#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 120 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഇന്നെന്താ നേരത്തെ കഴിഞ്ഞോ..? " മാലിനി സ്നേഹത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു.. ഗായത്രി ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി തലയാട്ടി. പെട്ടന്ന് തീർത്തു ഞാൻ. എന്റെ മോൾക് വയ്യ.. കുഞ്ഞൊരു പനി.. വയ്യെങ്കിൽ വല്ലാത്ത വാശിക്കാരിയാ.. അവള്.ഞാനെപ്പഴും കൂടെ വേണം. ഇന്നിപ്പോ പോരുമ്പോ എഴുന്നേറ്റില്ല.. പെട്ടന്ന് ചെല്ലട്ടെ.. ഇല്ലേൽ ആ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരെ മൊത്തം ആ കുറുമ്പി ഇട്ട് വട്ടം കറക്കും.. " ഗായത്രിയുടെ മുഖത്ത് മകളോടുള്ള വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. അവളിപ്പോ ടൗണിലൊരു സ്ഥാപനത്തിൽ ഒരു പ്രഫഷണൽ കോഴ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. രാജശേഖരൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തതാണത്. മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ അവൾക്കൊരു നല്ല ജോലി കൂടിയേ തീരൂ എന്നുള്ളത് അയാൾക്കറിയാം. പാതിയിൽ നിലച്ചു പോയ അവളുടെ പഠനം കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നുമാവില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ അവളെ ഒരു പ്രഫഷൻ കോഴ്സിനു കൊണ്ട് വന്നു ചേർത്തു. കല്ലുമോൾ ആ വീടുമായി ഇണങ്ങിയത് കൊണ്ടും അവളിപ്പോ ആ വീടിന്റെ ഓമന ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും ഗായുവിന്റെ അമ്മ അവളുടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്തത് കൊണ്ടും കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടൊരു ടെൻഷനുമില്ല. എങ്കിലും തന്നെ കൊണ്ടിനി പഠനവും ജോലിയുമൊക്കെ നടക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയോടെ തന്നെയാണ് ഗായത്രി ആദ്യദിവസം അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. എന്നാൽ രാജശേഖരനെ അറിയാവുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമ മാലിനിക്ക് ഗായത്രിയെ കുറിച്ചും അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതിനെ കുറിച്ചും അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യം ദിവസം അവർ ഗായത്രിയോട് കാര്യമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതോടെ ഗായത്രിക്കൊരു പകുതി സമാധാനമായി. ദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോൾ അതങ്ങനെ ഒരൊ സ്റ്റെപ് കൂടി കൊണ്ടേയിരുന്നു. തന്നെ കൊണ്ട് പറ്റും എന്നൊരു ലെവലിൽ അവളെത്തി ചേർന്നു കഴിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞു പോയതെല്ലാം അത്ര പെട്ടന്നൊന്നും മറന്നു കളയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടിയും അതെല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾ ഭയന്ന് വിറക്കുന്നത് നിലച്ചിരിക്കുന്നു. അത് പോലൊരു മാറ്റമുണ്ട്. പിന്നെ ശ്വാസം കിട്ടാത്ത വിധം വിഷ്ണു മുറുകി പോയ ആ കുരുക്കിൽ നിന്നും അവനിനിയൊരു രക്ഷയില്ലെന്നും അതിനൊരിക്കലും താൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ലെന്നും രാജ ശേഖരന്റെ ഉറപ്പ്.. അവളൊരു പുതിയ പുലരിയെ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായൊരു ജോലി.. തനിക്കും മകൾക്കും ആരെയും ഭയമില്ലാതെ സ്വസ്തമായി ജീവിക്കാൻ ഒരിടം. അതിൽ കൂടുതൽ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും തന്നെ അവളിലിപ്പോ ബാക്കിയില്ല. ആത്മ വിശ്വാസം നിഴലിക്കുന്ന ചിരി അവളിൽ ഈ അടുത്ത കാലത്താണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയത്.. പോട്ടെ മാം.. " മാലിനിയോട് ഒന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് ഗായത്രി അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു.. മാലിനി അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ആരോടും തോന്നാത്ത വിധമൊരു വാത്സല്യവും സ്നേഹവും അവർക്കുണ്ട്.. അവളോട്. അതിപ്പോ സുഹൃത്തിന്റെ മകളായത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. അതിലും അപ്പുറം. അതോർത്തു ചിരിക്കെ അവരുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.. ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ ഓർക്കുന്ന സ്വന്തം മകന്റെ മുഖം. ഒരിക്കൽ അവനൊരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു സ്വന്തമാക്കിയ പാതിയിൽ നിന്നും ഏറ്റു വാങ്ങിയ ചതി കൊണ്ട് ഹൃദയം പിടഞ്ഞൊരു മകന്റെ മുഖം. ഇന്നും ആ വേദനയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നവൻ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ നോവാണ്. ഗായത്രി അവിടെത്തിയത് മുതൽ.. അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒക്കെയും മാലതി മകനേ ഓർക്കും. മോഹിച്ചു നേടിയ ദാമ്പത്യം കൊണ്ട് മുറിവേറ്റ ആ രണ്ട് പേരും കൂടി പുതിയൊരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത് അവരങ്ങനെ വെറുതെ ഓർത്തു നോക്കും.. ചിരിക്കും. എന്തായാലും ഗായത്രിയുടെ ഇവിടെയുള്ള പഠനം കഴിയുന്ന മുറക്ക് ഗൗതമിന്റെ കാര്യം രാജശേഖരന്റെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുള്ള തീരുമാനം അവരത് വളരെ മുൻപ് തന്നെ എടുത്തതുമാണ്... അവളെ ഓരോ പ്രാവശ്യം കാണുമ്പോൾ. എളിമയോടെയുള്ള ആ സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ ചിരി കാണുമ്പോൾ പുതിയതെന്തും പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആവേശം കാണുമ്പോൾ. അപ്പോഴെല്ലാം മാലിനിയിൽ ആഗ്രഹങ്ങളെങ്ങനെ പെരുകി വളർന്നു തിങ്ങും... 💥💥 ഹലോ... തന്നോട് കാര്യമായിട്ട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ പെട്ടന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിശബ്ദമായതോടെ മിയ വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ മറുപടിയില്ല.. ശിവേട്ടാ.. കേൾക്കുന്നില്ലേ.. എന്താ മിണ്ടാത്തെ .. എന്ത് പറ്റി.. " അവളൊരു വട്ടം കൂടി വിളിച്ചു നോക്കി. ഒരുമിനിറ്റ്.. ഞാനിപ്പോൾ നിന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കാം മിയ.. " ധൃതി പിടിച്ചുള്ള ആ പറച്ചിലിനൊപ്പം തന്നെ മിയക്ക് പറയാനുള്ള മറുപടി പോലും കാത്ത് നിൽക്കാൻ സമയമില്ലെന്നത് പോലെ അവനാ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. തൊട്ട് മുന്നിലെ കാഴ്ച.. വില കൂടിയ കാറാണത്. പാർക്കിങ് ഏരിയയിൽ തന്നെയാണത് കിടക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അധികമാരുടെയും ശ്രദ്ധയങ്ങോട്ട് എത്തുന്നുമില്ല. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുഖം ചേർത്ത് കിടക്കുന്നൊരു മനുഷ്യന്റെ അവ്യക്തമായൊരു രൂപമാണ് ശിവയുടെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷമായി അതങ്ങനെ തന്നെ തുടരുന്നു.. അതൊരു ആസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവനങ്ങോട്ട് ചെന്നതും. തിരക്ക് പിടിച്ചൊരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിന് മുന്നിലാണ്. ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വെറുതെ ഒന്ന് തട്ടിയിട്ടും അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ കാഴ്ച. അവനിലൊരു അപായസിംഗ്നലാണ് അത് നൽകിയത് വെപ്രാളത്തോടെ ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിനു അത് തുറന്നു. ഹേയ്.. ശിവ കരുതലോടെ തന്നെ ആ കിടക്കുന്ന ആളെ വിളിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല.. അനക്കമൊന്നുമില്ല. അതോടെ അവനൊന്നാളെ തൊട്ട് നോക്കി. അവനൊന്നു കുലിക്കി വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു പകരം ആൾ ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ ശിവ അയാളെ ചാടി പിടിച്ചു. കണ്ണടച് കൊണ്ടുള്ള ആ കിടപ്പ്..ശിവയിലൊരു തരിപ്പ്‌ പടർന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഒന്ന് രണ്ടാളുകൾ കൂടി അവിടേക്ക് വന്നു. പ്ലീസ് ഹെല്പ്.. ശിവ അയാളെ താങ്ങി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ അവരോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. പിന്നെയെല്ലാം ഞൊടിയിട കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. അവരെല്ലാം കൂടി അയാളെ മറു വശത്തെക്ക് താങ്ങി പിടിച്ചിരുത്തി സീറ്റ് ബെൽറ്റിട്ട് മുറുക്കിയപ്പോഴേക്കും മുന്നോട്ട് കുതിക്കാനുള്ള ഊർജത്തോടെ ശിവയാ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി.. ആരെന്നോ ഏതെന്നോ അറിയാത്ത അയാളെയും കൊണ്ട് ഒരാമ്പുലൻസിന്റെ വേഗത്തിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോഴും ആ ജീവനൊന്നും സംഭവിച്ചു പോകരുതേ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ള് നിറയെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രാർത്ഥനയത്രയും.. 💜💜 ഇതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരാൻ നിനക്കൊട്ടും നാണം തോന്നിയില്ലേ ഡീ.. " അശോകന്റെ കടുപ്പത്തിലുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും ദീപയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു പോയി. ഭർത്താവിനെയും മകനെയും രക്ഷിക്കണമെന്നു പറയാൻ അശോകനെ തേടി വന്നതാണ്. ഇത്രയുമൊക്കെ തന്നെ ഇവിടെ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും മറ്റെവിടെ നിന്നും സഹായമൊന്നും ലഭിക്കില്ലെന്ന് അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. അത്രക്കുണ്ടല്ലോ മകന്റെ ചെയ്തികൾ. മനസാക്ഷി ഉള്ള ഒരാൾക്കും സഹിക്കാനോ ക്ഷമിക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം നീചമായ പ്രവർത്തി ചെയ്തു കൂട്ടിയ ഒരുവൻ. അവനുവേണ്ടി അതെല്ലാം ചെയ്യിപ്പിച്ച അച്ഛൻ. അവരെ രണ്ടു പേരെയും രക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയാൻ മറ്റെവിടെ പോകാനാണ്. ദീപക്ക് പക്ഷേ വരാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയ്ക്ക് പരിതാപകരമായിരുന്നു അവരുടെ അവസ്ഥ. ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ഭയമാണ്. മഹേഷിനോടും തമ്പിയോടുമുള്ള ദേഷ്യം എങ്ങനെ തീർക്കണം എന്നറിയാതെ വെറി പിടിച്ചു നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ. തരം കിട്ടിയാൽ അവരുടെ ആക്രമണം തനിക്കു നേരെയും നീണ്ടേക്കുമെന്ന് ദീപക്ക് ഭയമുണ്ട്. അതിലൊരിത്തിരി സത്യവുമുണ്ട്. മഹേഷുമായി ബന്ധമുള്ള എല്ലാവരോടും ദേഷ്യം കൊണ്ട് നടക്കുന്ന നാട്ടുകാർ പിന്നെ അവന്റെമ്മയെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ വെറുതെ വിടില്ലല്ലോ.. ഇത്രയൊക്കെ അവരായിട്ട് ചെയ്ത് കൂട്ടിയിട്ടും നീ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നുള്ള കള്ളം.. അതിവിടെ നീ പറയരുത്.. അതിനുള്ളത് നിനക്ക് വേറെ കിട്ടും.. " അശോകൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറയുമ്പോൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവരാ ചുവരിൽ ചാരി.. നിന്നെയും നിന്റെ മകനെയും അത്രയും സ്നേഹിച്ചു..വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ. ആ വിശ്വാസത്തിനും സ്നേഹത്തിനും പകരം ഞാനെന്റെ ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെനെ.. എന്റെ മകളുടെ ജീവിതവും. കാശി വന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഞാനും എന്റെ മോളും.. അല്ലായിരുന്നങ്കിലോ.. അതിനെ കുറിച്ചന്താ ഇനി നിനക്ക് പറയാൻ.. വല്ല ന്യായികരണവുമുണ്ടോ ഡീ.. " തുളസി വേണ്ടാന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്.. അയാളോട്. അത്രയും പരിതാപകരമായിട്ടാണ് ദീപ അവർക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്നതും. പക്ഷേ കൂടപ്പിറപ്പ് ആയിരുന്നിട്ട് കൂടി ദീപ പോലും തന്നോടൊന്നും പറയാതെ ഭർത്താവിനും മകനുമൊപം തന്നെ അപകടത്തിൽ പെടുത്താൻ കൂട്ട് നിന്നല്ലോ എന്നുള്ള ആ ഓർമ.. അതയാളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല വേദനിപ്പിച്ചത്. ആ വേദനകളാണ് ദേഷ്യമായിട്ട് പുറത്ത് ചാടുന്നതും. അതാര് തടഞ്ഞാലും അതങ്ങനെ അയാൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം അത്രയും അവരെ സ്നേഹിച്ചതാണ് വിശ്വസിച്ചതാണ്.. ലക്ഷങ്ങളോളം രൂപ അവരുടെ ആവിശ്യങ്ങൾക്കായ് യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ എടുത്തു കൊടുത്തതാണ്. അവരുടെ കപടത അറിയാതെ സ്വന്തം മകളെ പോലും അവനെ ഏല്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതാണ്.. "ഞാനായിട്ട് കൊടുത്ത പരാതിയുടെയും തെളിവുകളുടെയും പുറത്താണ് നിന്റെ മകനും ഭർത്താവും ഇപ്പൊ അകത്തു കിടക്കുന്നത്. ആ പരാതി കുറച്ചു കൂടി കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ശിക്ഷ കാര്യമായിട്ട് കൂട്ടുക എന്നതല്ലാതെ.. ഈ ബുദ്ധിയും ബോധവും വെച്ച് കൊണ്ട് അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ഇനി നിനക്കോ നിന്റെ കുടുംബത്തിനോ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ഒന്നും. അതെനിക്കെന്റെ ചെക്കനോടുള്ള കടമയാണ്.നിന്റെ മകന്റെ വാക്കും കേട്ട് ഞാനവനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല നോവിച്ചത്.. എന്നിട്ടും എനിക്കൊരു ആവിശ്യം വന്നപ്പോൾ അവനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തം ജീവൻപോലും നോക്കാതെ എന്നെയും എന്റെ മോളെയും നിന്റെ മകനെന്ന ആ പിശാചിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തികൊണ്ട് പോന്നാ എന്റെ മരുമകനോട് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന കടമ.. നിനക്ക് പോകാം.. ഇനിയിതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്നെയീ പരിസരത്ത് പോലും ഞാൻ കാണരുത്.. എനിക്ക്.. എനിക്കിപ്പോ നിന്നേ കാണുന്നത് പോലും വെറുപ്പാണ്. അറുത്തു മുറിച്ചു കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അശോകൻ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. നാവിറങ്ങി പോയത് പോലെ.. നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയാ കണ്ണോടെ നിന്ന ദീപയെ തുളസി വല്ലായ്മയോടെ നോക്കി. അവരെ അവിടെ നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്നതെങ്ങനെ എന്നുള്ള ആ വിമ്മിഷ്ടം.. അകത്തു നിന്നും അശോകൻ കടുപ്പിച്ചൊന്നു വിളിച്ചതോടെ അതില്ലാതായി... തനിക്കു മുന്നിൽ കൊട്ടിയടച്ച ആ വാതിലിൽ നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം കൂടി നിന്നിട്ട് ദീപ ആ വെയിലെക്കിറങ്ങി നടന്നു.. അവരപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കുറ്റബോധത്തോടെ തന്നെ.. തുടരും.. കുറ്റബോധം തോന്നി തുടങ്ങിയാ പിന്നെ നമ്മളെതോ യന്ത്രമാണ് പോലും.. കണ്ണീർ ഒലിപ്പിക്കുന്ന യന്ത്രം.. 🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇത് വരെയും പുതിയ കഥയിൽ കൈ വെച്ച് തുടങ്ങാത്തവർ അത് കൂടി ഒന്ന് പരിഗണിക്കൂ... ലിപിയിൽ. വായിക്കാൻ ആളില്ലേൽ എഴുതാൻ വല്ല്യ പാടാണ്.. ഞാനൊരുപാട് പ്രതീക്ഷയിൽ തുടങ്ങി വെച്ച കഥയാണ്.. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ബ്രഹ്മരാക്ഷസൻ🐺 Part-16 📱ഇത് പോലൊര് അവസരം ഇനി ഒത്ത് കിട്ടില്ല അവനെ അങ്ങ് തീർത്തേക്ക്. എന്നിട്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഉള്ള മാല എനിക്ക് വേണം. ആ കൊട്ടാരത്തിലെ നിധി എനിക്കുള്ളതാണ് അതിൽ വേറെ ഒരുത്തനും അനുഭവിക്കേണ്ടാ. 📱"തിർത്തിട്ട് വിളിക്കാം സാർ. " ---------------------------------------------- ശിശിരയുടെ കൈപിടിച്ച് കൊണ്ട് ഡേവിഡ് കൊട്ടാരത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. വലിയ ഒര് ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു അവർ രണ്ട് പേരും കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കയറി. ശിശിരക്ക് വല്ലാണ്ട് നെഞ്ചിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവൾ ഡേവിഡിന്റെ കൈയിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറിയതും ശിശിരക്ക് മനസ്സിലായി അവൾ പലപ്രവിശ്യം സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട് ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും. "എന്നതാ കൊച്ചേ ഈ നോക്കുന്നത് ഇതിന് മുൻപ് ഈ കൊട്ടാരം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ." "സാർ ഞാൻ ഇത് സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്." "എ ന്താ . പ റ ഞ്ഞ " ഡേവിഡ് എന്തോ പറയാൻ വന്നതും ഒരാൾ വന്ന് പുറകിൽ നിന്ന് അവനെ വെട്ടി. കൃത്യസമയത്ത് മാറിയത് കൊണ്ട് ഡേവിഡിന്റെ പുറകിൽ ഒന്ന് വരഞ്ഞ് മാറി. ആാാ....... ഡേവിഡിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന ചോര കണ്ട് ശിശിര നിലവിളിച്ചു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവൻ ഒന്ന് കൂടി വെട്ടാൻ വാൾ വീശിയത്തും ഡേവിഡ് അവന്റെ നെഞ്ച് ചവിട്ടി പൊളിക്കുന്നത് പോലെ ആഞ്ഞ് ചവിട്ടി. ആാാ..... രണ്ടാമൻ വന്ന് ഡേവിഡിനെ വെട്ടാൻ നോക്കിയതും അത് അവന്റെ വയറിൽ തന്നെ കുത്തി ഇറക്കി ഡേവിഡ്. ആാാ..... ഡാ നായിന്റെ മക്കളെ നിന്നെയൊക്കെ പറഞ്ഞ് വിട്ട് പൂ----- മോനോട് ചെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്. നീ ഒന്നും പോരാ ഡേവിഡിനെ തീർക്കാൻ. ഇതിന് പിന്നിൽ ആരായാലും ഞാൻ കണ്ട് പിടിച്ചോളാം. "ഇച്ചായ ടീഷർട്ട് മുഴുവൻ ചോരയാ. അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞ്." " ഇച്ചായൻ " "ഇച്ചായന്റെ കൊച്ച് ഒന്നൂടി വിളിക്കുമോ ഇച്ചായ എന്ന്." "ഡേവിച്ച പ്ലീസ്സ് വാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം. ബ്ലഡ് നിൽക്കുന്നില്ല." എന്റെ കൊച്ചേ ഇതൊക്കെ ഒര് മുറിവാണോ. ഇതിലും വലുത് വന്നിട്ടുണ്ട് എന്നിട്ട് ഡേവിഡ് ചത്തിട്ടില്ല പിന്നെയാ ഇ നി ഡേവിഡ് പറയാൻ വന്നതും അവൾ ഡേവിഡിന്റെ വാ പൊത്തി പിടിച്ചു. ഡേവിച്ച ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കിട്ട് വരാം എന്തേലും കിട്ടുമോ എന്ന്. ശിശിര ഡേവിഡിനെ അവിടെ ഇരുത്തിയിട്ട് മുകളിലേക്ക് പോയി അവിടെ നോക്കിയപ്പോൾ സ്റ്റെപ്പ് കയറുന്നതിന് അനുസരിച്ചു അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് എന്തൊക്കെയോ ഓർമകൾ കടന്ന് വന്നു. സ്റ്റെപ്പ് കയറി മുകളിൽ എത്തിയതും സ്റ്റാറിന്റെ രൂപം കൊത്തി വെച്ച ഒര് വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് അവൾ എത്തി അതിന് അടുത്തേക്ക് പോകും തോറും ശിശിരയുടെ പിൻ കഴുത്തിലെ ടാറ്റു തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി അവൾ വാതിലിനടുത്ത് എത്തി വാതിൽ തുറന്നു. --------------------------------- 📱"എന്തായട അവൻ തീർന്നോ". 📱സാർ ഞാൻ ഇപ്പോൾ മരിക്കും എന്നെ എങ്ങനെങ്കിലും രക്ഷിക്കുമോ. 📱അവനെ തീർക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നിന്നെ അവൻ തീർത്തോ. നാണം ഉണ്ടോടാ നിനക്ക് എന്നെ രച്ചിക്ക് സാറെ എന്ന് പറയാൻ. 📱നിന്നെ പോലൊരു കഴിവ് കെട്ടവനെ രക്ഷിക്കുന്നതിലും ഭേദം നീ മരിക്കുന്നതാ. 📱സാർ അങ്ങനെ പറയരുത് എനിക്ക് ഇനിയും ജീവിക്കണം സാർ പ്ലീസ്. 📱"അവിടെ കിടന്ന് ചാവട നായെ. " ആാാ..... ഡേവിഡ്..... ഇതുവരെ നീ രക്ഷപ്പെട്ടത് പോലെ അല്ലേ ഇനി ആരെയും നിനക്ക് എതിരെ ഞാൻ ഇറക്കുന്നില്ല ഞാൻ തന്നെ നേരിട്ട് ഇറങ്ങും നിന്നെ പരലോകത്ത് എത്തിക്കാൻ. അതും പറഞ്ഞ് കയ്യിലെ ഗ്ലാസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മദ്യം അയാൾ വായിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി . ----------------------------------- ആ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് തലപൊട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി ശിശിരക്ക് എന്തോക്കെയോ നേരിയ ഓർമ വന്നു. മുൻപ് എപ്പോഴോ ഈ റൂമിലേക്ക്‌ അവൾ വന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒര് ജീവി അവളെ വെളിയിലേക്ക് വലിച്ച് എറിയുന്നതായി തോന്നി അവൾ പെട്ടന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു രണ്ടാടി പുറകിലേക്ക് വെച്ചവൾ ഒര് മിന്നായം പോലെ ഓർമ വന്ന് അവളെ തഴുകി പോയി.അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി അതിശയം എന്ന് പറയാം ആ റൂമിനകത്ത് ഒര് ഫസ്റ്റ് അഡ്ജ് ബോക്സ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ അത് എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി. ഡേവിഡ് അവിടെ ഒര് തൂണിൽ ചാരി ഇരിക്കുവായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ ടീഷർട്ട് ഊരി പുറകിൽ നാടും ഭാഗത്ത്‌ നിളത്തിൽ വരഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു അവൾ വേഗം മുറിവ് ക്ലീൻ ചെയ്ത് മരുന്ന് വെച്ച് കെട്ടി കൊടുത്തു. "എന്നത്തിന എന്റെ കൊച്ച് കരയുന്നത്." എന്നെ എന്തിന കല്യാണം കഴിച്ചത്. അത് കൊണ്ടല്ലേ എങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിച്ചത്. ഞാൻ ഒര് ഭാഗ്യം ഇല്ലാത്തവളാ. ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നെ വളർത്തിയ പപ്പയെയും മമ്മയെയും എന്നെ കാരണം കാർത്തിക്ക് അവരെ കൊന്നു. ഇനി ഡേവിച്ചനെയും കൂടി നഷ്ടമാക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. എന്നെ വിട്ടിട്ട് ദൂരെക്ക് പൊക്കോ ഇച്ചായാ. അവൻ ഇച്ചായനെയും കൊല്ലും. നിങ്ങളെ എനിക്ക് നഷ്ട്ടപെടുത്താൻ വയ്യ കുറച്ച് ദിവസം കൊണ്ടാണെലും നിങ്ങളെ ഞാൻ അറിയാതെ സ്നേഹിച്ചു പോയി ഇച്ചായ. അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്റെ താലി നിന്റെ കഴുത്തിൽ വീന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മരണം വരെ നിന്നെ വിട്ട് ഞാൻ പോകില്ല. "നീ എന്റെ ഭാര്യ ഈ ഡേവിഡ് എബ്രഹാമിന്റെ. ഒന്ന്‌ കൊണ്ടും എന്റെ കൊച്ച് വിഷമിക്കണ്ട. അവൻ അവളുടെ കണ്ണ് തുടച്ച് കൊടുത്ത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വാ..." അവൻ കൈ കാണിച്ച് അവളെ വിളിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒര് പൂച്ച കുട്ടിയെ പോലെ അവൾ പതുങ്ങി. ---------------------------------- "നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പഴം വിഴുങ്ങിയത് പോലെ ഇരിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ചെയ്യ് മനുഷ്യ. ഇത്രയും നാൾ ഇതൊക്കെ നോക്കി നടന്നത് നിങ്ങൾആണ്. ഇനി ഇപ്പോൾ വേറെ ഒരുത്തന്റെ കൈയ്യിൽ ഇരിക്കും. നിങ്ങളെ കൊണ്ട് ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന് കരുതിയ എന്റെ മോനെ കൊണ്ട് അവളെ പ്രണയിപ്പിച്ചത്. എന്നിട്ട് പുതിയ ഒരുത്തനെ കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ എന്റെ മോനെ കളഞ്ഞ് അവന്റെ കൂടെ പോയി . മുദേവി. എന്റെ മോന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ട അവന്റെ കൈ ഒടിഞ്ഞ് പോകത്തെ ഉള്ളു . " "അവന്റെ കൈയ്യിൽ ഇരുപ്പ് കൊണ്ടല്ലേ അവന് കിട്ടിയത്. സത്യത്തിൽ അവളെ അല്ലേടി അവൻ ചതിച്ചത്. വേറെ എത്ര പെണ്ണുങ്ങളുടെ അവൻ പോയിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ അച്ഛൻ ആയിരുന്നിട്ടു പോലും എനിക്ക് അത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവനെ കൊല്ലാൻ തോന്നി. പിന്നെയാ ശിശിര." "താൻ എന്റെ മോന്റെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് ഇരിക്കാതെ ഈ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖ സൗകര്യങ്ങൾ ഒക്കെ നഷ്ട്ടപെടാതിരിക്കൻ നോക്കടോ." "ഇപ്പോൾ നോക്കിയാലും എന്റെ മോനെ കുറ്റം പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കും. "അവർ മുഖം തിരിച്ച് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി ---------------------------------- രാവിലെ കോമൺ ബാൽക്കാണിയിൽ ഇരിക്കുവായിരുന്നു പൂജ. പുറകിൽ എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടാണ് പൂജ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയത് അർജുൻ ആണ്. "എന്ത് പറ്റി കൈക്ക് ." "ഇന്നലെ കുളപ്പാടവിൽ ഒന്ന് വീണത്. ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണം വരുമോ." "പിന്നെന്താ വാ പോകാം." രണ്ട് കണ്ണുകൾ തങ്ങളെ തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും മുഖം തിരിച്ചു കൊണ്ട് പൂജ അർജുന്റെ കൂടെ പോയി. തുടരും........ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#😔വേദന #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 പ്രണയകഥകൾ സുൽത്താൻ 😘

#💞 പ്രണയകഥകൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #😔വേദന

#💞 പ്രണയകഥകൾ സുൽത്താൻ 🥰😘😘ആമി 😘😘😘

#💞 പ്രണയകഥകൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

𝗣𝗮𝗿𝘁-𝟮𝟲 #😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #🍿എന്റർടൈൻമെന്റ് എക്സ്പ്രസ് #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

Part 82 " കൊറേ നേരം ആയില്ലേ ഈ ഇരുപ്പ് തന്നെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, ഒന്ന് നടന്നിട്ട് വരാം " : ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ എണീറ്റ് കൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ അവനോട് പരിഭവം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ സ്വീകരണം അവഗണിക്കാതെ ആ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ എണീറ്റു. അസ്തമന സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മണലിൽ കൂടി ആകാശത്തെയും കടലിനെയും സാക്ഷി നിർത്തി കൊണ്ട് അവർ കൈ കോർത്ത് നടന്നു. അവർക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു സ്ഥാനം പിടിച്ചത് എങ്കിലും രണ്ട് പേരും ആ മൗനം ആ നിമിഷം അത്ര ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന പലരുടെയും നോട്ടവും ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കൈ കോർത്ത് നടക്കുന്ന അവരിൽ എത്തുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവർ രണ്ട് പേരും ആ നിമിഷം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിൽ അതൊന്നും കണ്ടതെ ഇല്ല അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചതെ ഇല്ല. അന്ന് സൂര്യൻ അസ്‌തമിച്ച് അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരിക്ക് ഉള്ളിൽ കണ്ണൻ എന്ന വ്യക്തിയോട് ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന  പേടിയും ഭയവും വിട്ടോഴിഞ്ഞിരുന്നു പകരം അവിടെ അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞു. തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുന്നിൽ നടക്കുന്നവനെ നോക്കും തോറും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തെന്ന് ഇല്ലാത്ത സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും ഇത് പോലെ ഒരു സമാധാനം നിറഞ്ഞ ജീവിതം പ്രദീക്ഷിച്ച് ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അവൾ കണ്ണന്റെ താലിക്ക് മുൻപിൽ തല കുനിച്ചത്. ' തന്നെ കണ്ണേട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ...? ' അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ ഒക്കെ വഴക്കും അടിയും കൊണ്ട് കിടന്നേഞ്ഞേ താൻ, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും തിരിഞ്ഞ് നോക്കില്ല. അവൾ ഓർത്തു. വീണ്ടും മുന്നിൽ നോക്കിയതും തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് റോഡിന് ഇരു വശവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി റോഡ് മുറിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അവൾ പോലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ദ ഇത് പോലെ ആണ് തന്റെ യാത്ര. എത്ര ദിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും തനിക്ക് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല ആ കരവലയം തന്നെ സുരക്ഷിതമായി നയിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് അച്ഛനുമായി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ എത്ര തിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും അച്ഛൻ ഞാൻ എന്നൊരു വ്യക്തിയെ പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയം ആണ്. അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ ലെച്ചു ചേച്ചി അച്ചന്റെ കൈ ചുറ്റി പിടിച്ച് അച്ഛനോട് ഒട്ടി ചേർന്ന് നടക്കും. അന്നൊക്കെ വാങ്ങിയ സാധനവും കയ്യിൽ താങ്ങി അവരെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചുറ്റും ഭയന്ന് നടന്നിടത്ത് ഇന്ന് ചുറ്റും ഉള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ച് താൻ നടക്കുന്നു. അത് ഓർത്തതെ അവളുടെ ചിരിയുടെ മാറ്റ് കൂടി. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടേ....? " : റോഡ് മുറിച്ച് കടന്ന് ഒരത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് കണ്ണൻ തിരക്കി. അവന്റെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അതൊട്ട് പൂർണ്ണമായി കേട്ടതും ഇല്ല. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത് എന്ന്...? " : സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നവളെ കണ്ടതും കണ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണോന്ന് വിടർന്നു. എങ്കിലും എന്ത് പറയും എന്നൊരു ആശങ്കയിൽ അവൾ പരുങ്ങി. എന്തൊക്കെയോ വേണം എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്താ എങ്ങന എന്നൊക്കെ ഉള്ള പിരിമുറുക്കം അവളെ പൊതിഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. " അത് വീട്ടിൽ ആഹാരം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ.... വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കഴിക്കാം " : എന്തെങ്കിലും വേണം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ട് അല്ല മറിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ആഹാരം നശിച്ച് പോകില്ലേ എന്ന് ഓർത്താണ് ഗൗരി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. " ഇപ്പൊ തന്നെ സന്ധ്യ ആയില്ലേ.... ഇനി ബസ്സ് കിട്ടി അവിടെ എത്തുമ്പോ ഒരു സമയം ആകും. ഇപ്പൊ തന്നെ വിശക്കുന്നില്ലേ...?. " : കണ്ണൻ അവളോട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതിന് അവൾ പോലും അറിയാതെ അതെ എന്ന പോലെ തലയാട്ടി. സത്യത്തിൽ അവൾക്ക് ചെറുതായിട്ട് വിശപ്പ് വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആകെ ആ കപ്പലണ്ടി അല്ലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് കഴിച്ചുള്ളൂ. പിന്നെ ഓരോ കാഴ്ച കണ്ട് ഇരുന്നത് കൊണ്ട് വിശപ്പ് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിന്നെ ഇപ്പൊ കഴിക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ കൃത്യമായി അവളുടെ മനസ്സ് അവൾ പോലും അറിയാതെ തലയാട്ടലിലൂടെ അവനത് കാണിച്ച് കൊടുത്തു എന്ന് മാത്രം. " എന്താ വേണ്ടത്....? " : അവളുടെ പ്രതികരണം കണ്ടതും അവൻ തിരക്കി. " അത് കണ്ണേട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളത് മതി " : എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയാതെ അവൾ അവസാനം ഒന്ന് പരുങ്ങി കൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് എന്താന്ന് ആണോ ഞാൻ ചോദിച്ചേ....? " : അവളുടെ മറുപടി ഇഷ്ടമാകാത്ത പോലെ ഒരു പിരുകം പൊക്കി കൊണ്ട് അവൻ തിരക്കി. " അല്ല.. അത് പിന്നെ എനിക്ക് എന്താ വേണ്ടേ എന്ന് അറിയാത്തൊണ്ട " : അവന്റെ ഗൗരവം കണ്ടതും അവൾ ഉള്ള കാര്യം അത് പോലെ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പറച്ചിൽ കേട്ടതും അവന് ചിരി വന്നെങ്കിലും അറിയാതെ അവന്റെ കൈ നെറ്റി ഒന്ന് തടവി പോയി. " എങ്കിൽ അന്ന് കഴിച്ച ബിരിയാണി കഴിക്കാം " : അന്ന് ഉച്ചക്ക് സാബുവും ആയി കടയിൽ  കയറിയപ്പോൾ ബിരിയാണി ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചവളെ ഓർമ വന്നതും അവൻ തിരക്കി. " ഇപ്പോഴോ...? ബിരിയാണിയോ...? " : ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴാണോ കഴിക്കണേ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഗൗരി അവനെ മിഴിച്ച് നോക്കി. " ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിച്ചൂടാ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ..? " : കണ്ണൻ " ഇ.. ഇല്ല എന്നാലും ചോറ് ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് അല്ലെ കഴിക്കുന്നേ. പിന്നെ ഈ സമയത്ത് അതൊന്നും കിട്ടൂല്ലല്ലോ " : അവൾ ഒരു താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത പോലെ പറഞ്ഞു. ബിരിയാണി ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് വെക്കുന്നത് അല്ലെ അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും കാണുമല്ലോ എന്ന ഭാവം ആണ് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ. " അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല എപ്പോ കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നോ അപ്പൊ കഴിക്കാം... പിന്നെ കിട്ടുവോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ പോയി നോക്കിയാൽ അല്ലെ അറിയൂ " : അവളുടെ വല്ലായിമ മനസ്സിലായത് പോലെ കണ്ണൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അന്ന് പോയ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനായി ഓട്ടോ തിരഞ്ഞു. " എങ്കിൽ.... എങ്കിൽ എനിക്ക് തട്ട് ദോശ മതി. " : ഈ സമയത്ത് ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും അതുപോലെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിൽ വീണ്ടും പോകാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടും ഗൗരി മെല്ലെ കണ്ണന്റെ കയ്യിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കയ്യിലെ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും കണ്ണൻ തല ചെരിച്ച് അവളെ നോക്കി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ വല്ലായിമ അവന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് കൊണ്ട് ബീച്ചിന് അറ്റത്തുള്ള വഴിയോര കടകളിലേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിൽ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നവരുടെയും അവരുടെ വണ്ടികളുടെയും ഓട്ടോയുടെയും ബസ്സിന്റെയും ഒക്കെ ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ സന്ധ്യ ഉണർന്നു. ആരും ആരെയും നോക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ധൃതി പിടിച്ച് ഓടുന്ന നഗരം. ഗൗരി എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ആ ഒരുവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വരുന്ന ഒരാളുടെ ചെറിയൊരു നോട്ടമോ സ്പർശമോ പോലും അവൾക്ക് നേരെ ഏൽക്കാത്ത വിധം അത്രയും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞ് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവനും നടന്നു. മുഖത്തേക്ക് അടിച്ച ആവിയാണ് അവളെ നേരെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ചെറുതെന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്നാൽ അത്ര സൗകര്യം ഇല്ലാത്തൊരു തട്ടുകട. ഒരു പ്രായം ചെന്നൊരു അപ്പൂപ്പനും, മദ്യവയസകി ആയൊരു സ്ത്രീയും അവരുടെ മകൻ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ഒരു മീശ മുളച്ച് വരുന്നൊരു പയ്യനും അതിനകത്ത് ദൃതിയിൽ പണിയിലാണ്. സദ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ടും ബീച്ചിനോട് ചേർന്ന് ഉള്ള കട ആയത് കൊണ്ടും ചായക്കും കടിക്കും ആഹാരത്തിനും ഒക്കെ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. " എന്താ മക്കളെ വേണ്ടേ....? ചായ ആണോ...? " : ആ അപ്പുപ്പൻ അവർ രണ്ട് പേരോടുമായി തിരക്കി. " അത് കഴിക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത്...? " : കണ്ണൻ ഗൗരിയെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് തിരക്കി. " കഴിക്കാൻ... അപ്പം, പൊറോട്ട, ദോശ... പിന്നെ കൂട്ടാൻ ആയിട്ട് ചിക്കൻ കറി, ചിക്കൻ റോസ്റ്റ്, ബീഫ് കറി, ബീഫ് റോസ്റ്റ്, അയല കറി, സാമ്പാർ, ചമ്മന്തി എന്താ വേണ്ടേ " : ദോശ ചുടുന്നതിന് ഇടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണന്റെ നോട്ടം ഗൗരിയെ തേടി എത്തി. അവളുടെ കണ്ണ് പോയ ഇടം ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് അവൻ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫ് റോസ്സ്റ്റും " : കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സൗമ്യേ ഈ പിള്ളേർക്ക് രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫും ഇതുത്തേക്ക്. അത് മാത്രം മതിയോ മക്കളെ ചായയോ കാപ്പിയോ മറ്റോ വേണോ...? : ആദ്യം അവിടെ നിന്ന ചേച്ചിയോടും പിന്നെ അവരോടുമായി തിരക്കി. " എന്ത് വേണം....? " : ആ ചോദ്യം കേട്ടതും കണ്ണൻ അവളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. എവിടുന്ന് അവിടെ അവനെ തന്നെ കണ്ണും വിടർത്തി നോക്കി നിൽക്കുവാണ്. തട്ട് ദോശ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ചോദ്യം ഒന്നും ഇല്ലാതെ പൊറോട്ടയും ബീഫും പറഞ്ഞതിന്റെ ആണ് ആ നിൽപ്പ് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. " ചായ പറയട്ടെ...? " : അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും സൗമ്യമായി അവൻ തിരക്കി. " ച... ചായ വേണ്ട കാപ്പി മതി " : ഗൗരി അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സുമേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ രണ്ട് കാപ്പിയും കൂടി ഇട്ട് ഈ പിള്ളേർക്ക് കൊടുക്ക്. മക്കൾ എന്ന അങ്ങോട്ട് പോയി ഇരുന്നോ അവൾ അങ്ങ് കൊണ്ട് തരും. ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് നല്ല തിരക്കാ ഇരിക്കാൻ ഒന്നും ചിലപ്പോൾ സ്ഥലം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല. " : അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളെയും കൊണ്ട് റോഡിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി ഉള്ളിലേക്ക് കിടക്കുന്ന ടേബിളിൽ വന്ന് ഇരുന്നു കണ്ണൻ. ഗൗരി എന്നാൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കുവാണ്. ദോശ മതി എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ പല മസാലകളുടെയും മണം അടിച്ച് കൊതി വന്ന് നോക്കി നിന്നതാണ് അത് വാങ്ങി തരണം എന്നും പറയാനായി തുണിഞ്ഞതുമാണ് പക്ഷെ താൻ പറയാതെ തന്നെ തന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി വാങ്ങിയവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അത്രയും നിറഞ്ഞിരുന്നു അവളുടെ. " എന്തേ കഴിക്കുന്നില്ലേ....? " : ആഹാരം മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കഴിക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും ഒന്ന് പതറി കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം മാറ്റി മെല്ലെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് തല കുനിച്ചു പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളിൽ നിന്ന് ആ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നേരം തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നവളെ അവനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം അവളിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളും, പൂർണമായിട്ട് തന്നെ ഉൾക്കൊണ്ടില്ല എങ്കിലും തന്നിലുള്ള അവളുടെ പേടി മാറണം എന്ന് അവനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവളെ നോക്കി ഒരു ചിരിയോടെ അവനും കഴിച്ച് തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇവരെ തന്നെ വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്ന രണ്ട് ജോഡി കണ്ണുകളെ അവർ ആ നിമിഷം കണ്ടില്ല. ഗൗരിയും കണ്ണനും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകാൻ ഉള്ള ബസ്സ് കയറിയത് കണ്ടതും. അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. തുടരും....... എത്രത്തോളം നന്നായി എഴുതാൻ പറ്റി എന്ന് അറിയില്ല 🙂 ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഇപ്പൊ ആകെ ഹോസ്പിറ്റൽ മയം ആണ്. അപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാട്ടെ ❤️🫂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #love #പ്രണയം #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ

𝗣𝗮𝗿𝘁-𝟮𝟱 #😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #🍿എന്റർടൈൻമെന്റ് എക്സ്പ്രസ് #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

#❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #✍️Life_Quotes #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍