❤️‍🔥 The women who destroyed Him ❤️‍🔥 Part 8 രാത്രി. മുംബൈ. Nova Sphere Technologies ഏറ്റെടുക്കൽ ചടങ്ങ് അവസാനിച്ചിട്ട് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മിക്ക ആളുകളും ഇതിനോടകം തന്നെ മടങ്ങിയിരുന്നു. മാധ്യമങ്ങളുടെ തിരക്കും കുറഞ്ഞു. വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഭൂഗർഭ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ കാറുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആധിഷ ലിഫ്റ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കൈയിൽ ഫയലുകളും കാറിന്റെ കീയും. അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവ് ശാന്തത. രണ്ടാമത്തെ വലിയ വിജയം സ്വന്തമാക്കിയ ഒരാളുടെ ആവേശം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ നേരെ തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ കാർ അൺലോക്ക് ചെയ്യാൻ പോകുമ്പോഴായിരുന്നു ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "ആധിഷ." അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കുറച്ച് അകലെയായി വിഹാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ട് കൈകളും പോക്കറ്റിലിട്ട് അവളെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് പതിവ് ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആധിഷ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി ശേഷം വീണ്ടും കാറിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. "നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടോ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട്." വിഹാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "എനിക്ക് നിന്റെ അടുത്ത് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം." "നമ്മൾ സംസാരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല." അവൾ ഉടൻ മറുപടി നൽകി. വിഹാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "എന്നെ അത്രയും എളുപ്പത്തിൽ ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റില്ല." ആധിഷ കാർ ഡോറിൽ കൈവെച്ച് അവനെ നോക്കി. "ഞാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും." ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ വിഹാൻ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി ശേഷം നേരെ വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നു. "നീ എല്ലായിടത്തും എന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നത് എന്തിനാണ്?" പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു. ആധിഷ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു അതിന് ശേഷം ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി പോലും ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു. "ഞാനല്ല നിന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നത്." ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. "നീയാണ് എന്റെ വഴിയിൽ നിൽക്കുന്നത്." വിഹാൻ അവളെ നോക്കി അവൻ ആ മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "സത്യമാണോ?" "അതെ." "അപ്പോൾ നമ്മൾ ഇത്രയും തവണ എങ്ങനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു?" ആധിഷ ചുമലുയർത്തി. "കാരണം നമ്മൾ ഒരേ ലോകത്തിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ തേടി നടക്കാൻ സമയം ഇല്ല." ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു കുത്തുപോലെ തോന്നി. കാരണം കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി അവൻ ശരിക്കും അവളെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. അവളുടെ ഫയൽ. അവളുടെ ഷെഡ്യൂൾ. അവളുടെ ഭൂതകാലം. അവളുടെ ജീവിതം. ─── അതേസമയം... അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ അവൻ ഒരുപക്ഷേ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും ആയിരുന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു കൗതുകവും ഇല്ലേ?" ആധിഷ അവനെ നോക്കി. "എന്തിന് ഉണ്ടാകണം?" വിഹാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "കാരണം ഞാൻ വിഹാൻ ദേവ് ആണ്." ആധിഷയുടെ മുഖത്ത് മാറ്റമൊന്നും വന്നില്ല. "അതെ എനിക്കറിയാം." "പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് ?" അവൻ ചോദിച്ചു. അവൾ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു. "അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും മാറുമോ?" ആ ചോദ്യം അവനെ നിശബ്ദനാക്കി കാരണം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ആരെങ്കിലും അവന്റെ പേരിനെ ഒരു സാധാരണ കാര്യമായി കാണുന്നത്. കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് അവൻ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലെ വെള്ള ലൈറ്റുകൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും നേർക്കുനേർ നിന്നു. വിഹാൻ അവളെ നോക്കി. അവൻ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നതെന്ന് പോലും അവന് പൂർണമായി മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ദേഷ്യം കാണിക്കാനോ? മറുപടി ചോദിക്കാനോ? അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ അവളോട് സംസാരിക്കാനോ? അവനും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആ ധിഷ വീണ്ടും കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു. "ഇനി വേറെ എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ ?" വിഹാൻ കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അതിന് ശേഷം ചോദിച്ചു. "നീ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ?" "എങ്ങനെ?" "എല്ലാവരെയും ഇത്രയും ദൂരെ നിർത്തുന്ന സ്വഭാവം ആണോ." ആധിഷ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ കടന്നുപോയി. വളരെ വേഗത്തിൽ. ഒരു വേദന. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അത് വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷമായി. "അത് എന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമാണ്." അവൾ പറഞ്ഞു. "നിന്റെതല്ല." അത്ര മാത്രം. അവൾ കാറിൽ കയറി. വിഹാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവൻ അവളെ തടഞ്ഞില്ല. അവളെ നോക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ആധിഷ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി. അവൾ അവസാനമായി അവനെ നോക്കി. "വിഹാൻ ദേവ്... നിന്റെ സമയം നിന്റെ കമ്പനിക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കൂ. എന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് നിന്റെ സമയം കളയരുത്." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം കാർ അകന്നുപോയി. വിഹാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവളുടെ കാർ കാണാതാകുന്നതുവരെ. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "വൈകിപ്പോയി, ആധിഷ. ഞാൻ ഇതിനോടകം തന്നെ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അവനറിയില്ലായിരുന്നു... ആ ചിന്തകൾ ഉടൻ തന്നെ ഒരു ശീലമായി മാറുമെന്ന്. 🖤............ 🖤 രാത്രി 2:15. മുംബൈ നഗരം പതിയെ നിശബ്ദതയിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. പുറത്ത് ദൂരെയായി വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. പക്ഷേ ദേവ് മാൻഷനിലെ ഒരു മുറിയിൽ മാത്രം ഇപ്പോഴും വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. വിഹാന്റെ മുറി. വിഹാൻ കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉറക്കം വരുന്നില്ലായിരുന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഒരു മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു. ആധിഷ. അവൻ ഉടനെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. "ഇത് എന്താ എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്?" അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അവൻ വശം മാറി കിടന്നു. പക്ഷേ മനസ്സ് വീണ്ടും അതേ നിമിഷത്തിലേക്ക് പോയി. പാർക്കിംഗ് ഏരിയ. അവളുടെ മുഖം. അവളുടെ ശബ്ദം. "ഞാനല്ല നിന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നത്. നീയാണ് എന്റെ വഴിയിൽ നിൽക്കുന്നത്." ആ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. "മതി." അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. "ഒരു എതിരാളിയെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും ആലോചിക്കുന്നത് സാധാരണ കാര്യമല്ല." പക്ഷേ അഞ്ചു സെക്കൻഡ് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. വീണ്ടും അതേ ചിന്ത. അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ? എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഇത്രയും അകന്ന് നിൽക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾക്ക് ആരെയും ആവശ്യമില്ലാത്തത്? വിഹാൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു ശേഷം കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ബാൽകണിയിലേക്ക് നടന്നു. താഴെ മുംബൈ നഗരം മുഴുവൻ വെളിച്ചത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. "വിചിത്രമായ ഒരു പെൺകുട്ടി." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. സോഫയിൽ ഇരുന്നു. ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു. അറിയാതെ തന്നെ വിരലുകൾ search ബാറിലേക്ക് നീങ്ങി. Adhisha Global Ventures വീണ്ടും അതേ വെബ്സൈറ്റ് തുറന്നു. കമ്പനിയുടെ പുതിയ റിപ്പോർട്ടുകൾ. പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ. പഴയ അഭിമുഖങ്ങൾ. അവാർഡുകൾ. അവൻ ഓരോന്നായി നോക്കാൻ തുടങ്ങി കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. കമ്പനിയുടെ വാർഷിക ചടങ്ങ്. ജീവനക്കാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആധിഷ വേദിയിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ജീവനക്കാരൻ എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തു. അവൻ ഭയന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വിഹാൻ കരുതി അവൾ അവനെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ശകാരിക്കുമെന്ന്. പക്ഷേ അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "തെറ്റ് സംഭവിക്കുന്നത് പ്രശ്നമല്ല. അതേ തെറ്റ് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കരുത്." അത്ര മാത്രം. വിഹാൻ വീഡിയോ pause ചെയ്തു. "ഹും..." അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. അവൾ പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്നതുപോലെ അത്ര തണുത്തവളല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. പിന്നെ മറ്റൊരു ചിത്രം തുറന്നു. ഒരു സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള സ്കോളർഷിപ്പ് പരിപാടി. ആധിഷ പിന്നിലായി നിൽക്കുന്നു. ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പോലും അവൾ മുന്നിലേക്ക് വന്നിരുന്നില്ല. വിഹാൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആ ചിത്രം നോക്കി. "നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്നെ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നത്?" അവൻ ചോദിച്ചു. അവന് മറുപടി കിട്ടിയില്ല. അപ്പോഴാണ് ആര്യന്റെ മെസേജ് വന്നത്. 'ഉറങ്ങിയില്ലേ?' വിഹാൻ മറുപടി നൽകി. 'ഇല്ല.' ഉടനെ മറുപടി വന്നു. 'ഇപ്പോഴും ആധിഷയെക്കുറിച്ചാണോ ആലോചിക്കുന്നത് ?' വിഹാൻ കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ ആയിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ ഇല്ലെന്ന് പറയും. പക്ഷേ ഇന്ന് അവൻ സത്യം ടൈപ്പ് ചെയ്തു. 'അതെ.' ചില നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആര്യന്റെ മറുപടി വന്നു. 'എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നീ ഈ പെൺകുട്ടിയെ വളരെ സീരിയസായി എടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.' വിഹാൻ മെസേജ് വായിച്ചു. പക്ഷേ മറുപടി നൽകിയില്ല. കാരണം ആദ്യമായി അവൻ തന്നെയും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ വീണ്ടും ആധിഷയുടെ പ്രൊഫൈൽ തുറന്നു. സ്ക്രീനിൽ അവളുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. അതേ ശാന്തമായ മുഖം. അതേ ആത്മവിശ്വാസം. അതേ തണുത്ത കണ്ണുകൾ. വിഹാൻ അത് തന്നെ നോക്കി നിന്നു ശേഷം അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "നീ ശരിക്കും ഒരു പ്രശ്നമാണ്, ആധിഷ." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആദ്യമായി... അവളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല. ആദ്യമായി... അവൾ അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നതിന് പകരം ചിരിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവനറിയില്ലായിരുന്നു... ആ പുഞ്ചിരിയാണ് പിന്നീട് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദുർബലതയായി മാറാൻ പോകുന്നത്. To Be Continued... 🖤 #📔 കഥ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ