കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 10 അന്ന് കരിമ്പനക്കാവ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ പതിവിലുമധികം തിരക്കായിരുന്നു. പഞ്ചായത്ത് പരിധിയിലെ കർഷകരും കുടുംബാംഗങ്ങളും വിദ്യാർത്ഥികളും നാട്ടുകാരും എല്ലാം ഹാളിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വേദി ലളിതമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വാഴത്തണ്ടും തെങ്ങിൻകുരുത്തോലയും ചേർന്ന അലങ്കാരം ആ പരിപാടിക്ക് ഗ്രാമത്തിന്റെ തനിമ നൽകി. “ഇന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ നോക്കുന്ന ദിവസമാണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ലോകേഷ് കമലയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് മുണ്ടും ഷർട്ടും വാങ്ങി റെഡിയാകാൻ ആയി മുറിയിലേക്ക് പോയി… അവൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കമല അവനെ ആകെ ഒന്ന് നോക്കി… അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… "എന്താ അമ്മേ" "ഒന്നുമില്ല.".. "പറയൂ അമ്മേ.. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനാ നിറഞ്ഞത്.." "എന്റെ മകൻ ഒരുപാട് വളർന്നു…. എപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് ആയിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു…..”.... അവർ കണ്ണ് തുടച്ചു.. ലോകേഷ് അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇന്നും ഞാൻ അമ്മയുടെ ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് തന്നെയാണ്..”.... ==== മൂവരും ഒരുമിച്ച് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിലെത്തി. അവനെ കണ്ട പലരും വന്ന് കൈകൊടുത്തു…. "ലോകേഷേ... അഭിനന്ദനങ്ങൾ."... ലോകേഷ് പതിവുപോലെ വിനയത്തോടെ ചിരിച്ചു. ===== പരിപാടി തുടങ്ങി. കൃഷിവകുപ്പിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കർഷകരെ ആദരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യുവകർഷകരുടെ പട്ടിക വായിച്ചു. "ഈ വർഷത്തെ മികച്ച യുവകർഷകനുള്ള പ്രത്യേക അംഗീകാരം കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ലോകേഷിനാണ് ." അവസാനം അവതാരകൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ഹാളിലാകെ കൈയടി മുഴങ്ങി. കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കമല കൈകൂപ്പി ദൈവത്തിനു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് പതുക്കെ വേദിയിലേക്ക് നടന്നു. പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അച്ഛനെയും അമ്മയെയുമായിരുന്നു…. അവർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവന് ഒരു വലിയ വിജയം പോലെ തോന്നി. --- പരിപാടിക്ക് ശേഷം പലരും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ വന്നു. "മോന്റെ തോട്ടം കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്… ഞങ്ങളുടെ മകനെയും ഒന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. നല്ല രീതിയിലാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്."... എല്ലാവരോടും ഒരേ സ്നേഹത്തോടെയാണ് ലോകേഷ് സംസാരിച്ചത്. ===== അതിനിടയിലാണ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ പുറത്തുവച്ച് ഒരു ചെറിയ സംഭവം നടന്നത്. ഹാളിന്റെ പടിയിൽ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ കാൽതെറ്റി വീഴാൻ പോയി. അവരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പച്ചക്കറികളുടെ സഞ്ചി നിലത്തുവീണു. ആളുകൾ നോക്കിനിന്നെങ്കിലും ലോകേഷ് ഓടിച്ചെന്നു. "അമ്മേ ... പതുക്കെ."... അവൻ അവരെ പിടിച്ചുയർത്തി. ചിതറിക്കിടന്ന പച്ചക്കറികൾ പെറുക്കി സഞ്ചിയിലാക്കി.. "വീടെവിടെയാ" "കിഴക്കേ തെരുവിലാ മോനേ… "ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം."... "വേണ്ട മോനേ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് പൊയ്ക്കോളാം… "വെയിലല്ലേ... വരൂ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് തരാം…." അവൻ സഞ്ചി എടുത്ത് അവരോടൊപ്പം നടന്നു… അവർക്ക് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് അവിടേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടോ ചാർജും അവൻ കൊടുത്തു…. --- ഈ കാഴ്ച പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. അവളുടെ പേര് മീനാക്ഷി എന്നായിരുന്നു.. അവൾ തന്റെ അച്ഛൻ രാജന് ഒപ്പം ആണ് പരിപാടിക്ക് വന്നത്… അയാളും അവന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. രാജൻ അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ കർഷകനായിരുന്നു… ലോകേഷ് വേദിയിൽ സമ്മാനം വാങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ആ യുവാവിലേക്കു പോയിരുന്നു… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… ആദരം ലഭിച്ച ഉടനെ ആളുകളുടെ പ്രശംസയിൽ മതിമറന്നു നിൽക്കാതെ ഒരു വയോധികയെ സഹായിക്കുന്ന ലോകേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായി… "അച്ഛാ..." മീനാക്ഷി പതുക്കെ അയാളെ തോണ്ടി വിളിച്ചു…. "എന്താ മോളേ".. "ആ ചേട്ടനല്ലേ പുരസ്കാരം വാങ്ങിയത്"... "അതെ."... "ആ ചേട്ടൻ ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെയാണല്ലോ. അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ ഒരു അഹങ്കാരം പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ഇല്ലല്ലോ…" മീനാക്ഷി പറഞ്ഞത് കേട്ട് രമേശൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരാണ് പലപ്പോഴും അസാധാരണ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത്."... മീനാക്ഷി വീണ്ടും ലോകേഷിനെ നോക്കി… ==== വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം കമല പുരസ്കാരം പൂജാമുറിയിൽ വച്ചു… "ഇത് ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ."... ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇത് ഒരു ചെറിയ അംഗീകാരം മാത്രമല്ലേ."... "അല്ല മോനേ... ഇത് നിന്റെ അധ്വാനത്തിന് കിട്ടിയ ആദ്യ ബഹുമതിയാണ്." കേശവൻ പറഞ്ഞു. ==== അതേസമയം മീനാക്ഷിയും രമേശനും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി…. "ഇന്നത്തെ പരിപാടിയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ആരെയാണെന്ന് അറിയാമോ" വഴിമധ്യേ രമേശൻ പറഞ്ഞു. "ആ ചേട്ടനെ അല്ലേ…" "അതെ."... "അയാൾക്ക് അവാർഡ് കിട്ടിയത് കൊണ്ടല്ലേ…”... "അതും ഒരു കാരണം ആണ്.. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ അവനെ എല്ലാവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാക്കുന്ന ഒരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്…" "അതെന്താ അച്ഛാ…”.... മീനാക്ഷി മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ അയാളെ നോക്കി… "മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു മനസ്സ്… ആ വൃദ്ധയെ അവൻ സഹായിച്ചത് മോളും കണ്ടതല്ലേ… . അത് അഭിനയമല്ല... അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്."... മീനാക്ഷി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അറിയാതെ തന്നെ ലോകേഷിന്റെ പുഞ്ചിരി അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു… ==== ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയ വൈദേഹി തന്റെ ഫോൺ തുറന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ബന്ധു അവൾക്ക് ഒരു ചിത്രം അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു… ലോകേഷ് യുവ കർഷകനുള്ള അവാർഡ് വാങ്ങുന്ന ചിത്രം ആയിരുന്നു അത്… അവൾ കുറച്ചുനേരം ആ ചിത്രം നോക്കി… പിന്നെ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു വെച്ചു… എന്നാൽ ആദ്യമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു. "ഞാൻ അറിയുന്ന ലോകേഷ് പഠിപ്പും വിവരവും ഇല്ലാത്ത ആൾ അല്ലേ…... പക്ഷേ ഇത്…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ