#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... . 🔻 ഭാഗം _35 ✍️ രചന - Aysha akbar ആ ഇതാരാ സ്നേഹ മോളോ.... വാ കയറ്...... ബെല്ലടിച്ചു ഉമ്മറത്തു നിൽക്കുന്ന സ്‌നേഹയെ കണ്ടതും ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ ദേവി അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... ഉടുത്തിരുന്ന സാരിയുടെ അറ്റം കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ അകത്തേക്ക് കയറി....... ആനന്ദി ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞില്ലേ..... കയറും വഴി സ്നേഹ അത് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണുകൾ ആരെയോ തിരയും പോലെ....... ദേവീക്കതറിയാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു..... ഇല്ലാ..... അവള് കുളിക്കുന്നെ യുള്ളൂ..... മോളിരിക്ക്.... ഞാൻ ചായ എടുക്കാം..... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി നടന്നു...... അപ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരിയും സംസാരവും അവൾ കേൾക്കുന്നത്..... അവൾ പതിയെ തലയൊന്നങ്ങോട്ടെത്തിച്ചു നോക്കി.... ആനന്ദിയാണ്..... അവളുടെ മുടി കെട്ടി കൊടുക്കുന്ന ആ പെൺ കുട്ടിയെ ഇതിന് മുൻപ് താൻ കണ്ടിട്ടേയില്ല.... അവൾ അവരെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നു... അവർ വളരേ നല്ല കൂട്ടുകാരെ പ്പോലെ ചിരിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ട്...... ആനന്ദി കഴിഞ്ഞില്ലേ... നമുക്ക് പോകണ്ടേ..... സ്നേഹ അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ അവർക്കടുത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു ..... ടീച്ചറെന്താ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.... ഞാനങ്ങോട്ടു വരുമായിരുന്നില്ലേ.... അതെന്താ ആനന്ദി.... എനിക്കിങ് വന്ന് കൂടെ... ആനന്ദി അവളെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ യാണ്‌ മറുപടി കൊടുത്തത്... അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീലാംബരിയിൽ തന്നേ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് ആനന്ദി ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു..... ഇതാരാ ആനന്ദി..... അത് അഭിയുടെ കൂടെ വന്ന ചേച്ചിയാ.... നീലാംബരി.... സ്നേഹയുടെ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന വണ്ണം നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആനന്ദി പെട്ടെന്ന് തന്നേ മറുപടി കൊടുത്തത്തും അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി പ്പോയി...... അത് നീലാംബരിയും വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് കയ്യിലൊരു ചായ കപ്പുമായി അഭിയങ്ങോട്ട്ട് വരുന്നത്...... അഭിയെ കണ്ടതും മറ്റെല്ലാം മറന്നെന്ന വണ്ണം സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.... വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഭാരം അവളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു...... ആ... ആരാ സ്നേഹയോ..... എന്തൊക്കെയുണ്ട്..... തികച്ചും ഔദ്യോഗികകമായുള്ള അവന്റെയാ ചോദ്യത്തിൽ ശെരിക്കും സ്നേഹയോന്ന് തറഞ്ഞു പോയത് പോലെ.... ആരെന്ന് മനസ്സിലാവാത്തത് കൊണ്ട് തന്നേ നീലാംബരി അവരെ രണ്ട് പേരെയും നോക്കി നിന്നു.... അഭിയെ കാണുമ്പോൾ സ്നേഹയിൽ മിഞ്ഞി മറയുന്ന ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ അവളൂഹിച്ചെടുത്തിരുന്നു ..... നീ ചായ കുടിച്ചോ..... അഭി വീണ്ടും തികച്ചും അകന്നൊരു തരം ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹ അവനെയൊന്ന് നോക്കി...... എനിക്ക് ചായ യൊന്നും വേണ്ടാ..... എനിക്ക് നിന്നോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം...... സ്നേഹ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ അവനെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം ചുണ്ടോട് ചേർക്കാൻ തുടങ്ങിയ ചായ കപ്പൊന്ന് നിശ്ചലമാക്കിയവൻ ....... വാ.... പുറത്തേക്ക് നിൽക്കാം...... അവൻ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ നീലാംബരിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു...... ഞാൻ പറഞ്ഞ സ്നേഹ ടീച്ചർ അതാണ്‌..... അവർ പോകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കെ ആനന്ദി യത് പറയുമ്പോൾ പറയാതെ തന്നേ മനസ്സിലായെന്ന വണ്ണം അവളവരെ നോക്കി നിന്നു..... മുറ്റത്തെ പൂവരഷിന് താഴെ നിന്ന് അവർ രണ്ട് പേരും സംസാരിക്കുമ്പോൾ കത്തുന്നത് നീലാംബരിയുടെ ഉള്ളായിരുന്നു...... എന്തിനെന്നറിയാത്തൊരു വിങ്ങൽ അവളെ കടന്ന് പിടിച്ചു..... അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ വരും പോലെ.... ആനന്ദി അകത്തേക്ക് നടന്നപ്പോഴും അവളവരെ നോക്കി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ് ...... അപ്പോഴാണ് സ്നേഹക്കുള്ള ചായ യുമായി ദേവി യങ്ങോട്ട് വരുന്നത്..... ചുറ്റുമുള്ളതിലേക്കൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെയെന്ന വണ്ണം അഭിയേയും സ്നേഹയെയും നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ അവരൊന്നും നോക്കി.. എപ്പോഴും പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖം ഇരുണ്ടു കൂടിയിട്ടുണ്ട്..... കരച്ചിൽ വന്നത് പോലെ ആ കവിളുകൾ വീർത്തിട്ടുണ്ട്...... ദേവിയുടെ ചുണ്ടിലെന്തിനോ ഒരിളം ചിരി പടർന്നു...... അവര് കുഞ്ഞു നാല് മുതലുള്ള കൂട്ടാണ്..... കുറെ കഴിഞ്ഞ് കാണുകയല്ലേ.... ദേവി നീലാംബാരക്കടുത്ത് നിന്ന് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോ ഴാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്...... എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണുന്ന അവൾക്കപ്പോളേറെ ചിരിക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നി....... ദേവി നീലാംബരിയെയും അഭി ക്കടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്നേഹയെ യും ഒന്ന് നോക്കി...... അവനിപ്പോ കളക്ടറാണ്.... ഏത് കൊമ്പത്തെ ആലോചന വേണമെങ്കിലും അവനു കിട്ടും..... പക്ഷെ ഒന്നിനും അവൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന സ്നേഹയെ വീണ്ടും അവനിലേക്ക് ചേർത്ത് വെക്കണമെന്ന് താൻ കരുതിയിരുന്നു..... എന്നാൽ അവന്റെ കൂടെ വന്ന ആ ഒരുവളാണ് തന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റി മറിച്ചത്.... ഒന്നുമില്ലാത്ത ആരുമില്ലാത്ത അവളുടെ കൂടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തെളിയുന്നത് താൻ കാണുന്നുണ്ട്.... അവനു വേണ്ടി ഒരു പക്ഷെ ദൈവം അയച്ചതാവാം അവളെ.... അവന് അവളെ പോലൊരു പെണ്ണ് തന്നെയാണ് വേണ്ടതെന്ന് ഇപ്പൊ തനിക്കറിയാം ..... അവന്റെ മനസ്സ് കൂടി അതിനു പാകപ്പെടണെ ഈശ്വരാ എന്ന പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ തനിക്കിപ്പോഴുള്ളു....... അവർ നെഞ്ചിലൊന്ന് കൈ വെച്ചു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 സ്നേഹ.... പ്ലീസ്...... എനിക്ക്...എനിക്ക് നിന്നോടൊരു ദേഷ്യവുമില്ല....... എന്ന് വെച്ചു എനിക്ക് വേണ്ടി നീ കാത്തിരിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല.... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വിവാഹം ഇനിയുണ്ടാകില്ല...... അഭി തീർത്തു പറഞ്ഞതും സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.... പിന്നെ.....നമ്മളൊരിക്കലും പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല സ്നേഹാ..... നമ്മൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നത് കറ കളഞ്ഞ സൗഹൃദ മായിരുന്നു.... അതിനിപ്പോഴും ഒരു മാറ്റവുമില്ല...... നീയെനിക്കാ പഴയ സ്നേഹ തന്നെയാണ്..... അഭി അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി...... ഈയൊരു മറുപടി ക്ക് വേണ്ടി വേണ്ടിയാണോ താനിത്ര വർഷം കാത്തിരുന്നതെന്ന വണ്ണം അവളുടെ നെഞ്ച് കനത്തു....... അഭി അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി പറയുന്നതും സമാധാനിപ്പിക്കുന്നതുമെല്ലാം ദൂരെ നിന്നൊരുവൾ കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് വിതുമ്പി പോയിരുന്നു..... ടീച്ചറെ കഴിഞ്ഞു.....പോകാം.... ആനന്ദി പുറത്തേക്ക് വന്നു വിളിച്ചതും കണ്ണുകൾ രണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു സ്നേഹ അവളോടൊപ്പം നടന്നിരുന്നു........ അഭി ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ കനപ്പിച്ചു തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ യാണ്‌ കാണുന്നത് .... ഒരു നിമിഷം അവനവളെയൊന്ന് നോക്കി.... ഇത് വരെയുള്ള ഭാവമല്ല ഇപ്പോഴവളിൽ...... ആ മുഖത്ത് പരിഭവത്തെക്കാളേറെ ദുഖമുണ്ട്....... സ്നേഹയോട് താൻ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടത് കൊണ്ടാണെന്ന് എന്തിനോ അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു....... പക്ഷേ അതിനെന്തിന് അവൾ സങ്കപ്പെടണം... അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം മനസ്സ് ചോദിക്കുമ്പോൾ കൂടി ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് രണ്ട് പേർക്കും വന്നൊരു മനസ്സിന്റെ അടുപ്പം അവൻ പാടേ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചിരുന്നു.. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും കഴിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് തളം കെട്ടിയിരുന്ന ഭാരത്തിലേക്കായിരുന്നു അഭിയുടെ കണ്ണുകളത്രയും....... എന്തിനെന്നറിയാത്ത വിധം അതവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കി... ആ മുഖം കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും കുസൃതി യോടെയുള്ള ചിരിയുമെല്ലാം കാണാതിരുന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധി മുട്ട്.... അതേയ്..... സ്നേഹ എന്റെ കുഞ് നാളു മുതലുള്ള കൂട്ടുകാരി യാണ്‌.... ഒരു പോയിന്റിൽ വീട്ടുകാര് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചു... സുഹൃത്തെന്നതിലുപരി അവൾക്കെന്നെ പൂർണമായും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നത് വ്യക്‌തമായപ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു...... വരാന്തയിലെ തിണ്ണയിൽ കാലു പുറത്തേക്കിട്ട് കൊണ്ടിരുന്നവൾക്കടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു അഭിയത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് നീങ്ങി...... പറഞ്ഞ വാക്കുകളെക്കാൾ അവൻ തന്നോടത് പറഞ്ഞു എന്ന ആനന്ദം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവന്റെ കണ്ണുകളെ അവൾ കുരുക്കി വെച്ചു.... ഒരു നിമിഷം അവനും ആ മിഴികളിൽ കുരുങ്ങി പോയിരുന്നു....... തന്റെ പോലും അനുവാദമില്ലാതെ അവൾ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇടിച് കയറുന്നതറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൻ മിഴികൾ പെട്ടെന്നവളിൽ നിന്ന് വെട്ടിച്ചിരുന്നു......... അവനവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ പേരറിയാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത പിടി മുറുക്കി.... അതിനും ഒരു പ്രത്യേക സുഗമുണ്ടായിരുന്നു.... അതേ സമയം നോവും.... ഇനിയൊരാളെ ഉൾകൊള്ളാൻ സ്ഥലമില്ലെന്ന വണ്ണം ഞെരുക്കി പ്പിടിച്ച ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നവളകത്തേക്ക് കയറും പോലെ.... ഇത് വരെ താൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിട്ട് പോയ പെൺകുട്ടികളിൽ നിന്നവൾക്ക് എന്ത്‌ പ്രത്യേകത യാണുള്ളത്.... താനവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്നത് മാത്രമല്ലേ..... അതിന് കാരണമെന്നോണം ഏതോ ഒരു കോണിൽ നീലാംബര പ്പൂക്കൾ ചൂടിയൊരുത്തി മറഞ്ഞിരുന്നു പുഞ്ചിരിക്കും പോലെ.... ആ നീല സാരിയും സാഹചര്യങ്ങളും വൈശാലി യെ തനിക്ക് മുമ്പിൽ വരച്ചു വെച്ചത് കൊണ്ടാണ് നീലാംബരിയെ ശ്രദ്ധിച്ചതെങ്കിൽ കൂടി ഇടിച്ചു കയറിയുള്ള അവളുടെ പെരുമാറ്റവും മുഖം കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും കണ്ണുകളിൽ നിറച്ചു വെച്ച കുസൃതി യും തനിക്കെത്ര പെട്ടെന്നാണ് പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറിയത്..... എപ്പോഴോ അവളിൽ വൈശാലി യെ താൻ തിരയുമ്പോഴും ഇരു ധ്രുവങ്ങളെ പോൽ അവർ വിദൂരത്തായിരുന്നു..... പോകെ പോകെ വൈശാലി യുമായി അവൾക്കൊരു സാമ്യത യില്ലെന്ന് പൂർണമായറിഞ്ഞിട്ടും അവളിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം പറിച്ചെടുക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല....... ചുറ്റുമുള്ളവരെ അത്രത്തോളം സന്തോഷത്തിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികത അവളുടേ കൈകളിലുള്ളത് പോലെ...... ദിവസം തോറും അവളാ വീടിന്റെ വെളിച്ചമാകുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നത് തൊട്ട് കിടക്കും വരെയും അവളുടെ നിറഞ്ഞ ചിരിയും സംസാരങ്ങളും ആ വീടിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്..... അമ്മയോടൊപ്പം സംസാരിച്ചു കവിയേട്ടത്തിയുടെ കൂടെ അടുക്കള ജോലിയിൽ സഹായിച്ചു ആനന്ദി ക്ക് നല്ലൊരു സുഹൃത്തായും അവളാ വീട്ടിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു... ആനന്ദി ക്ക് തന്നൊടുള്ളതിനേക്കാൾ അടുപ്പം അവളോടുള്ളത് പോലെ....... ആനന്ദി യുടെ കൈ പിടിച്ചു താൻ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴൊക്കെയും നീലു വിനെ കൂടി കൂട്ടാം അഭി എന്ന് പറയുന്നിടത്തോളം ഒരു സൗഹൃദമുണ്ടവർക്കിടയിൽ........ അത് കേട്ടിട്ടേന്ന വണ്ണം വിടരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ തന്നെയും കീഴ്പ്പെടുത്താൻ കഴിവുള്ളത് തന്നെയാണ്.... അവർ രണ്ട് പേരുടെയും കൂടെ അങ്ങനെ ഇളം കാറ്റേറ്റ് നടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരാനന്ദമുണ്ട്.... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ കൂടെ വേണമെന്ന തരത്തിലൊരു സന്തോഷമുണ്ട് മധുരമുള്ള മിട്ടായി രണ്ട് പേർക്കും വാങ്ങി കൊടുക്കുമ്പോൾ ആനന്ദി യെക്കാൾ സന്തോഷം അവൾക്കാണ്.... ഇതൊന്നും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളുടെ സന്തോഷത്തിൽ മാത്രം ഒതുക്കാൻ കഴിയില്ല തനിക്കതിനെ..... . തന്നേ കാണുമ്പോൾ മാത്രം വിടരുന്ന ഒരു തിളക്കമുണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളിൽ..... അത് കേവലം രക്ഷിച്ചവനോടുള്ള ഒരു നന്ദി യല്ല.... അവളുടെ ഉള്ള് കനക്കും തോറും അവനത് മനപ്പൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചിരുന്നു...... ആരിലും കുരുങ്ങാത്ത മനസ്സ് അവളിൽ കുരുങ്ങിയതിന്റെ ചെറിയൊരു പ്രയാസം ഉണ്ടെന്നത് തന്നെയായിരുന്നു ശെരി.... അമ്മേ..... ഞാൻ നാളെ തിരിച്ചു പോകും..... ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്നു കൊണ്ട് അഭിയത് പറഞ്ഞതും അഭിക്കുള്ള വെള്ളവുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്ന നീലാംബാരി ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി പോയിരുന്നു......... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ