കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭാഗം 8 മഴക്കാലം അവസാനിച്ച് തുലാവർഷത്തിന്റെ തണുപ്പ് ഗ്രാമത്തെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. പാടങ്ങളിൽ നെല്ല് വിളഞ്ഞ് സ്വർണ്ണനിറമായി കിടന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ കതിരുകൾ ഒരേ താളത്തിൽ ചാഞ്ചാടുന്നത് കാണാൻ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു. കേശവന്റെ ആരോഗ്യനില പതിയെ മെച്ചപ്പെട്ടെങ്കിലും പഴയതുപോലെ പാടത്ത് ഇറങ്ങാൻ ഡോക്ടർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വവും ലോകേഷിന്റെ ചുമലിലായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അതിനെ ഒരു ഭാരമായി കണ്ടില്ല. "മോനേ... ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മറക്കരുത്." ഒരു ദിവസം രാവിലെ കമല ഭക്ഷണപ്പൊതി കെട്ടിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. "അമ്മേ... ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടിയൊന്നുമല്ല." "എനിക്ക് നീ എപ്പോഴും ചെറിയ കുട്ടിയാ.. അത് കൊണ്ടാ പറഞ്ഞത് മൊത്തം കഴിച്ചോണം..." "ശരി... കഴിച്ചോളാം…." അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പൊതിയെടുത്തു. === അന്ന് പാടത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടെയാണ് അയൽവാസിയായ കുഞ്ഞിരാമൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. "ലോകേഷേ... ഒന്ന് വേഗം വാ."... "എന്താ ചേട്ടാ.".... "എന്റെ വയലിലേക്ക് വെള്ളം കയറുന്നില്ല. എന്തോ തടസ്സമുണ്ട്."... ലോകേഷ് ഉടൻ തന്നെ അയാൾക്കൊപ്പം പോയി. ചെറിയ ചാലിൽ വീണുകിടന്ന മരക്കൊമ്പും ചെളിയും കാരണം വെള്ളം മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി… അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി… അരമണിക്കൂറോളം കഷ്ടപ്പെട്ട് ചാൽ വൃത്തിയാക്കി. വെള്ളം വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. കുഞ്ഞിരാമന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം. "നിന്നോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം മോനേ".. "നന്ദി പറയാൻ എന്തിരിക്കുന്നു ചേട്ടാ.. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ വയലിലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത് എങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ നാളെ എന്റെ വയലിലും ഇതുപോലെ സംഭവിക്കാം…." അത് കേട്ട് കുഞ്ഞിരാമൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി…. "നീ എപ്പോഴും നന്നായിരിക്കട്ടെ…”... ====== ആ സംഭവം ഗ്രാമത്തിൽ വേഗം പരന്നു. "ലോകേഷ് സ്വന്തം പണി നിർത്തിവെച്ചിട്ടാണ് കുഞ്ഞിരാമന്റെ വയൽ രക്ഷിച്ചത്." ഗ്രാമക്കാർക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനം കൂടിത്തുടങ്ങി. ======= വൈകുന്നേരം ഗോപാലൻ മാഷ് കേശവനെ കാണാൻ വീട്ടിലെത്തി…. "കേശവാ..." "വാ മാഷേ ." "നിന്റെ മകൻ ഇന്ന് ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞോ…”... "എന്താ ചെയ്തത്" കേശവൻ മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ മാഷിനെ നോക്കി… മാഷ് എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു… "അവനെ ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെയാ വളർത്തിയത്." മാഷ് പറഞ്ഞത് കേട്ടതിനു മറുപടി പറയുമ്പോൾ കേശവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു…. ==== രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വാർഷിക ശുചീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും ചേർന്ന് ക്ഷേത്രവും പരിസരവും വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. ലോകേഷും രാവിലെ തന്നെ എത്തി. ആരും പറയാതെ തന്നെ കിണർ വൃത്തിയാക്കാൻ ഇറങ്ങി… പിന്നെ ചുമരുകൾ കഴുകി. മുറ്റം വൃത്തിയാക്കി. "ഈ പയ്യൻ രാവിലെ മുതൽ ഒരു നിമിഷം പോലും വിശ്രമിച്ചിട്ടില്ല." ഉച്ചയോടെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ ക്ഷേത്രം നോക്കുന്ന മുതിർന്നയാൾ പറഞ്ഞു. "വെറുതെ ഇരിക്കുന്നത് ഇവന് ഇഷ്ടമല്ല…" ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞു… "പണിയെടുക്കുന്നത് മാത്രമല്ല... മറ്റുള്ളവരുടെ പണി സ്വന്തം പണിയാക്കാനും അവന് അറിയാം." മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് എഴുനേറ്റു പോയി…. ====== വൈദേഹിക്ക് ഒടുവിൽ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു… മോശമല്ലാത്ത ഒരു ശമ്പളത്തിൽ ആണ് അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചത്.. ശങ്കരനും ലീലയും സന്തോഷിച്ചു. "ഇനി നിന്റെ ജീവിതം നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ പടുത്തുയർത്താം." വൈദേവി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു…. "അതെ അച്ഛാ.. എന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ എല്ലാം നടക്കുന്നു…." വൈദേഹി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ നഗരത്തിലെ ജീവിതം അവൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ജോലി. തിരക്കും, ജോലിയിലെ മത്സരവും എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി…. ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാന്തത അവൾക്ക് അറിയാതെ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങി. ===== ഒരു ഞായറാഴ്ച അവൾ വീട്ടിലെത്തി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ വഴിയിലൂടെ ലോകേഷ് നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു… അവന്റെ തോളിൽ ഒരു വലിയ ചാക്ക്… അതിൽ പച്ചക്കറികളായിരുന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു വയോധിക സ്ത്രീയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് അവൻ ഭാരമുള്ള പൊതിയും വാങ്ങി. "ഞാൻ കൊണ്ടുതരാം അമ്മൂമ്മേ." അത് കണ്ടുകൊണ്ട് വൈദേഹി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. പിന്നെ അകത്തേക്ക് കയറി…. ==== "ലോകേഷിനെ പഞ്ചായത്തിലെ കർഷകസമിതിയിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുത്തുവെന്ന് കേട്ടു." ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു.. "അത് നല്ല കാര്യമല്ലേ." ലീല സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. വൈദേഹി മിണ്ടാതെ വെള്ളം കുടിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായി. "ഇത്രയും ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകേഷിനെ ഇങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കുന്നത്… അതൊക്കെ ഗ്രാമത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ..ഞാൻ എന്തിനാ അതൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നത്.. ." ഉടൻ തന്നെ അവൾ ആ ചിന്ത മാറ്റി. ===== ആ രാത്രി ലോകേഷ് മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്ത് വന്നു. "മോനേ..." "എന്താ അച്ഛാ " "ഗ്രാമക്കാർ നിന്നെ ഒരുപാട് വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.".. ലോകേഷ് ചിരിച്ചു… "അത് അവർക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹമാണ് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്…." "അതെ."... കേശവൻ പറഞ്ഞു… "വിശ്വാസം നേടാൻ വർഷങ്ങൾ വേണം അച്ഛാ... നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഒരു നിമിഷം മതി."... കേശവൻ മകനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇവൻ ഇത്രയും പക്വനായി ചിന്തിക്കാൻ എങ്ങനെ പഠിച്ചു എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് ഒരു ബൈക്ക് വന്ന് നിന്നത്. ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആൾ ലോകേഷിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "ലോകേഷ് ആരാണ്" "ഞാനാണ്." "നിങ്ങളെ കാണാൻ ഞാൻ വന്നതിനു ഒരു പ്രധാന കാരണമുണ്ട് ."... ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലോകേഷും കേശവനും പരസ്പരം നോക്കി. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ