#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം_31 ✍️ രചന - Aysha akbar മുത്തശ്ശി.... പപ്പടം....... കവിയും ദേവിയും അടുക്കളയിലേക്ക് ഉൾ വലിഞ്ഞപ്പോൾ ആനന്ദിയത് ചോദിച്ചതും ഒരു നേരത്തിനിടം കൊടുക്കാതെ തന്റെ പാത്രത്തിലെ പപ്പടം ആനന്ദിക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു നീലാംബരി.... ആനന്ദി അവളെ മുഖമൊന്നുയർത്തി നോക്കി...... അവളേറെ നിഷ്കളങ്കമായി കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.... ഏറെ ഭംഗി യുള്ള ആ ചിരിക്ക് പകരമായി ആനന്ദി ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന തരത്തിൽ അവളെയൊന്ന് നോക്കി യിരുന്നു....... ആദ്യമായി കാണുന്നതിന്റെ അപരിചിതത്വം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു...... എന്നാൽ നീലാംബരിക്ക് അവളോട് കൂട്ട് കൂടാനുള്ള ആ ഒരു താല്പര്യം അഭിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ അവരെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ കൂടി കണ്ണും മനസ്സും ഒരു പോലെ അവരിൽ തറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്....... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അഭിയെഴുന്നേറ്റതിനു പിറകെ ആനന്ദിയും എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഒറ്റക്കിരുന്നു കഴിക്കാൻ അവൾക്കെന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയിരുന്നു.... മോളിരുന്നു കഴിച്ചോ..... അമ്മ കൂടെയിരിക്കാം.... അവളുടെ ഭാവം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം ദേവി അതും പറഞ്ഞു അവളുടെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു..... ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുന്ന കറികളും കൂട്ടാനുമെല്ലാം കഴിച്ചെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിനൊപ്പം മനസ്സും നിറഞ്ഞിരുന്നു....... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവളാ മുറിയിലേക് കയറി ക്കിടന്നു...... ചെറിയ മുറിയാണെങ്കിൽ കൂടി സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അവൾ നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ ഒരേ സമയം സന്തോഷവും ആശങ്ക കളും അവളെ വന്നു പൊതിഞ്ഞു....... നാളെ എന്താവുമെന്ന് ഭയമുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളതിനെയെല്ലാം മായ്ച്ചു ഇന്നിലെ സന്തോഷത്തിനൊപ്പം തന്നേ തുഴയാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു...... അങ്ങനെ കിടന്നവൾ അൽപ നേരമൊന്ന് കണ്ണു ചിമ്മി തുറക്കുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ട് പടർന്നിട്ടുണ്ട്...... എവിടെയൊക്കെയോ കൊതുക് കടിക്കുന്നുണ്ട്.... കയ്യിലിരിക്കുന്ന കൊതുകിനെ അവൾ ഇടം കയ്യാലേ അടിച്ചു..... പിന്നേ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു....... ഉമ്മറത്തെ തുളസി തറയിൽ വിളക്ക് വെച്ചു തിരിയുകയായിരുന്നു കവിയപ്പോൾ..... അവൾ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് വെച്ചോന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു...... ആ നീയെഴുന്നേറ്റോ...... ചായ കുടിച്ചില്ലല്ലോ..... കിടന്നതല്ലേയുള്ളു വെന്ന് കരുതി മനപ്പൂർവം വിളിക്കാതിരുന്നതാ ഞാൻ..... കവിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അവളും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... കവി അകത്തേക്ക് നടന്നതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഒന്നോടി നടന്നു...... അവനിവിടെയില്ലേ എന്ന. അവളുടെ ചോദ്യം എത്തി നിന്നത് പുറത്ത് കിടക്കുന്ന അവന്റെ ചെരുപ്പിലായിരുന്നു..... പക്ഷെ ആളെ കാണുന്നുമില്ല...... ഇനി വേറെ ഏതെങ്കിലും ചെരിപ്പിട്ട് പോയോ എന്ന് കൂടി സംശയം തോന്നി യവൾക്ക്....... അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആനന്ദി ഒരു പുസ്തക വുമായി ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നത് ..... നീലാംബരിയെ കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ പുസ്തകത്തിൽ വരക്കാൻ തുടങ്ങി...... അവളെ കണ്ടതും നീലാംബരിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... അവൾ ആനന്ദിക്ക രികിലായി രുന്നു..... പക്ഷെ ആനന്ദി അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല.... എന്താണ് ഇയാളെ പേര്.... നീലാംബരി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കേട്ട ഭാവം പോലും നടിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... അമ്മേ.......ഇതൊന്ന് വരച്ചു താ അമ്മേ...... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കി അടുക്കളയിലേക് ആനന്ദി നീട്ടി വിളിച്ചത് പറയുമ്പോൾ എത്ര വരച്ചിട്ടും ശെരിയാവാതെ മായ്ച്ചു മായ്ച്ചു റബ്ബറിന്റെ പൊടിയാകെ ആ പുസ്തകത്തിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നത് നീലാംബരി കണ്ടിരുന്നു......... ഞാൻ വരച്ചു തരട്ടെ...... നീലാംബരി ഏറെ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചതും ആനന്ദി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അറിയുമോ....... അവളൊരു സംശയത്തോടെ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ കൂടി ആ ചോദ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.... നോക്കാം....... ആനന്ദി സംസാരിച്ചതിലുള്ള ആ ഉത്സാഹം മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടാണവൾ മറുപടി പറഞ്ഞത്....... അമ്മയെക്കാൾ നന്നായി വരക്കുമോ........ ആനന്ദി വീണ്ടും ഒരു സംശയത്തോടെ യാണത് ചോദിച്ചത്....... അമ്മ നല്ലോണം വരക്കുമോ... അവൾ വീണ്ടും അത് ചോദിച്ചതും ആനന്ദി യുടെ മുഖമൊന്നു ചുളിഞ്ഞു..... പിന്നേ പതിയെ കൈ കൊണ്ട് നീലാംബരിയെ ഒന്നടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.... അവൾ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ തല അല്പം താഴ്ത്തി...... അത്രയൊന്നും കൊള്ളൂല്ല......പിന്നേ അമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോ ന്ന് കരുതി ഞാൻ പറയാറില്ല....... ആനന്ദി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറയുമ്പോൾ പറച്ചിലിന്റെ ഭാവം കണ്ടെന്ന വണ്ണം അവൾക്ക് ചിരി വന്നിരുന്നു..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി വരച്ചു തുടങ്ങി....... മഴയത്തു ഒരു കുട്ടി കുട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചിത്രം വളരേ എളുപ്പത്തിലും അതിലേറെ ഭംഗി യിൽ നീലാംബരി വരച്ചതും ആനന്ദിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നിരുന്നു.... നല്ല ഭംഗി യുണ്ടല്ലോ..... അവൾ പുസ്തകം കയ്യിൽ പിടിച്ചു തുള്ളി ചാടി........ പിന്നേ പെട്ടെന്ന് വന്ന് നീലാംബരിയെ ഒന്ന് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു...... തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുകയാ യിരുന്നവൾ പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിയെ അവളുടെ മുതുകിൽ തൊട്ടു ...... ഞാൻ ആനന്ദി..... അവളിൽ നിന്ന് വിട്ട് മാറി ആനന്ദി കൈ നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്നാ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചിരുന്നു.... നീലാംബരി.... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അത് പറഞ്ഞതും ആനന്ദി എന്തോ ഒരു ആലോചനയിലാണ്...... മ്മ്...... അവളൊന്നു ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളി.... ഞാനെന്ത് വിളിക്കും...... ആനന്ദിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ ഇരു വശത്തേക്കും ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു..... നീലു വെന്ന് വിളിച്ചോ..... അവളത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... എങ്കി .. നീലു...... അവളൊരീണത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ തവിട്ട് നിറമുള്ള ആ മിഴികൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങി..... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവൾ താനുമായി ഇണങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിട്ടില്ല .... അതിന്റെ സന്തോഷം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്...... മ്മ്...... അവളും തിരികെ അതേ ഈണത്തോടെ വിളി കേട്ടു..... എനിക്കൊരു തത്തമ്മ യെ വരച്ചു തരാമോ..... അവൾ കൊഞ്ചി കൊണ്ടന്ന വണ്ണം അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചിത്രങ്ങളെന്നാൽ എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട താണെന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു...... അവൾ മടുപ്പേതും കൂടാതെ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പല പല ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....... ആനന്ദി നിറങ്ങൾ നിരത്തി വെച്ചു ഓരോന്നിനും നിറം നൽകുന്നുമുണ്ട്..... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ട് ദേവി വരുന്നത്.... ദേവിയെ കണ്ടതും അവളൊന്നെഴുന്നേറ്റു.... ഇരുന്നോ.... ഇരുന്നോ..... ആഹാ.... ചിത്രം വരക്ക് ഇവളെയും കൂട്ട് പിടിച്ചോ നീ...... ഇന്നെനിക്കും കവിക്കും അല്പം റസ്റ്റ്‌ കിട്ടുമല്ലോ..... ദേവി ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി അവർ ക്ക് നേരെ മുഖം കൊണ്ടൊരു കോക്രി കാണിച്ചു .... നീലാംബരി ഇതെല്ലാം കണ്ടെന്ന വണ്ണം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവരിലൊരാളായി മാറിയിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അഭി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്... വരുമ്പോഴേ കേട്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു നിന്നുള്ള മൂന്ന് പേരുടെയും ചിരി..... അമ്മയോടും ആനന്ദിയോടും ഇഴുകി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന വളെ കാൻകെ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ചുണ്ടിലും എന്തിനോ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു...... ആരോടും അപരിചിതത്വമില്ലാതെ ഇടപഴകാനും സംസാരിക്കാനും അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്..... നീ എഴുന്നേറ്റോ..... അവനെ കണ്ട പാടേ ദേവി ചോദിച്ചതും അവനും അവിടെയുള്ള തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിമരുന്നവൾ തലയൊന്നുയർത്തിയത്... അവനെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു... അതെന്തിനാണെന്ന് മാത്രമറിയില്ലായിരുന്നു.... ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷം അവനെ വീണ്ടും കണ്ടതും നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തോരു സുഖം തോന്നിയവൾക്ക്.... നല്ലോണം ഉറങ്ങിപ്പോയമ്മേ... കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് വിട്ടുറങ്ങി..... അവനത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊന്നു കോട്ട് വായിട്ട് ആനന്ദി യെയും നീലാംബരി യെയും നോക്കി..... അവന്റെ നോട്ടം ആനന്ദിയിൽ നിന്ന് നീലാംബരിയിലേക്ക് നീങ്ങിയ നിമിഷം തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ തവിട്ട് നിറമിഴികളിൽ ഒന്ന് കുരുങ്ങി പ്പോയവൻ...... പിന്നേ പതിയെ അവൾ വരച്ച ചിത്ര ങ്ങളൊരോന്നായി എടുത്ത് നോക്കി.... എല്ലാം ഈ നീലു വരച്ചതാണഭി..... ആനന്ദി വലിയ കാര്യം പോലെ അത് പറയുമ്പോൾ നീലു വെന്ന ആ വിളിയിൽ അഭിയൊന്നമ്പരന്നിരുന്നു.... ഇത്ര ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ആനന്ദി യെയും കയ്യിലെടുത്തോ എന്ന ഭാവത്തോടെ അഭിയവളെ യൊന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവൾ നിറഞ്ഞൊരു അഭിമാനത്തോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു..... ആഹാ.... കൊള്ളാമല്ലോ.... അഭി ചിത്രങ്ങൾ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... തന്നേ പുകഴ്ത്തി യൊരു വാക്കവനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലവൾ... സ്വന്തം മുഖമൊക്കെ നാന്നായി വരച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ.... കുരങ്ങന്റെ ചിത്രം ഉയർത്തി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് പറഞ്ഞതും ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി..... കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.... കവിളുകൾ വീർത്തു വന്നു.... ഇടം കണ്ണാലെ യുള്ള ആ കൂർത്ത നോട്ടത്തിൽ അവൾ പല വാക്കുകൾ നിർത്തി വെച്ചു.... അമ്മയുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു തന്നേ നിന്നു.... ആ ഭാവ മാണ് തനിക്ക് കാണേണ്ടതെന്ന വണ്ണം അവന്റെ ചൊടി യിലൊരു ചിരി തികട്ടി വന്നു.... അവളുടെ ആ ഭാവ മാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്..... പരിഭവവും പിണക്കവും ഏറെ അടുപ്പമുള്ളോരാൾക്ക് മാത്രം നൽകുന്ന ഭാവമാണല്ലോ ...... അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം അവൾ തനിക്കേറെ അടുത്തത് പോലെ സ്വയം തോന്നുന്നതും.... എന്താ.... അഭി...... വെറുതെ..... എന്ത് ഭംഗി യായാണ് ആ കുട്ടി വരച്ചിരിക്കുന്നത്.... ദേവി അവനെ ശാസിചെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും ആ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമൊന്ന് തിളങ്ങി... നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി അവൾ ചിറി കോട്ടുമ്പോൾ പിടിച്ചു വെച്ച ചിരി അവനിൽ നിന്ന് കൈ വിട്ട് പോയതും അവൻ മുഖം പെട്ടെന്ന് വെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ