കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 7 രാത്രി പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ കനത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു. റോഡിലെ കുഴികളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. രമേശിന്റെ ജീപ്പ് വേഗത്തിൽ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. "അച്ഛാ..." ലോകേഷ് ഇടയ്ക്ക് അയാളെ തട്ടി വിളിച്ചു… അയാളിൽ നിന്ന് പ്രതികരണം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല… കമല കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "ദൈവമേ... എന്റെ മനുഷ്യനെ കാത്തോളണേ..." ആശുപത്രിയിലെത്തിയ ഉടൻ ഡോക്ടർമാർ കേശവനെ പരിശോധനയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി… ലോകേഷും കമലയും പുറത്തുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു…. ആ അരമണിക്കൂർ അവർക്ക് ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നി. അവസാനം ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു. "ഭയപ്പെടേണ്ട."... ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ശ്വാസം വിട്ടു…. "ചെറിയൊരു ഹാർട്ട്അറ്റാക്ക് ആണ്… സമയത്തിന് കൊണ്ട് വന്നത് നന്നായി…"... "അച്ഛന് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഉണ്ട് ഡോക്ടർ"ലോകേഷ് ചോദിച്ചു. "മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.. അതിന്റെ മയക്കത്തിൽ ആണ്… ഇന്ന് ഇവിടെ കിടത്താം… കുറവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ നാളെ വിടാം…. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന് കുറച്ചുകാലം വിശ്രമം വേണം. കഠിനമായ പണികൾ ചെയ്യാൻ പാടില്ല."... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ലോകേഷ് അച്ഛനെ കുറിച്ചോർത്തു… തനിക്ക് അറിവായപ്പോൾ തൊട്ട് താൻ അച്ഛന്റെ അധ്വാനം കാണുന്നതാണ്.. ഒരിക്കൽ പോലും അച്ഛൻ വിശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല… അച്ഛന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ അധ്വാനമായിരുന്നു. ഇനി വിശ്രമിക്കണമെന്ന് പറയുന്നത് അച്ഛന് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമായിരിക്കും…. --- പിറ്റേന്ന് കേശവനെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. വാർത്ത അറിഞ്ഞ് അയൽവാസികൾ ഓരോരുത്തരായി വന്നു… "ഈ ഗ്രാമം തന്നെയാ നമ്മുടെ കുടുംബം… നല്ല മനുഷ്യന് നല്ല മനുഷ്യരാണ് തുണ." ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞു… === വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ കേശവൻ മുറ്റത്തിറങ്ങാൻ നോക്കി. അത് കണ്ട ലോകേഷ് ഓടിയെത്തി. "അച്ഛാ... എവിടേക്കാ" "പാടത്തേക്ക് ഒന്ന് പോയി നോക്കണം."... "ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് മറന്നോ…" "വീട്ടിലിരുന്നാൽ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടും മോനേ ".. "ഇനി കുറച്ചുനാൾ പാടം ഞാൻ നോക്കും." ലോകേഷ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. "നിനക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പറ്റുമോ".. കേശവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "അച്ഛൻ തന്നെയല്ലേ എന്നെ കൃഷി ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിച്ചത്." ആ മറുപടി കേട്ട് കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. --- അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ലോകേഷ് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് പശുവിനെ നോക്കും. പാടത്ത് പോകും. പച്ചക്കറിത്തോട്ടം പരിപാലിക്കും. ചന്തയിൽ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകും. വീട്ടിലെ ആവശ്യങ്ങളും നോക്കും. വൈകുന്നേരം അച്ഛന്റെ മരുന്ന് സമയത്ത് കൊടുക്കും. "മോനേ... നീ ഇങ്ങനെ പണിയെടുത്താൽ ക്ഷീണിക്കില്ലേ" കമല അവനോട് ചോദിച്ചു… "അമ്മേ... അച്ഛൻ ഇത്രയും വർഷം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇതിലും കൂടുതൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ." ലോകേഷ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. ======= ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് കേശവൻ ജനലിലൂടെ പാടത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ലോകേഷ് അകലെയായി കുനിഞ്ഞുനിന്ന് പുല്ലുപറിക്കുകയാണ്. ചൂട് വെയിലിൽ അവന്റെ ഷർട്ട് മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു. "കമലേ..." കേശവൻ വിളിച്ചത് കേട്ട് കമല അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു…. "എന്താ.. എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നുണ്ടോ…." അവർ വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിച്ചു… "എനിക്ക് ഒന്നും ഇല്ലെടി… ഞാൻ നമ്മുടെ മോനേ കുറിച്ച് ഓർത്തതാണ്.. "... "എന്ത് ഓർത്തു…." "നമ്മുടെ മകന്റെ കൈയിൽ ഈ വീടും ഈ മണ്ണും സുരക്ഷിതമാണ്." കേശവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് കമല കണ്ണുതുടച്ചു… “അവൻ ആള് മിടുക്കൻ ആണ്… എങ്കിലും വൈദേഹി നമ്മുടെ മോനേ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ…”.... “നീ ആവശ്യം ഇല്ലാത്തത് ഒന്നും ആലോചിക്കേണ്ട… അവൾ പോയെങ്കിൽ പോട്ടെ… നമ്മുടെ മകന്റെ മനസ്സിന്റെ നന്മ അറിഞ്ഞു അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പെൺകുട്ടി വരും…”.... “അങ്ങനെ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടോ ആവോ..”... കമല നെടുവീർപ്പിട്ടു…. ===== ഒരു വൈകുന്നേരം കേശവനെ കാണാൻ വന്നു ശങ്കരൻ വന്നു…. "എങ്ങനെയുണ്ട് കേശവ ഇപ്പോൾ…" "ഇപ്പോൾ കുറവുണ്ട്.".... കുറച്ചുനേരം അവർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു…. "സുഖമാണോ അമ്മാവാ" ലോകേഷ് ചായ കൊണ്ടുവന്നു അയാൾക്ക് കൊടുത്തു.. "സുഖം മോനേ."... ശങ്കരൻ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മുഖത്ത് ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു… "പാടമെല്ലാം നീയാണോ നോക്കുന്നത്"... "അതെ." "ബുദ്ധിമുട്ടില്ലേ മോനേ ഒറ്റക്ക് എല്ലാം നോക്കാൻ…" "വീട്ടിലെ കാര്യം നടന്നു പോകേണ്ടേ അമ്മാവാ… അത് കൊണ്ട് എനിക്ക് അത് ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയിട്ടില്ല…." ആ വാക്കുകൾ ശങ്കരന്റെ മനസ്സിൽ തട്ടിയിരുന്നു…. കുറച്ച് നേരം കൂടെ അയാൾ അവിടെ ഇരുന്നിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി… "കേശവൻ ചേട്ടന് എങ്ങനെ ഉണ്ട്…" അയാൾ വീട്ടിലേക്കു വന്നപ്പോൾ ലീല ചോദിച്ചു. "ഇപ്പോൾ കുറവുണ്ട്…ലോകേഷ് ആണ് ഇപ്പോൾ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത്…അവൻ നല്ല പയ്യനാണ്.".. “നമ്മുടെ മോൾക്ക് മാത്രം അവനെയും അവന്റെ ജോലിയെയും പുച്ഛമാണ്…”.. കമല ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു… “പുതിയ സൗഹൃദങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും കിട്ടുമ്പോൾ ആൾക്കാർ മാറും.. അതിന് ആരെയും കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ല.. നമ്മുടെ മകൾക്ക് ഈ ബന്ധം വിധിച്ചിട്ടില്ല…”... ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു.. ====== "മോനേ..." ആ രാത്രി കേശവൻ ലോകേഷിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. "പറയൂ അച്ഛാ.".. "ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം."... "എന്താ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു വരുന്നത്…" "ജീവിതത്തിൽ എത്ര ഉയർന്നാലും... ഈ മണ്ണ് മറക്കരുത്." ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "ഞാൻ ജനിച്ചത് ഈ മണ്ണിലല്ലേ അച്ഛാ. മറക്കാൻ പറ്റുമോ" കേശവൻ മകന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "പണവും പ്രശസ്തിയും വന്നാൽ ചിലർ സ്വന്തം വേരുകൾ മറക്കും." "പക്ഷെ ഞാൻ മറക്കില്ല." "പിന്നെ… ആരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കരുത്." ലോകേഷ് അച്ഛനെ നോക്കി. അദ്ദേഹം ആരെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. "അച്ഛാ… എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവരോട് പോലും എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല." ലോകേഷ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. കേശവന്റെ മുഖത്ത് സമാധാനം നിറഞ്ഞു. തന്റെ മകന്റെ മനസ്സിന്റെ നന്മ ലോകം അറിയുന്ന ഒരു നാൾ വരും.. അയാൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് കിടന്നു പുറത്തു വീണ്ടും മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ