ഇരുട്ടിന്റെ ബാലിപീഠം Part 1 കരിങ്കാളിക്കാവിലെ അമാവാസി, മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ കൂരിരുട്ടുള്ള വനം. അമാവാസി രാത്രി, സമയം 12:00 AM. കാറ്റിന്റെ ഭീതിദമായ ഓലിയിടൽ, ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം, അകലെയെവിടെയോ കുറുക്കന്മാരുടെ ഓരിയിടൽ. *( കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ വൻമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ട്. ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന വെളിച്ചം കാണാം. അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും ചെണ്ടയുടെ ഭീതിജനകമായ അടി ശബ്ദം കേൾക്കാം. 'ധീം... ധീം... ധീം...')* കേരള-തമിഴ്‌നാട് അതിർത്തിയിലെ കടമ്പൂർ ഗ്രാമം. അവിടെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കരിങ്കാളിക്കാവ് പ്രകൃതിപോലും ഭയക്കുന്ന ഒരു ഇടമാണ്. പ്രദേശവാസികൾ പകൽപോലും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. അമാവാസി നാളുകളിൽ ആ കാട്ടിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിലും വിചിത്രമായ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും കേൾക്കാറുണ്ടെന്ന് പഴമക്കാർ പറയും. ആ അമാവാസി രാത്രിയിൽ, കാട്ടിനുള്ളിലെ രഹസ്യ നിലവറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു ഹോമകുണ്ഡം കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ഹോമകുണ്ഡത്തിലെ തീയല്ല അത്. അതിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നത് ചോരച്ചുവപ്പുള്ള നാളങ്ങളാണ്! ഹോമകുണ്ഡത്തിന് ചുറ്റും കറുത്ത തുണി ധരിച്ച അഞ്ചുപേർ നിന്നിരുന്നു. അവരുടെ നടുവിൽ, രക്തവർണ്ണമുള്ള പീഠത്തിൽ, എൺപത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന മാധവൻ തന്ത്രി നിൽക്കുന്നു. അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ വലിയ രക്തചന്ദനക്കുറിയും, കഴുത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ പല്ലുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മാലയുമുണ്ട്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദാഹിക്കുന്നത് ദൈവീകതയല്ല... അമരത്വവും അറ്റമില്ലാത്ത അധികാരവുമാണ്. **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(അതിശക്തമായ, ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രം ചൊല്ലുന്നു)* *"ഓങ് ക്രീം കാളികായൈ... രക്തപൂർണ്ണായ... സർവ്വജീവം ബലി സമർപ്പയാമി! ഓങ് ഫട്!"* അയാളുടെ കൈയിലുള്ള നീളമുള്ള ചെമ്പുകത്തിയിൽ വെളിച്ചം തട്ടിത്തിളങ്ങി. *(ഹോമകുണ്ഡത്തിന്റെ വലതുവശത്ത്, കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ബലിപീഠത്തിൽ കൈകാലുകൾ കറുത്ത കയറുകൊണ്ട് കൂട്ടിക്കെട്ടിയ നിലയിൽ ഒരു 4 വയസ്സുകാരി പെൺകുട്ടി കിടക്കുന്നു. അനാമിക! അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ചോരപ്പുരണ്ട ഒരു കുഞ്ഞു പാവാടയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയം തഴച്ചുവളർന്നിരുന്നു.)* **അനാമിക:** *(തൊണ്ടയിടറി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, കണ്ണീരോടെ)* "അച്ഛാ... അമ്മേ... എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടുപോവോ... എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു... അച്ഛാ..." അവളുടെ കുഞ്ഞു ശബ്ദം ആ കാടിന്റെ ഭീകരതയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ മകൻ രുദ്രൻ (25 വയസ്സ്) മാറിനിന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ കൈയിൽ രക്തം കലർന്ന പൂജാപാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അയാളുടെ മനസ്സ് തകർന്നു. **രുദ്രൻ:** *(ഭയത്തോടെ, താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ)* "അച്ഛാ... വേണ്ട അച്ഛാ... ഇത് വലിയ പാപമാണ്! ഒരു 4 വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞിനെയാണോ നമ്മൾ... ഇത് ദൈവങ്ങൾ പോലും മാപ്പുതരില്ല അച്ഛാ... വേണ്ട!" **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(കോപത്തോടെ രുദ്രനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോര ഇരച്ചുകയറുന്നു)* "മിണ്ടാതിരിയെടാ മൂഢാ! ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ശുദ്ധമായ രക്തവും ആത്മാവും ഈ കാളികാവിന് നൽകിയാൽ നമുക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല! ലോകം മുഴുവൻ നമ്മുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തും! ഈ തന്ത്രം പൂർത്തിയായാൽ പിന്നെ നമ്മളെ തടയാൻ പ്രകൃതിക്കുപോലും കഴിയില്ല!" *(മാധവൻ തന്ത്രി പൂജാപാത്രത്തിൽ നിന്ന് കറുത്ത നിഴൽ രൂപമുള്ള ഒരു ദ്രാവകം എടുത്ത് അനാമികയുടെ നെറ്റിയിൽ പുരട്ടുന്നു. കുഞ്ഞ് വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിക്കുന്നു. തിരുമേനി കത്തി വായുവിൽ ഉയർത്തുന്നു.)* **അനാമിക:** *(അവസാനമായി ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്നു)* "അമ്മാാാാാാാ!" *(ഇടിമിന്നൽ വെട്ടുന്നു. കരിങ്കാളിക്കാവിലെ വൻമരങ്ങൾ കടപുഴകി വീഴുന്നതുപോലെ ആടിയുലയുന്നു. തിരുമേനി കത്തി താഴേക്ക് ആഞ്ഞിറക്കുന്നു... ആ രംഗം ഭീതിജനകമായ പുകയാൽ മൂടപ്പെടുന്നു! കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളി പെട്ടെന്ന് നിലയ്ക്കുന്നു. കാട്ടിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടരുന്നു.)* എന്നാൽ, അവിടെ നടന്നത് ഒരു സാധാരണ ബലിയായിരുന്നില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ പ്രാണൻ വേർപെട്ട നിമിഷം, ആ ഹോമകുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രഭ ഉയർന്നുവന്നു. മാധവൻ തന്ത്രി വേഗത്തിൽ ഒരു മാന്ത്രികച്ചെമ്പ് കുപ്പിയെടുത്ത് ആ പ്രഭയെ അതിലേക്ക് ആവാഹിച്ച് അടച്ചു! **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(ഭ്രാന്തമായ ചിരിയോടെ)* "ഹാ... ഹാ... ഹാ! നിന്റെ ആത്മാവ് ഇനി പുറത്തുവരില്ല കുഞ്ഞേ! ഈ കുപ്പി ഞാൻ ഭൂമിക്കടിയിൽ കുഴിച്ചിടും. പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ നിന്റെ ആത്മാവിന് ശക്തിയുണ്ടാകില്ല!" അവർ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരം ആരും കാണാത്ത കാട്ടിനുള്ളിലെ ആഴമുള്ള ഗർത്തത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പക്ഷേ... അവർ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞ് മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അവളുടെ കുഞ്ഞു കൈകൾ ബലിപീഠത്തിലെ കല്ലിൽ ആഞ്ഞുരച്ചിരുന്നു. അവിടെ ചോരകൊണ്ട് ഒരു വിചിത്രമായ അടയാളം പതിഞ്ഞിരുന്നു! ആ രാത്രി, ആ ഗ്രാമത്തിലെ പോലീസിനെ പണം കൊടുത്ത് മാധവൻ തന്ത്രി വശത്താക്കി. "കുട്ടിയെ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റിപ്പോയി മൃഗങ്ങൾ പിടിച്ചതാകാം" എന്ന ഒറ്റ വരിയിൽ കേസ് അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ വലിയ എട്ടുകട്ട് തറവാട് (മന). വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി, 11:30 PM. *(വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. മാധവൻ തന്ത്രി ഇപ്പോൾ കിടപ്പിലാണ്. ആഭിചാരം ചെയ്ത് നേടിയ ശക്തികൾ അയാളുടെ ശരീരത്തെ തിന്നുതീർക്കുകയാണ്. തോൽപോലെ ചുളങ്ങി, കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ അയാൾ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു. മകൻ രുദ്രൻ അയാളെ പരിചരിക്കുന്നു.)* മഴ കനത്തു പെയ്യുകയാണ്. എട്ടുകട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് മരത്തിന്റെ ജനലുകൾ കാറ്റിൽ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു. 'ഠാ... ഠാ...' എന്ന ശബ്ദം മനയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നു. രുദ്രൻ പൂജാമുറിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കാൻ പോകുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. പൂജാമുറിയുടെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു! ഉള്ളിൽ നിന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് അടിച്ചു. **രുദ്രൻ:** *(ഭയത്തോടെ വിളക്ക് കൈയിൽ പിടിച്ച്)* "ആരാ... ആരാ അവിടെ?" *(മറുപടിയില്ല. പക്ഷേ, തറയിൽ... ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ കുഞ്ഞു കാൽപ്പാടുകൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങുന്നു! അതൊരു നാല് വയസ്സുള്ള കുട്ടിയുടെ കാൽപ്പാടുകളായിരുന്നു. കാൽപ്പാടുകളിൽ ചോരയുടെ ചുവപ്പുണ്ടായിരുന്നു! അത് പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി മാധവൻ തന്ത്രി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് നീളുന്നു!)* *(മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ മുറി. തിരുമേനി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണരുന്നു. അയാൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് അമരുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.)* **മാധവൻ തന്ത്രി:** *(തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ചോര തുപ്പി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ)* "രുദ്രാ... രുദ്രാാാ... ഓടിവാടാ!" *(രുദ്രൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. അയാൾ കാണുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് സ്തബ്ധനായിപ്പോകുന്നു!)* മാധവൻ തന്ത്രിയുടെ കിടക്കയ്ക്ക് മുകളിൽ, മേൽക്കൂരയിൽ... ഒരു കറുത്ത നിഴൽ രൂപം തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു! അതിന്റെ കണ്ണുകൾ രക്തം പോലെ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് ആ കുഞ്ഞിന്റെ രൂപമായിരുന്നില്ല! അതൊരു ഭീമാകാരമായ, വികൃതമായ, രൗദ്രരൂപമുള്ള ഒരു ശക്തിയായിരുന്നു! ആ ശക്തിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒരു ചങ്ങല താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. ആ ചങ്ങലയുടെ അറ്റത്ത്... തിരുമേനിയുടെ കഴുത്ത് മുറുകിയിരിക്കുകയാണ്! *(രുദ്രൻ ഭയന്ന് പിറകോട്ട് മാറും മുന്നേ, മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ സ്വയം അണയുന്നു. കട്ട ഇരുട്ട്! ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ചിരി ശബ്ദം കേൾക്കാം. 'ഹി... ഹി... ഹി...')* **നിഴൽ രൂപം:** *(ഭയാനകമായ മാന്ത്രിക ശബ്ദത്തിൽ - കാതുപൊട്ടുന്ന മുഴക്കത്തോടെ)* *"നീ അവളെ ബലി നൽകി... അവളുടെ ആത്മാവിനെ കുപ്പിയിലാക്കി... അല്ലേ മാധവ? പക്ഷേ... നീ മറന്നുപോയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്... അവളുടെ വേദനയിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്ത എന്നെ നിനക്ക് കുപ്പിയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല!"* **രുദ്രൻ:** *(നിലവിളിക്കുന്നു)* "നീ... നീ ആരാണ്? അനുവിന്റെ ആത്മാവാണോ നീ? ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം!" **നിഴൽ രൂപം:** *(അട്ടഹസിക്കുന്നു)* "അനുവോ? ഹഹാഹാ! ആ പാവം കുഞ്ഞ് ഭൂമിക്കടിയിൽ ഉറങ്ങുകയാണ്! ഞാൻ അവളല്ല... ഞാൻ അവളുടെ **രക്തം കൊതിക്കുന്ന നീതിയാണ്!** ഈ തറവാട്ടിൽ ഇനി ആരും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല!" *(ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മാധവന്‍ തന്ത്രി കിടക്കയിൽ നിന്ന് വായുവിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു! അയാളുടെ കഴുത്ത് ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.  രുദ്രന്‍ പേടിച്ചരണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നു...)* തുടരും....... ***writer : Anjana Das (the_mystic_soul__) #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #new #story