കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 11 പുരസ്കാരദിനം കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ചയായി. കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം വീണ്ടും പതിവ് താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ ലോകേഷിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ പല യുവാക്കളും കൃഷിയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അവന്റെ വീട്ടിലെത്തും.. ലോകേഷ് ഒരിക്കലും തന്നെ ഒരു വിദഗ്ധനായി അവതരിപ്പിച്ചില്ല… "എനിക്കറിയാവുന്നത് ഞാൻ പറയാം. അറിയാത്തത് നമുക്ക് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കാം.".. അതാണ് അവന്റെ പതിവ് മറുപടി. --- "മോനേ... ഇന്ന് ചെറുകുളത്തിനപ്പുറത്തുള്ള രമേശന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം." ഒരു ദിവസം രാവിലെ കേശവൻ പറഞ്ഞു. "എന്താ അച്ഛാ കാര്യം"... "കഴിഞ്ഞ ദിവസം ചന്തയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ച് പച്ചക്കറി തൈകൾ വേണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.".. "ശരി അച്ഛാ." ലോകേഷ് നഴ്സറിയിൽ വളർത്തിയിരുന്ന തൈകൾ സൂക്ഷിച്ച് ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി സൈക്കിളിൽ യാത്ര തിരിച്ചു… ==== രമേശന്റെ വീട് കരിമ്പനക്കാവിൽ നിന്ന് മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ലോകേഷ് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി… ഓടിട്ട ഒരു പഴയ വീട്. മുന്നിൽ തുളസിത്തറ. വശത്ത് മാവും പ്ലാവും… പിന്നിൽ ചെറിയൊരു കൃഷിത്തോട്ടം. "ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ" അവൻ വിളിച്ചു.. അകത്തുനിന്ന് രമേശൻ ഇറങ്ങിവന്നു. "അയ്യോ മോനായിരുന്നോ ... വാ മോനേ." "ഞാൻ തൈകൾ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്."... അവൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "വളരെ നന്നായി.".. രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അകത്തുനിന്ന് മീനാക്ഷി ചായയുമായി വന്നത്…. "ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ..." അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ലോകേഷ് ആലോചിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു അവളും ലോകേഷിനെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.. അവൾ ചായ ലോകേഷിന് നേരെ നീട്ടി.. അവൻ അത് വാങ്ങി.. "ഇത് എന്റെ മകൾ മീനാക്ഷി. ഞങ്ങൾ മോൻ അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… ലോകേഷ് വിനയത്തോടെ തലകുലുക്കി. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും."രമേശൻ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ കുട്ടിയെ കണ്ടത് പോലെ ഓർക്കുന്നു.. പക്ഷേ എവിടെവെച്ചാണ് എന്ന് എവിടെയാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ല."... "പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ." മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ലോകേഷിന് താൻ ഒരു അമ്മയെ സഹായിച്ചത് നോക്കി ഒരു പെൺകുട്ടി നിന്നിരുന്നത് ഓർമ്മ വന്നത്… "ഓ... ശരിയാണ്. "... ലോകേഷ് പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് രമേശനൊപ്പം അയാളുടെ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു… ==== തൈകൾ എങ്ങനെ നടണം എത്ര അകലം വേണം എപ്പോൾ വെള്ളം കൊടുക്കണം എന്നെല്ലാം ലോകേഷ് വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. രമേശൻ അവൻ പറയുന്നത് എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. "ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇത്രയൊക്കെ പഠിച്ചല്ലോ."... അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി… "ഞാൻ ഇപ്പോഴും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. അത് കേട്ട് രമേശൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു… ==== ഇതെല്ലാം വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് മീനാക്ഷി ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു… ലോകേഷ് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരു അഹങ്കാരവുമില്ല… സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നില്ല. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു. "ഇങ്ങനെയും ആളുകൾ ഉണ്ടോ" അവൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. ====== തിരിച്ചുപോകാൻ നേരം രമേശൻ ഒരു കവറിൽ പണം നീട്ടി…. "തൈകളുടെ വില." "വേണ്ട." ലോകേഷ് അത് നിരസിച്ചു… "അതെന്താ വേണ്ടാത്തത്…" "ആദ്യമായി നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയല്ലേ. വിളവെടുത്തിട്ട് ഒരിക്കൽ പച്ചക്കറി തന്നാൽ മതി.".... രമേശൻ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും ലോകേഷ് വാങ്ങിയില്ല…. "നീ നിന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെയാണ്." രമേശ്‌ പറഞ്ഞു….. ==== ലോകേഷ് തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം മീനാക്ഷി വീടിന്റെ പടിയിൽ നിന്നിരുന്നു… "പോകട്ടെ."... "ശരി." അവൾ ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി…. പക്ഷേ ആ ചെറിയ പരിചയത്തിൽ പോലും പരസ്പരം ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. --- "തൈകൾ കൊടുത്തോ" വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കമല ചോദിച്ചു. "കൊടുത്തു."... "രമേശൻ ആൾ എങ്ങനെയുണ്ട്" കേശവൻ ചോദിച്ചു… "വളരെ നല്ല മനുഷ്യനാണ്." "അവൻ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്താണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചു. "അതെ അച്ഛാ. വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം എന്നോട് പെരുമാറിയത്."... --- "അച്ഛാ... ലോകേഷേട്ടൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ" മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു… "എങ്ങനെയാണെന്ന് "... "വളരെ ലളിതമായി എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു…." രമേശൻ ചിരിച്ചു…. "അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. നല്ല സംസ്കാരത്തിലാണ് ആ കുട്ടി വളർന്നത്… ഞാൻ വാങ്ങിയ തൈകൾക്ക് പണം പോലും അവൻ വാങ്ങിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്."... അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതോടെ മീനാക്ഷിക്ക് ലോകേഷിനോട് ബഹുമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഒരു നല്ല മനുഷ്യനോടുള്ള ആദ്യ ബഹുമാനം. ====== ഇതേ സമയം വൈദേഹി മറ്റൊരു വലിയ കമ്പനിയിലെ അഭിമുഖത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലായിരുന്നു… തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ