దేహ సౌందర్యం ఎంతకాలం? మానవ దేహం ఎంత కాలం 100 సంవత్సరాలు సగం నిద్రలో గడిచిపోతుంది కొంత బాల్యంలో గడిచిపోతుంది కొంత యుక్త వయసులో గడిచిపోతుంది కొంత వృద్ధాప్యంలో గడిచిపోతుంది ఉన్న కాస్త యుక్త వయసు టైంలో కూలి పని చచేయడం వ్యవసాయ పనులు చేయడం ఉద్యోగం చేయడం డబ్బు సంపాదించడం ఆశలు కోరికలు నెరవేర్చుకోవడం ఆశయాలు నెరవేర్చుకోవడం గెలుపు కొరకు ప్రయత్నం చేయడం పంతాలు పట్టింపులకు వెళ్లడం కోపాలు తాపాలు అలకలు భయాలు ఓటమి నష్టం కష్టం అవమానాలు ఎన్నో ఇంకా గొడవలు పెట్టుకోవడం ఈర్ష ద్వేషాలు అసూయ స్వార్థం మోసలు నీవు నేను, నీకు నాకు, నీదినాది, ఈ కులం, ఆ మతం, ఈ వర్ణం, ఆ జాతి, ఈ పార్టి, ఆపార్టీ ఉన్నవారు, లేనివారు, తక్కువ ఎక్కువ అని వీటి మధ్యనే మధ్య వయసు జీవితం గడిచిపోతుంది ఏ రంగంలో ఉన్న వారైనా సరే మిస్ ఇండియా అయినా మిస్ యూనివర్స్ అయినా బిల్ గేట్స్ అయినా అంబానీ అయినా సినీ నటుడైనా, గొప్ప క్రీడాకారుడైనా, రాజకీయ నాయకుడైన వ్యాపారవేత్త అయిన కోట్లు సంపాదించే ధనవంతుడైన రాజు అయిన మంత్రి అయినా సన్యాసి అయినా ఆత్మజ్ఞానం పొందిన వారైనా చివరికి దేవుడు మానవ అవతారం ధరించిన సరే అందరూ దేహధర్మానికి లోబడాల్సిందే. ముఖానికి అందం ఉంటుంది. శరీరానికి ఆకర్షణ ఉంటుంది. యవ్వనానికి ఉత్సాహం ఉంటుంది. కానీ ఇవన్నీ కాలానికి లోబడినవే. యవ్వనం వృద్ధాప్యంగా మారుతుంది. నల్లని జుట్టు తెల్లబడుతుంది. బలమైన శరీరం బలహీనమవుతుంది. చర్మం ముడతలు పడుతుంది. చివరికి శరీరం ఏదో ఒకరోజు శవంగా మారుతుంది. అందుకే దేహ సౌందర్యాన్ని చూసి "ఇదే నేను" అని భావించడం అజ్ఞానం. నవరంధ్రాల దేహం మనిషి శరీరంలో తొమ్మిది రంధ్రాలు రెండు చెవులు, రెండు కళ్ళు, రెండు నాసికా రంధ్రాలు, ఒక నోరు, ఒక మూత్రద్వారం, ఒక మలద్వారం. ఈ రంధ్రాల ద్వారా శరీరంలోకి విషయాలు ప్రవేశిస్తాయి; శరీరం నుంచి వివిధ స్రావాలు, వ్యర్థాలు బయటకు వెళ్తాయి. 1 కళ్లలో ఊసులు మలినాలు ఏర్పడతాయి. 2 చెవుల్లో జివిలి మలినం ఏర్పడుతుంది. 3 ముక్కులో చిమీడి శ్లేష్మం ఏర్పడుతుంది. 4 నోటిలో సోల్లు లాలాజలం, ఆహార అవశేషాలు చేరుతాయి. 5 శరీరం చెమటను బయటకు పంపుతుంది. 6 మూత్రం, మలం వంటి వ్యర్థాలను శరీరం విసర్జిస్తుంది. 7 ఒక్కరోజు స్నానం చేయకపోతే శరీరం నుంచి దుర్వాసన వస్తుంది. 8 ఒక్కపూట పళ్లు తోముకోకపోతే నోటి దుర్వాసన తెలుస్తుంది. ఉదయం నిద్రలేచి అద్దంలో మన ముఖాన్ని చూసుకున్నప్పుడు కూడా దేహం ఎలా కనిపిస్తుంది అందం అనేది దేహానికి సహజమైన శాశ్వత స్వభావం కాదు; శుభ్రత, ఆరోగ్యం, యవ్వనం, అలంకరణ వల్ల కొంతకాలం కనిపించే రూపం మాత్రమే. అయితే మానవ దేహాన్ని ఎందుకు పవిత్రమైనదని అంటారు? ఇక్కడే అసలు విషయం ఉంది. దేహం స్వయంగా శాశ్వతమైనది కాదు. దేహం స్వయంగా పరమసత్యం కాదు. దేహం స్వయంగా ఆత్మ కాదు. అయినా మానవ దేహం అత్యంత విలువైన సాధనం. ఎందుకంటే ఈ దేహంతోనే మనిషి: ధర్మాన్ని ఆచరించగలడు, సత్కర్మలు చేయగలడు, మనస్సును పరిశుద్ధం చేసుకోగలడు, ధ్యానం చేయగలడు, యోగసాధన చేయగలడు, ఆత్మవిచారణ చేయగలడు, జ్ఞానాన్ని పొందగలడు. అందుకే ఒకవైపు దేహంపై మోహం వద్దు అని చెబుతూనే, మరోవైపు దేహాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయవద్దు చేప్పేది దేహం చెత్త అని భావించి దేహాన్ని అహింసించడం వైరాగ్యం కాదు. దేహం నశ్వరమైన సాధనం అని తెలుసుకుని, దానిని సద్వినియోగం చేసుకోవడమే నిజమైన వైరాగ్యం. ఇంద్రియ సుఖాల కోసమే దేహమా? మనిషి జీవితమంతా తినడం, తాగడం, చూడడం, వినడం, అనుభవించడం, సంపాదించడం, కామించడం, భోగించడం కోసం మాత్రమే అయితే — మానవ జన్మ యొక్క ఉన్నతమైన అవకాశాన్ని అతడు కోల్పోయినట్లే. ఇంద్రియాలకు విషయాలు కావాలి. కళ్లకు చూడాలి. చెవులకు వినాలి. ముక్కుకు వాసన కావాలి. నాలుకకు రుచి కావాలి. చర్మానికి స్పర్శ కావాలి. ఇలా ఇంద్రియాలు విషయాల వెంట పరుగెడతాయి. విషయం → కోరిక → అనుభవం → మళ్లీ కోరిక. ఈ చక్రంలోనే మనిషి జీవితమంతా గడిపేస్తే, అతడు దేహాన్ని ఉపయోగించినట్టే కానీ దేహం యొక్క పరమ ప్రయోజనాన్ని ఉపయోగించుకున్నట్టు కాదు. దేహం ఒక పడవ వంటిది సముద్రాన్ని దాటడానికి పడవ అవసరం. పడవ శాశ్వతమైనది కాదు. కానీ అవతలి ఒడ్డుకు చేరేవరకు దాన్ని జాగ్రత్తగా ఉపయోగించాలి. అలాగే మానవ దేహం కూడా ఒక సాధనం. దేహాన్ని ప్రేమించాల్సింది సాధనంగా. ఆరోగ్యంగా ఉంచాలి. శుభ్రంగా ఉంచాలి. ధర్మకార్యాలకు ఉపయోగించాలి. ధ్యానానికి ఉపయోగించాలి. సేవకు ఉపయోగించాలి. ఆత్మజ్ఞానానికి ఉపయోగించాలి. నవరంధ్రాలను చెప్పడం యొక్క ఉద్దేశం నవరంధ్రాల గురించి చెప్పడం దేహాన్ని అవమానించడానికి కాదు. మిస్ ఇండియా అయినా, మిస్ యూనివర్స్ అయినా, అందగాడైనా, అందగత్తె అయినా — దేహం యొక్క అంతర్గత స్వభావం అందరికీ ఒకటే అని గుర్తు చేయడమే ఉద్దేశం. బయట కనిపించేది రూపం; లోపల నడుస్తున్నది ప్రకృతి యొక్క జీవక్రియ. ఈ విషయాన్ని లోతుగా ఆలోచించినప్పుడు దేహంపై ఉండే అహంకారం తగ్గుతుంది. "నా అందం", "నా శరీరం", "నా యవ్వనం", "నా బలం" అనే భావాలు క్రమంగా తగ్గి, "ఈ దేహం నాకు లభించిన ఒక సాధనం మాత్రమే" అనే జ్ఞానం కలుగుతుంది. దేహాన్ని ద్వేషించకు — దేహంపై మోహాన్ని విడిచిపెట్టు దేహాన్ని దేవాలయంలా సంరక్షించాలి. కానీ దేవాలయాన్నే దేవుడిగా భావించకూడదు. అలాగే దేహాన్ని సంరక్షించాలి. కానీ దేహాన్నే "నేను" అని భావించకూడదు. దేహం మారుతుంది. మనస్సు మారుతుంది. భావాలు మారుతాయి. ఇంద్రియ అనుభవాలు మారుతాయి. యవ్వనం మారుతుంది. వృద్ధాప్యం వస్తుంది. చివరికి దేహం కూడా నశిస్తుంది. కానీ ఈ మార్పులన్నింటినీ గమనించే చైతన్యాన్ని తెలుసుకోవడమే ఆధ్యాత్మిక సాధన యొక్క పరమ ఉద్దేశ్యం. దేహం భోగానికి మాత్రమే కాదు — బోధకు కూడా. దేహం కామానికి మాత్రమే కాదు — ధ్యానానికి కూడా. దేహం ఇంద్రియ సుఖాల కోసం మాత్రమే కాదు — ఆత్మవిచారణ కోసం కూడా. దేహం శాశ్వతం కాదు — కానీ శాశ్వతాన్ని తెలుసుకునే అవకాశం ఇచ్చే సాధనం. అందుకే: దేహంపై మోహం వద్దు. దేహంపై ద్వేషం కూడా వద్దు. దేహాన్ని సంరక్షించు. దేహాన్ని సద్వినియోగం చేసుకో. ఇంద్రియాలకు బానిస కాకుండా వాటిని నియంత్రించు. ఈ మానవ జన్మను ఆత్మజ్ఞానానికి ఉపయోగించు. అదే నిజమైన వైరాగ్యం. అదే మానవ దేహం యొక్క ఉన్నతమైన ప్రయోజనం. . 1 నీటిలో ప్రయాణం చేయడానికి పడవ ఎలా అవసరమో 2 రోడ్డు మీద ప్రయాణం చేయడానికి వాహనం ఎలా అవసరమో 3 ఆకాశంలో ప్రయాణం చేయడానికి విమానం ఎలా అవసరమో 4 కరెంటు ఉందా లేదా అని తెలుసుకోవడానికి టెస్టర్ ఎలా అవసరమో 5 తనను తాను తెలుసుకోవడానికి శరీరం అంతే అవసరం. 6 తనను తాను తెలుసుకోవాలంటే ఏ దేహం పనికిరాదు ఒక మానవ దేహమే కావాలి దేవతలు కూడా మానవ జన్మ ఎత్తి సాధన చేయవలసిందే పరబ్రహ్మాన్ని తెలుసుకోవడానికి.. #🗣️జీవిత సత్యం #😃మంచి మాటలు #తెలుసుకుందాం

పిల్లలకు విద్యాభివృద్ధి, వాక్చాతుర్యం కోసం సరస్వతీ దేవి పరిహారం.............!! పిల్లలకు చదువుపై శ్రద్ధ లేకపోయినా, లేదా మాటలు రాని పిల్లలు త్వరగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాలన్నా, ఈ సరస్వతీ దేవి పరిహారం చాలా ప్రభావవంతంగా ఉంటుందని నమ్ముతారు. పరిహార విధానం....... * సమయం: ఈ పరిహారాన్ని ప్రతి బుధవారం నాడు చేయాలి. బుధవారం విద్యా కారకుడైన బుధుడికి ప్రీతికరమైన రోజు. * స్థలం: సరస్వతీ దేవి ఆలయంలో ఈ పరిహారాన్ని ఆచరించాలి. * దీపపు కుందులు: * ఆ ఇంటి యజమాని (తండ్రి) లేదా యజమానురాలు (తల్లి) స్వయంగా ఈ పరిహారాన్ని చేయాలి. * మీ చేతి హస్తం పరిమాణంలో ఉండే దీపపు కుందులను ఎంచుకోవాలి. ఇవి మట్టివి లేదా లోహంతో చేసినవి కావచ్చు. * ఈ దీపపు కుందులలో కొబ్బరి నూనె పోసి, కొత్త వత్తులను వేసి సిద్ధం చేసుకోవాలి. * దీపారాధన & సమర్పణ: * ఆలయంలో సరస్వతీ అమ్మవారి సన్నిధిలో ఈ దీపపు కుందులను వెలిగించి, దీపారాధన చేయాలి. * దీపారాధన చేసేటప్పుడు, ఏ పిల్లల కోసం ఈ పరిహారం చేస్తున్నారో, వారి పేర్లపై సంకల్పం చెప్పుకోవాలి. "మా పిల్లలైన [పిల్లల పేరు/పేర్లు]కు చదువుపై శ్రద్ధ కలగాలని/మాటలు త్వరగా రావాలని కోరుకుంటున్నాము" అని మానసికంగా లేదా స్పష్టంగా ప్రార్థించాలి. * దీపారాధన పూర్తయిన తర్వాత, ఆ దీపపు కుందులను ఆలయానికే సమర్పించాలి. వాటిని తిరిగి ఇంటికి తీసుకురాకూడదు. ఫలితం & కొనసాగింపు.......,.. * ఈ విధంగా క్రమం తప్పకుండా చేయడం వల్ల: * చదువుపై పిల్లలకు శ్రద్ధ పెరుగుతుంది. * మాటలు రాని పిల్లలకు మాటలు త్వరగా వస్తాయి. * మీరు కోరుకున్న ఫలితం వచ్చేవరకు ఈ పరిహారాన్ని ప్రతి బుధవారం కొనసాగించాలి. సరస్వతీ దేవి జ్ఞానానికి, వాక్కుకు అధిదేవత. పూర్తి విశ్వాసంతో, శ్రద్ధతో ఈ పరిహారాన్ని ఆచరించడం ద్వారా అమ్మవారి అనుగ్రహం లభించి, మీ పిల్లలకు శుభం కలుగుతుంది. #తెలుసుకుందాం #సరస్వతి దేవి #🕉️ శ్రీ సరస్వతీ దేవి 🪕 #📚 సరస్వతీ దేవి 🙏 #శ్రీ సరస్వతీ దేవి💐🎂

నీలోని మనసు గుడికి 18 మెట్లు సృష్టిలో ఎదుటివారు చెప్పినది విని దాంట్లోని నిజానిజాలు తర్కించే శక్తి మానవుడి కొక్కడికే ఉన్నది. కానీ దురదృష్టం ఏమంటే నేటిరోజుల్లో నేను నమ్మిందే కరెక్టు, నా ఇష్టం వచ్చిందే నేను చేస్తాను అనడమే గొప్ప విషయంగా చలామణి అవుతోంది. మహాభారతంలో దుర్యోధనుని వెంట భీష్మద్రోణ కృపాచార్యులున్నా ఎందుచేత మట్టుపెట్టబడ్డాడనేదానికి ఒకటే కారణం చెబుతారు పెద్దలు. దుర్యోధనుడితో మహర్షులందరూ చెప్పారు... ‘‘నీవు చేస్తున్నది తప్పు. నీ పనివల్ల పాడైపోతావు. మా మాట విను. ఇలా చెయ్యకు’’ అన్నారు. అందుకాయన– ‘‘మీరు చెప్పేది మంచని తెలిసినా నేను పాటించను, మీరు చెప్పేది చెడని తెలిసినా నేను పాటించకుండా ఉండలేను’’ అన్నాడు. ఆ తత్వం పశువు కన్నా హీనం, అత్యంత ప్రమాదకరం. *1 . సంస్కారబలం ఉండాలి* సంస్కారమనే మాట గొప్పది. చదువు దేనికోసం? సంస్కారబలం కోసం. చదువుకు సంస్కారం తోడయితే మీరు లోకానికి ఏ హితకార్యమైనా చేయగలరు. యుక్తాయుక్త విచక్షణ ఏర్పడుతుంది. సంస్కారబలంతో మీకు తెలియకుండానే గొప్ప వ్యక్తిత్వం ఏర్పడుతుంది. *2 . మోహాన్ని పోగొట్టుకోవాలి* మిమ్మల్ని పొగుడుతూ మాట్లాడేవాళ్లు ఎక్కడికెళ్ళినా దొరుకుతారు. మీ క్షేమం కోరి, మీతో కఠినంగా మాట్లాడేవ్యక్తి దొరకడం కష్టం. దొరికినా అటువంటి మాట వినేవారు ఉండరు. ఒకవేళ అలా ఇద్దరూ దొరికితే జన్మ సార్థకమౌతుంది. మోహంలో పడిన అర్జునుడికి భగవద్గీతంతా చెప్పాడు కృష్ణ పరమాత్మ. చివరన ‘నీకేం అర్థమయింది’ అని అడిగాడు. ‘‘నాకు మోహం పోయింది. స్మృతి కలిగింది. నేను యుద్ధానికి బయల్దేరుతున్నా’’ అన్నాడు అర్జునుడు. *3.తప్పొప్పుల కూడిక* ఈప్రపంచంలో ఎవరూ ఒప్పులకుప్ప కాదు. నాలో దోషం తెలుసుకుంటే క్షమార్పణ అడుగుతా. మారీచుడు చెప్పాడు రావణుడికి... ‘‘నీకేంలోటు, ఇంతమంది భార్యలున్నారు. కాంచనలంక ఉంది, భటులున్నారు. రాముడి జోలికి వెళ్ళకు. వెళ్ళావా, అన్నీపోతాయి’’ అన్నాడు. అన్నీ విన్న రావణుడు ‘‘నువు చెప్పేది అయిపోయిందా. అయితే విను. నువ్వు చచ్చిపోవడానికి ఎలాగూ సిద్ధం. నామాట వింటే రాముడిచేతిలో చచ్చిపోతావు. వినకపోతే నా చేతిలో చస్తావు. ఎలా చచ్చిపోతావో చెప్పు’’ అన్నాడు. అంతేతప్ప నేను వింటానని అనలేదు. అలా అననందుకు అంత తపశ్శక్తి ఉన్న రావణాసురుడు చివరకు ఏమయిపోయాడు? *4. మాట వినడమన్నది తెలుసుకోవాలి* మహాభారతం సమస్తసారాంశం ఇదే. దుర్యోధనుడి దగ్గరకెళ్ళి మహర్షులందరూ చెప్పారు, కొన్ని గంటలపాటూ చెప్పారు... అన్నీ విన్నాడు. అన్నీ విని వెటకారమైన మాటొకటన్నాడు. అహంకారబలం అది – ‘‘నాకు ధర్మం తెలియదా! తెలుసు. కానీ అలా చెయ్యాలనిపించడం లేదు. అయినా నేను తప్పులు చెయ్యడమేమిటి! నాకు చెబుతారెందుకు’’ అన్నాడు. మహర్షులు మాట్లాడుతుంటే సరిగా వినకుండా తొడలుకొట్టాడు, చివరకు తొడలు విరిగి పడి పోయాడు. *5 . పెద్దలమాట శిరోధార్యంగా స్వీకరించు* తల్లి, తండ్రి, గురువులు, అనుభవజ్ఞులు, సమాజంలోని పెద్దలు చెప్పేది శ్రద్ధగా వినాలి. అయితే వారెప్పుడూ నీ దగ్గరే ఉండి ఇలా చెప్పడం సాధ్యపడుతుందా ? సాధ్యమే, ఎలానో తెలుసా? నేను చంద్రశేఖరేంద్ర భారతీ స్వామివారి అనుగ్రహభాషణం చదువుతుంటే, నా పక్కనే వచ్చి కూర్చుని స్వామి నాతో మాట్లాడుతుంటాడు. పరమాచార్య ప్రసంగాలు చదవండి, భారతీతీర్థస్వామి వారి ప్రసంగాలు చదవండి. పీఠాధిపత్యం వహించిన వారి వాక్కులు చదవండి. రామకృష్ణ పరమహంస, ఎపిజె అబ్దుల్‌ కలాం గారి మాటలు చదవండి. *6 .బాగుపడినా, పాడయిపోయినా కారణం–జడత్వమే* జడమనే మాట ఒకటుంది. జడం–అంటే చైతన్యముంటుంది, కానీ ప్రతిస్పందన ఉండదు. ఒక రాతిలో చైతన్యం లేదని చెప్పలేం. కానీ దానిలో ప్రతిస్పందన ఉండదు. మీరు వెళ్ళి ఒక చెట్టును కొట్టారనుకోండి. మీకు వినబడకపోవచ్చు కానీ, దానిలో ప్రతిస్పందన ఉంటుంది. ఈ ప్రతిస్పందించగల శక్తి జడత్వానికి విరోధి. జడత్వం–అంటే చైతన్యం ఉండి కూడా ప్రతిస్పందించలేని బతుకు. ఒక మాటంటే ప్రతిస్పందన ఉండదు. అలాంటి ప్రతిస్పందనలేని లక్షణంలో నుంచి జడత్వం ఆవహిస్తుంది. అసలు లోకంలో ఒక వ్యక్తి వృద్ధిలోకి వచ్చినా, ఒక వ్యక్తి పాడయిపోయినా కారణమేమిటని అడిగింది శాస్త్రం. అందుకు జడత్వమే కారణం. *7. ఆదర్శాలు చెప్పడమే కాదు... ఆదర్శంగా మారాలి* ఎప్పుడు ఏం చేస్తున్నా శ్రీరామాయణంలో చెప్పిన విషయాలను ఆదర్శంగా తీసుకుని ఆచరణలోకి తీసుకు వచ్చే ఒక కార్యశీలిని ‘నడిచే రామాయణం’ అంటారు. తాను చెప్పడం వేరు, తానే ఆ వస్తువుగా మారడం వేరు. చెప్పడం అందరూ చెప్తారు. ‘‘సర్వోపదేవ ఉపదేశాయ సర్వే వ్యాసపరాశరః:’’. ఇంకొకడికి చెప్పమంటే ప్రతివాడూ వ్యాసుడే, ప్రతివాడూ పరాశరుడే. కానీ నీవు చెప్పినదాంట్లో నీవెంత ఆచరిస్తావన్నదాన్నిబట్టి నీవు ఆదర్శంగా మారడమనే వస్తువు సిద్ధిస్తుంది. *8. ఎవరిలోపాన్ని వారే దిద్దుకోవాలి* నాకు ఇలా ఉండటం తప్ప ఇంకోలా రాదనుకోవడం చాలా భయంకరమైన స్థితి. అది దిద్దుకోవలసిన స్థితి. మనిషి తాను తనలో ఉండకూడని లోపాన్ని దిద్దుకుంటే పదిమందికీ అతను పనికొస్తాడు. పదిమంది మీతో మాట్లాడటానికి అవకాశం ఇస్తే, మీరేమీ చేయాలో మీరు నిర్ణయం చేసుకోగలరు. మీ అభిప్రాయానికి ఒక స్పష్టత వస్తుంది. అసలు అందరూ మీ దగ్గరికి రావడానికి భయపడిపోయే స్థితిని కలిగిస్తే, ‘‘మీరు ఎక్కడ ఎలా ఉండి ఏం ప్రయోజనం’’ చెప్పండి. *9. కోపాన్ని తగ్గించుకోవాలి* మీ కోపాన్ని మీకు మీరుగా పరిశీలించి దిద్దుకోవాలి తప్ప. నాకు కోపం వచ్చేసిందండీ. నేను కోపిష్టివాడినండీ అన్న తరువాత మీ ఆ కోపాన్ని తగ్గించగలిగే వాడు ఉండడు. దానికన్నా శత్రువు లేడు. నేను ఇలా ఉండవచ్చా? ఇంతటి కోపమేమిటి నాకు. ఈ కోపం వల్ల నేను సాధించేదేమిటి? అని కోపం వచ్చినప్పుడు మీరు కాసేపు ఏకాంతంలో కూర్చుని మిమ్మల్ని మీరు పరిశీలించుకోవాలి. మీకు వచ్చిన కోపాన్ని మీరు పరిశీలనం చేసుకొని కోపాన్ని విడిచిపెట్టగలిగిన వాడెవరో వాడు దేశానికి, సమాజానికి పనికొచ్చి తీరుతాడు. *10. జీవితం ప్రణాళికా బద్ధంగా ఉండాలి* అధికారులు కింది వారిని సంప్రదించాలి. పని చేయడంలోని సాధకబాధకాలను తెలుసుకోవాలి. అధికారి చేతిలో వేలకోట్ల రూపాయల నిధులు విడుదల చేసే అధికారం ఉంటుంది. అవి సక్రమంగా ఖర్చుకావాలి. ప్రజలకు ఉపయోగపడాలి. అందుకు సరైన ప్రణాళిక ఉండాలి. రేపు మీరే ఆ అధికారి అయితే? అందుకే కత్తికి రెండు వైపులనూ అర్థం చేసుకుని ప్రణాళిక రచన చేయడానికి తగిన నైపుణ్యాన్ని అలవరుచుకోవాలి. *11. వినండి, వినడం నేర్చుకోండి* ఒక సమస్యను బాగా పరిశీలించి, అవసరం అయితే కిందికి వచ్చి విని దానిని విశ్లేషణం చేసే నైపుణ్యం ఉండాలి. ఎవరైనా మాట్లాడటం మొదలు పెట్టేటప్పటికి రంధ్రాన్వేషణ చేయడం అన్నది జీవితంలో అలవాటు అయిపోయిందనుకోండి. అంతకన్నా ప్రమాదకరమైన అలవాటు ఇంకోటి లేదు. మీ జీవితంలో పైకి రావాల్సిన మార్గాలన్నీ మూసేసుకున్నట్టే. ఎవరు మాట్లాడుతున్నారన్నది కాదు. ఆ మాటలలో మనకు ఏమైనా సారాంశం అందుతుందా? అని ఎదురు చూసి, అందులో ఒక్క మంచి మాటను పట్టుకుని జీవితాన్ని మార్చుకోగలిగితే... వారి జీవితం చక్కబడుతుంది. *12. మీరు ఏది ఎందుకు చేస్తున్నారో స్పష్టమైన అభిప్రాయంతో ఉండండి* నేను ఒక మాట చెబుతాను. మహాపురుషుడు వేరు, ఆ మహాపురుషుడు రాసిన పుస్తకం వేరు కాదు. వాల్మీకి వేరు, వాల్మీకి రామాయణం వేరు కాదు. ఇవి కలిసే ఉంటాయి. ఒక చంద్రశేఖరేంద్రస్వామివారు ఎప్పుడూ మీ పక్కన ఉండాలంటే ఆయన సందేశాల పుస్తకం మీ దగ్గర ఉండాలి. *13. మృత్పిండంలా కాదు... రబ్బరు బంతిలా ఉండాలి* పదిమందికి ఉపయోగపడకుండా ఎప్పుడు పోతారో తెలుసాండి. మీలో తట్టుకునే శక్తి లేనప్పుడు. మట్టి ముద్దను మీరు ఇలా పట్టుకుంటే పొరపాటున మీ చేతిలోంచి జారికిందపడిపోయిందనుకోండి. ఇహ అది పైకి లేవదు. అదే రబ్బరు బంతి అయితే ఎంత కిందపడిందో అంతపైకి లేస్తుంది. చిన్న పొరపాటు కూడా జరగకుండా మీ జీవితం ముందుకు సాగదు. మీరు ఎంత గొప్పవాళ్లయినా మీకు వంక పెట్టకుండా ఉండలేరు. ఎవరో ఒకరు వంకపెట్టారని మీరు మృత్పిండమై పాడైపోకండి. మీవల్ల ఏదో ఒకనాడు పొరపాటు జరగవచ్చు. జరిగిననాడు మట్టి ముద్దలా కిందపడిపోకండి. *14. నిరాశను దరిచేరనివ్వకండి* అబ్దుల్‌ కలాంగారి కెరీర్‌ ఎక్కడ నుండి ప్రారంభం. ఆయన కోరుకున్న ఉద్యోగం ఒకటి. ఆయనకు వచ్చిన ఉద్యోగం ఒకటి ఆయన నిరాశతో ఋషికేశ్‌లోని ఒక స్వామిజీ దగ్గరికి వెళ్లి కూర్చున్నారు. స్వామిజీ అలా వెళుతూ నీరసంగా కూర్చున్న కలాంగారిని పిలిచి అడిగారు. ఏం ఎందుకలా కూర్చున్నావని. ఈయనన్నారు. ‘‘నేను ఫలానా ఉద్యోగానికి ఇంటర్వ్యూకు వెళ్లాను, అది పొందడం నాకిష్టం. కాని నేను సెలెక్ట్‌ అవ్వలేదు. ఏదో ఈ ఇంటర్వ్యూ అని మరో దానికి వెళ్లాను, సెలెక్ట్‌ అయ్యాను. ఇప్పుడు నాకీ ఉద్యోగం చేయాలని లేదు. నాకిష్టంలేదు’’ ఆ స్వామీజీ ఒక చిరునవ్వు నవ్వి అన్నారు. ‘‘నీవు కోరుకుంటున్నదే దొరకాలని ఎందుకనుకుంటున్నావు. ఏమో ఈశ్వరుడు నీ ద్వారా ఈ జాతికి యేం చేయించాలనుకుంటున్నాడో’’ ఆ మాట ఆయన మీద పనిచేసింది. అంతే ఈ దేశానికి ఉపగ్రహాలు తయారు చేసుకోవడానికి సత్తానిచ్చిన మహాపురుషుడయ్యాడు. *15. మంచి మంచి పుస్తకాలు చదవండి* ఏ పుస్తకం పడితే అది చదవకండి. వివేకానందుని ఉపన్యాసాలు చదవండి. మీకెంతో ధైర్యం వస్తుంది. పేడలో పురుగుపుట్టి పెరిగినట్లు బ్రతకకూడదు. మంచిగా బ్రతకడానికి కలేజా కావాలి. రామకృష్ణ పరమహంస కథలు చదవండి. చాలామందిలో తెలుగు మాట్లాడాలా? ఇంగ్లిషు మాట్లాడాలా అన్న సందిగ్ధం మొదలైంది. ఇంగ్లిషు బాగా చదువుకుని పాసవండి. చక్కగా తెలుగులో మాట్లాడండి. మీరు పెద్దయ్యాక రామాయణ గ్రంథప్రతుల్ని వేయి ముద్రించి పంచిపెట్టండి. ఆదివారాలు సాహితీ సభలకు వెళితే చక్కగా తెలుగులో మాట్లాడండి. పోతన గారి నాలుగు పద్యాలు చెబుతూ ప్రసంగం చేయండి. గురువుల పట్ల, పెద్దల పట్ల మర్యాదను సంతరించుకోండి. *16. ఆరాధించడం కాదు... ఆదర్శంగా తీసుకోవాలి* ప్రపంచ ప్రఖ్యాత బ్యాట్స్‌మన్‌ సచిన్‌ టెండూల్కర్‌కు ఉత్థాన పతనాలున్నాయి. ఎంత కిందకి పడిపోయాడో అంతపైకి లేచాడు. టెండూల్కర్‌ క్రికెట్‌ చూడటం కాదు. టెండూల్కర్‌ వెనుక ఆ స్థాయికి ఎదగడానికి ఉన్న కారణం చూడండి. ఒక బాల్‌ వస్తున్నప్పుడు గ్రద్ద ఆకాశంలో ఉండి కోడిపిల్లను చూస్తున్నట్టు చూస్తూ ఉంటాను. బంతి ఎక్కడ పడుతుంది. దీన్ని ఏ డైరెక్షన్లో కొట్టాలి? అని... అంతే! స్ట్రోక్‌ అప్లై చేస్తాను అన్నాడు. అలా మీరు కూడా మీ గురువుల గురించి చెప్పేటటువంటి శీలాన్ని అలవాటు చేసుకోండి. *17. విజయాన్నీ, వైఫల్యాన్నీ సమానంగా తీసుకోవాలి* మనం చేసే ప్రతి ప్రయత్నంలో విజయం, వైఫల్యం ఉంటుంటాయి. ఒక చోట విజయం వరిస్తే ఇక నా అంతటి వాడు లేడని రొమ్మువిరుచుకుని తిరగకూడదు, అక్కరలేని భేషజాలకు పోయి పాడయి పోకూడదు. అలాగే ఒక్కొక్కసారి ఒక్కొక్క ప్రయత్నం ఫెయిల్‌ అయినట్లు కనబడుతుంటుంది. అలా ఫెయిలవడం నీ జీవితంలో వృద్ధిలోకి రావడానికి కారణం కావాలి. కాబట్టి ఎప్పుడైనా ఎవరికైనా వైఫల్యం సంభవిస్తే బెంగపెట్టుకుని స్తంభించి పోకూడదు. మళ్ళీ ఉత్సాహంగా పూనికతో వృద్ధిలోకి రావాలి. *18. పొగడ్తకు పొంగిపోకండి* ఎప్పుడైనా సరే పొగడ్తకు మించిన మత్తు ఉండదు. పొగడ్తకు మించి లోకంలో పాడవడానికి మరొక కారణం కూడా కనిపించదు. జీవితంలో పొగడ్త అన్నది ఎంతమోతాదులో పుచ్చుకోవాలో అంతే మోతాదులో పుచ్చుకోవాలి. మందులే కదా అని మోతాదుకు మించి తీసుకుంటే విషమై చచ్చిపోతారు. అలాగే నీవు వృద్ధిలోకి రావడానికి పొగడ్త కూడా ఎంతవాడాలో అంతే వాడాలి. #తెలుసుకుందాం #😃మంచి మాటలు

#పదహారు అలవాట్లు (షోడశ సంస్కారం) భారత్ (భారతదేశం) యొక్క సంతాన ధర్మంలో, ప్రతి వ్యక్తి యొక్క జీవితం వివిధ అలవాట్లు లేదా సంస్కారాల చుట్టూ తిరుగుతుంది. వీటి వెనుక చాలా విజ్ఞత ఉంది. ఈ అలవాట్లు పుట్టినప్పటి నుండి మొదలై చనిపోయే వరకు ఉంటాయి. ఈ అలవాట్లు మొత్తం పదహారు ఉన్నాయి. వీటిని సంస్కారాలు లేదా అలవాట్లు అంటారు. అవి రెండు భాగాలుగా విభజించబడ్డాయి. అవి 1) పుట్టక ముందు సంస్కారం, 2) పుట్టిన తర్వాత సంస్కారం. అవి: గర్భాదానం — పుంసవనం — సీమంతం — జాత కర్మ — నామకరణం — నిష్క్రమణం — అన్నప్రాసన — చూడాకరణ — కర్ణవేదం — అక్షరాభ్యాసం — ఉపనయనం — వేదారాంభం — కేశాంతం — సమావర్తనం — 1.గర్భాదానం - వివాహ వేడుక జరిగిన వెంటనే మంత్రాలను పఠించడంతో ఇది జరుగుతుంది. ఇది సత్ సంతానాన్ని పొందడం లక్ష్యంగా చేసే వేడుక. ఈ వేడుకలో మంత్రాలు పఠించడం ఆరోగ్యకరమైన మరియు సత్ సంతానాన్ని సూచిస్తాయి. 2. పుంసవనం - ఈ సంస్కారం ఆరోగ్యకరమైన మరియు సద్గుణ సంతానం కోసం మరియు గర్భ రక్షణ కోసం చేయబడుతుంది. ఇది మొదటి 10 రోజులలో గర్భం యొక్క 2వ నెల పూర్తయిన తర్వాత నిర్వహించబడుతుంది. మొలకెత్తిన మర్రి గింజలను మెత్తగా చేసి రసం తీస్తారు. ఆ రసాన్ని గర్భిణీ స్త్రీ కుడి ముక్కు రంధ్రాలలో పోస్తారు. చంద్రుడు పురుష రాశిలో ఉన్నప్పుడు ఈ వేడుక నిర్వహిస్తారు. సూర్యుడు, కుజుడు, మరియు బృహస్పతి పురుషరాశులు. అప్పుడు ఆరోగ్యకరమైన మరియు అందమైన పురుషుడు పుడతాడు. ఇదీ నమ్మకం. మర్రి పండ్లు, మినుములు, మరియు బార్లీలను కలుపుతారు. ఆ మిశ్రమాన్ని వాసన చూసేందుకు గర్భిణీ స్త్రీలకు ఇస్తారు. యోని లోపాలు, ఏవైనా ఉంటే, తొలగించబడతాయి. ఆ స్త్రీ తన గర్భానికి రక్షణ పొందుతుంది. ఇది ఆయుర్వేద శాస్త్రం మరియు సుశ్రుతంలో సూచించబడింది. ఈ సంస్కారం విముక్తికి అనువైన ఉన్నతమైన భౌతిక శరీరంతో కూడిన శిశువును పొందడానికి చేయబడుతుంది. 3. సీమంతోన్నయనం - గర్భిణీ స్త్రీ కడుపులో ఉన్న సంతానం దీర్ఘాయుష్షు పొందాలని కోరుతూ ఈ సంస్కారం జరుగుతుంది. గర్భం దాల్చిన 7వ నెల నుండి 9వ నెల వరకు భర్త కూటస్థ నుండి బ్రహ్మరంధ్రం వరకు భార్యకి పాపిడి తీయాలి. ఈ సంస్కారంతో సంతానం ఆత్మ జ్ఞానంతో నింపబడుతుందని నమ్ముతారు. ఈ సంస్కారం ఈ జీవితం సాధన కోసం ఉద్దేశించబడింది అనే బలమైన నమ్మకంతో చేయబడుతుంది. రాబోయే బిడ్డకు అద్భుతమైన మానసిక ఆనందం ఉండాలి. దానిని పొందేందుకు అవసరమైన షరతులు ఈ సంస్కారంలో పేర్కొనబడ్డాయి లేదా గుప్తీకరించబడ్డాయి. 4. జాతకర్మ - పుట్టిన తర్వాత శిశువు యొక్క బొడ్డు తాడును కత్తిరించడానికి తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలు. అవ్వి: మేథా జననం: తేనె, మరియు నెయ్యి అనేవి బలం, మరియు జ్ఞానాన్ని సూచిస్తాయి. రెండూ శిశువు నోటికి ఇవ్వబడతాయి. సంతానం యొక్క దీర్ఘాయువు కోసం ఋషులు, మరియు పూర్వీకులు (పితృదేవతలు), మరియు అగ్ని, మరియు సోమములను ప్రార్థించే మంత్రాలను పురోహితుడు జపిస్తాడు. ఆ బిడ్డ చెవుల్లో ‘నూరేళ్లు దీర్ఘాయుష్షు పొందు’ అని తండ్రి అంటాడు, ఆపై బొడ్డు తాడును కత్తిరిస్తాడు. అప్పుడు శిశువు శుభ్రం చేయబడుతుంది, మరియు తల్లి చన్ను పాలు త్రాగిస్తారు. . 5. నామకరణం - పిల్లలకు పేరు పెట్టడానికి ఈ వేడుక నిర్వహిస్తారు. ఈ విషయంలో అనుసరించాల్సిన షరతులు పరాశర గృహ్యసూత్రాలలో ఇవ్వబడ్డాయి. 6. నిష్క్రమణ - పిల్లలను మొదటిసారి ఇంటి నుండి బయటకు తీసుకురావడానికి ముందు చేసే సంస్కారం ఇది. బాలుడ్ని వేద మంత్రాలతో ఆశీర్వదిస్తారు. తద్వారా ఆదిభౌతిక), ఆధిదైవిక, మరియు ఆధ్యాత్మిక శక్తుల నుండి రక్షించబడుతుంది. 7. అన్నప్రాసనం - పిల్లలకు మొదటి సారి ఘనమైన ఆహారాన్ని ఇచ్చే ముందు దీనిని నిర్వహిస్తారు. ఇది పిల్లల శారీరక అవసరాలను పోషించే అవసరాలను తీర్చడం కొరకై వేద మంత్రాలు జపిస్తారు. అప్పుడు ఘనమైన ఆహారాన్ని శుభ్రమైన పాత్ర నుండి పిల్లలకు తినిపిస్తారు, తద్వారా బిడ్డ సత్వ గుణ లేదా సకారాత్మక లక్షణాలతో అభివృద్ధి చెందుతుంది. 8. చూడకర్మ: ఇది మొదటిసారిగా పిల్లల వెంట్రుకలను తొలగించడానికి నిర్వహిస్తారు. 9. కర్ణవేదం-ఈ సంస్కారం వేద మంత్రాల పఠనంతో చెవి కోసుకునే వేడుక చేయడానికి నిర్వహిస్తారు. ఇది పిల్లల మొదటి ఐదు సంవత్సరాలలోపు చేయాలి. 10. అక్షరాభ్యాసం - పిల్లల మనస్సు అవసరమైన స్థాయికి అభివృద్ధి చెందాలి. కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవాలి. అందుకొరకై ఈ సంస్కారం వేద మంత్రాల పఠనంతో నిర్వహిస్తారు. ఈ అక్షరాభ్యాసం కార్యక్రమం బిడ్డ పుట్టిన మొదటి ఐదు సంవత్సరాలలోపు చేయాలి. ఈ వయోపరిమితిని విశ్వామిత్ర మహర్షి 7 సంవత్సరాలకు పొడిగించారు. ఇది ప్రస్తుత కాలంలో మూడవ సంవత్సరం పూర్తి కాకముందే జరుగుతోంది. 11. ఉపనయనం- ఈ వేడుక పిల్లలను విద్య కోసం గురువు వద్దకు పంపే ముందు చేస్తారు. పిల్లలకు గాయత్రీ మంత్రాన్ని ఉపదేశిస్తారు. 12. వేదారంభం—ఉపనయనం పూర్తయిన వెంటనే వేద గ్రంధాల పఠనం ప్రారంభం. 13. కేశాంత — ఈ కేశాంత మొదటి చూడాకరణ సంస్కారం తర్వాత చేయబడుతుంది. ఇది రెండవ కేశఖండన వేడుక అని చెప్పవచ్చు, అనగా మొదటి కేశాంతము తరువాత తల వంచుట. పిల్లవాడు యవ్వన బలహీనతలకు గురికాకుండా ఉండటానికి ఇది జరుగుతుంది. బ్రహ్మచర్యం యొక్క ప్రాముఖ్యతను తెలియజేయడానికి ఇది జరుగుతుంది. ఈ వేడుక తర్వాత శిష్యుడు తన గురువుకు దానధర్మంగా లేదా దానంగా ఆవును ఇస్తాడు.ఆదిత్యయోగీ. 14. సమావర్థనం/స్నాతకం- వేదవిద్య పూర్తయిన తర్వాత, శిష్యుడు గురుకులాన్ని విడిచిపెట్టాలి. అప్పుడు ఈ సంస్కారం చేస్తారు. గురుకులంలో క్రమశిక్షణ పాటించిన విద్యార్థి విద్యలో విద్యార్థుల్లో మొదటి స్థానంలో నిలవాలి. ఆ విద్యార్థిని లేదా శిష్యుడ్ని 'స్నాతక' అంటారు. ఆ విద్యార్థి పెళ్లి చేసుకుని జీవితంలో స్థిరపడాలి. లేదా కుటుంబ బంధాలు లేదా అనుబంధాలకు దూరంగా ఉండాలని లేదా దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయించుకోవాలి. వీటిని ‘ఉపకుర్వణ’ లేదా ‘నైష్ఠిక’ అంటారు. 15. వివాహం - ఇది సంస్కారాలలో చాలా ముఖ్యమైన వేడుక. వివాహానికి తగిన జీవిత భాగస్వామిని ఎంపిక చేస్తారు. జీవిత భాగస్వామి యొక్క ఈ ఎంపిక చాలా ముఖ్యమైన ఎపిసోడ్. ఒకే గోత్రానికి చెందిన వారు దూరపు బంధుత్వం లేకపోయినా వివాహం చేసుకోలేరు. వ్యతిరేక లింగాల మధ్య సహజమైన ఆకర్షణ ఉంటుంది. అది పెళ్లి ద్వారా కలిసి వస్తుంది. ఇది వేద మంత్రాలు.అనుబంధాల ద్వారా జరుగుతుంది. 16. అంత్యేష్టి — ఇది చివరి సంస్కారం. జీవాత్మ లేదా ఆత్మ శరీరాన్ని విడిచిపెట్టాలి. ఈ జీవాత్మ ఆత్మతో లేదా పరబ్రహ్మంతో ఐక్యమై ఉండాలి. ఆ లక్ష్యంతోనే ఈ సంస్కారం జరుగుతుంది. ధర్మబద్ధంగా జీవించిన పురుషుడు/స్త్రీ విముక్తి పొందాలి. ఈ లక్ష్యం కోసమే ఈ సంస్కారం చేస్తారు..* . 16. అంత్యేష్టి (అంతిమ సంస్కారం) — ఇది చివరి సంస్కారం. జీవాత్మ శరీరాన్ని విడిచి పరమాత్మలో లీనం కావాలనే లక్ష్యంతో ఈ కర్మ నిర్వహిస్తారు. ధర్మబద్ధమైన జీవితాన్ని గడిపిన వ్యక్తికి ముక్తిని ప్రసాదించడం దీని ఉద్దేశ్యం. మరణానికి ముందు: జీవిత చరమాంకంలో ఉన్న వ్యక్తి తన కుటుంబ సభ్యులు, బంధువులు మరియు ఆప్తులను చివరిసారిగా చూసి, వారికి మరియు ఈ లోకానికి వీడ్కోలు పలకడానికి వారిని పిలిపిస్తారు. వారు సంతృప్తిగా మరణించి, పరలోకంలో సుఖాన్ని పొందేలా చూడటానికి, వారి పేరు మీద దానధర్మాలు చేస్తారు—వీలైతే ఆ దానాలను వారే స్వయంగా చేస్తారు. అంతిమ యాత్రకు ముందు: ఆ వ్యక్తి తన జీవితకాలంలో నిరంతరం వెలిగించిన పవిత్ర అగ్నిలో ఆహుతులు సమర్పిస్తారు. దగ్గరి బంధువులు మరణశయ్యపై ఉన్న వ్యక్తి నోటిలో తులసి తీర్థం మరియు గంగాజలాన్ని పోస్తారు. పాడె (శవవాహిక): మానవ శరీరంలో ఏడు చక్రాలు (శక్తి కేంద్రాలు: మూలాధార, స్వాధిష్ఠాన, మణిపూరక, అనాహత, విశుద్ధ, ఆజ్ఞ మరియు సహస్రార) ఉంటాయని గమనించాలి. వీటికి అనుగుణంగా, మృతదేహాన్ని శ్మశానవాటికకు తరలించడానికి ఏడు కట్టులతో కూడిన ఒక ప్రత్యేకమైన పొడవైన నిర్మాణం తయారు చేయబడుతుంది; దీనినే 'పాడె' అంటారు. దీనిపైనే మృతదేహాన్ని ఉంచుతారు. అంతిమ యాత్ర: మరణించిన వ్యక్తి యొక్క బంధువులు, స్నేహితులు మరియు ఆప్తులు ఈ అంతిమ ఊరేగింపులో పాల్గొంటారు. వారందరూ కలిసి శ్మశానవాటికకు వెళతారు. అనుస్తరణి: భారతీయులు గోవును పవిత్రమైనదిగా భావిస్తారు మరియు అది జీవన సాగరాన్ని దాటడానికి సహాయపడుతుందని నమ్ముతారు; అందువల్ల, మరణించిన వ్యక్తి తరపున ఈ ప్రయాణానికి సహకరించేలా గోదానం చేస్తారు. దింపుడుకళ్ళెం: దైవానుగ్రహం వల్లనో లేదా యమధర్మరాజు (మృత్యుదేవత) దయ వల్లనో మరణించిన వ్యక్తి తిరిగి బ్రతికి వస్తారనే ఆశతో, శ్మశానవాటికకు వెళ్లే మార్గంలో అంతిమ ఊరేగింపును మధ్యలో ఆపుతారు. పాడెను కింద దించి, మరణించిన వ్యక్తి చెవిలో వారి పేరును మూడుసార్లు పిలుస్తారు. చనిపోయారని పొరపాటుగా భావించిన వ్యక్తులు తిరిగి స్పృహలోకి వచ్చిన సందర్భాల నుండి ఈ ఆచారం పుట్టి ఉండవచ్చు.ఆదిత్యయోగీ. దహనం (అగ్ని సంస్కారం): చితిపై మృతదేహాన్ని ఉంచడానికి ముందు, నీటితో స్నానం చేయించే సంస్కారం నిర్వహిస్తారు. ఈ మరియు ఇతర ప్రాథమిక కార్యక్రమాలు పూర్తయిన తర్వాత, మృతదేహాన్ని చితిపై ఉంచి, వేద మంత్రోచ్ఛారణల మధ్య దహనం చేస్తారు. ఉదకకర్మ: చితిపై మృతదేహం కాలుతున్నప్పుడు, ఆ వేడిని తగ్గించడానికి మరియు పరలోకంలో ఆత్మకు ఉపశమనం కలిగించడానికి నీటిని సమర్పిస్తారు. ఓదార్పు: జీవితం అశాశ్వతమైనదని వివరించడం ద్వారా పెద్దలు శోకంలో ఉన్న కుటుంబాన్ని ఓదారుస్తారు; దుఃఖ భారాన్ని తగ్గించడానికి వారు పురాణ గాథలను పంచుకుంటారు మరియు తాత్విక సత్యాలను బోధిస్తారు. అశౌచం (ఆచారపరమైన అశుద్ధత/ఇంటిని ఖాళీ చేయడం): మరణం సంభవించిన ఇంట్లో నివసించడం అశుభమని భావించడం వల్ల, ఆ ఇంటిని తరచుగా ఒక సంవత్సరం పాటు ఖాళీగా ఉంచుతారు. దీనినే 'సూతకం' (ఆచారపరమైన అశుద్ధత) అంటారు; సూతకం రెండు రకాలు: 'జాతాశౌచం' మరియు 'మృతాశౌచం'. 'జాతాశౌచం' అనేది శిశువు జన్మించిన వెంటనే పాటించే అశౌచ కాలం; ఇది పన్నెండు రోజుల పాటు పాటించబడుతుంది. 'మృతాశౌచం' అనేది ఒక వ్యక్తి మరణించిన వెంటనే పాటించే అశౌచ కాలం; ఇది పన్నెండు నెలల పాటు పాటించబడుతుంది. అస్థి-సంచయనం (అస్థికల సేకరణ): మృతదేహాన్ని దహనం చేసి బూడిదగా మార్చినప్పటికీ, ఎముకలు పూర్తిగా కాలిపోవు. బూడిద నుండి మిగిలి ఉన్న ఎముకలను (అస్థికలను) సేకరించే ప్రక్రియనే 'అస్థి-సంచయనం' అంటారు. శాంతి-కర్మ (శాంతి లేదా ప్రాయశ్చిత్తం కోసం చేసే కర్మ) స్మారకం (జ్ఞాపకార్థం జరిపే కార్యక్రమం) శ్రాద్ధం (పితృదేవతలకు సమర్పించే కర్మ) సపిండీకరణం (మరణించిన వ్యక్తిని పితృదేవతలతో కలిపే కర్మ) #తెలుసుకుందాం #పల్లెటూరి సాంప్రదాయాలు #హిందూసాంప్రదాయాలు #🌾మన సప్రదాయాలు🌾 #మనసాంస్కృతిసంప్రదాయాలు

#తెలుసుకుందాం #🦚 హరే కృష్ణ 🦚 #హరే కృష్ణ *శ్రీకృష్ణ లీలలు - అంతరార్థం* 🙏 నాన్న, కృష్ణుడి జీవితం మొత్తం లీలే. లీల అంటే ఆట. భగవంతుడు ఈ ప్రపంచంతో ఆడుకునే ఆట. పెద్దలు 8 ముఖ్య లీలలు చెప్తారు. ప్రతి లీలలో ఒక జీవిత పాఠం ఉంది. --- *1. పూతన సంహారం - బయట తీపి, లోపల విషం* పూతన పాలిచ్చే తల్లిలా వచ్చింది. కానీ రొమ్ములో విషం పెట్టింది. కృష్ణుడు పాలతో పాటు ఆమె ప్రాణాలు కూడా పీల్చేశాడు. *అంతరార్థం:* మన జీవితంలో కూడా కొందరు తీయగా మాట్లాడతారు, కానీ లోపల విషం పెడతారు. అలాంటి వారిని కృష్ణుడు ఎలా గుర్తించాడో, మనం కూడా గుర్తించి దూరం పెట్టాలి. భగవంతుని నామం ఉంటే విషం కూడా అమృతం కాదు, విషం పెట్టినవాడే పోతాడు. *2. శకటాసుర, తృణావర్త భంజనం - బరువు, అహంకారం* బండి రూపంలో, సుడిగాలి రూపంలో రాక్షసులు వచ్చారు. చిన్న కృష్ణుడు కాలితో ఒక్క తన్ను తన్నాడు, బండి విరిగిపోయింది. *అంతరార్థం:* శకటం అంటే బరువు. మన మనసులో "నా ఆస్తి, నా పిల్లలు, నా గొప్ప" అనే బరువు ఉంది. ఆ బరువును కృష్ణుడికి అప్పగిస్తే, ఆయన ఒక్క తన్నుతో విరగ్గొడతాడు. తేలిక అవుతావు. *3. మట్టి తినడం, నోట్లో విశ్వం చూపడం* తల్లి యశోద "మట్టి తిన్నావా?" అని అడిగితే, నోరు తెరిచాడు. నోట్లో 14 లోకాలు కనిపించాయి. *అంతరార్థం:* ఈ చిన్న శరీరంలోనే విశ్వమంతా ఉంది. బయట వెతకక్కర్లేదు. నీలోనే అంతా ఉంది. పెద్దలకు ఇది పెద్ద ఓదార్పు - దేవుడు ఎక్కడో లేడు, నీలోనే ఉన్నాడు. *4. కాళీయ మర్దనం - విషపు నాగు* యమున నీటిలో విషం కక్కే కాళీయుడు. ఎవరూ దగ్గరకు పోలేరు. కృష్ణుడు ఆ పాము పడగల మీద నాట్యం చేశాడు. *అంతరార్థం:* యమున అంటే మన మనసు. కాళీయుడు అంటే మనలోని కోపం, అసూయ, కామం అనే విషపు పాములు. ఈ విషం మన జీవితాన్ని, ఇంటిని పాడు చేస్తుంది. కృష్ణ నామం అనే నాట్యం చేస్తే, ఆ పాములు లొంగిపోతాయి. మనసు మళ్ళీ స్వచ్ఛమైన యమున అవుతుంది. *5. గోవర్ధనగిరి ఎత్తడం - చిటికెన వేలితో కొండ* ఇంద్రుడు కోపంతో వర్షం కురిపిస్తే, 7 ఏళ్ల కృష్ణుడు 7 రోజులు కొండను చిటికెన వేలితో ఎత్తి పట్టుకున్నాడు. *అంతరార్థం:*, జీవితంలో కొండంత కష్టం వచ్చినా భయపడకు. నీ చిటికెన వేలు అంటే నీ చిన్న నమ్మకం. ఆ చిన్న నమ్మకంతో కృష్ణుడిని పట్టుకుంటే, కొండంత కష్టాన్ని కూడా ఆయన నీకు గొడుగులా చేస్తాడు. 7 రోజులు అంటే 7 జన్మల వరకు కాపాడతాడు. *6. రాసలీల - అందరితో ఉన్నా ఒక్కరితోనే* ఒక కృష్ణుడు వేల మంది గోపికలతో నాట్యం చేశాడు. ప్రతి గోపికకు తన పక్కన కృష్ణుడే ఉన్నాడు అనిపించింది. *అంతరార్థం:* ఇది అతి గొప్ప లీల. భగవంతుడు ఒక్కడే. కానీ నీవు పిలిస్తే నీతోనే ఉన్నాడు. నీ పక్కింటి వాడు పిలిస్తే వాడితో ఉన్నాడు. అందరినీ ఒకేసారి చూసుకుంటాడు. నువ్వు "నన్ను మర్చిపోయాడు" అనుకోవద్దు. నీ పక్కనే ఉన్నాడు. *7. వెన్న దొంగతనం - మనసు దొంగతనం* ఇళ్లలో వెన్న దొంగిలించేవాడు. *అంతరార్థం:* వెన్న అంటే మన మనసు. పాలను చిలికితేనే వెన్న వస్తుంది. అలాగే కష్టాలతో చిలకబడిన మనసు మెత్తగా వెన్నలా అవుతుంది. అలాంటి మెత్తని మనసును కృష్ణుడు దొంగిలిస్తాడు. గట్టి రాయి లాంటి మనసు ఆయనకు వద్దు. వెన్నలాంటి మనసు కావాలి. *8. కుచేలుడు - పిడికెడు అటుకులు* పేద కుచేలుడు పిడికెడు అటుకులు తెస్తే, కృష్ణుడు మూడు లోకాలు ఇచ్చేశాడు. *అంతరార్థం:* భగవంతుడికి ఎంత ఇచ్చావు అనేది ముఖ్యం కాదు, ఎంత ప్రేమతో ఇచ్చావు అనేది ముఖ్యం. పెద్దలు ఒక చెంబు నీళ్లు, ఒక తులసి ఆకు ఇచ్చినా చాలు, ఆయన సంతోషిస్తాడు. --- *ఒక్క మాటలో లీలల సారం:* *కృష్ణుడు చేసిన ప్రతి అల్లరి, మనలోని ఒక చెడును చంపడానికే.* - బయటి రాక్షసులు కాదు, నీలోని రాక్షసులను చంపడానికి ఆయన లీలలు.

నాకు తెలుసు అనుకోవడం వేరు పూర్తిగా అనుభవంతో తెలుసుకోవడం వేరు ఒక దాని గురించి వినడం వేరు. దాని గురించి చదవడం వేరు. దానిని అర్థం చేసుకున్నానని అనుకోవడం వేరు. కానీ దానిని స్వయంగా అనుభవించి తెలుసుకోవడం పూర్తిగా వేరు. ఎవరో చెప్పారని, గ్రంథంలో చదివామని, గురువు బోధించారని మనం ఒక విషయాన్ని నిజమని నమ్మవచ్చు. కానీ అది మన స్వంత అనుభవంగా మారే వరకు అది జ్ఞాపకంలో ఉన్న జ్ఞానం మాత్రమే; జీవితాన్ని మార్చే అనుభవజ్ఞానం కాదు. “నేను శరీరం కాదు, ఆత్మను” అని అనుకోవడం “నేను ఈ శరీరం కాదు. నేను ఆత్మను” అని మనం చెప్పవచ్చు. అది వేదాంతం చదివి తెలిసిన జ్ఞానం కావచ్చు. గురువు చెప్పిన మాట కావచ్చు. మన బుద్ధికి నచ్చిన సత్యం కావచ్చు. కానీ ఇంకా మనకు శరీరానికి చిన్న గాయం అయితే “నాకు బాధ” అనిపిస్తే, ఎవరో అవమానిస్తే “నన్ను అవమానించారు” అని బాధపడితే, వృద్ధాప్యం వస్తుందని భయపడితే, మరణం గురించి భయంతో వణికితే “నేను ఆత్మను” అనే జ్ఞానం ఇంకా మాటల స్థాయిలోనే ఉంది అని అర్థం. ఎందుకంటే మనం తెలిసినట్లు చెప్పేది ఒకటి, మనం అనుభవించేది మరొకటి. “నేను ఆత్మను” అని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకోవడం ధ్యానం, ఆత్మవిచారణ, నిరంతర సాధన ద్వారా ఒక దశలో మనిషి తనలో తానే ప్రశ్నిస్తాడు: “ఈ శరీరం నాకు కనిపిస్తోంది కదా! మరి కనిపించే ఈ శరీరాన్ని చూసేది ఎవరు?” “నా మనసు” అంటాడు. అయితే మనసులో వచ్చే ఆలోచనలు కూడా మనకు తెలుస్తున్నాయి. అంటే ఆలోచనలను గమనించేది ఎవరు? “నా బుద్ధి” అంటాడు. కానీ బుద్ధి నిర్ణయాలను కూడా గమనించే ఒక సాక్షి ఉన్నాడు. చివరకు ఒక సత్యం అనుభవంలోకి వస్తుంది: శరీరం మారుతుంది కానీ నేను ఉన్నాను. భావాలు మారుతాయి కానీ వాటిని గమనించే నేను ఉన్నాను. ఆలోచనలు వస్తాయి, పోతాయి కానీ వాటికి సాక్షిగా నేను ఉన్నాను. సుఖం వస్తుంది, దుఃఖం పోతుంది కానీ వాటిని తెలుసుకునే చైతన్యం మాత్రం ఉంది. ఆ స్థితిలో “నేను ఆత్మను” అనేది కేవలం ఒక వాక్యం కాదు. అది అనుభవం. అది నిశ్చయం. అది సాక్షాత్కారం. (. ఒక చిన్న ఉదాహరణ. ) తేనె తియ్యగా ఉంటుందని పుస్తకంలో చదవవచ్చు. వందమంది తేనె తియ్యగా ఉంటుందని చెప్పవచ్చు. తేనెలో ఎన్ని పోషకాలు ఉన్నాయో కూడా తెలుసుకోవచ్చు. ఇవన్నీ తేనె గురించి తెలుసుకోవడం. కానీ ఒక్క చుక్క తేనెను నాలుకపై వేసుకుని రుచి చూస్తే? అప్పుడు “తేనె తియ్యగా ఉంటుందని నాకు తెలుసు” అని చెప్పరు. “నాకు తెలుసు కాదు… నేను రుచి చూశాను” అంటారు. అదే విధంగా “ఆత్మ ఉంది అని విన్నాను” - ఇది సమాచారం. “నేను ఆత్మను అని నమ్ముతున్నాను” - ఇది విశ్వాసం. “నేను ఆత్మను అని అర్థం చేసుకున్నాను” - ఇది బుద్ధిజ్ఞానం. “నేనే ఆ సాక్షి చైతన్యాన్ని” అని స్వయంగా అనుభవించడం — అది ఆత్మానుభవం. అసలు తేడా ఇదే తెలుసు అనుకోవడం అంటే జ్ఞానం మన తలలో ఉండటం. పూర్తిగా తెలుసుకోవడం అంటే ఆ జ్ఞానం మన అనుభవంగా మారడం. “నేను శరీరం కాదు, ఆత్మను” అని చెప్పడం వేదాంతం. శరీరానికి అతీతమైన తన స్వరూపాన్ని అనుభవించడం ఆత్మజ్ఞానం. చివరకు మాటలు తగ్గిపోతాయి. వాదనలు తగ్గిపోతాయి. నిరూపించాలనే కోరిక తగ్గిపోతుంది. ఎందుకంటే నిజంగా అనుభవించినవాడికి “నేను ఆత్మను అని నాకు తెలుసు” అనే మాట కూడా అవసరం ఉండదు. ఎందుకంటే అతడు ఆత్మ గురించి తెలుసుకున్నవాడు కాదు తానే ఆ ఆత్మస్వరూపంలో నిలిచిపోయినవాడు. ( ఉదాహరణ గురు శిష్యుల కథ రూపంలో ) తెలుసు అనుకోవడం వేరు అనుభవించి తెలుసుకోవడం వేరు ఒక గ్రామంలో వేదాంతం, ఉపనిషత్తులు, భగవద్గీతలను బాగా చదివిన ఒక యువకుడు ఉండేవాడు. అతడు ప్రతిరోజూ అందరికీ ఇలా చెప్పేవాడు: “నేను ఈ శరీరం కాదు… నేను ఆత్మను.” “ఆత్మకు జననం లేదు, మరణం లేదు.” “శరీరం నశిస్తుంది కానీ ఆత్మ నశించదు.” అతని మాటలు విన్నవారంతా ఆశ్చర్యపోయేవారు. ఒకరోజు అతడు ఒక మహాత్ముడి ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు. గురువుగారికి నమస్కరించి గర్వంగా అన్నాడు: “గురుదేవా! నేను వేదాంతం మొత్తం చదివాను. ఉపనిషత్తులు చదివాను. గీత చదివాను. ఇప్పుడు నాకు ఒక విషయం పూర్తిగా తెలుసు.” గురువు చిరునవ్వుతో అడిగాడు: “ఏమిటి నాయనా?” శిష్యుడు గర్వంగా అన్నాడు: “నేను శరీరం కాదు. నేను ఆత్మను.” గురువు మళ్లీ చిరునవ్వు నవ్వి అన్నాడు: “చాలా మంచిది. కానీ నీకు అది తెలుసా? లేక తెలిసినట్లు అనిపిస్తోందా?” శిష్యుడు కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు. “గురుదేవా! నేను ఎన్నో గ్రంథాలు చదివాను. అందులో స్పష్టంగా ఉంది కదా—నేను ఆత్మను అని!” గురువు ఏమీ మాట్లాడలేదు. మొదటి పరీక్ష మరుసటి రోజు గురువు శిష్యుడిని పిలిచాడు. “నాయనా! నువ్వు కట్టెలు తీసుకురా.” శిష్యుడు అడవికి వెళ్లి కట్టెలు తీసుకొస్తుండగా, ముల్లు అతని కాలిలో గుచ్చుకుంది. “అమ్మో!” అంటూ అతడు పెద్దగా అరిచాడు. గురువు దగ్గరకు వచ్చి అడిగాడు: “ఏమైంది నాయనా?” “గురుదేవా! నాకు చాలా నొప్పిగా ఉంది.” గురువు ప్రశాంతంగా అడిగాడు: “నువ్వు ఎవరు?” శిష్యుడు వెంటనే అన్నాడు: “నేను ఆత్మను.” గురువు అడిగాడు: “అయితే నొప్పి ఎవరికి?” శిష్యుడు తడబడిపోయాడు. “శరీరానికి…” “అయితే ఎందుకు ‘నాకు నొప్పి’ అన్నావు? ‘ నా శరీరానికి నొప్పి’ అని ఎందుకు అనలేదు?” శిష్యుడు మౌనంగా నిలబడ్డాడు. గురువు అన్నాడు: “నువ్వు ‘నేను ఆత్మను’ అనే మాటను తెలుసుకున్నావు. కానీ ఇంకా దానిని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకోలేదు.” రెండవ పరీక్ష కొన్ని రోజుల తరువాత ఆశ్రమానికి ఒక వ్యక్తి వచ్చాడు. అతడు శిష్యుడిని చూసి అన్నాడు: “వీడేనా గొప్ప జ్ఞాని? ఇతనికి ఏమీ తెలియదు. వేదాంతం చదివి తనను తాను గొప్పవాడిగా అనుకుంటున్నాడు!” ఆ మాటలు విన్న శిష్యుడికి కోపం వచ్చింది. అతని ముఖం ఎర్రబడిపోయింది. గురువు పక్కనే ఉన్నాడు. “నాయనా, ఏమైంది?” శిష్యుడు కోపంగా అన్నాడు: “గురుదేవా! అతడు నన్ను అవమానించాడు.” గురువు అడిగాడు: “ఎవరిని అవమానించాడు?” “నన్ను!” “ఆ ‘నేను’ ఎవరు?” శిష్యుడు వెంటనే అన్నాడు: “ఆత్మను…” గురువు మెల్లగా నవ్వి అన్నాడు: “ఆత్మను అతడు అవమానించగలడా? మాటలు శరీరాన్ని తాకవు. మనసును తాకుతాయి. ఆత్మను మాత్రం తాకలేవు.” శిష్యుడు తలవంచుకున్నాడు. గురువు అన్నాడు: “ముల్లు గుచ్చినప్పుడు ‘నాకు నొప్పి’ అన్నావు. ఇప్పుడు ఎవరో మాట అన్నప్పుడు ‘నన్ను అవమానించాడు’ అన్నావు. నీ నోటిలో ‘నేను ఆత్మను’ ఉంది. కానీ నీ అనుభవంలో ఇంకా నేను శరీరాన్ని, నేను మనసును, నేను గౌరవాన్ని, నేను అవమానాన్ని అనే భావాలే ఉన్నాయి.” మూడవ పరీక్ష కొంతకాలం తరువాత శిష్యుడికి తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. శరీరం బలహీనపడిపోయింది. అతడు గురువుతో అన్నాడు: “గురుదేవా! నాకు భయం వేస్తోంది. గురువు అతని దగ్గర కూర్చున్నాడు. “నాయనా, మరణం దేనికి ఎవరికీ?” అన్నాడు శిష్యుడు మౌనంగా ఉన్నాడు. “శరీరానికి.” “నువ్వు శరీరం కాదని నువ్వే చెప్పావు కదా?” “అవును గురుదేవా…” “అయితే భయపడుతున్నది ఎవరు?” శిష్యుడి కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి. అతడు అన్నాడు: “గురుదేవా! ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. ఇన్నాళ్లు నేను ఆత్మ గురించి చాలా తెలుసుకున్నాను. కానీ నన్ను నేను ఇంకా పూర్తిగా తెలుసుకోలేదు.” గురువు ఆనందంగా చూశాడు. “ఇప్పుడు నీ సాధన నిజంగా మొదలైంది.” సాధన ప్రారంభమైంది ఆ రోజు నుండి శిష్యుడు పుస్తకాలు చదవడం తగ్గించలేదు. కానీ చదివిన ప్రతి మాటను తన జీవితంలో పరిశీలించడం మొదలుపెట్టాడు. ఎవరైనా పొగిడితే తనను తాను అడిగేవాడు: “పొగడబడుతున్నది ఎవరు?” ఎవరైనా తిట్టితే అడిగేవాడు: “బాధపడుతున్నది ఎవరు?” శరీరానికి నొప్పి వస్తే అడిగేవాడు: “నొప్పి శరీరంలో ఉంది. దానిని గమనిస్తున్న నేను ఎవరు?” మనసులో కోపం వస్తే గమనించేవాడు: “కోపం నాలో వస్తోంది, కొంతసేపటికి పోతోంది. కానీ కోపం రావడాన్ని, పోవడాన్ని చూసేది ఎవరు?” ఆలోచనలు వస్తున్నాయి. పోతున్నాయి. కోరికలు వస్తున్నాయి. పోతున్నాయి. సుఖం వస్తోంది. దుఃఖం వస్తోంది. అన్నీ మారుతున్నాయి. కానీ వాటన్నింటినీ గమనిస్తున్న సాక్షి చైతన్యం మాత్రం ఉంది. అనేక సంవత్సరాల సాధన తరువాత ఒకరోజు శిష్యుడు గురువు దగ్గరకు వచ్చాడు. ఈసారి అతని ముఖంలో గర్వం లేదు. “నేను వేదాంతం మొత్తం చదివాను” అనే మాట లేదు. “నాకు అన్నీ తెలుసు” అనే అహంకారం లేదు. అతడు నిశ్శబ్దంగా గురువుకు నమస్కరించాడు. గురువు అడిగాడు: “నాయనా! ఇప్పుడు చెప్పు. నువ్వు ఎవరు?” శిష్యుడు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. తర్వాత ప్రశాంతంగా అన్నాడు: “ఇంతకాలం నేను జవాబు కోసం పుస్తకాలలో వెతికాను. ఇప్పుడు ప్రశ్నే నిశ్శబ్దమైపోయింది.” గురువు అతని కళ్లలోకి చూశాడు. శిష్యుడు మళ్లీ అన్నాడు: “శరీరం కనిపిస్తోంది. మనసు కనిపిస్తోంది. ఆలోచనలు వస్తూ పోతున్నాయి. సుఖదుఃఖాలు వస్తూ పోతున్నాయి. కానీ వాటన్నింటికీ సాక్షిగా ఉన్నది మాత్రం మారడం లేదు.” గురువు అడిగాడు: “అయితే నువ్వు ఎవరు?” శిష్యుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. “ఇప్పుడు నేను ‘నేను ఆత్మను’ అని చెప్పడం లేదు గురుదేవా… ఎందుకంటే చెప్పడం అవసరం లేదు. ఇప్పుడు అది నాకు తెలుసు కాదు… అది నా అనుభవం.” గురువు సంతోషంగా అన్నాడు: “ఇదే తేడి నాయనా! తెలుసు అనుకోవడం వేరు… తెలుసుకోవడం వేరు… అనుభవించి తెలుసుకోవడం పూర్తిగా వేరు.” అసలు సత్యం తేనె తియ్యగా ఉంటుందని చదవడం ఒకటి. తేనెను చూసి అది తియ్యగా ఉంటుందని నమ్మడం ఒకటి. తేనెను నోట్లో వేసుకుని రుచి చూడడం మరోటి. అలాగే “నేను శరీరం కాదు” అని వినడం — సమాచారం. “నేను ఆత్మను” అని నమ్మడం — విశ్వాసం. “నేను ఆత్మను” అని తర్కించి అర్థం చేసుకోవడం బుద్ధిజ్ఞానం. తనలోని సాక్షి చైతన్యాన్ని స్వయంగా అనుభవించడం ఆత్మానుభవం. పుస్తకం చూపించేది దారి మాత్రమే. గురువు చూపించే మార్గం మాత్రమే. మాటలు చెప్పేది సత్యం గురించి మాత్రమే. కానీ ఆ దారిలో నడవాల్సింది మనమే. సత్యాన్ని అనుభవించాల్సింది మనమే. అందుకే. “నేను ఆత్మను” అని అనుకోవడం జ్ఞానానికి ఆరంభం. “నేనే ఆత్మస్వరూపాన్ని” అని అనుభవించడం జ్ఞానానికి పరిపూర్ణత. తెలిసిన జ్ఞానం తలలో ఉంటుంది. అనుభవించిన జ్ఞానం జీవితమంతా అవుతుంది. 1 వినడం నుంచి తెలుసుకోవడం వరకు ఒక ప్రయాణం. 2 తెలుసుకోవడం నుంచి అనుభవించడం వరకు సాధన. 3 అనుభవ స్వరూపంలో నిలవడం వరకు ఆత్మజీవనం. #తెలుసుకుందాం #🗣️జీవిత సత్యం #😃మంచి మాటలు #🦚 హరే కృష్ణ 🦚 #హరే కృష్ణ

సీతమ్మ అగ్నిప్రవేశంలోని నిజo రామాయణం గురించి తెలియని భారతీయులు ఉండరు. తండ్రి మాట కోసం అడవులకు వెళ్లిన రాముడు పుట్టుక, సీతారాముల వనవాసం, రామ రావణ యుద్ధం లాంటి విషయాలనే చాలా మంది తెలుసుకుని ఉంటారు. అయితే సీత అగ్నిప్రవేశం గురించి మాత్రం సరైన కారణాలను పద్మపురాణంలో పేర్కొన్నారు అరణ్యవాసంలో ఉన్నప్పుడు సీతమ్మ ను రావణుడు అపహరించి లంకలో బంధించాడు. అశోకవనంలో సీతను బంధించిన విషయం హనుమంతుడి ద్వారా తెలుసుకున్న రాముడు విముక్తి కలిగించడానికి రావణుడుని సంహరించాడు. అయితే ఆ సమయంలో సీతను రాముడు అగ్ని ప్రవేశం చేయించి తన స్వచ్ఛతను నిరూపించుకోమన్నాడని అందరూ నమ్ముతారు. కానీ నిజానికి సీతాదేవి అగ్నిపరీక్షకు, పరిత్యాగానికి సంబంధం లేదు. రావణుడు సీతను అపహరించే సమయంలో "మాయాసీత" అతడి వెంట వెళ్లింది. వాస్తవానికి రాముడు మాయాసీతను పంపి నిజమైన సీత గురించి తెలుసుకోడానికే అగ్ని ప్రవేశం చేయించాడు. ముని రూపంలో వచ్చిన రావణుడికి శ్రీ మహాలక్ష్మీ, సీతగా అవతరించిందనే విషయం తెలియదు. రామలక్ష్మణులు తనను కాపాడేంత దగ్గరలో లేకపోవడంతో సీతమ్మ అగ్ని దేవుని ప్రార్థించింది. అగ్నిలో ప్రవేశించి ప్రాణ త్యాగం చేయలానుకుంది. జానకి ప్రార్థనను మన్నించిన అగ్ని దేవుడు ఆమెను తన జ్వాలలో దాచి మాయ సీతను సృష్టించాడు. ఇది తెలియని రావణుడు ఆమెను నిజమైన సీతగా భావించి అపహరించి లంకకు తీసుకుపోయాడు. సాక్షాత్తు శ్రీమహావిష్ణువే రాముడిగా అవతరించి ధర్మ సంస్థాపన కోసం రావణుడితో యుద్ధం చేశాడు. రావణుడి గత జన్మ ఫలితంగా రావణుడిని సంహరించి శాప విమోచనం కలిగించాడు. యుద్ధం చేసి లంకలోని మాయ సీతను రక్షించిన రాముడు ఆమెను అగ్నిలోకి ఐక్యమై నిజమైన సీతను బయటకు పంపమని కోరాడు. దీంతో మాయ సీత అగ్నిలో ప్రవేశించిన వెంటనే నిజమైన సీత బయటకు వచ్చింది. మాయ సీతను గత జన్మలో 'వేదవతి'గా కొన్ని పురాణాలలో వివరించారు. #తెలుసుకుందాం ##పురాణాలూ_కథలు #🙏సీతారాములు #సీతారాములు

అమ్మ నాన్న అమ్మాయిని గురించే కాదు అబ్బాయి అయినా నా గురించి కూడా ఆలోచించండి...? #అమ్మాయి అబ్బాయి #తెలుసుకుందాం #నేను... నా గురించి #మంచి మాట #కొడుకు

#🙏బుధవారం భక్తి స్పెషల్🙏 #భక్తి -జ్ఞానం-ఆధ్యాత్మికత #తెలుసుకుందాం #😃మంచి మాటలు #🌇శుభ సాయంకాలం

⚘ నమస్కార – విధానము ⚘ - 🙏 “నమః” అంటే ఏమిటి? • “నమః” అనే పదానికి శరణాగతి, సమర్పణ, అహంకారత్యాగం అనే గంభీరమైన భావాలు ఉన్నాయి. • భగవంతుని ఎదుట నమస్కరించేటప్పుడు “నేను నీ శరణు పొందాను; నీవే నా ఆధారం” అనే భావన మనస్సులో ఉండాలి. • నమస్కారం కేవలం శరీరాన్ని వంచే శారీరక చర్య కాదు. మనస్సు, వాక్కు, శరీరం — ఈ మూడింటినీ భగవంతునికి సమర్పించే సాధన. నమస్కారంలోని అంతరార్థం ~ • నమస్కారం ద్వారా మనిషిలోని అహంకారం తగ్గి, వినయం పెరుగుతుంది. • “నేనే చేశాను”, “నాకే అన్నీ తెలుసు” అనే అహంభావానికి బదులుగా “నీవే కర్త, నీవే రక్షకుడు, నేను నీ శరణాగతుడను” అనే భావన కలగాలి. • వినయం ద్వారా సేవాభావం, సేవాభావం ద్వారా భక్తి, భక్తి ద్వారా భగవంతునిపై ప్రేమ మరియు ఆరాధనాభావం పెరుగుతాయి. 🙏 నమస్కారం — మూడు విధాలు ~ • కాయిక నమస్కారం: శరీరంతో చేసే నమస్కారం. చేతులు జోడించడం, శిరస్సు వంచడం, సాష్టాంగం లేదా పంచాంగంగా ప్రణామం చేయడం ఇందులోకి వస్తాయి. • వాచిక నమస్కారం: “నమః”, “నమస్కారం” అని పలకడం, దేవతా నామస్మరణ, స్తోత్రపఠనం మొదలైన వాటి ద్వారా భక్తిని వ్యక్తం చేయడం. • మానసిక నమస్కారం: శరీరంతో నమస్కరించే అవకాశం లేకపోయినా, మనస్సులో భగవంతుని స్మరించి “భగవంతుడా! నీకు నా నమస్కారం” అని భావించడం. కాయక నమస్కారంలోని నాలుగు విధానాలు ~ • అష్టాంగ నమస్కారం • పంచాంగ నమస్కారం • త్ర్యంగ నమస్కారం • ఏకాంగ నమస్కారం అష్టాంగ నమస్కారం ~ ఉరసా శిరసా దృష్ట్యా మనసా వచసా తథా । పద్భ్యాం కరాభ్యాం కర్ణాభ్యాం ప్రణామోఽష్టాంగ ఉచ్యతే ॥ • ఈ శ్లోకంలో వక్షస్థలం, శిరస్సు, దృష్టి, మనస్సు, వాక్కు, రెండు పాదాలు, రెండు చేతులు, రెండు చెవులు — ఈ ఎనిమిది అంగాల సమర్పణతో చేసే ప్రణామాన్ని అష్టాంగ నమస్కారం అంటారు. • కొన్ని సంప్రదాయాల్లో శరీరాన్ని నేలకు తాకించే అంగాలను శిరస్సు, వక్షస్థలం, రెండు చేతులు, రెండు మోకాళ్లు, రెండు పాదాలుగా వివరించి, దృష్టి–మనస్సు–వాక్కును అంతరంగ సమర్పణగా భావిస్తారు. • అందువల్ల సాష్టాంగ నమస్కారం అంటే కేవలం శరీరాన్ని నేలపై ఉంచడం కాదు; సర్వాంగ సమర్పణ భావంతో భగవంతుని శరణు పొందడం. పంచాంగ నమస్కారం ~ • శిరస్సు, చేతులు, మోకాళ్లు మొదలైన ఐదు ప్రధాన అంగాల సమర్పణతో చేసే నమస్కారాన్ని పంచాంగ నమస్కారం అంటారు. • శారీరకంగా సాష్టాంగ నమస్కారం చేయలేని సందర్భాల్లో ఈ విధానాన్ని అనుసరించే ఆచార సంప్రదాయాలు ఉన్నాయి. • ఇందులో శరీర భంగిమ కంటే భక్తి, వినయం, శరణాగతి భావమే ముఖ్యమైనది. త్ర్యంగ నమస్కారం ~ • రెండు చేతులను జోడించి తలపై ఉంచి నమస్కరించడం త్ర్యంగ నమస్కారంగా కొన్ని ఆచార సంప్రదాయాల్లో వివరించబడుతుంది. • చేతులు జోడించడం, శిరస్సు వంచడం ద్వారా భక్తి మరియు గౌరవాన్ని వ్యక్తపరుస్తారు. ఏకాంగ నమస్కారం ~ • తలను మాత్రమే వంచి నమస్కరించడం ఏకాంగ నమస్కారం. • సంపూర్ణంగా నమస్కరించడానికి అవకాశం లేని సందర్భంలో ఈ విధంగా గౌరవాన్ని వ్యక్తపరచవచ్చు. • సాధ్యమైనప్పుడు చేతులు జోడించి, వినయపూర్వకంగా నమస్కరించడం శ్రేయస్కరం. గురువుకు నమస్కారం ~ «వ్యత్యస్తపాణినా కార్యమ్ ఉపసంగ్రహణం గురోః । సవ్యేన సవ్యః స్ప్రష్టవ్యో దక్షిణేన చ దక్షిణః ॥» • మనుస్మృతిలో గురువును గౌరవించే సందర్భంలో గురువు పాదాలను విధిగా స్పృశించి నమస్కరించే సంప్రదాయం ప్రస్తావించబడింది. • కుడిచేతితో గురువు కుడిపాదాన్ని, ఎడమచేతితో గురువు ఎడమపాదాన్ని స్పృశించే విధానం అని భావం. • కేవలం పాదస్పర్శ మాత్రమే కాదు; “గురుదేవా! మీ జ్ఞానమే నాకు మార్గదర్శకం. మీ పాదాలే నాకు శరణు” అనే భక్తి భావమే ప్రధానమైనది. నమస్కారంలో మనస్సు పాత్ర ~ • భగవంతునికి నమస్కరిస్తూ మనస్సు ఇతర విషయాల్లో తిరుగుతూ ఉంటే నమస్కారం యాంత్రికమైన చర్యగా మారుతుంది. • అందుకే కాయేన — శరీరంతో, వాచా — వాక్కుతో, మనసా — మనస్సుతో భగవంతునికి సమర్పణ భావం కలిగి ఉండాలి. • వాక్కుతో స్తుతి, మనస్సుతో ధ్యానం, శరీరంతో ప్రణామం — ఇవి కలిసినప్పుడు నమస్కారం మరింత అర్థవంతమవుతుంది. దేవాలయంలో నమస్కారం ఎలా చేయాలి ? • తొందరపాటుగా కాకుండా ప్రశాంతంగా నిలబడాలి. • రెండు చేతులను సంపూర్ణంగా జోడించాలి. • చేతులను హృదయస్థానంలో లేదా సంప్రదాయం ప్రకారం నుదుటి వద్ద ఉంచవచ్చు. • భగవంతుని స్మరించాలి. • “నేను నీ శరణాగతుడను” అనే వినయ భావాన్ని కలిగి ఉండాలి. • శారీరక పరిస్థితికి, ఆచార సంప్రదాయానికి అనుగుణంగా నమస్కారం చేయాలి. • నమస్కారం చేసిన వెంటనే లేచి వెళ్లిపోకుండా క్షణకాలం భగవంతుని ధ్యానించడం మంచిది. స్త్రీలు, పురుషుల నమస్కార విధానం ~ • కొన్ని సంప్రదాయాల్లో పురుషులకు సాష్టాంగ నమస్కారం, స్త్రీలకు పంచాంగ నమస్కారం చేయాలని ఆచారంగా చెబుతారు. • అయితే ఇది సంప్రదాయానుసారం మారే ఆచారం; అన్ని హిందూ సంప్రదాయాలకు ఒకే విధమైన సార్వత్రిక నియమంగా పేర్కొనడం సముచితం కాదు. • కాబట్టి ఆయా కుటుంబ, మఠ, దేవాలయ, ఆగమ సంప్రదాయాలను గౌరవించడం ఉత్తమం. నమస్కారానికి నిజమైన పరిపూర్ణత ~ • శిరస్సు వంగితే — అహంకారం వంగాలి. • చేతులు జోడిస్తే — మనస్సు సమర్పించాలి. • మోకాళ్లు వంగితే — దురభిమానం తగ్గాలి. • భగవంతుని పాదాలను ఆశ్రయిస్తే — శరణాగతి భావం కలగాలి. ముగింపు ~ • నమస్కారం ఒక సాధారణ ఆచారం కాదు. • అది అహంకారానికి నమస్కారం కాదు — అహంకారానికి సమర్పణ. • అది శరీరం వంగడం మాత్రమే కాదు — మనస్సు వంగడం. • అది దేవుని ఎదుట నిలబడటం మాత్రమే కాదు — దేవుని శరణు పొందడం. ""🙏 “నమః” — అంటే నా అహంకారాన్ని విడిచి, నిన్ను శరణు పొందుతున్నాను అనే పవిత్ర సమర్పణ భావం. 🙏" #తెలుసుకుందాం