🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 17 ❤️..................❤️ ─── ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. ഗ്രാജുവേഷൻ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഓരോ തിരക്കുകളിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു. ദിയ ഉപരിപഠനത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിൽ. നന്ദന പുതിയ ജോലിക്കായുള്ള ഇന്റർവ്യൂകളിൽ. പ്രണയ കുടുംബ കമ്പനിയിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ... എത്ര തിരക്കിലായാലും ഒരു പേര് മാത്രം അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ലായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്.. അവനെ മറക്കാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ... കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ─── ആ ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്. ഒരു ബിസിനസ് മീറ്റിംഗിനായി കൃഷ്ണവർമ്മയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നതായിരുന്നു പ്രണയ. മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവൾ റിസപ്ഷനിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് മുന്നിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരാളെ കണ്ട് അവൾ നിശ്ചലമായത്. അഭ്യുഹ്. ഒരു നിമിഷം... രണ്ടുപേരും അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഹായ്." ആദ്യം സംസാരിച്ചത് അഭ്യുഹായിരുന്നു. "ഹായ്." പ്രണയ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത. മുമ്പായിരുന്നെങ്കിൽ... ഇതിനകം പത്ത് വിഷയങ്ങൾ സംസാരിച്ച് കഴിഞ്ഞേനെ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... രണ്ടുപേർക്കും എന്തോ പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. "ഇവിടെ എന്താ?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "ഡാഡിനൊപ്പം ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു." "ഓഹ്." വീണ്ടും നിശബ്ദത. അഭ്യുഹിന് അത് അസ്വാഭാവികമായി തോന്നി. കാരണം... പ്രണയ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ അല്ല. അവൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അവനെ ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. പക്ഷേ ഇന്ന്... അവൾ ഒരു പരിചയക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. "എങ്ങനെയുണ്ട്?" അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "നന്നായിരിക്കുന്നു." "വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖമാണോ?" "മ്മ്." വീണ്ടും ചെറിയ മറുപടികൾ മാത്രം. അഭ്യുഹിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "പ്രണയ..." "മ്മ്?" "നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "ഉണ്ട്... പ്രശ്നം നീയാണ്..." മനസ്സ് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... അവൾ ചിരിച്ചു. "ഇല്ല." അത് കള്ളമാണെന്ന് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരും അത് തുറന്ന് പറഞ്ഞില്ല. "ശരി." അഭ്യുഹ് പതിയെ പറഞ്ഞു. അവന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി. മുമ്പ് അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ സ്വാഭാവികത. ആ സൗകര്യം. ആ അടുപ്പം. ഇപ്പോൾ ഇല്ല. "എനിക്ക് പോണം." പ്രണയ പറഞ്ഞു. "ഇത്ര പെട്ടെന്ന്?" അവൾ തലകുലുക്കി. "കുറച്ച് ജോലി ഉണ്ട്." സത്യത്തിൽ... ജോലി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ കൂടുതൽ നേരം അവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... ഓരോ നിമിഷവും അവളെ കൂടുതൽ ദുർബലയാക്കുകയായിരുന്നു. "ഓക്കെ." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "ബൈ." "ബൈ." അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. അഭ്യുഹ് അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവൾ അകന്നുപോകുന്നത് നോക്കി. ആദ്യമായാണ്... പ്രണയ തന്നിൽ നിന്ന് മനപ്പൂർവ്വം അകലം പാലിക്കുന്നുവെന്ന് അവന് തോന്നിയത്. അത് അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഒട്ടും. കാറിൽ കയറിയ ശേഷം പ്രണയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... അവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആയിരിക്കണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് കഴിയുന്നില്ല. അവൾ സ്വയം ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. "കുറച്ച് അകലം പാലിക്കണം." "ഇനി കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്." അതാണ് ശരി. അവളുടെ മനസ്സ് അങ്ങനെ പറയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൾ അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയ അകലം പാലിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ... ആ അകലം ആദ്യം അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് അഭ്യുഹ് തന്നെയായിരുന്നു. ─── പ്രണയ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ സത്യം ഇപ്പോൾ അഭ്യുഹിന് വ്യക്തമായിരുന്നു. മുൻപ്... അവൾ ദിവസവും എന്തെങ്കിലും മെസ്സേജ് അയക്കും. അവന് തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പങ്കുവെക്കും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... എല്ലാം മാറിയിരിക്കുന്നു. അവൾ മെസ്സേജ് അയക്കുന്നത് കുറവാണ്. വിളിക്കാറില്ല. കണ്ടാലും പഴയതുപോലെ സംസാരിക്കാറില്ല. അത് അഭ്യുഹിനെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്നില്ല. "ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?" ഒരു ദിവസം കാറോടിക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഓർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചതായി തോന്നിയില്ല. എന്നിട്ടും... പ്രണയ അവനിൽ നിന്ന് അകലുകയാണ്. ആ ചിന്ത മനസ്സിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി. ─── അടുത്ത ആഴ്ച. കോളേജിൽ നിന്ന് ഒരു അറിയിപ്പ് വന്നു. എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും വന്ന് ഗ്രാജുവേഷൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും മറ്റു രേഖകളും വാങ്ങണം. ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ പ്രണയയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "ഒരിക്കൽ കൂടി കോളേജിൽ പോകാമല്ലോ." ദിയ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതെ." നന്ദനയും ചിരിച്ചു. "അവസാനമായി." പ്രണയ പതിയെ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കിൽ ചെറിയൊരു വിഷാദം ഉണ്ടായിരുന്നു. ─── അന്ന് രാവിലെ. മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ചാണ് കോളേജിലെത്തിയത്. ഗേറ്റിനുള്ളിലൂടെ കയറുമ്പോൾ തന്നെ പഴയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ആദ്യ ദിവസം. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ. ആദ്യ ക്ലാസ്. ആദ്യ വഴക്ക്. ആദ്യ ചിരി. എല്ലാം ഇന്നലെ നടന്നതുപോലെ. "എടീ..." ദിയ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി. "ഇവിടെയല്ലേ നീ ആദ്യ ദിവസം വഴി തെറ്റി നടന്നത്?" "ദിയ!" പ്രണയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ അടിക്കാൻ ഓടി. അത് കണ്ടു നന്ദനയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക്... അവർ വീണ്ടും പഴയ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളായി മാറി. സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ വാങ്ങിയ ശേഷം. എല്ലാവരും ക്യാമ്പസിൽ ചുറ്റിനടന്നു. കാന്റീൻ. ലൈബ്രറി. ഓഡിറ്റോറിയം. ഓരോ സ്ഥലത്തിനും ഓരോ കഥകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയ ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തി നിശ്ചലമായി. ഇവിടെയാണ് അവൾ ആദ്യമായി അഭ്യുഹിനോട് ശരിക്കും സംസാരിച്ചത്. ഇവിടെയാണ് അവർ ഒരുമിച്ച് പ്രെസന്റേഷനുകൾ തയ്യാറാക്കിയത്. ഇവിടെയാണ് അവൻ അവളെ "ക്യൂട്ട്" എന്ന് വിളിച്ചത്. ആ ഓർമ്മ വന്നതും അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്താ ചിരി?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." പക്ഷേ... അത് എന്താണെന്ന് അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. അതേസമയം... കോളേജിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. അവനും സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങാൻ വന്നതായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് പ്രണയയെ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ... അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ അവൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. പ്രണയയും അവനെ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ... ഈ തവണ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല. മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ കൈ വീശി വിളിച്ചേനെ. ഓടി വന്നേനെ. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് ശല്യപ്പെടുത്തിയേനെ. ഇപ്പോൾ... അവൾ ദിയയോടും നന്ദനയോടും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് മറുവശത്തേക്ക് നടന്നു. അത് അഭ്യുഹിനെ വേദനിപ്പിച്ചു. ചെറിയൊരു കാര്യം മാത്രം. പക്ഷേ... അത് മനസ്സിൽ ഭാരമായി കിടന്നു. "എന്താ സംഭവിച്ചത് നിനക്ക്?" അവൻ വീണ്ടും മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. വൈകുന്നേരം. എല്ലാവരും പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവസാനമായി കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു. മൂന്ന് വർഷത്തെ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നതുപോലെ. പ്രണയ ചുറ്റും നോക്കി. ഈ ക്യാമ്പസ്... ഈ ഓർമ്മകൾ... ഇവിടെ തന്നെയായിരുന്നു തന്റെ പ്രണയം ആരംഭിച്ചത്. പക്ഷേ... അത് ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ചിന്ത ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും ചെറിയൊരു വേദന ഉണ്ടാക്കി. ─── അതേ സമയം... കുറച്ച് അകലെ നിന്ന് അഭ്യുഹും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവന് ഒരു കാര്യം മാത്രം ഉറപ്പായിരുന്നു. പ്രണയ മാറിയിട്ടുണ്ട്. ആ മാറ്റം അവന് ഇഷ്ടമല്ല. പക്ഷേ... എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ മാറിയതെന്ന് കണ്ടെത്താതെ... ഈ അസ്വസ്ഥത അവസാനിക്കില്ല. ആദ്യമായി... പ്രണയയുടെ നിശബ്ദതയുടെ കാരണം അറിയണമെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. ─── തുടരും... ❤️✨ #📔 കഥ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം