#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _36 ✍️ രചന - Aysha akbar ദേവിയും പെട്ടെന്നൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ അവനെ നോക്കി...... താനും റെഡി യായിക്കോ.... നാളെ പോകണം നമുക്ക്....... കൊണ്ട് വന്ന വെള്ളം തരാൻ മറന്നു നിൽക്കുന്നവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നാ ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങും വാഴി അഭിയത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്തെ ദുഃഖം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു.... അഭി.... നിന്നെ കണ്ട് കൊതി തീർന്നില്ല..... ദേവി സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നൊപ്പി...... ഞാനിനിയും വരില്ലേ അമ്മേ.... പിന്നെന്താ.... അഭി വളരെ ഭംഗി യായി അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു..... അപ്പോഴും നീലാംബരി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്...... ഇപ്പൊ കരയുമെന്ന വണ്ണം ആ മുഖം വരിഞ്ഞു മുറുകിയിട്ടുണ്ട്.... തന്റെ ഇവിടുത്തെ സമയം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഓർക്കാൻ കൂടി അവളിഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നില്ല.... അപ്പൊ..... നീയും പോകാണോ..... ദേവി തലയോന്നുയർത്തി കൊണ്ടവളോടെന്ന വണ്ണമത് ചോദിച്ചതും അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടി അതിന് കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു...... അവൾ അതിനെ മറച്ചു വെച്ചെന്ന വണ്ണം മുറിയിലേക്കൊടുമ്പോൾ അഭി നിർവികാരനായി അങ്ങനെയിരുന്നു.... അതിന് നല്ല സങ്കട മുണ്ട്..... ദേവി അവൾ പോയ വഴിയേ നോക്കി അത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തും അതേ ദുഃഖം അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു...... ആ.... അതിപ്പോ കുറചായി എല്ലാവരുടെയും കൂടെ നിന്നതല്ലേ..... പിരിയുമ്പോൾ ചെറിയൊരു വിഷമമുണ്ടാവും...... അത് സാരമില്ല..... നീലാംബരത്തിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ആളുകളുമായി കൂട്ടായി ക്കോളും..... അവള് പെട്ടെന്നാരോടും ഇണങ്ങും..... അഭി അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ ചിരിയും പെരുമാറ്റവുമെല്ലാം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അവളെ വിട്ട് കൊടുക്കേണ്ടെന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നാരോ പറയുമ്പോഴും സ്വയം താൻ തന്നേ പിടിച്ചു വെക്കുകയാണ്.... അത് ശെരിയാ അവള് വന്നതിൽ പിന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ചിരിയും കളിയുമായി മനസ്സിനാകെ യൊരു സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു...... ദേവി യത് പറയുമ്പോൾ അഭി കേട്ടില്ലെന്ന വണ്ണം പുറത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയിരുന്നു..... അതിനെ കൊണ്ട് പോകാതിരുന്നൂടെടാ നിനക്ക്....... ദേവി വീണ്ടും അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അഭി ദേവിയെ യൊന്നു നോക്കി ചിരിച്ചു..... അമ്മക്ക് ഞാൻ പോകുന്നതാണോ അവള് പോകുന്നതാണോ സങ്കടം...... അഭി ചിരിക്കൂന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ദേവിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... നീ പോയാലും എപ്പോഴെങ്കിലും വരില്ലേ...... അവള് പോയാൽ ഇനി വരില്ലെടാ....... ദേവിയതു പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ ഏറെ നിറഞ്ഞിരുന്നു...... അഭിക്കത്ഭുതം തോന്നി.... പുറത്തൊരാൾക്ക് വേണ്ടിയും അമ്മ ഇത്രയും കണ്ണ് നിറക്കുന്നത് താൻ കണ്ടിട്ടില്ല.... എന്ന് വെച്ച് എന്നും ഇവിടെ നിർത്താൻ പറ്റുമോ അമ്മേ.... ആരോരുമില്ലാത്ത കുട്ടിയല്ലേ...... അതൊന്നും ശെരിയാവില്ല....... അഭിയത് പറഞ്ഞു തല കുടയുമ്പോഴും അവളെ പറിച്ചെറിയാൻ സ്വയം ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു....... എന്താ ഇവിടെ നിർത്തിയാൽ.... ഇനി ഇവിടെ നിർത്തിയില്ലെങ്കിലും വേണ്ടില്ല..... നീയൊരു താലി കെട്ടി കൂടെ കൂട്ടിക്കോ..... അതാകുമ്പോ നീ വരുമ്പോൾ അവളെയും കൊണ്ട് വരുമല്ലോ...... ദേവി പെട്ടെന്നത് പറഞ്ഞതും അഭിയൊന്ന് വിറച്ചു പോയിരുന്നു...... മനസ്സെങ്ങനെയെങ്കിലും അവളിൽ നിന്ന് അഴിച്ചെടുക്കാനാണ് താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്..... അമ്മ ഒന്ന് പോയെ.... ഇതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നാൽ ഇനി ഞാനിങ്ങോട്ട് വരികയെ യില്ല.... പറഞ്ഞേക്കാം.... സങ്കടമോ ദേഷ്യമോ എല്ലാം കൂടി നിറഞ്ഞു വന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ അവനത് പറഞ്ഞതും ദേവി പിന്നെയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...... അവർ തേങ്ങലുള്ളിലൊതുക്കി അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അഭിക്ക് സ്വയം മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.... അന്നാ വീട്ടിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നൊരു നിശബ്ദത യുണ്ടായിരുന്നു...... അമ്മ മനപ്പൂർവം തനിക്ക് മുഖം തളരാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി നടക്കുന്നത് ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ കൊണ്ടാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.... സന്ധ്യാ സമയത്ത് വിളക്ക് വെച്ച് കവിയേട്ടത്തി ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അന്നാ ഉമ്മറം ശൂന്യമായത് അവൻ നോക്കി കണ്ടു്...... അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയും ആനന്ദിയും നീലാംബരിയുമൊക്കെയായി അവിടം വെളിച്ചം പരന്നിട്ടുണ്ടാവും....... ആകെ ക്കൂടി മനസ്സിലൊരു ഇരുട്ട് തോന്നിയവന്.... എങ്കിലും പോകാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ലീവ് കഴിഞ്ഞു...... അഭി..... പോകാണോ ..... അവൻ ഷർട്ടുകളെല്ലാം ബാഗിലേക്ക് എടുത്ത് വെക്കുമ്പോൾ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്നുമാ കുഞ് ശബ്ദം കേട്ടതും അവന്റെ ഉള്ളെന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു...... ഇങ്ങ് വാ.... അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അഭി കട്ടിലേലിക്കിരുന്നു.... എന്തിനാ എന്റെ പൊന്ന് കരയുന്നത്.... കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞത് കണ്ടതും അവനത് തുടച്ചു കൊണ്ട് ചോദിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം ഏറെ ദുർബലമായിരുന്നു...... അഭി പോവാണോ..... നീലുവിനെയും കൊണ്ട് പോകില്ലേ..... ആനന്ദി ഒറ്റക്കാവില്ലേ.... ആനന്ദി അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അഭിയവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... അഭി വരും.... നീലാംബരിയെ കൂട്ടി എന്റെ ആനന്ദിയെ കാണാൻ തീർച്ചയായും വരും..... അഭിക്കിപ്പോ പോകാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല മോളെ..... അവനത് പറയുമ്പോൾ അത് വരെയില്ലാത്ത വണ്ണമൊരു ഭാരം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നാ മുഖത്ത്....... ഉള്ളൊന്ന് നനഞ്ഞു...... അഭി.... ഇത് കൂടി വെച്ചോ...... തനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പുളിയിഞ്ചി കുപ്പിയിലാക്കി കൊണ്ട് വന്ന് കവിയത് പറയുമ്പോൾ അവനത് കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി..... ആനന്ദി വാ... മേല് കഴുകണ്ടേ...... കവിയവളെ വിളിച്ചതും അവൾ കവിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു എടുക്കാനെ ന്ന വണ്ണം കയ്യൊന്നുയർത്തി.... അത്യാവശ്യം ഭാരമുള്ള അവളെ കവി എടുത്ത് തോളിൽ വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ നിലത്തേക്ക് മുട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അയ്യേ..... ഇത്രയും വലിയ കുട്ടിയായിട്ട് എടുക്കാൻ പറയോ ആരെങ്കിലും..... അഭി അവളെ കളിയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കവിയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു..... അവൾക്ക് വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നാൽ അവളിങ്ങനെയാ...... നീയവളെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നത് മുതൽക്കുള്ള ശീലമാണ്..... അന്നൊക്കെ ഇടയ്ക്കിടെ എടുക്കാൻ പറയുമായിരുന്നു..... പിന്നെ പിന്നെ അത് കുറഞ്ഞു...... കുറെ യായി പറയാറേ യില്ല .... ഇപ്പൊ...... നീ യും നീലാംബരിയും പോകുന്നത് അത്ര വിഷമം ആയത് കൊണ്ടാവും..... കവി അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുടിയിൽ ഒന്ന് തലോടി.... അവളും ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും കവിയെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു...... അഭിയുടെ ഉള്ള് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പും പോലെ തോന്നിയവന്.... ഏട്ടത്തിയുടെ കൈകളെക്കാൾ അവൾ പാകമായ മറ്റൊരു കയ്യില്ലേന്ന് അവന് തോന്നി... ഏട്ടൻ ഇത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടും ഏട്ടത്തിയെ പോലൊരു ഭാര്യ യെ ദൈവം എന്തിനു കൊടുത്തു എന്നതിനുള്ള ഉത്തരമാണ് കൺ മുമ്പിൽ കാണുന്നത്..... ആനന്ദി ക്ക് വേണ്ടി വിധി കാത്തു വെച്ചതാണ്..... അഭി....... ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ ഞാൻ..... മുന്പും നിന്നോടിത് പോലെ പറഞ്ഞു പിടിച്ചു വാങ്ങിയതാ ഞാനിവളെ..... എപ്പോഴും ഏട്ടത്തി ഓരോന്ന് ആവശ്യ പ്പെടുന്നുണ്ടെന്നോർത്ത് നിനക്ക് പരിഭവം തോന്നുമോ..... പുറത്തേക്ക് നടന്ന കവി ഒന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത് ചോദിച്ചതും അഭിയവളെ നോക്കി..... അന്നാ പറഞ്ഞു വാങ്ങിയതിൽ ഞാനേറെ സംതൃപ്തനാണ്..... അത് വലിയൊരു ശെരിയായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണല്ലോ ഈ കയ്യിൽ.... ഏട്ടത്തി എന്താണെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ.... അഭിയത് പറഞ്ഞതും കവിയുടെ ഉള്ളിലൊരു കുളിര് നിറഞ്ഞു..... മറ്റൊന്നുമല്ല..... നീലാംബരി ... അവള് നല്ല കുട്ടിയാ... കവി പറഞ്ഞതും അവന്റെ മുഖമൊരു നിമിഷം മാറി പോയി..... എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കാനറിയുന്ന നല്ലൊരു കുട്ടി...... അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ തടസ്സങ്ങളതുമില്ലെങ്കിൽ കൂടി നീ സ്വയം നിന്നേ പുറകോട്ട് വലിക്കുകയാണ്...... അത് നിനക്കു ഖേദം മാത്രമേ സമ്മാനിക്കൂ..... മാത്രവുമല്ല ഇപ്പൊ നീ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ അവളെ തിരികെ കിട്ടുക പിന്നീടെളുപ്പമായി യെന്ന് വരില്ല..... അത് കൊണ്ട് ഒന്ന് കൂടി ആലോചിച് തീരുമാനിക്കുക...... കവിയതും കൂടി പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അഭി തലക്ക് കൈ വെച്ച് കട്ടിലിലേക്കിരുന്നു..... എല്ലാവരും അവളെ കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നതും പറയുന്നതും.... തന്റെ ഹൃദയവും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ.... അവനാകെ ആശയ കുഴപ്പത്തിലാണെങ്കിൽ കൂടി ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കണ്ടൊരുവളെ അംഗീകരിക്കാൻ മനസ്സിനൊരു വിമ്മിഷ്ടം... അതേ സമയം അവളുടെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾക്കോരോന്നിനും ഏറെ ഭംഗിയുണ്ട് താനും......... (തുടരും) #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ