#📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #പ്രേതകഥ #യക്ഷി #യക്ഷി🧛‍♀️🧛‍♀️

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! 😲 #📔 കഥ #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ബിരിയാണി – Chapter 3 (Sequel of ബിരിയാണി Series, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കോടതിവിധിയുടെ പകർപ്പ് വന്ന് വീണപ്പോൾ ഇൻസ്‌പെക്ടർ നിസാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ആശ്വാസമായിരുന്നു. “ ഹോ വയ്യാവേലി ഒഴിഞ്ഞു സന്തോഷം “ അയ്യാൾ പിറുപിറുത്തു സന്ധ്യയും ഗീതയും ഇനി കേവലം രണ്ട് കുറ്റവാളികളല്ല, നിയമത്തിനും ശിക്ഷയ്ക്കുമപ്പുറം നിൽക്കുന്ന രണ്ട് മാനസിക വിഭ്രാന്തിയുടെ രൂപങ്ങളാണ്. സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കൽപ്പടവുകളിൽ നിന്ന് അവരെ കയറ്റി അയച്ചത് മലയോര ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള, കാടുകൾ അതിരിടുന്ന 'സെന്റ് തെരേസാസ് മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്തെ കോട്ടപോലെയുള്ള കെട്ടിടത്തിലേക്കായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ ഈർപ്പത്തിന്റെ പച്ചപ്പും, എപ്പോഴും മരുന്നുകളുടെ മനംപുരട്ടുന്ന ഗന്ധവും മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഇടം. പുറംലോകത്ത് നിന്ന് തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട, വൻമതിലുകളുള്ള ആ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ സന്ധ്യയും ഗീതയും എത്തിയപ്പോൾ അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു അസ്വാഭാവികമായ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലെ ലോഹച്ചങ്ങലകളുടെ കിലുക്കത്തോടെ നടക്കുമ്പോഴും സന്ധ്യയുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങൾ വായുവിൽ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു ഗന്ധം മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് കേവലം മരണത്തിന്റെ മാന്ദ്യവും കട്ടിയുള്ള മരുന്നുകളുടെ മണവും മാത്രം. "ഇവിടെ ഇരിക്ക് രണ്ടും..." ചീഫ് അറ്റൻഡന്റ് അലി ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അലറി. ഭീമാകാരനായ ശരീരവും, വെട്ടേറ്റ പാടുള്ള മുഖവുമുള്ള അലി ആ ആശുപത്രിയിലെ ക്രൂരതയുടെ മുഖമായിരുന്നു. കൈയ്യിലുള്ള വണ്ണമുള്ള തടിയൻ ലാത്തി ചുവരിലടിച്ച് അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. " ഇവിടെ നിയമം ഞാൻ പറയുന്നതാണ്. ഇവിടുത്തെ ചുവരുകൾക്ക് പോലും കാതുണ്ട്, അത് മനസ്സിൽ വെച്ചാൽ നിനക്കൊക്കെ നല്ലത്!" സന്ധ്യ അലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴെ വീണു കിടന്ന ചെറിയൊരു എറുമ്പിൻ കൂട്ടത്തിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എറുമ്പുകൾ എന്തോ ഒരു ഭക്ഷണക്കഷണം വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആ കാഴ്ച അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ശാപത്തെ ഉണർത്തി—ഇന്റർമിറ്റന്റ് എക്സ്പ്ലോസീവ് ഡിസോർഡർ വിശപ്പിന്റെ വിഷത്തേൾ അവളുടെ വയറ്റിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ഇഴഞ്ഞു തുടങ്ങി. "നിനക്ക് എന്താടി ചെവി ഇല്ലേ?" അലി ലാത്തികൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ തോളിൽ ശക്തമായി കുത്തി. ഗീത പതുക്കെ തലയുയർത്തി അലിയെ നോക്കി. കട്ടിക്കണ്ണടയ്ക്ക് പിന്നിലെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തണുത്ത മിന്നലുണ്ടായി. "സാർ, പതുക്കെ സംസാരിക്ക്... അവൾക്ക് വിശന്നാൽ പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും മനസ്സിലാവില്ല...." അലി പരിഹാസത്തോടെ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "ഭ്രാന്ത്! ഭ്രാന്തികളുടെ ഓരോ കാര്യം!" അയാൾ അവർ രണ്ടുപേരെയും സെൽ നമ്പർ 13-ലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് വലിയ ഇരുമ്പുകതക് പൂട്ടി. …… ആ വാർഡിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത സെല്ലുകളിൽ അവിടുത്തെ അസ്വസ്ഥജനകമായ നിശബ്ദതയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് ചില ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയാൾ ജയൻ പഴയ ഏതോ നാട്ടുരാജാവിന്റെ വംശാവലിയിൽ പെട്ടവനാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്നയാൾ. ദിവസവും 24 മണിക്കൂറും അയാൾ ചുവരിലെ വിടവുകളിലൂടെ ആർക്കോ ആജ്ഞകൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കും. "സൈന്യാധിപാ, കൊട്ടാരത്തിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആ നെയ്ച്ചോറിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ട്! അവർ എനിക്കായി സൽക്കാരമൊരുക്കുന്നു... പക്ഷേ വിഷമുണ്ട്! ആ മാംസത്തിൽ വിഷമുണ്ട്!" അയാൾ നിലവിളിക്കും. രണ്ടാമത്തെയാൾ ലൈല വിചിത്രമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. എപ്പോഴും മുറിയുടെ മൂലയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടിയിരുന്ന് ചുവരിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കും. ആരും കേൾക്കാത്ത ഏതോ പ്രേതാത്മാക്കളോട് എന്നവണ്ണം അവൾ പിറുപിറുത്തു. "അവർ രാത്രിയിൽ വരും... അടുക്കളയിലെ വലിയ ചെമ്പ് തുറക്കും. അതിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് കന്നുകാലികളുടെ ചോരയല്ല... മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറാണ്,!" “ എന്താടി ഇതൊക്കെ “ആദ്യം ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഗീത വിറച്ചെങ്കിലും, സന്ധ്യയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മറ്റൊരു കാര്യത്തിലായിരുന്നു. …… ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയായപ്പോൾ അറ്റൻഡന്റ്മാർ ഭക്ഷണവുമായി എത്തി. പ്ലാസ്റ്റിക് പ്ലേറ്റിൽ താലത്തിലേക്ക് വീണ ആ ഭക്ഷണം കണ്ടതും സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലെ വിരലുകൾ അമർന്നു. ഉപ്പില്ലാത്ത കഞ്ഞി കൂടെ വേവിച്ച എതോ ഇലക്കറിയുടെ ചവറും. "ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ സ്പെഷ്യൽ മെനു?" ഗീത ആ പ്ലേറ്റ് ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളിമാറ്റി. "ആ ജയിലിൽ പോലും ഇതിലും നല്ല ചവറ് തരുമായിരുന്നു!" " വേണമെങ്കിൽ മിണ്ടാതിരുന്ന് തിന്നടീ! പുല്ലേ" പുറത്തുനിന്ന് അലിയുടെ ഗർജ്ജനം കേട്ടു. "ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് സുഖ ചികിത്സയ്ക്കല്ല. നീയൊക്കെ ഇതൊക്കെ തിന്ന് ചത്താൽ അത്രയും സമാധാനം!" സന്ധ്യ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവളുടെ നാവിൽ ആ നിമിഷം ജീരകശാല അരിയുടെ മണവും, മസാലയിൽ വെന്തുരുകിയ ആട്ടിറച്ചിയുടെ കൊഴുപ്പുള്ള രുചിയും പടർന്നു പിടിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ ആ സുൽത്താൻ ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് കഴിച്ച ആവി പറക്കുന്ന ദം ബിരിയാണിയുടെ ദൃശ്യം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു. "ഗീതേ..." സന്ധ്യ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ആ മണം വേണം... എനിക്ക് ബിരിയാണി തിന്നണം!" "ക്ഷമിക്ക് സന്ധ്യേ," ഗീത പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഈ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒരുണ്ടയും കിട്ടില്ല. പക്ഷെ... എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. ഈ കെട്ടിടത്തിന് എന്തോ ഒരു ദുരൂഹതയുണ്ട്." "എന്ത് ദുരൂഹത?" "ഈ അലിയും, ഇവിടെയുള്ള മെഡിക്കൽ സൂപ്പർവൈസറും ചേർന്ന് രാത്രികളിൽ എന്തോ വലിയ പരിപാടി നടത്തുന്നുണ്ട്. ദിവസവും രാത്രി 12 മണി കഴിയുമ്പോൾ ഇവിടെയൊരു വിചിത്രമായ മണം വരാറുണ്ട്. നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വേവിച്ച മാംസത്തിന്റെ മണം! പക്ഷെ അത് ഇവിടുത്തെ കഞ്ഞിയുടെ മണമല്ല. അത് ഈ കാട്ടിനുള്ളിലെ ഏതോ രഹസ്യ അടുക്കളയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്!" സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് വികസിച്ചു. "മാംസത്തിന്റെ മണമോ? ആ തെണ്ടികൾ ഒറ്റക്ക് ഇരുന്നു തിന്നുന്നുണ്ടാവും നമുക്ക് തരാതെ" ……. ആ രാത്രി ഒന്നരയായപ്പോൾ, അവിടുത്തെ കട്ടിപ്പിടിച്ച ഇരുട്ടിൽ ഒരു വിചിത്ര ശബ്ദം കേട്ടു. *ചങ്... ചങ്...* സാവധാനം ചങ്ങലകൾ വലിഴഴിക്കുന്ന ശബ്ദം. സന്ധ്യയും ഗീതയും കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഇരുമ്പഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വാർഡിന്റെ അറ്റത്തുള്ള വലിയ കനത്ത മരക്കതക് മെല്ലെ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഡോക്ടർ വർഗീസും അറ്റൻഡന്റ് അലിയും ചേർന്ന് തുകൽ മൂടിയ ഒരു വലിയ ട്രോളി തള്ളി കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആ ട്രോളിക്ക് മുകളിൽ കറുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് കൊണ്ട് മൂടിയ എന്തോ വലിയ വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ കാറ്റിൽ ആ മണം ഒഴുകിയെത്തിയത്! ഏലക്കായ, കറുവപ്പട്ട, ക്രാമ്പ്, നെയ്യ്... കൂടെ നല്ല മാംസം വെന്തുരുകുന്ന സുഗന്ധം! സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അത് കേവലം ഒരു മണമല്ലായിരുന്നു, അതൊരു അമാനുഷികമായ ആസക്തിയുടെ വിളിയായിരുന്നു! ഒറിജിനൽ മലബാർ ദം ബിരിയാണിയുടെ മണം! "ഗീതേ..." സന്ധ്യ അഴികളിൽ പിടിച്ച് അമർത്തി. അവളുടെ കൈവിരലുകളിലെ നഖങ്ങൾ തടിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. "ഇവിടെ... ഈ പൂട്ടിയ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ ആരോ ബിരിയാണി വെയ്ക്കുന്നുണ്ട്! എനിക്ക് വേണം... എനിക്ക് അത് തിന്നണം!" "അതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും?" ഗീത അത്ഭുതപ്പെട്ടു. " ഇതിനുള്ളിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആർക്കാണ് ബിരിയാണി വെയ്ക്കാൻ അനുവാദമുള്ളത്? അത് രോഗികൾക്കല്ല... അവിടുത്തെ സ്റ്റാഫുകൾക്ക് പോലുമല്ല. എങ്കിൽ അത് ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്?" ആ സമയം, അടുത്ത സെല്ലിലിരുന്ന ലൈല ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുമ്പഴികളിൽ തലയിട്ടിടിച്ചു. "വലിയ ചെമ്പ്! വലിയ ചെമ്പ് തുറന്നു! രാത്രിയിലെ അതിഥികൾ വന്നിട്ടുണ്ട്! അവർ മാംസം ആവശ്യപ്പെടുന്നു... കൊഴുപ്പുള്ള മാംസം! ഹ ഹ ഹ!" സന്ധ്യയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി.വെറും മാനസിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രം എന്ന് പുറംലോകത്തെ വിശ്വപ്പിച്ച്, ഈ കാട്ടിനുള്ളിലെ അസൈലത്തിന്റെ മറവിൽ അലിയും ഡോക്ടർ വർഗീസും എന്തോ വലിയ നിയമവിരുദ്ധമായ മാംസക്കച്ചവടമോ അല്ലെങ്കിൽ വൻകിടക്കാർക്കായി രഹസ്യ സൽക്കാരങ്ങളോ നടത്തുന്നുണ്ട്! "നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകണം," സന്ധ്യ പല്ലുകടിച്ചു. "എന്റെ ബിരിയാണി തീറ്റ തടയാൻ ലോകത്ത് ഒരു ശക്തിക്കും സാധ്യമല്ല!" …… ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള മരുന്നുകളുടെ സമയത്ത് അലി എത്തിയപ്പോൾ, ജയൻ തന്റെ പഴയ രാജകീയ ഭ്രാന്ത് പുറത്തെടുത്തു. അവൻ സ്വന്തം പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് ചുവരിലടിച്ച് പൊട്ടിച്ച് സ്വന്തം കൈ മുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. "എന്റെ ചോര! ശത്രുക്കൾ എന്റെ ചോര കുടിക്കുന്നു!" അവൻ അലറിവിളിച്ചു. "എന്താടാ അവിടെ!" അലി ലാത്തിയുമായി ജയന്റെ സെല്ലിന് നേരെ പാഞ്ഞു. വാതിൽ തുറന്ന് അവൻ ജയനെ തല്ലാൻ കൈയോങ്ങി. ആ നിമിഷം ഉരച്ചു മൂർച്ച കൂട്ടിയ പ്ലേറ്റുമായി പതുങ്ങി നിന്ന ഗീത, അലിയുടെ കഴുത്തിന്റെ വശത്തേക്ക് ആഞ്ഞു വെട്ടി. പ്ലേറ്റ് അലിയുടെ തൊണ്ടയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അലി നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ വായയിൽ നിന്ന് ചോര നുരഞ്ഞു വന്നു. സന്ധ്യ ഒരു വിശന്ന പുലിയെപ്പോലെ ചാടിവീണ് അലിയുടെ ലാത്തി പിടിച്ച് അവന്റെ കഴുത്തിന് കുറുകെ വെച്ച് അമർത്തി. "എവിടെ...?" സന്ധ്യ അലിയുടെ ചെവിയിൽ അലറി. "ആ മണം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആ ബിരിയാണി ചെമ്പ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് എവിടെയാണ്?!" അലി ഭയത്തോടെ, ചോര പുരണ്ട കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് താഴത്തെ നിലയിലെ അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവൻ ജീവനുവേണ്ടി കേണു. "നിന്റെ നാവ് കുറച്ച് അധികം സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്," സന്ധ്യ അലിയുടെ കഴുത്ത് ഒരൊറ്റ തിരി തിരിച്ചു. “ കർ ക് ടക്!”ആ വലിയ രാക്ഷസന്റെ ശരീരം തറയിലേക്ക് തളർന്നുവീണു. സന്ധ്യ അലിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മാസ്റ്റർ കീ എടുത്തു. ഗീത അലിയുടെ അരയിലെ ബെൽറ്റിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ കശാപ്പുകത്തി കയ്യിലെടുത്തു. "സന്ധ്യേ...," ഗീത പറഞ്ഞു. "ആ താഴത്തെ നിലയിൽ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നമുക്കറിയില്ല." "എന്ത് തന്നെയായാലും," സന്ധ്യ അലിയുടെ രക്തം പുരണ്ട വിരലുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അവിടെ ബിരിയാണിയുണ്ടെങ്കിൽ, അത് എന്റേതാണ്!" …… അവർ പതുങ്ങി അണ്ടർഗ്രൗണ്ടിലേക്കുള്ള കൽപടവുകൾ ഇറങ്ങി. ഭിത്തികളിൽ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മാത്രം. താഴേക്ക് പോകുന്തോറും അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണുപ്പ് കൂടിവന്നു. പക്ഷെ ആ തണുപ്പിനെ തുളച്ചുകൊണ്ട്, ആവി പറക്കുന്ന നെയ്യുടെയും, മൊരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും, സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും വന്യമായ ഗന്ധം വായുവിൽ പടർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! പടവുകൾ അവസാനിച്ചത് വലിയൊരു ഇരുമ്പ് വാതിലിലായിരുന്നു. വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടന്നിരുന്നു. ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ടാൽ ഏത് സാധാരണക്കാരന്റെയും ബോധം കെട്ടുപോകും! അതൊരു വലിയ കിച്ചണായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു സാധാരണ ഹോസ്പിറ്റൽ കിച്ചണല്ല. തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റീൽ ടേബിളുകൾ, കൂറ്റൻ ബിരിയാണി ചെമ്പുകൾ, മുകളിൽ കത്തിനിൽക്കുന്ന ഹാലൊജൻ ലൈറ്റുകൾ. അവിടെ ഡോക്ടർ വർഗീസും മറ്റ് രണ്ടു അപരിചിതരും ചേർന്ന് വലിയൊരു സൽക്കാരത്തിനായി ബിരിയാണി വിളമ്പാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. ആ ചെമ്പുകളിൽ നിന്ന് ആവി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ബസ്മതി അരിയും, വലിയ ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങളും, വറുത്ത കശുവണ്ടിയും മുന്തിരിയും മുകളിൽ വിതറിയ ദം ബിരിയാണി! "അടിപൊളി..." സന്ധ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. "ഇതാണോ ഈ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലെ യഥാർത്ഥ മരുന്ന്?" ഡോക്ടർ വർഗീസ് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?! അലി എവിടെ?!" "അലി ഇപ്പോൾ മുകളിലെ വാർഡിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുകയാണ്," ഗീത കയ്യിലെ കശാപ്പുകത്തി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. "ഡോക്ടറേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ മാനസികരോഗികളെ ചികിത്സിച്ച് ശരിയാക്കുകയല്ല... അവരുടെ പേരിൽ ഫണ്ട് ഒപ്പിച്ച് അർദ്ധരാത്രിയിൽ വൻകിടക്കാർക്ക് ബിരിയാണി സൽക്കാരം നടത്തുകയാണല്ലേ?" "നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല!" ഡോക്ടർ ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി, ടേബിളിലിരുന്ന ബെല്ലിൽ അമർത്താൻ ആഞ്ഞു. "സെക്യൂരിറ്റി!" പക്ഷെ സന്ധ്യ അതിനേക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. തറയിൽ കിടന്ന വലിയൊരു വുഡൻ കട്ടിംഗ് ബോർഡ് എടുത്ത് അവൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞെറിഞ്ഞു. ഡോക്ടർ നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരാൾ ഇരുമ്പ് റോഡുമായി വന്നെങ്കിലും, ഗീത അവന്റെ വയറ്റിലേക്ക് കശാപ്പുകത്തി ആഞ്ഞു കയറ്റി. ലോഹവും മാംസവും തമ്മിൽ തട്ടുന്ന ഭീകരമായ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. അടുത്ത ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ അവിടെ നടന്നത് ഒരു കൂട്ടക്കൊലപാതകമായിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെയും IED രോഗത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തിൽ സന്ധ്യയും ഗീതയും ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും വെട്ടി ക്കൂട്ടി. ചുവരുകളിലും തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റീൽ ടേബിളുകളിലും ചോര ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. ……. അന്തരീക്ഷം നിശബ്ദമായി. നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്ന ശവങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, ചോര പുരണ്ട കൈകളോടെ സന്ധ്യ ആ കൂറ്റൻ ബിരിയാണി ചെമ്പിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ അതിന്റെ കനത്ത അടപ്പ് സാവധാനം തുറന്നു. “ ഹാ “ ആവി വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ സന്ധ്യ കണ്ണുകളടച്ച് ആ ഗന്ധം ആവഹിച്ചു. "ഇതാണ്... ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രുചി!" അവൾ കയ്യിലെ ചോരപോലും തുടക്കാതെ, ആ ചെമ്പിലേക്ക് കൈയ്യിട്ട് ഒരു വലിയ പിടി ബിരിയാണി വാരിയെടുത്തു. ചോരയുടെ ഉപ്പുരസവും, ബിരിയാണിയുടെ നെയ്മണവും നാവിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ അവൾ തൃപ്തിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു. "ഗീതേ... കഴിക്ക്!" സന്ധ്യ ആർത്തിയോടെ തിന്നാൻ തുടങ്ങി. ഗീതയും അടുത്തൊരു പ്ലേറ്റിലേക്ക് ബിരിയാണി വാരിയിട്ട് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. "സന്ധ്യേ... ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന മസാല... അത് സാധാ കടകളിൽ കിട്ടുന്നതല്ല. ഇതിൽ എന്തോ പ്രത്യേകതയുണ്ട്!" അപ്പോഴാണ് നിലത്ത് ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന ഡോക്ടർ വർഗീസ് പതുക്കെ തലയുയർത്തിയത്. അവൻ ചുമച്ചുകൊണ്ട് ചോര തുപ്പി. "ഭ്രാന്തികൾ..." ഡോക്ടർ അവരെ നോക്കി ഭ്രാന്തമായി ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ എന്താണ് തിന്നുന്നത് എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?" സന്ധ്യ ബിരിയാണി തിന്നുന്നത് നിർത്തി സാവധാനം ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "എന്താടാ പുല്ലേ പറഞ്ഞത്?" "ആ ബിരിയാണിയിലെ ഇറച്ചി..." ഡോക്ടർ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അത്... അത് ആടിന്റെയോ മാടിന്റെയോ അല്ല... ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് മരിക്കുന്ന... അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ കൊല്ലുന്ന രോഗികളുടെ മാംസമാണ്! ഇത് ഞങ്ങൾ മട്ടൻ ബിരിയാണി എന്നും പറഞ്ഞു ബോക്സ്കളിൽ ഒരു പൊതിക്ക് 150 രൂപക്ക് വിൽക്കും..." കേട്ടതും ഗീതയുടെ കൈയ്യിലെ പ്ലേറ്റ് തറയിൽ വീണു പൊട്ടി. അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം അറപ്പ് തോന്നി തോന്നിയെങ്കിലും ബിരിയാണിയുടെ ടേസ്റ്റ് അവളെ വീണ്ടും പ്രലോഭിപ്പിരുന്നു പക്ഷെ, സന്ധ്യ മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവൾ വിരലുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച ആ മസാലയും മാംസക്കഷ്ണവും ഒന്നുകൂടി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ അറപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... പകരം ഒരു വന്യമായ, അതിമാനുഷികമായ സന്തോഷമായിരുന്നു! അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ഡോക്ടറുടെ കവിളിൽ തട്ടി. "ഡോക്ടറേ..." സന്ധ്യ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു. "മനുഷ്യന്റെ ഇറച്ചിയാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും... ഇതിന് നല്ല രുചിയുണ്ട്! മസാല പാകത്തിന് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്!" ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വികസിച്ചു. സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ അസുരരൂപം പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അവൾ കയ്യിലെ കത്തി എടുത്ത് ഡോക്ടറുടെ തൊണ്ടയിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. അതിനു ശേഷം ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി .......... ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം... ഭ്രാന്താശുപത്രിക്ക് പുറത്ത് നീലയും ചുവപ്പും ലൈറ്റുകൾ മിന്നിച്ചു കൊണ്ട് ഇൻസ്പെക്ടർ നിസാറിന്റെ വണ്ടി വന്നു നിന്നു. കൂടെ വൻ പോലീസ് പടയുമുണ്ടായിരുന്നു. അലിയുടെ ഫോണിൽ നിന്നും കാൾ വരികയും തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോൾ എടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ സംശയം തോന്നി വന്നതായിരുന്നു അവർ.അലിയുടെ ഡെഡ് ബോഡി കണ്ടപ്പോൾ നിസാർ ഞെട്ടി “ ഇത്‌ അവർ തന്നെ അവരെവിടെ” അണ്ടർഗ്രൗണ്ടിലെ രഹസ്യ അറയിലേക്ക് തോക്കുമായി ഇരച്ചുകയറിയ പോലീസുകാർ കണ്ട കാഴ്ച അവരുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് കോരിയിട്ടു. ചോരക്കടലായി മാറിയ ആ മുറിയിൽ, മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ ഇരുന്ന് സന്ധ്യയും ഗീതയും ആ കൂറ്റൻ ചെമ്പിലെ ബിരിയാണി മുഴുവൻ തിന്നു തീർക്കുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ മുഖത്തും സാരിയിലും ചോരയും മസാലയും കലർന്നു പറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. "സന്ധ്യേ... ഗീതേ..." നിസാറിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. കയ്യിലെ തോക്ക് വിറച്ചു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ മനുഷ്യന്മാരാണോ അതോ രാക്ഷസികളോ?!" സന്ധ്യ പതുക്കെ വിരലുകൾ നക്കി തുടച്ചു. എന്നിട്ട് സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു. "ഇൻസ്പെക്ടർ സാറേ..." അവൾ പ്രസന്നമായി ചിരിച്ചു. "കഴിഞ്ഞ തവണ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ജയിലിൽ ബിരിയാണിക്ക് ക്ഷാമമുണ്ടാകില്ലെന്ന്? പക്ഷെ നിങ്ങൾ തന്നത് ചവറായിരുന്നു! പിന്നെ ഇവിടെ ഈ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കിയവർ ചെയ്തതിനേക്കാൾ വലിയ തെറ്റാണോ ഇത് കഴിക്കുന്നത്." " ഒന്ന് പെട്ടന്ന് കൊണ്ടുപോടോ ഇവറ്റകളെ!" നിസാർ അലറി. പോലീസുകാർ ഭയത്തോടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഇരുവർക്കും വിലങ്ങുവെച്ചു. പക്ഷേ, സന്ധ്യയുടെയും ഗീതയുടെയും മുഖത്ത് തെല്ലും ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിലങ്ങുകളുമായി പോലീസ് വണ്ടിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, സന്ധ്യ കാട്ടിലെ തണുത്ത കാറ്റിലേക്ക് നോക്കി ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. "ഗീതേ..." സന്ധ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എന്താ സന്ധ്യേ?" "അടുത്ത തവണ അവർ നമ്മളെ തൂക്കിക്കൊല്ലാൻ വിധിച്ചാൽ... തൂക്കിലേറ്റുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ചോദിക്കുന്ന അവസാനത്തെ ആഗ്രഹമായി നമ്മൾ എന്താണ് ചോദിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയാമോ?" ഗീത ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "പറയണോ സന്ധ്യേ... നല്ല ഒന്നാന്തരം മലബാർ ദം ബിരിയാണി!" അവരുടെ ആ വന്യമായ ചിരി ആ ഇരുണ്ട കാടിനെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിനിന്നു. പോലീസ് വണ്ടി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ....... End #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ

📚 ഉറക്കപ്പിശാച് ✍️sp.sarath_ യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്ന് അകലെയെന്ന് തോന്നുന്ന സംഭവങ്ങളെ പോലും വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വായനക്കാരനെ ആ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ ശരത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന നാരായണൻവാപ്പൻ പറയുന്ന കഥകളിലൂടെയും അനുഭവങ്ങളിലൂടെയുമാണ് നോവൽ വികസിക്കുന്നത്. കഥയ്ക്കുള്ളിലെ കഥകളിലൂടെ ഓരോ അനുഭവവും പുതിയൊരു ദുരൂഹതയിലേക്ക് വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു. അഴിച്ചെടുക്കുംതോറും കൂടുതൽ മുറുകുന്ന ഒരു കുരുക്കുപോലെ, വാപ്പൻ്റെ ഓരോ കഥയും ആകാംക്ഷയുടെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തുന്നു. വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള സംഭവങ്ങളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും പോലും അത്രമേൽ സ്വാഭാവികമായും വിശ്വാസ്യമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ശരത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. വളരെ ലളിതമായ ഭാഷയാണെങ്കിലും, കഥയുടെ ഇഴയടുപ്പം വായനക്കാരനെ ആദ്യാവസാനം വരെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നു. വാപ്പന്റെ കഥകൾ അവസാനിക്കുമ്പോഴും, ആ കഥകളുടെ സ്വാധീനം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ തുടരുന്നു. ചില പുസ്‌തകങ്ങൾ നമ്മളെ ചിന്തിപ്പിക്കും, ചിലത് ഭയപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ 'ഉറക്കപ്പിശാച്' നമ്മളെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന, വ്യത്യസ്ത‌മായൊരു വായനാനുഭവം സമ്മാനിക്കുന്ന പുസ്ത‌കമാണ്. #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📚മലയാളം #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😍 Have a Good Day

#📔 കഥ #🍿എന്റർടൈൻമെന്റ് എക്സ്പ്രസ് #📚 General knowledge & Facts #📚 General knowledge & Facts #🛕Interesting facts #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ കരിങ്കുപ്പി ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. നിലമ്പൂർ ഉൾക്കാട്ടിലെ വൻമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മരച്ചില്ലകളെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന കട്ടിമഞ്ഞിലൂടെ ചാലിയാറിന്റെ പോഷകനദിയായ ചെറുപുഴ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. ഗ്രാമത്തിലുള്ളവർ വെള്ളത്തിലാശാൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന സജിത്ത്, ആരും പോകാത്ത കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി. വെള്ളത്തിലാശാൻ എന്ന പേര് വെറുതെ വന്നതല്ല; ഏതു സമയത്തും അൽപം സേവ വേണമെന്ന നിർബന്ധവും, കുടിച്ചുകിറി പാതിബോധത്തിൽ തെങ്ങിൻചുവട്ടിലോ ചാലിയാറിന്റെ കയത്തിലോ വീണാൽ പോലും ചത്തുപോകാതെ നീന്തിക്കയറാനുള്ള അസാധ്യ തൊലിക്കട്ടിയും കൊണ്ടാണ് സജിത്തിന് ആ പേര് വീണത്. അഞ്ചുതവണ പാമ്പുകടിയേറ്റിട്ടും പാമ്പ് ചത്തതല്ലാതെ സജിത്തിന് ഒരു ചുക്കും പറ്റിയില്ല എന്നത് നാട്ടിലെ എട്ടാമത്തെ അത്ഭുതമാണ്. കാട്ടിലെ പഴങ്ങളും അപൂർവ്വ ഔഷധസസ്യങ്ങളും ശേഖരിക്കാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉൾക്കാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത് സജിത്തിന്റെ പതിവാണ്. എന്നാൽ അന്ന് ആതിരപ്പൊക്കം മലനിരകളുടെ താഴ്‍വരയിലെ ഒരു പഴയ ഗുഹയ്ക്കടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ചീഞ്ഞ അഴുക്കിന്റെ മണം പടർന്നു. വഴിയിലുടനീളം ഉണങ്ങിയ കറുത്ത രക്തത്തുള്ളികൾ വീണു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂറ്റൻ ഈട്ടിമരത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ, ചളിയിൽ പകുതിയോളം പൂണ്ടുപോയ നിലയിൽ ഒരു പുരാതനമായ ഇരുണ്ട പച്ചച്ചില്ലു കുപ്പി. അതിന് തൊട്ടടുത്ത് മണ്ണിൽ ജീർണ്ണിച്ച്, സ്വന്തം കാൽവിരൽ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ബലമായി തിരുകിയ നിലയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ തലയോട്ടിയും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു! "അളിയാ, നീ ഇതിൽ നിന്നും അടിച്ച് ഫിറ്റായി ഓവർ ഫ്ലെക്സിബിലറ്റിയോടെ സ്വന്തം കാൽവിരൽ തിന്നു വീണു ചത്തതാണല്ലേ? നിന്റെ ഭാഗ്യം, ബാക്കി ബാക്കിവെച്ച് തന്നല്ലോ! ഫ്രീയായിട്ട് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ടാവും നിനക്ക് ഈ ആർത്തി!" തലയോട്ടി കണ്ടിട്ടും ലഹരിഭ്രാന്തിൽ സജിത്ത് പറഞ്ഞു സജിത്ത് ആ കുപ്പി മാന്തിയെടുത്തു. നല്ല ഭാരമുള്ള കട്ടികൂടിയ പച്ചച്ചില്ല്. അതിൽ അപൂർവ്വമായ കൊത്തുപണികൾ. വായഭാഗം ഒരു തരം കറുത്ത മെഴുക് കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായും സീൽ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കുപ്പിയുടെ അടിയിൽ കറുത്ത മഷികൊണ്ട് കൊത്തിവെച്ച പോർച്ചുഗീസ് വാളുകളുടെ പടവും, അറബിക് ഭാഷയിലെ മന്ത്രങ്ങളും, ചില വിചിത്രമായ അക്ഷരങ്ങളും കാണാമായിരുന്നു. സജിത്ത് അത് കാതോട് ചേർത്ത് കുലുക്കി നോക്കിയപ്പോൾ അകത്തുനിന്ന് ദ്രാവകം തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന ശബ്ദമല്ല കേട്ടത്; പകരം, ആ കുപ്പിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ആരോ പല്ലിറുമുന്നതുപോലെയും, "അടുത്ത ആൾ വന്നോ ..." എന്ന് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ കുശുകുശുക്കുന്നതുപോലെയുമുള്ള ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ കാതുകളിൽ അടിച്ചുകയറി! "ഇത്രയും പഴയ ഒരു കുപ്പി കാട്ടിനുള്ളിൽ... ഇത് വല്ല പുരാതന വിദേശ മദ്യവും ആയിരിക്കും! ബാക്കിയുള്ളവർ വെള്ളമടിക്കുന്നത് പൈസ കൊടുത്താണ്, എനിക്ക് കാട് തന്നെ ഫ്രീയായി സിൻഡിക്കേറ്റ് വെച്ചു തരുന്നു!" സജിത്ത് തലയോട്ടിക്ക് ഒരു ഫ്ലയിംഗ് കിസ്സും കൊടുത്ത്, കുപ്പിയും എടുത്ത് തന്റെ ചാക്കുസഞ്ചിയിലിട്ട് നേരെ ഊരിലേക്ക് മടങ്ങി. സജിത്ത് കാടിറങ്ങുമ്പോൾ, മരങ്ങൾക്ക് മുകളിലെ വാച്ച് ടവറിൽ നിന്ന് ഫോറസ്റ്റർ നിസാറും വാച്ചർ വിബിനും ബൈനോക്കുലറിലൂടെ അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സാറേ, വെള്ളത്തിലാശാൻ ആതിരപ്പൊക്കം ഗുഹയിൽ നിന്ന് എന്തോ സഞ്ചിയിലാക്കി ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്. ആ ഭാഗത്ത് പഴയ ഫോറസ്റ്റ് അലേർട്ട് ഉള്ളതല്ലേ?" വിബിൻ ചോദിച്ചു. "അതെ വിബിനേ, അവൻ ആ പഴയ റെഡ് സോണിലാണ് പോയത്. എന്തെങ്കിലും കുരുത്തക്കേട് ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അവൻ രാത്രി എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നതെന്ന് നിരീക്ഷിക്ക്, ആ ട്രാക്കർ റൂട്ടിൽ നമ്മളും ഉണ്ടാകണം," നിസാർ ഫോറസ്റ്റ് വയർലെസ്സ് സെറ്റിൽ സന്ദേശം നൽകി. “ അവന്റെ കൈയിൽ ആ കരിങ്കുപ്പി ആണ് എങ്കിൽ അവന്റെ കാര്യം തീർന്നു “ നിസാർ പിറുപിറുത്തു ……… വൈകുന്നേരത്തോടെ സജിത്ത് നാട്ടിൻപുറത്തെ പഴയ വായിൽനോക്കി കവലയിലെത്തി. അവിടെ അവന്റെ സ്ഥിരം കുടിയൻ കൂട്ടുകാരായ വേണുവും ആദർശും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വേണു ഒരു ഡിറ്റക്റ്റീവ് ബുദ്ധിജീവിയാണ്. ആദർശ് ഒരു എൻജിനീയറിംഗ് ഡ്രോപ്പൗട്ടാണ് വല്ലവന്റെയും വൈഫൈ ഹാക്ക് ചെയ്ത് നീലച്ചിത്രം കാണലും കുടിയുമാണ് തൊഴിൽ. "ഡാ വേണു, ആദർശേ... ഇങ്ങോട്ട് വാ," സജിത്ത് ചുറ്റും നോക്കി തന്റെ ചാക്കുസഞ്ചി തുറന്ന് ആ പച്ചക്കുപ്പി പുറത്തെടുത്തു. വേണു കുപ്പി കൈയിലെടുത്ത് കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. "ഇത് സാധാരണ സാധനമല്ല സജിത്തേ... പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ കാലത്തെ വല്ല ചരക്കുകപ്പലിൽ നിന്നും കൊണ്ടുപോയ അപൂർവ്വ മദ്യമായിരിക്കും! ഇതിന്റെ പുറത്തുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ കണ്ടില്ലേ?" "ഇതിൽ വിഷം വല്ലതും കാണുമോ ആശാനേ? ചത്തുപോകുമോ?" ആദർശ് ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ചത്താൽ ഒരു ഫ്ലെക്സ് ബോർഡ് വെക്കും, നമ്മളൊക്കെ വരും, അത്രതന്നെ!" വേണു ചിരിച്ചു. സജിത്ത് കുപ്പിയുടെ അടപ്പ് പൊളിക്കാൻ കത്തി എടുത്തു. അതിനിടയിലാണ് പ്രദേശത്തെ പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പറായ സന്ധ്യയും, ഗ്രാമത്തിലെ റിട്ടയേർഡ് ഹെഡ്മിസ്ട്രസ് ഗീത ടീച്ചറും ആ വഴിയേ വന്നത്. സന്ധ്യ മെമ്പർ സംശയത്തോടെ അടുത്ത് വന്നു. "എന്താ സജിത്തേ ഇവിടെ ഒരു കൂടിച്ചേരൽ? വീണ്ടും വല്ല ചാരായവും ഒപ്പിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതാണോ? പഞ്ചായത്തിൽ നിന്ന് ലിവർ രോഗികൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന പെൻഷൻ അപേക്ഷ ഫോം കയ്യിലുണ്ട്, തരണോ?" “ ഒന്ന് പോ മെമ്പറെ “ സജിത്ത് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഗീത ടീച്ചറുടെ പന്ത് പോലത്തെ കണ്ണുകൾ ആ ചില്ലുകുപ്പിയിൽ ഉടക്കി. ഗീത ടീച്ചർ കുപ്പി പിടിച്ച് വാങ്ങി അത്ഭുതത്തോടെയും അറപ്പോടെയും നോക്കി. പെട്ടെന്ന് ടീച്ചറുടെ മുഖത്തെ രക്ത ഓട്ടം നിലച്ചതുപോലെയായി. "ഇത്... ഇത് ആ പഴയ നിലമ്പൂർ കോവിലകത്തെ രേഖകളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള കരിങ്കുപ്പി ആണ്!" ഗീത ടീച്ചറുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "എന്ത് കരിങ്കുപ്പിയോ? കുടിച്ചവർക്ക് ഹാങ്ഓവർ കൂടുമോ ടീച്ചറേ?" വേണു കളിയാക്കി. "തമാശ കളിക്കല്ലേ വേണു," ഗീത ടീച്ചർ ഗൗരവത്തിലായി. "പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പൊന്നാനി തുറമുഖം വഴി കാർപെന്റർ വീഥികളിലൂടെയും ചാലിയാർ സുഗന്ധവ്യഞ്ജന പാതയിലൂടെയും വന്ന പോർച്ചുഗീസ് കച്ചവട കപ്പലിൽ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം. അറബിക്കടലിൽ വെച്ച് വടക്കൻ കൊള്ളക്കാരിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ യെമനി മാന്ത്രികർ എഴുതിയ അറബിക് തന്ത്രമന്ത്രങ്ങൾ ചേർത്ത കട്ടിമദ്യം അവർ കപ്പലിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ചാലിയാർ വഴിയുള്ള ഈ പുരാതന വ്യാപാരപാതയിൽ വെച്ച് കോവിലകത്തെ കവർന്ന നിലമ്പൂരിലെ മാന്ത്രികർ ഇത് പിടിച്ചെടുത്തു! പോർച്ചുഗീസ് മദ്യവും, യെമനി അറബിക് മന്ത്രവും, കാട്ടിലെ മാരക വിഷച്ചെടികളും ചേർത്ത് ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അവർ ആതിരപ്പൊക്കം കാട്ടിൽ വെച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ശാപവസ്തുവാണിത്! ഈ മൂന്ന് ശക്തികൾ ഒന്നിച്ച ചേർന്ന കറുത്ത വിപ്ലവം... അതാണ് ഈ കരിങ്കുപ്പി!" "എന്റെ ടീച്ചറേ, നിങ്ങളീ സ്കൂളിൽ പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കുന്ന കഥ ഇവിടെ ഇറക്കല്ലേ," സജിത്ത് കുപ്പി തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി. "എന്റെ കരളും കുടലും കേടാക്കാൻ ബെവ്കോയിലെ ബ്രാൻഡികൾക്കും ബാറ്ററി ഇട്ട വാറ്റിനോ പറ്റിയിട്ടില്ല, പിന്നെയാണോ ഈ പച്ചച്ചില്ല്!" "എന്നാൽ കുടിച്ച് ചാക്!" ടീച്ചർ ശപിച്ചുകൊണ്ട് സന്ധ്യയെയും കൂട്ടി നടന്നു നീങ്ങി. ……… രാത്രി ഒമ്പതു മണിയോടെ സജിത്തും വേണുവും ആദർശും സജിത്തിന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള, ചാലിയാറിന്റെ നടുവിലുള്ള ആളൊഴിഞ്ഞ തുരുത്തിലേക്ക് തോണിയിൽ പോയി. നിലാവുപോലുമില്ലാത്ത കറുത്ത രാത്രി. സജിത്തിന്റെ സഞ്ചിക്കുള്ളിലെ കാട്ടുച്ചെടിയുടെ തുമ്പിൽ നിസാർ മുൻപേ വെച്ചു കൊടുത്ത ചെറിയ ജി.പി.എസ് ട്രാക്കർ സിഗ്നൽ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാടിന്റെ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് നിസാറും വിബിനും തോണിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി അവരുടെ പുറകെ തുരുത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. സജിത്ത് കുപ്പിയുടെ അടപ്പ് തുറക്കാൻ പേനക്കത്തി എടുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് ആ അന്തരീക്ഷം അസ്വാഭാവികമായി മാറിയത്! അതുവരെ കാട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ചീവീടുകളുടെയും തവളകളുടെയും ശബ്ദം ഒറ്റനിമിഷം കൊണ്ട് നിലച്ചു. കാട് ഒന്നടങ്കം ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് വീണു. തുരുത്തിലെ മരച്ചില്ലകളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് കാട്ടുപക്ഷികൾ ഭയന്നലറി ഒരുമിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു! ചാലിയാറിലെ വെള്ളത്തിൽ ചെറിയ കുമിളകൾ പൊന്തിവന്നു. " പെട്ടെന്ന് കാടൊക്കെ ഇങ്ങനെ ശാന്തമായത് എന്താ?" ആദർശ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചുറ്റും നോക്കി. "നിന്റെ വായടഞ്ഞിരുന്നാൽ കാട് ഇനിയും ശാന്തമാകും," സജിത്ത് പേനക്കത്തി കൊണ്ട് കുപ്പിയുടെ കട്ടിയുള്ള കറുത്ത മെഴുക് ചിരണ്ടി മാറ്റി. മെഴുക് മാറിയതും, ആ കുപ്പിയുടെ അടപ്പ് 'പോപ്പ്' എന്ന ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ തെറിച്ചുപോയി! ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അതിവിശിഷ്ടമായ, എന്നാൽ ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും കറുപ്പിന്റെയും മിശ്രിതമായ ഒരു വിചിത്ര ദുർഗന്ധം പരന്നു! തിളങ്ങുന്ന രക്തചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ആ ദ്രാവകം സജിത്ത് ഒരു പഴയ ഗ്ലാസിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. "ഡാ സജിത്തേ... ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് ആലോചിക്കുമ്പോ എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു," ആദർശ് വിറച്ചു. "മിണ്ടാതിരിയെടാ! വെള്ളത്തിലാശാൻ കുടിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര് കുടിക്കും?" സജിത്ത് ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ ആ ചുവന്ന ദ്രാവകം നിറച്ച ഗ്ലാസ് എടുത്ത് ഒറ്റവലിക്ക് അണ്ണാക്കിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി! അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ.സജിത്തിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത, നരകത്തിൽ നിന്നുള്ള അസുരന്റെ അലർച്ച ഉയർന്നു! അവൻ സ്വന്തം കഴുത്തിന് പിടിച്ച് നിലത്തു കിടന്നു പിടഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ വെളുത്ത ഭാഗം മുഴുവൻ കറുത്തു ഇരുണ്ടു. വായയിൽ നിന്ന് ചീഞ്ഞ ചോരപ്പത പുറത്തേക്ക് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. സജിത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ശാപമദ്യം പ്രവൃത്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ പച്ചനിറത്തിൽ വീർത്തു വന്നു. അവൻ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് മുന്നിലുള്ള ആദർശിനെ നോക്കി നാക്കുവെച്ച് ചുണ്ടുകൾ നക്കി! "അയ്യോ! ഇവന് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു! ഇവൻ എന്നെ തിന്നാൻ വരുന്നേ!" ആദർശ് നിലവിളിച്ചു ഓടി അപ്പോൾ സജിത്ത് ചോരയൊലിക്കുന്ന വായുമായി വേണുവിന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. അവൻ വേണുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ആഞ്ഞു കടിച്ചു! വേണുവിന്റെ നിലവിളി കാടിനെ നടുക്കി. "എടാ സജിത്തേ, ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ എന്നും കുടിക്കാൻ ഇരുന്ന വേണുവാടാ! എന്നെ കടിക്കല്ലേടാ പന്നീ!" പെട്ടെന്നാണ് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് തോക്കിന്റെ വെടിശബ്ദം കേട്ടത്! ജി.പി.എസ് ട്രാക്കർ പിന്തുടർന്നു വന്ന നിസാറും വിബിനും ടോർച്ചുമായി തുരുത്തിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി! "സാറേ! സജിത്ത് ആ ചാത്തൻ സാധനം കുടിച്ചു! ഇവൻ നമ്മളെയൊക്കെ കടിച്ചുകീറാൻ വരുന്നു!" ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. സജിത്ത് സ്വന്തം വിരൽ ആർത്തിയോടെ കടിക്കാൻ തുടങ്ങി നിസാർ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കൈയിലുള്ള വലിയ മരത്തടിയെടുത്ത് സജിത്തിന്റെ തലയ്ക്ക് ആഞ്ഞു ഒരു തലമണ്ട അടി കൊടുത്തു! സജിത്ത് ഒരു തെങ്ങിൻതടി പോലെ ബോധരഹിതനായി നിലത്തു വീണു. സജിത്ത് നിലത്തു വീണതും വിബിൻ ഓടിവന്ന് തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഭീമൻ പമ്പർ സിറിഞ്ച് എടുത്ത് സജിത്തിന്റെ വായിലേക്ക് തള്ളിപ്പറ്റിച്ച് ഉപ്പുവെള്ളവും വിനാഗിരിയും കലർത്തിയ മിശ്രിതം ഉള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകൊടുത്തു. സജിത്ത് ബോധമില്ലാതെ തന്നെ വയറ്റിലുള്ള വിഷവും ചാരായവും മുഴുവൻ ചർദ്ദിച്ച് തുപ്പി. "തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് വിഷം തലച്ചോറിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി കയറിയിട്ടില്ല! കുറച്ചു വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇവൻ വേണുവിന്റെ തോൾ മുഴുവൻ തിന്നുതീർത്തേനേ!" നിസാർ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "സാറേ... ഇവന്റെ പല്ല് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി!" വേണു കരഞ്ഞു. "പേടിക്കണ്ട, തൊലി പൊട്ടിയിട്ടില്ല, നിന്റെ ഷർട്ടിനു കട്ടി ഉള്ളതുകൊണ്ട് രക്ഷപെട്ടു!" നിസാർ താഴെ കിടക്കുന്ന കരിങ്കുപ്പി ഒരു സ്റ്റീൽ പെട്ടിയിലാക്കി തടിയോടെ ലോക്ക് ചെയ്തു. "നിസാർ സാറേ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കറക്റ്റ് ടൈമിൽ ഇവിടെയെത്തി?" ആദർശ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "രാവിലെ സജിത്ത് ആതിരപ്പൊക്കം കാട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോഴേ വിബിൻ അവനെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സജിത്ത് ചാക്കിലാക്കി കൊണ്ടുവന്ന സാധനം അപകടമാണെന്ന് മനസ്സിലായതുകൊണ്ട് അവന്റെ ചാക്കിൽ വിബിൻ ട്രാക്കർ ഇട്ടു വെച്ചിരുന്നു. ഇവൻ ഈ കുപ്പി കുടിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു! ആളുകളെ സോമ്പി ആക്കുന്ന വിഷം ആണിത്. കൂടാതെ മറ്റെന്തോ ദുരൂഹത കൂടിയുണ്ട് ഇതിൽ" നിസാർ പറഞ്ഞു. അരമണിക്കൂറിന് ശേഷം സജിത്ത് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. തലയിൽ ഒരു വലിയ വീക്കം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ സ്വന്തം കൈകാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. വിബിൻ കൊടുത്ത വിനാഗിരി ലായനി കൊണ്ട് ചർദ്ദിച്ച് വായ ആകെ വൃത്തികേടായിരുന്നെങ്കിലും വിരലുകളൊക്കെ കൃത്യമായി അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. "എന്റെ വിരലൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ സാറേ? ഞാൻ ഒന്നും തിന്നില്ലല്ലോ?" സജിത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "നീ തിന്നാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു! നിന്റെ തലമണ്ടയ്ക്ക് ഞാൻ അടിച്ചതുകൊണ്ടാ നിന്റെ പല്ല് കേടില്ലാതെ നിന്റെ വായിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നത്!" നിസാർ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു "വിരൽ പോയില്ലെങ്കിലും നിന്റെ തലച്ചോറിലെ ചില കമ്പികൾ ലൂസായിട്ടുണ്ട്! അതുകൊണ്ട് ഇനി ആരെങ്കിലും ഫ്രീയായി കുപ്പി തന്നാൽ കുടിക്കാൻ തോന്നില്ല!" "ഇവന് ഒരു പട്ടിക്ക് കൊടുക്കുന്ന പ്രതിരോധ കുത്തിവെപ്പ് കൂടെ കൊടുക്ക് സാറേ! ഇവന്റെ കടിയേറ്റ എനിക്ക് പേ വിഷബാധ വരുമോ എന്ന് പേടിയാകുന്നു!" വേണു തോളിലെ മുറിവിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു, നിസാർ ആ മരപ്പെട്ടിയുമായി ജീപ്പിലേക്ക് നടന്നു. സജിത്ത് തലയിലെ വലിയ വീക്കത്തിൽ തൊട്ടുതടവി വിലാപത്തോടെ ഇരുന്നു. എന്നാൽ, ഫോറസ്റ്റ് ജീപ്പിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ വെച്ച ആ കട്ടിയുള്ള സ്റ്റീൽ ബോക്സിനുള്ളിൽ നിന്ന്... ഇരുമ്പുചുവരുകളിൽ എന്തോ പോറുന്നതുപോലെ ഒരു ശബ്ദവും, അതിനുപിന്നാലെ ഇരുളിൽ നിന്നുള്ള മന്ദമായ കുശുകുശുപ്പും ഉയർന്നു. "പൂട്ടുകൾ... ഒരിക്കലും വിശപ്പിനെ തടയില്ല..." ……… End

യക്ഷിക്കാവ് വളവിലെ യക്ഷി (135) ഡിററക്ടീവ് ബാററൺബോസും അസിസ്റ്റൻ്റ് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും അർദ്ധരാത്രി പതിനൊന്ന് മണിയോടെ ഗോൾഡൻ വാലിയിലെത്തി. ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് ആദ്യമായാണ് ഗോൾഡൻ വാലിയിലെത്തുന്നത്... തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട ഹോട്ടലിൽ ചൂട് ചായ കുടിക്കാൻ കയറി. "മധുരം കൂട്ടി ഒരു സ്ട്രോങ്ങും, ഒരു സ്ട്രോങ്ങ് വിത്തൗട്ടും..." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാൽ പറഞ്ഞു. ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ഡിറ്റക്ടീവ് ബാറ്റൺ ബോസ് ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് എന്ന രീതിയിൽ ആ കടക്കാരനോട് പലതും ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കി. സുമിതയുടെ കൊലപാതകത്തെപ്പററിയായി അജ്ഞാതനെപ്പോലെ കൂടുതൽ അന്വേഷണം... "നിങ്ങൾ ഈ വിവേകിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ" എന്നും കൂടി അങ്ങ് ചോദിച്ചു... ആയിരക്കണക്കിന് കാറുകൾ വന്ന് പോകുന്നിടത്ത് ആരാണെന്ന് എങ്ങനെ അറിയാൻ? എന്നായി കടക്കാരൻ. ചായ കുടി കഴിഞ്ഞ് ഗോൾഡൻ വാലിയിൽ നിന്നും maximum വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ച ശേഷം ഹെയർപിൻ വളവുകൾ ഓരോന്നായി വളഞ്ഞു കയറി... കൂരിരുട്ടിൽ ഒന്നും കാണാനാകാതെ ഡിറ്റക്ടീവ് ബാറ്റൺ ബോസ് പറഞ്ഞു: "എത്രയോ നാളായി ടൂർ വരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന സ്റ്റേഷനാണിത്...അല്ല...എല്ലാററിനും അതിൻ്റേതായ സമയമുണ്ട്..." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാൽ ഒന്നും പറയാതെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു. ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് ഫോൺ വിളിച്ച് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥിനെ എത്രയും വേഗം സ്പോട്ടിൽ എത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ചുറ്റും അന്ധകാരവും, കൂരിരുട്ടും...ഐസ് പോലത്തെ തണുത്തുറഞ്ഞ മഞ്ഞ് കാററ് വാഹനത്തിനുളളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ചുറ്റും വന്യമൃഗങ്ങൾ 🐅 അലറുന്നതിൻ്റേയും, മുരളുന്നതിൻ്റേയും ശബ്ദം കാതിൽ വന്നലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...മൂങ്ങൾ കൂളുന്ന ശബ്ദം ഭയപ്പെടുത്തി... കുറുക്കന്മാരും, കുറുനരികളും ഓലിയുന്ന ശബ്ദം... നിശബ്ദതയെ ഖണ്ഡിച്ചു കൊണ്ട് ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് പറഞ്ഞു: "അല്ല...ഈ വിവേക് വിശ്വം ടൂറിസ്റ്റ് ബസിൽ കയറി എങ്ങോട്ടായിരിക്കും പോയത്? ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ... ഇതിൽ തന്നെ എന്തോ നിഗൂഢതയില്ലേ?" "തീർച്ചയായും..." "എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ നേരം ഒന്ന് വെളുക്കണം...അതെ ...നേരം ഒന്ന് വെളുത്തോട്ടെ...വെളളത്തിന് വെളളവും പാലിന് പാലുമാകും..." വാഹനം പതിനെട്ടാം #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🍲 ഇന്നത്തെ രുചി #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ വളവിനോടടുത്തതും ഒരു യുവതി റോഡരികിൽ എന്നും കൈ കാണിക്കുന്നു... (തുടരും)

Part 3 പിറ്റേദിവസം അന്വേഷണ സംഘം അശ്വതിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെയുള്ളവരിൽ നിന്ന് അവർ ഞെട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യം കൂടി മനസ്സിലാക്കി—അശ്വതിക്ക് ആതിര എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഇരട്ട സഹോദരി ഉണ്ടായിരുന്നു! അശ്വതി കാണാതാകുന്നതിന് തൊട്ടുതലേദിവസം ആതിര അവളെ ഹോസ്റ്റലിൽ കാണാൻ വന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സന്ദർശനത്തിന് ശേഷം ആതിരയും തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നില്ല. ആതിരയെ കാണാനില്ലെന്ന് കാണിച്ച് കുടുംബം പൊലീസിൽ പരാതി നൽകിയിരുന്നെങ്കിലും, അവളെ ഇതുവരെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അന്വേഷണം വഴിമുട്ടിയപ്പോൾ, അർജുനും ആദീപും അനഘ ആദ്യം വളർന്ന അനാഥാലയത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെയുള്ളവരും ആര്യയെപ്പോലെ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു—അനഘ ഒരിക്കലും ഒളിച്ചോടിപ്പോകില്ലെന്നും, അവൾക്ക് എന്തോ അപകടം പറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്നും. തുടർന്ന്, ഹോസ്റ്റലിന്റെ മൂന്നാം നില വീണ്ടും വിശദമായി പരിശോധിക്കാൻ പോലീസ് തീരുമാനിച്ചു. മുമ്പ് തുറക്കാതിരുന്ന ആ അവസാനത്തെ സ്റ്റോർ റൂമും ഇത്തവണ അവർ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. തുടർന്ന് അവർ ഹോസ്റ്റലിന്റെ പിൻവശത്തുള്ള കാടുപിടിച്ച ഭാഗം നിരീക്ഷിച്ചു. അവിടെ പുല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ വഴി പോലെ കിടക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു; അത് കൃത്യമായി ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ പിന്നിലെ ആ ചെറിയ സ്റ്റോർ റൂമിന്റെ തുരുമ്പിച്ച വാതിലിലാണ്! ആ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തു കയറിയ പോലീസ് ഞെട്ടിപ്പോയി. ഒരുവശത്ത് എന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു, അതിലും ഉപരിയായി ആ ചുമരിൽ പതിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു വലിയ ഫ്രെയിം അവരുടെ രക്തം മരവിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു—അതൊരു Baphomet-ന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു, അതിന് തൊട്ടു മുകളിലായി വലിയ കൊമ്പുകളുള്ള ഒരു ആടിന്റെ തലയും! അതിനുപുറമേ ആ മുറിയിൽ പലതരം സാത്താനിക് സിംബലുകളും (Satanic symbols) ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഫ്രെയിമിന് അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന തലതിരിച്ചുവെച്ച ഒരു കുരിശിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ആ ഫ്രെയിം സ്ലൈഡിംഗ് ഡോർ പോലെ നീങ്ങി! അതിനുള്ളിൽ ഇരുണ്ട ഒരു വഴി കണ്ടപ്പോൾ പോലീസ് ടോർച്ച് അടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നു. മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും വല്ലാത്തൊരു ദുർഗന്ധം കൂടിവന്നു. കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ ചുവന്ന വെളിച്ചവും, ഇരുവശത്തുമായി ചോറ്റുവിളക്കുകളും, അതിനു താഴെയായി നായ, പൂച്ച, പശു, പോത്ത്, ആട് എന്നിവയുടെ ജീവനറ്റ തലകളും (യഥാർത്ഥമാണെന്ന് തോന്നുംവിധം) അവർ കണ്ടു. അതിനിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുന്ന ശബ്ദവും അവർക്ക് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി! Part 4 ആ ഇരുണ്ട ഭൂഗർഭ അറയിലെ നൈസർഗിക ഭീകരതയിൽ അർജുനും ആദിലും ഒരേ നിമിഷം നിശ്ചലരായിപ്പോയി. അവിടെ കറുപ്പും ചുവപ്പും നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മുന്നിലായി ഒരു വലിയ പെന്റഗ്രാം (Pentagram) സാത്താനിക് ചിഹ്നത്തിനുള്ളിൽ കൈകാലുകൾ ബന്ധിതയായി ഒരു പെൺകുട്ടി കിടക്കുന്നു. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അർജുനും ആദിലും ഞെട്ടി—അത് അനഘയായിരുന്നു! അയാൾ ശബ്ദം കൂട്ടി കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അയാൾ മന്ത്രം നിർത്തി, തനിക്ക് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന മേശപ്പുറത്തുനിന്ന് വലിയൊരു കത്തിയെടുത്ത് തിരിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ എതിരെ നിൽക്കുന്ന പോലീസുകാരെ അയാൾ കണ്ടു! അയാൾ ഒരു പ്രത്യേക തരം കറുത്ത മാസ്ക് വെച്ച് മുഖം മറച്ചിരുന്നു. കഴുത്തിൽ ഒരു വലിയ മാലയും അതിൽ ഒരു തിരിച്ചുവെച്ച കുരിശുമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അയാൾ അവിടെനിന്ന് തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ നിമിഷം തന്നെ, മറ്റൊരാൾ അവിടെക്ക് വന്നു. കറുപ്പും ചുവപ്പും വസ്ത്രവും അയാൾ ധരിച്ചതുപോലെ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള മാസ്കും അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്ന ആളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങിയാൽ ബോസിന് സംസാരിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നും, ഇന്ന രാത്രിയോടെ ചടങ്ങ് തീരുമെന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ ആ വേഷങ്ങൾ അർജുന്റെയും ആദിലിന്റെയും കയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. സമയം 4 മണിയായി, 4:30 ആകുമ്പോൾ എല്ലാവരും എത്തും എന്നും, അതിനായി മാറിവരാൻ അവർക്ക് ഒരു ചെറിയ മുറി കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പോലീസ് യൂണിഫോമിൽ അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവരെ പോലീസ് ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല; ചടങ്ങിന് വന്ന ആരോ ആണെന്നായിരുന്നു അവർ കരുതിയത്. അതിൽ നിന്ന് ആ വേഷങ്ങൾ വാങ്ങി അർജുനും ആദിലും ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തുടരും..... Please like and comment ❤️ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

Part 2 ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും അനഘയെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. പോലീസ് ഈ തിരോധാനത്തെ വെറുമൊരു ഒളിച്ചോട്ടമായി എഴുതിത്തള്ളിയെങ്കിലും, ആ ഹോസ്റ്റലിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയതോടെ, സർക്കാരിന്റെ പ്രത്യേക ഉത്തരവ് പ്രകാരം ഐപിഎസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരായ അർജുൻ, ആദിൽ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക സംഘം (Special Team) അന്വേഷണം ഏറ്റെടുത്തു. അവർ ആദ്യം എത്തിയത് അനഘയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ ആര്യയെ കാണാനായിരുന്നു. "അനഘയുടെ കാമുകനെപ്പറ്റി നിക്ക് അറിയാമായിരിക്കുമല്ലോ, അല്ലേ?" അർജുൻ ചോദ്യം എറിഞ്ഞു. "ഇല്ല സർ, ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. കാണുമ്പോഴെല്ലാം അവൻ മാസ്ക് വെച്ച് മുഖം മറച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു," ആര്യ വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി. "ഇത്ര അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയായിട്ടും അനഘ ഫോട്ടോ പോലും കാണിച്ചുതന്നിട്ടില്ലേ?" ആദിൽ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ല സർ. ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അതൊരു സർപ്രൈസ് ആണെന്നാണ് അവൾ പറയാറ്. കല്യാണം ഫിക്സ് ആക്കി, കത്തു തരുമ്പോൾ മാസ്ക് ഒഴിവാക്കുമെന്നും അപ്പോൾ കണ്ടാൽ മതിയെന്നും അവൾ പറയുമായിരുന്നു." "അവനെപ്പറ്റി യാതൊരു വിവരവുമില്ലേ?" "ഇല്ല സർ. പക്ഷേ, അവൻ ഇവിടെ അടുത്തൊന്നും ഉള്ള ആളല്ല, കുറച്ചു ദൂരെ നിന്നുള്ളയാളാണ്. ഇവിടെ സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി ശരിയാക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അതു കഴിഞ്ഞ ഉടൻ വിവാഹം നടത്താമെന്നുമായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്. എനിക്ക് മുമ്പ് പരിചയമുള്ള ആളാണെന്നും, നേരിട്ട് കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാകുമെന്നും അനഘ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു." "വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പുകാരണം അവൾ നാടുവിട്ടതാണെങ്കിലോ? അതുകൊണ്ടാകില്ലേ നിന്നോട് പറയാതിരുന്നത്?" അർജുൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "ഒരിക്കലുമില്ല സർ! ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ അനാഥാലയത്തിൽ വളർന്നവരാണ്. ഞങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ എതിർക്കാനോ ആരുമില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ അവൾക്ക് എന്തോ അപകടം പറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്. അവൾ ഒരിക്കലും എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ പോകില്ല." ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. "പെട്ടെന്നൊരു സാഹചര്യത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും പോയതാകാൻ സാധ്യതയില്ലേ?" "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അവൾ എന്നെ വിളിച്ചേനെ സർ! ഇത്ര ദിവസമായിട്ടും അവൾ വിളിക്കുകയോ മെസ്സേജ് അയക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല." അപ്പോഴാണ് ആദിൽ മറ്റൊരു കാര്യം ചോദിച്ചത്: "ആ ഡയറിയെക്കുറിച്ചോ അതിലുള്ള അസ്വാഭാവിക കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അനഘ നിോട് മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?" "ആ ഫോട്ടോകളും ഡയറിയും കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ഡയറി അവൾ വായിച്ചിരുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ ഡയറി വായിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്." "പിന്നെ നീ എന്തിനാണ് ആ ഡയറി വായിച്ചത്?" അർജുൻ സംശയത്തോടെ നോക്കി. "അനഘ ഒളിച്ചോടിപ്പോയതാണെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞപ്പോൾ സത്യം അറിയാൻ വേണ്ടി നോക്കിയതാണ്. അതിൽ എന്തെങ്കിലും എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി. അവളുടെ ഡയറിയിൽ ഒന്നും ഇല്ലാതായപ്പോൾ, മറ്റ് പഴയ ഡയറികളുടെ അവസാന പേജുകൾ ഞാൻ നോക്കി. ഫാത്തിമയുടെ ഡയറിയിലും അനഘയുടെ തിരോധാന ദിവസത്തെക്കുറിച്ചും സമാനമായ ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, ഞാൻ അശ്വതിയുടെ ഡയറിയും എടുത്തു നോക്കുകയായിരുന്നു..." ആര്യയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അന്വേഷണം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ച പോലീസ് സംഘം ഹോസ്റ്റലും പരിസരവും വീണ്ടും പരിശോധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹോസ്റ്റലിന് പിന്നിലായി കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വിജനമായ സ്ഥലം അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. കുറച്ചുകൂടി മാറി, പെട്ടെന്ന് ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ ഒരു ചെറിയ ഗേറ്റും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം, പോലീസിന് ലഭിച്ച പുതിയ രഹസ്യ വിവരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറ്റ് രണ്ട് പെൺകുട്ടികളായ അശ്വതിയുടെയും ഫാത്തിമയുടെയും മിസ്സിംഗ് കേസും പോലീസ് രഹസ്യമായി പുനരന്വേഷിക്കാൻ (Re-open) തുടങ്ങി. വിവരങ്ങൾ ചോർന്നുപോകാതെ അവർ അതീവ ജാഗ്രത പാലിച്ചു. അന്വേഷണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടമെന്ന നിലയിൽ പോലീസ് ഫാത്തിമയുടെ വീട്ടിലെത്തി വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചെങ്കിലും, അവൾ ഒളിച്ചോടിപ്പോയതാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന വീട്ടുകാരിൽ നിന്നും കാര്യമായ തുമ്പൊന്നും ലഭിച്ചില്ല. നിരാശയോടെ പോലീസ് അവിടെനിന്നും തിരിച്ച് ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി. അന്ന് രാത്രി ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലിരുന്ന് കേസിനെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് കോളിങ് ബെൽ മുഴങ്ങി... ആരാണെന്നുള്ള സസ്പെൻസ് നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് വാതിൽക്കൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ