ന് പറയണം. ─── അങ്ങനെ... കാത്തിരുന്ന ദിവസം എത്തി. ഗ്രാജുവേഷൻ സെറിമണി. മുഴുവൻ ക്യാമ്പസും ആഘോഷമൂഡിലായിരുന്നു. സ്റ്റേജും ഓഡിറ്റോറിയവും മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത ഗ്രാജുവേഷൻ ഗൗണുകളും ക്യാപ്പുകളും ധരിച്ച് വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരും എത്തിത്തുടങ്ങി. ─── "എടീ..." ദിയ പ്രണയയെ കണ്ടതും വായ പൊത്തി. "ഇന്നും നീ സുന്ദരിയാണ്." "ഇന്നും എന്നുവച്ചാൽ?" പ്രണയ കണ്ണുരുട്ടി. "എപ്പോഴും." നന്ദന ചിരിച്ചു. അവരുടെ തമാശകൾക്കിടയിലും പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ തിരയുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടത് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്. അഭ്യുഹ്. ഗ്രാജുവേഷൻ ഗൗണിൽ. കയ്യിൽ ഫോൺ പിടിച്ച് ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ട നിമിഷം... അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അതേ സമയം... അഭ്യുഹിന്റെയും നോട്ടം അവളിലേക്ക് എത്തി. കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു. ശേഷം അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരി മാത്രം മതിയായിരുന്നു... പ്രണയയുടെ ദിവസം മനോഹരമാകാൻ. ─── സെറിമണി ആരംഭിച്ചു. പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ പ്രസംഗം. അധ്യാപകരുടെ ആശംസകൾ. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും പേര് വിളിച്ച് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകൽ. ഒരുപാട് ഓർമ്മകളും വികാരങ്ങളും നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ. ─── "Pranaya Krishnavarma." സ്റ്റേജിൽ അവളുടെ പേര് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഏറ്റുവാങ്ങി. ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ... മുന്നിലെ നിരയിൽ ഇരിക്കുന്ന കൃഷ്ണവർമ്മയെയും മാലിനിയെയും അവൾ കണ്ടു. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ... അവളുടെ കണ്ണുകളും ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം. "Abhyuh Menon." അവന്റെ പേരും വിളിക്കപ്പെട്ടു. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സ്റ്റേജിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന അവനെ പ്രണയ നോക്കി നിന്നു. രാഘവ് മേനോനും ദേവികയും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ... അവൾക്കും അഭിമാനം തോന്നി. അവൻ സ്വന്തമാക്കിയ ഓരോ നേട്ടവും തന്റെതുപോലെ. ─── പരിപാടി അവസാനിച്ച ശേഷം. വിദ്യാർത്ഥികളും കുടുംബാംഗങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഫോട്ടോകൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആഘോഷവും ചിരികളും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞു. "പ്രണയ!" ദേവികയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. ദേവികയും രാഘവും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. "Congratulations." ദേവിക അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "Thank you, aunty." പ്രണയ പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും കൃഷ്ണവർമ്മയും മാലിനിയും അവിടേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. "ഇന്നലെ ജനിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ ഇടുന്നവർ ഇപ്പോൾ ഗ്രാജുവേറ്റ് ആയി." രാഘവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സമയം എത്ര വേഗമാണ് പോകുന്നത്." മാലിനിയും ചിരിച്ചു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ─── അൽപസമയത്തിന് ശേഷം... രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. "അഭ്യുഹ്, ഇവിടെ നിൽക്ക്." ദേവിക പറഞ്ഞു. "പ്രണയ, നീയും." മാലിനി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. അവസാനം... രണ്ടുപേരും പരസ്പരം അടുത്ത് നിന്നു. അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ പിന്നിൽ. ഒരു കുടുംബം പോലെ. ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ക്യാമറ ഉയർത്തി. "Smile!" ക്യാമറ ഫ്ലാഷ് മിന്നി. ആ നിമിഷം... രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പോലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നായി ആ ഫോട്ടോ മാറുമെന്ന്. ഫോട്ടോ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ... ദേവിക പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. "ഇനി അടുത്ത ആഘോഷം എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?" പ്രണയയും അഭ്യുഹും ഒരുപോലെ അവരെ നോക്കി. രാഘവും കൃഷ്ണവർമ്മയും അർത്ഥവത്തായി ചിരിച്ചു. "അത് പിന്നീട് പറയാം." രാഘവ് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും പ്രണയയുടെ മുഖം ചെറുതായി ചുവന്നു. കാരണം... അവർ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അഭ്യുഹും അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ ആ ചിരികൾ. ആ നോട്ടങ്ങൾ. ഇപ്പോൾ വിവാഹ വിഷയം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ... അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു. "പ്രണയക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?" ─── വൈകുന്നേരം. പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തയ്യാറായി. പ്രണയ കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "പ്രണയ." അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ്. "മ്മ്?" "Congratulations." അവൻ കൈ നീട്ടി. പ്രണയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "നിനക്കും." പക്ഷേ... ആ കൈകൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ... ആ നിശബ്ദതയിൽ പോലും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. ─── ആ രാത്രി... രണ്ട് വീടുകളിലും ഗ്രാജുവേഷൻ ആഘോഷത്തിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു തീരുമാനവും ഉറച്ചിരുന്നു. ഇനി കാത്തിരിക്കില്ല. വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവൾ അഭ്യുഹിനോട് തന്റെ ഹൃദയം തുറന്ന് പറയാൻ പോകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചുവടുവെപ്പ്. പക്ഷേ... അവൾ അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പറയാൻ പോകുന്ന ദിവസം തന്നെ... അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം ആരംഭിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന്... തുടരും... ❤️✨ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ