Part 67 അതും കൂടി കേട്ടതും വീണ്ടും കണ്ണന്റെ ദേഷ്യം അങ്ങ് ഉച്ചിയിൽ എത്തി. അതിന്റെ അന്തര ഫലം എന്ന വണ്ണം അവൻ ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് ഇറുക്കി അടച്ചു. അല്പം മുൻപ് ആണ് താൻ പറഞ്ഞത് സ്വയം  ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് കൂട്ടരുത് എന്ന് അതിന് സമ്മതം എന്ന പോലെ തലയാട്ടി നിന്നവൾ ആണ് രണ്ട് നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും അതിന് നേർ വിപരീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അവന് നന്നായി ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് എങ്കിലും പലതും ഓർത്ത് പല്ല് തമ്മിൽ കടിച്ച് പിടിച്ചു. " ഞാൻ അതിന് എനിക്ക് ഗൗരി നന്ദയെ സംശയം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞോ....? " : ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം കിടക്കുന്നതിനാൽ പതിവിലും ഗൗരവത്തിൽ ആയിരുന്നു അവന്റെ ചോദ്യം. അതൊട്ട് കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഇരുന്നവൾ അറിഞ്ഞതും ഇല്ല. " ഇ... ഇല്ല പക്ഷെ... പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞതും ഇല്ലല്ലോ " : എങ്ങി കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു. " ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എങ്കിൽ ഗൗരി നന്ദയെ ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു എന്നൊരു അർത്ഥം അതിന് ഉണ്ടോ....? " : ഒറ്റ പിരുകം പൊക്കി കൊണ്ട് അവൻ അവളോട് തിരക്കി. " ഇല്ല പക്ഷെ... പക്ഷെ ഞാൻ പേടിച്ച് പോയി. കണ്ണേട്ടനും എന്നെ സംശയിക്കുമോ എന്ന് ഓർത്ത്. അതാ പെട്ടന്ന് വിഷമം വന്നേ " : തന്നെ അവൻ സംശയിച്ചില്ല എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ അവനിൽ നിന്ന് ഒരു കൈ വേർപെടുത്തി രണ്ട് കണ്ണും തുടച്ച് കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. " എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ സങ്കടം മാറിയോ...? " : അവൾ അത് പറഞ്ഞിട്ടും കരച്ചിൽ ഒക്കെ നിന്നെന്ന് കണ്ടിട്ടും അവന്റെ ഗൗരവത്തിന് കുറവൊന്നും വന്നില്ല. അതിന് മാറി എന്ന പോലെ അവനെ നോക്കി തലയാട്ടി. " കുറച്ച് മുന്നേ ഞാൻ എന്താ ഗൗരി നന്ദയോടെ പറഞ്ഞെ...? " : അവളിൽ നിന്നും തെല്ലും നോട്ടം മാറ്റാതെ തന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു. അവൾ അവൻ എന്താ പറഞ്ഞെ കാര്യമാണ് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവനെ നോക്കി. " ആവിശ്യം ഇല്ലാതെ സ്വന്തമായി ഓരോന്ന് ഊഹിച്ചെടുക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാരുന്നോ...? എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞാരുന്നോ....? " : അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ അവൻ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ കയ്യിൽ ഒന്ന് അമർത്തി കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് മുന്നിൽ മുട്ട് കുത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ ഗൗരവം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. പക്ഷെ അത് എന്തിനെന്ന് മാത്രം അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എങ്കിലും പറഞ്ഞു എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. " എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ എന്താ ചെയ്തേ ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടതും ഞാൻ നിന്നെ സംശയിക്കുന്നു എന്ന് സ്വയം ഊഹിച്ചെടുത്ത് ഇരുന്ന് കരഞ്ഞത്. " : അവൻ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം പരമാവതി പുറത്ത് വരാത്ത വിധം പറഞ്ഞു. " പക്ഷെ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ " : അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ നൽകിയ മറുപടി അതായിരുന്നു. " എന്ത്....? " : അവളുടെ മറുപടി മനസ്സിലാകാതെ അവൻ ചോദിച്ചു. " അത് എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും പറയണം എന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ ഞാൻ അപ്പൊ തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ. " : അവന് മുഖം കൊടുക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു. എന്തോ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവനോട് ഇപ്പോൾ തീരെ പേടി തോന്നുന്നില്ല അവൾക്ക്. അത് പക്ഷെ അവൾക്ക് നൽക്കുന്ന പരിഗണന കൊണ്ട് ആണോ അതോ അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് എതിര് നിൽക്കാതെ എന്തിന് ഒപ്പം കാണും എന്ന അവന്റെ വാക്ക് കെട്ടിട്ടാണോ എന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ല. എങ്കിലും ഈ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾ പോലും അറിയാതെ അവൾക്ക് ഉള്ളം ആരൊക്കെയോ ആയി തീർന്നിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും അവളുടെ കൈ പിടിച്ചുന്ന അവന്റെ കയ്യും മുഖം പതിയെ അയഞ്ഞു. ഒപ്പം അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും കൊച്ച് കുട്ടികളോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് അത് അവർ അനുസരിക്കാതെ, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും കാരണം കണ്ടെത്തി പറയുന്നത് പോലെ ആണ് അവന് തോന്നിയത്. " സമ്മതിച്ചു, എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും പറയണം എന്ന് പറഞ്ഞു ഗൗരി നന്ദ അത് എന്നോട് പറയുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ സ്വയം ഓരോന്ന് ഊഹിച്ച് എടുക്കരുത് എന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. " : അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനുള്ള തീരെ ഗൗരവമോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കിലും കള്ള ഗൗരവത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു. " അത് പിന്നെ കണ്ണേട്ടൻ ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നത് കൊണ്ട് അല്ലെ. " അപ്പോഴും തന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു തെറ്റും ഇല്ല പോലെ അവൾ പറഞ്ഞു. " അപ്പൊ എന്റെ മൗനം ഗൗരി നന്ദക്ക് എന്തും ചിന്തിച്ച് ഇരുന്ന് കരയാൻ ഉള്ളതാണോ...? " : ഇത്തവണ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ നന്നേ മായപ്പെട്ടിരുന്നു അവന്റെ സ്വരം. അവളുടെ മറുപടി കാരണം അവന് കള്ള ഗൗരവം പോലും കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. " അത്.. അല്ല പക്ഷെ കണ്ണേട്ടൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലല്ലോ അപ്പൊ എനിക്ക് സങ്കടവും പേടിയും ഒക്കെ വന്നിട്ട ഞാൻ കരഞ്ഞേ. " : ഗൗരി " എന്തിനാ സങ്കടവും പേടിയും ഒക്കെ വന്നേ. ഞാൻ സംശയിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറയും എന്ന് ഓർത്തിട്ടോ....? അതോ ദേഷ്യപ്പെടും എന്ന് ഓർത്തിട്ടോ...? " : അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അത്രയും ആദ്രമായി അവന്റെ സ്വരം. " ഹ്മ്മ് ഹ്മ്മ് എല്ലാരേയും പോലെ എന്നെ വിശ്വസിക്കില്ലേ എന്ന് ഓർത്തിട്ട്. അന്ന്  അച്ഛന് പേര് ദോഷം ഉണ്ടാക്കി എന്ന് പറഞ്ഞ് ബെൽറ്റ്‌ കൊണ്ടാണ് എന്നെ അടിച്ചേ.  പക്ഷെ അടിച്ചതിനേക്കാൾ എനിക്ക് വേദനിച്ചത് അച്ഛൻ ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കാൻ പോലും കൂട്ടക്കാത്തത്തിൽ ആയിരുന്നു. " : അല്ല എന്ന പോലെ തലയാട്ടി കൊണ്ട് പഴയ ഓർമയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവൻ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. " നോക്കിയേ എന്നെ... നോക്ക്... ദേ ഈ നിമിഷം മുതൽ മറ്റാരേക്കാളും ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് വിശ്വാസം ഗൗരി നന്ദയെ ആണ്. ഞാൻ ശ്വസിക്കുന്ന ശ്വാസം പോലെ ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട് . " : മറ്റെന്തോ ചിന്തയിൽ ഇരുന്നവളുടെ ശ്രദ്ധ തനിക്ക് നേരെ തിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ഓരോ വാക്കിലും ഒരു ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരി എന്നാൽ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ണ് വിടർത്തി നോക്കി ഇരിക്കുവാണ്. ഒരിടത്ത് ജന്മം നൽകിയ വെക്തി തന്നെ കേൾക്കാൻ പോലും കൂട്ടക്കത്തിടത്ത് മറ്റൊരു വെക്തി അവൻ ശ്വസിക്കുന്ന ശ്വാസം പോലെ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനോട് ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. കണ്ണനും അതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന മിഴികളിൽ നോട്ടം എയ്ത് നിന്നും പിന്നെയും സമയം മുന്നോട്ട് പോയി, കുക്കേറിന്റെ വിസിൽ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഗൗരി ഒന്ന് പതറി കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം പിൻവലിച്ചത്. ഇത്രയും നേരം അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നത് ഓർത്ത് അവളിൽ വല്ലായിമ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് അവിടെ നിന്ന് എണീക്കണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും തൊട്ട് മുന്നിൽ അവളിൽ തന്നെ കണ്ണ് പതിപ്പിച്ച് ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവനെ നോക്കാൻ പോലും അവളെ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ല. ' എന്റെ കൃഷ്ണ ഇത് എന്താ ഇങ്ങനെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നെ... ശോ എനിക്ക് ഒന്ന് അങ്ങോട്ട് നോക്കാനോ എണീക്കനോ പോലും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.... ഈ നോട്ടം കാണുമ്പോൾ മാറാൻ പറയാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.... ഒന്ന് രക്ഷിക്ക് കണ്ണാ.... ' അവനെ ഇടങ്കണ്ണ് ഇട്ട് നോക്കി കൊണ്ട് അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയോ അതോ അവളുടെ അവസ്ഥ ഓർത്ത് പാവം തോന്നിയിട്ടോ ഉടനെ തന്നെ കണ്ണന്റെ ഫോൺ ബെൽ അടിച്ചു. അത്രയും നേരം അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ഓരോ ഭാവങ്ങളും നിരീക്ഷിച്ചോണ്ട് ഇരുന്നവൻ ഫോൺ ബെൽ  അടിച്ച ശബ്ദം കേട്ടതും പല്ല് കടിച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് ഇറുക്കി അടച്ചു. ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി വിളിക്കുന്നത് സാബു ആണെന്ന് കണ്ടതും ഒന്ന് നിശ്വസിച്ച് കൊണ്ട് അത് സൈലന്റ് ആക്കി. " ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം ഇനി ആവിശ്യം ഇല്ലാത്തതും ഉള്ളതും ആയ എന്തെങ്കിലും ആലോജിച്ച് ഇരുന്ന് കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടാൽ അപ്പോഴേ എടുത്ത് പുറത്ത് എറിയും ഞാൻ ഭാര്യ ആണെന്നോ ഒന്നും ഞാൻ നോക്കില്ല. വെറുതെ പറയുന്നത് ആണെന്ന് കരുതേണ്ട വെറും വാക്ക് പറയാറില്ല ഞാൻ മനസ്സിലായോ.....? " : അവളോട് കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവൻ എണീറ്റു. എന്നാൽ അവന്റെ പെട്ടന്നുള്ള കടുപ്പം നിറഞ്ഞ സ്വരവും വാക്കുകളും കേട്ടതും ഗൗരി ആകെ ഞെട്ടി പോയി. ഒപ്പം ചെറുതായി ഒരു പേടിയും നിറഞ്ഞു. " മനസ്സിലായോന്ന്....? " : ഒരു മറുപടി പോലും തരാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ ഒന്നും കൂടി എടുത്ത് ചോദിച്ചു. " ഏഹ്ഹ്... ഹാ മന.... മനസ്സിലായി " : വീണ്ടും അവന്റെ ചോദ്യം വന്നതും പെട്ടെന്ന് തന്നെ അതിന് മറുപടി നൽകി അവൾ. " എന്ത് മനസ്സിലായി എന്ന് " : അവളുടെ മറുപടി കേട്ടിട്ട് പോകാൻ നിന്നവൻ അവളുടെ ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതും വീണ്ടും അതും ചോദിച്ച് അവിടെ നിന്നു. " അത്... അത് ആവിശ്യം ഇല്ലാത്തത് ഒന്നും ആലോചിക്കരുത് എന്ന്... ഇല്ല ഇനി ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിക്കതില്ല " : അവന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പവും സ്വരത്തിലെ ഗൗരവവും കണ്ടതും അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞതും കൂടെ തന്നെ അതിനുള്ള മറുപടിയും കൂടി ചേർത്ത് അവൾ പറഞ്ഞു. അവളുടെ പറച്ചിലും തന്റെ ഗൗരവം കണ്ടുള്ള പരുങ്ങലും ഒക്കെ കണ്ട് ചെറിയൊരു ചിരി അവന്റെ ചൊടിയിൽ മോട്ടിട്ടു. അത് അവൾ കാണുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മുഖം സൈഡിലേക്ക് ചരിച്ച് ചിരി ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി കൊണ്ട് വീണ്ടും അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " അത് മാത്രമാണോ ഞാൻ പറഞ്ഞെ....? " :  ചിരി എല്ലാം മാറ്റി വീണ്ടും ഗൗരവം എടുത്ത് അണിഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. " അത് പിന്നെ ഒന്നും ആലോജിച്ച് കരയരുത് എന്ന് " : അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. " ഹ്മ്മ് ഇത് ഒക്കെ ഞാൻ വെറുതെ പറയുന്നത് അല്ല കാര്യമായിട്ട് തന്നെയാ... ഇനി ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ ആ കണ്ണ് നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടാ... പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യും ഞാൻ. അതിന് എനിക്ക് യാതൊരു മടിയും ഇല്ല... കേട്ടെല്ലോ " : അത്രയും അവളെ നോക്കി കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അവൻ ഫോണും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി. " അപ്പൊ സങ്കടം വന്നാലോ....? " : ചെറിയ പരുങ്ങലോടെ അവൾ തിരക്കി. അത് കേട്ടതും ഒന്നും കൂടി അവളെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. അവനറിയാം ഇനിയും അവിടെ നിന്നാൽ അവൻ അണിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്ന ഗൗരവത്തിന്റെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞ് വീരും എന്നും. എങ്കിലും അവിടെ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്നവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ഇളം ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു...!!!! തുടരും.... #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ #പ്രണയം #love #പ്രണയം 🥰 #കഥ #lovestory