ഭാഗം 2 കയ്യിലിരുന്ന പൂവ് ഒരു കരിയിലപോലെ ഉണങ്ങുന്നത് കണ്ട് ദേവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?" അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ തലേദിവസം പറിച്ച പൂവായതുകൊണ്ടാകാം പെട്ടെന്ന് വാടിയതെന്ന് അവൻ സമാധാനിച്ചു. എങ്കിലും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകളും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിച്ചു. കുളികഴിഞ്ഞ് റെഡിയായപ്പോൾ ദേവന് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. മനയിൽ കഴിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ അടുത്തുള്ള കവല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റർ നടന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു നാട്ടുചായക്കട കണ്ടു. പഴയ ബെഞ്ചുകളും റേഡിയോയിൽ നിന്നുള്ള പാട്ടും ആ കടയ്ക്ക് ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തെ തനിമ നൽകി. ദേവൻ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി ഒരു ബെഞ്ചിലിരുന്നു. കടക്കാരൻ രാഘവേട്ടൻ കൗതുകത്തോടെ ദേവനെ നോക്കി. "എന്താ മോനേ... ഈ വഴിക്ക് ഇതിനുമുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ? എവിടുന്ന് വരുന്നു?" രാഘവേട്ടൻ ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. കടയിലിരുന്ന മറ്റ് രണ്ടുപേരും ദേവനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഞാൻ കൊച്ചിയിൽ നിന്നാണ്. പേര് ദേവൻ. ഇവിടെ അടുത്തുള്ള മായാപുരം മന കണ്ടിട്ടില്ലേ? എന്റെ കുടുംബവീടാണ്. അവിടെ ഒന്ന് താമസിക്കാൻ വന്നതാ." ദേവൻ ഇത് പറഞ്ഞതും കടയിലുണ്ടായിരുന്നവരുടെ സംസാരം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. രാഘവേട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "നീ... നീ ആ മായാപുരം മനയിൽ ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയെന്നോ?" രാഘവേട്ടൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ ചോദിച്ചു... "അതെ എന്താ ഇത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ?" ദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. കടയുടെ കോണിലിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ദേവന്റെ അരികിൽ വന്നു. "മോനേ... നിനക്ക് ആ മനയുടെ ചരിത്രം അറിയില്ലായിരിക്കും. അവിടെ അറിയാതെ പോലും ആരെങ്കിലും കാലുകുത്തിയാൽ, പിറ്റേന്ന് അവരുടെ ശവമായിരിക്കും പുറത്തേക്ക് വരുന്നത്. ആ മന ശപിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇരുട്ട് വീണാൽ അവിടെ പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം ഉയരും... പിന്നെ ആ വഴിക്ക് പോയവരൊന്നും തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ല." ദേവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. " അതൊക്കെ പണ്ട് ആരോ ഉണ്ടാക്കിവിട്ട കഥകളല്ലേ അപ്പൂപ്പാ? ഞാൻ ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിക്കല്ലേ." ദേവൻ ചായയും പലഹാരവും കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. "നാളെ എന്റെ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടി വരുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് അധികം ഭക്ഷണം വേണം. അത് ഏർപ്പാട് ചെയ്തേക്കണം." രാഘവേട്ടൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ ദേവനെ നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "മോന്റെ ധൈര്യം കൊള്ളാം. പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കണം. ആ മന ചോദിക്കുന്നത് ചോരയാണ്. ഇന്നലെ നീ രക്ഷപ്പെട്ടത് നിന്റെ ഭാഗ്യം കൊണ്ടാവാം. പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി..." ദേവൻ അത് കാര്യമാക്കാതെ മനയിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. വഴിയിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ആൽമരത്തിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവന് ആ പെൺകുട്ടിയെ വേദയെ ഓർമ്മ വന്നു. "രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെങ്കിൽ വേദ എന്തിനാണ് ഈ വഴിയിലൂടെ അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നത്?" അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം നാമ്പിട്ടു... മനയുടെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ ദേവൻ കണ്ടു... അവിടെ നിലത്ത് ഒരു പുതിയ പാലപ്പൂവ് കിടക്കുന്നു. അതിന്റെ ഗന്ധം പ്രഭാതവായുവിൽ വശ്യമായി പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടരും...... ✍️𝓟𝓻𝓪𝓷𝓪𝔂𝓪_𝓣𝓱𝓾𝓵𝓲𝓴𝓪 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #💌 പ്രണയം