ഞാൻ ഇത് Part 9 ആയി കൂടുതൽ natural flow-ൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വാർഡൻ 112-ലേക്ക് മാറ്റുന്നത്, 217-ൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത്, പുതിയ റൂമിൽ ആദ്യ രാത്രി അലീന കാണുന്ന സ്വപ്നം എന്നിവ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അപരിചിത (PART 9) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." ജോസഫ് അങ്കിളിനെ കണ്ട ശേഷം നാലുപേരും നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിന്റെ വരാന്തയിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ വാർഡൻ അവരെ വിളിച്ചു. "അലീന... ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ." നാലുപേരും വാർഡന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ കാര്യം ഞാൻ ആലോചിച്ചു." "217-ൽ കിടക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ റൂം മാറിക്കോളൂ." "112 ഒഴിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്." "ഇന്ന് തന്നെ അങ്ങോട്ട് മാറാം." അത് കേട്ടതും നാലുപേരുടെയും മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഒരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു. "Thank you, മാം." വാർഡൻ ചിരിച്ചു. "വാ... ഞാനും കൂടെ വരാം." അഞ്ചുപേരും ഒരുമിച്ച് 217-ലേക്ക് നടന്നു. റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ... എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. കിടക്കകൾ... മേശ... ജനൽ... ഒന്നിനും ഒരു മാറ്റവുമില്ല. "കണ്ടോ..." വാർഡൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇന്നലെ ഇത്ര പേടിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ." അനന്യയും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "അതെ മാം..." പക്ഷേ അലീന മാത്രം മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ജനലിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ രാത്രിയിൽ നീല ചുരിദാറിട്ട രൂപം നിന്ന അതേ സ്ഥലം... ഇപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ല. "സാധനങ്ങൾ എടുത്തോളൂ." വാർഡൻ പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും ഓരോ ബാഗുകളായി എടുത്തു. കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ റൂം പൂർണ്ണമായും ഒഴിഞ്ഞു. വാർഡൻ വാതിൽ പൂട്ടി. "ഇനി നിങ്ങൾ 112-ലാണ്." "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി." "ശരി മാം." --- റൂം 112. 217-നെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. നല്ല വെളിച്ചം... നല്ല കാറ്റ്... "ഇതാണ് റൂം." "ഇനി എങ്കിലും സമാധാനമായിട്ട് ഒന്ന് ഉറങ്ങാം." നന്ദന പറഞ്ഞു. മീരയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "എനിക്കും അങ്ങനെ തോന്നുന്നു." പക്ഷേ... അലീന മാത്രം എന്തോ ആലോചിച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. --- രാത്രി... ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തതും നാലുപേരും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ക്ഷീണം കാരണം എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങി. അലീനയും അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. --- അവൾ വീണ്ടും റൂം 217-ന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. ഇടനാഴിയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദത. പതിയെ... റൂം 217-ന്റെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു. അലീന അറിയാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ജനലിനരികിൽ... ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നീണ്ട മുടി... നീല ചുരിദാർ... അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. അത്... വസുധ ആയിരുന്നു. മുഖം വിളറിയിരുന്നു. കഴുത്തിൽ കയർ മുറുകിയ പാടുകൾ. അവൾ അലീനയെ നോക്കി പതിയെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടതും അലീനയുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു. വസുധ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു. ശേഷം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു... "നീങ്ക എൻകിട്ട തന്നേ വരുവീങ്ക..." (നിങ്ങൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വരും ) അലീന അനങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. വസുധ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. "വരലൈനാ..." (വന്നില്ലെങ്കിൽ ) അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിലേക്ക് മാറി. കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു. ശബ്ദം കനത്തു. "നാൻ... ഉങ്കളെ വര വെപ്പേൻ..." (ഞാൻ നിങ്ങളെ വരുത്തിക്കും ) അതും പറഞ്ഞ് വസുധ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഹാ... ഹാ... ഹാ... ഹാ...!" ആ ചിരി നാലുപാടും മുഴങ്ങി. "ആആആ...!" അലീന ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. അനന്യയും മീരയും നന്ദനയും അവളുടെ നിലവിളി കേട്ട് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അലീനേ..." "എന്നാടി?" "എന്നാ പറ്റി?" അലീന ഒന്നും പറയാതെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് വാതിലിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. നാലുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി... തുടരും...🖤 #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!