കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 3 കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിൽ ഓണക്കാലത്തിന്റെ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. വീടുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്ന തിരക്ക്. മുറ്റങ്ങളിൽ പൂച്ചെടികൾ പൂത്തു. പാടങ്ങളിൽ നെൽകതിരുകൾ തലകുനിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ എങ്ങും ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ ഉന്മേഷം. ലോകേഷിനും ഈ കാലം ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അവൻ രാവിലെ തന്നെ അച്ഛനൊപ്പം പാടത്തേക്ക് പോയി. കതിരുകൾ കൈകൊണ്ട് തലോടിക്കൊണ്ട് കേശവൻ പറഞ്ഞു. "ഇത്തവണ നല്ല വിളവാണ് മോനേ... കടം കുറച്ചെങ്കിലും വീട്ടാൻ പറ്റും." ലോകേഷിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. "അതെ അച്ഛാ... പിന്നെ വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയും ഒന്ന് നന്നാക്കാം." ഇരുവരുടെയും സ്വപ്നങ്ങൾ വളരെ ചെറുതായിരുന്നു…. അതേസമയം ശങ്കരന്റെ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു ചർച്ച നടക്കുകയായിരുന്നു. ഓണം കഴിഞ്ഞാൽ വൈദേഹിയുടെ പഠനം അവസാന വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കണമെന്നാണ് ബന്ധുക്കളുടെ അഭിപ്രായം… "ഇനിയും വൈകിച്ചാൽ ശരിയാകില്ല" ലീല പറഞ്ഞു… ശങ്കരൻ മിണ്ടാതിരുന്നു. മകളുടെ മനസ്സ് മാറിയെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. പക്ഷേ അത് എങ്ങനെ പറയണമെന്നറിയാതെയുള്ള ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു അയാൾ.. “നിങ്ങൾ എന്താ ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുന്നത്… പിള്ളേരുടെ കാര്യം എത്രയും പെട്ടെന്ന് നടത്തണം എന്നാ ബന്ധുക്കൾ പറയുന്നത്..”.... താൻ പറഞ്ഞതിന് മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുന്ന ശങ്കരനെ ലീല ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി…. “എടി… ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ട്…”... “എന്ത് പ്രശ്നം….”..... ലീല സംശയത്തോടെ നെറ്റി ചുളിച്ചു…. “വൈദേഹിക്ക് ലോകേഷിനെ വേണ്ട. എന്ന്…”... “എന്ന് വെച്ചാൽ… നിങ്ങൾ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ പറയു… “അവൾക്ക് അവനെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ട എന്ന്… അവളുടെ പഠിപ്പിനും യോഗ്യതക്കും ലോകേഷ് ചേരില്ല എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു..”... അയാൾ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.. “എന്റെ ദൈവമേ… ഈ പെണ്ണിന് എന്ത് പറ്റി…. അവനെ പോലെ ഒരു പയ്യനെ വേണ്ട എന്ന് വെയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയല്ലോ… ഇനി ഞാൻ എങ്ങനെ കമലേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കും…”.... “ഞാനും അത് ചിന്തിച്ചത് ആണ്… എങ്ങനെ ഈ കാര്യം അവരോടു പറയും… ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യത്തിന് വൈദേഹിയെ നിർബന്ധിക്കാനും വയ്യ…”.. അയാൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു…. === രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ശങ്കരൻ കേശവന്റെ വീട്ടിലെത്തി. കുറച്ചു നേരം കേശവനും ആയി സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. "കേശവാ... ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." ശങ്കരൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. കേശവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അയാളെ നോക്കി. "പറയെടാ.".. "ലോകേഷിനെയും വൈദേഹിയെയും കുറിച്ചാണ്." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ കമലയും അടുത്തുവന്ന് ഇരുന്നു… "വൈദേഹിയുടെ പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ കല്യാണം നടത്താമല്ലോ...." കേശവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു… ശങ്കരന്റെ മുഖത്ത് പക്ഷേ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല… "എടാ അത്… വൈദേഹിക്ക്... ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമില്ല എന്ന് "... ആ ഒരു നിമിഷം… വീടിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു കമലയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. കേശവൻ ഒന്നും പറയാനാവാതെ ഇരുന്നു. "എന്താ നീ പറഞ്ഞത്" അയാൾ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു… "അവൾക്ക് ഈ ബന്ധം വേണ്ട." "എന്തുകൊണ്ട്" "അവൾക്ക് വേറെ ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട് എന്ന്.. ലോകേഷിനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അവൾക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലെന്ന്..." ശങ്കരൻ തലകുനിച്ചു… അയാൾ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി…. പാടത്ത് നിന്ന് ലോകേഷ് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇരിപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. "എന്താ അച്ഛാ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്ക് ഉണ്ടായോ…" കമല കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു… അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് രണ്ടുപേരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല…. "വൈദേഹിക്ക് ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്ന്." കേശവൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു… ലോകേഷിന്റെ മുഖത്ത് ഞെട്ടൽ ഉണ്ടായി.. പക്ഷേ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. "അവളുടെ തീരുമാനമാണോ" "അതെ.".. "അങ്ങനെയെങ്കിൽ... അതിൽ ആരെയും നിർബന്ധിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല."... അവൻ അത്രയും പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ… ആദ്യമായി ഒരു വേദന അവനെ തൊട്ടിരുന്നു… കമല കണ്ണീരോടെ അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി… "നമ്മുടെ മോന് എന്ത് കുറവായിരുന്നു" കമല കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു.. "അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ ആർക്കും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ബന്ധം നടത്താൻ പാടില്ല."... കേശവൻ ഭാര്യയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം വന്നു… ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു. ലോകേഷും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ആഘോഷത്തിൽ തിരക്കിലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വൈദേഹിയും കുടുംബവും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. പലരും അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ചിലർ പഴയ വാക്കുറപ്പിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. വൈദേഹിക്ക് അത് അസ്വസ്ഥതയായി. ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ചില സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുന്നത് ലോകേഷിന്റെ ചെവിയിൽ വീണു. "ലോകേഷിനെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചെന്നാ കേട്ടത്."... "പെൺകുട്ടികൾ പഠിച്ചാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ."... "അവന് പഠിപ്പും ജോലിയുമില്ലല്ലോ അത് കൊണ്ട് ആ പെണ്ണ് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചതാകും…." ലോകേഷ് അവരുടെ സംസാരം കേട്ടെങ്കിലും ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല… അവൻ പതുക്കെ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി…. അന്ന് വൈകുന്നേരം ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ വൈദേഹി ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു വരികയായിരുന്നു… മുന്നിൽ ലോകേഷ്… അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പതിവുപോലെ ചിരിച്ചു. "സുഖമാണോ" അവൻ ചോദിച്ചു… "സുഖം." വൈദേഹി അവനെ നോക്കാതെ മുഖം കുനിച്ചു…. "ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്."... ലോകേഷ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ അവനെ നോക്കി…. "നിന്റെ തീരുമാനത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു പരാതിയുമില്ല."... അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "പക്ഷേ... ഒരു കാര്യം മാത്രം."... "എന്ത്"... "എവിടെയായാലും നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം."... ലോകേഷ് കേട്ട് വൈദേഹിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ കുറ്റബോധം തോന്നി…. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ലോകേഷിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത മുറിവായി. "ലോകേഷേ... നിങ്ങൾ നല്ല ആളാണ്. പക്ഷേ നല്ലവനായാൽ മാത്രം പോരല്ലോ." ലോകേഷ് മിണ്ടിയില്ല. ഇത്രയും നാളും ലോകഷേട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചവൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ പേര് ആണ് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു… അവൾ തുടർന്നു. "എനിക്ക് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഭാര്യയായി ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല."... ലോകേഷ് അവളെ ശാന്തമായി നോക്കി. "അത് നിന്റെ ഇഷ്ടമാണ്."... "എനിക്ക് ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒക്കെ ഉണ്ട്… അത് മാറ്റാൻ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല." "ശരി.".. "എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്." അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു…. "ഇല്ല. ." ലോകേഷ് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അതോടെ അവൻ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വൈദേഹി അവനെ നോക്കി… അവൾക്ക് അപ്പോൾ അറിയില്ലായിരുന്നു.. ഇന്ന് താൻ നിരസിച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് പണമോ പഠിപ്പോ അല്ല… അവന്റെ മനസ്സായിരുന്നു എന്ന് ആ മനസ്സിന്റെ വില കാലം അവളെ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു… തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ