നീലാംബരം.... മുപ്പത്തി നാലാം ഭാഗം അഭി എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അങ്ങനെ നടന്നു...... മനസ്സിലാകെ യൊരു ഭാരമുണ്ട്...... ജീവിതത്തിരിക്കലും തന്നേ വിട്ട് പോകാനിടയില്ലാത്തൊരു ഭാരം....... ഏട്ടനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെയും വൈശാലിയുടെ കണ്ണുകളാണ് ഓർമ വരുന്നത്..... അവനുഭവിച്ച വേദനകളാണ് മുന്നിൽ തെളിയുന്നത്..... അന്ന് ചെയ്ത തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ ശേഷം ഏട്ടൻ ഒരോരുത്ത രോടും ഏറ്റ് പറഞ്ഞു അലറി ക്കരയുമ്പോഴും അതിലൊന്നും തന്റെ മനസ്സലിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... ആനന്ദി യെ കൂട്ടി ഇവിടെ നിന്ന് പോകണമെന്ന് തന്നെയുറപ്പിച്ചു...... അങ്ങനെയെങ്കിലും ശിഷ്ട കാലം അവൻ വേദനിക്കട്ടെ എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ..... നീയിവളെ കൊണ്ട് പോയാൽ അവൾക്ക് നീയൊരു അച്ഛനാവുമായിരിക്കാം..... പക്ഷെ അവളിവിടെ യാണെങ്കിൽ അവൾക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അവളുടെ വീടുമെല്ലാം ഉണ്ടാകും. തെറ്റ് ചെയ്തതി നു പകരം അവളെ സ്നേഹിച്ചിട്ടെങ്കിലും നിന്റെ ഏട്ടൻ പകരം വീട്ടട്ടെ....... മാത്രവുമല്ല...... ആനന്ദി കിച്ചു വേട്ടന്റെ കൂടെ കഴിയാനാണ് വൈശാലി യും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്..... അത് കൊണ്ടല്ലേ വയ്യെന്നറിഞ്ഞതും അവളെ കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പുറപ്പെട്ടത്.... വൈശാലി സ്നേഹിച്ചത് നിന്നെയായിരിക്കാം.... പക്ഷേ ആനന്ദി കിചുവേട്ടന്റെ മോളായി വളരണമെന്നത് അവളിലെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നിരിക്കണം അഭി...... പിറകിൽ നിന്നുള്ള ഏട്ടത്തിയുടെ ആ വാക്കുകളാണ് സത്യത്തിൽ തന്നേ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്..... ശെരിയാണെന്ന് തോന്നി.... എല്ലാവരുടെയും സ്നേഹം കിട്ടി വളരേണ്ട അവളെ വെറുമൊരു വാശിപ്പുറത്തു താൻ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകരുതെന്ന് തോന്നി..... പിന്നെ ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞതും ശരിയാണല്ലോ.... ഏട്ടന്റെ കയ്യിലേക്ക് അവളെത്താൻ വേണ്ടിയായിരുന്നല്ലോ തന്റെ കയ്യിലവളെ തന്നിട്ട് പോയത്...... അത് കൊണ്ടൊക്കെ തന്നെയാണ് അന്ന് ആനന്ദി യെ വിട്ടിട്ട് പോയത്.... ആ തീരുമാനം തെറ്റിയെന്ന് ഇപ്പോഴും കരുതുന്നില്ല താൻ..... കാരണം ആനന്ദി ശെരിക്കും അവളുടെ വീട്ടിലെ രാജ കുമാരി യായാണ് വളരുന്നത്..... അവൾക്ക് എല്ലാവരുമുണ്ട്..... താൻ കൊണ്ട് പോയിരുന്നെങ്കിൽ താൻ മാത്രമേ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നുള്ളു..... അഭി കലുങ്കിൽ കയറിയിരുന്നു...... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ യിരിക്കുന്നത്..... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... ആകെ ക്കൂടി ഇരുട്ട് മൂടി ക്കിടക്കുന്ന വയലേലകൾക്ക് മേൽ ടോർച് തെളിച്ചെന്ന വണ്ണമൊരു കുഞ്ഞു ചന്ദ്രനുണ്ട് ....... അരണ്ട നിലാ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്ന റോഡും തോടും വയലും പാലവുമെല്ലാം അവനങ്ങനെ നോക്കി യിരുന്നു....... ഏറെ നേരം അങ്ങനെയിരുന്നു തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഏട്ടൻ കിടന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവനുറപ്പായിരുന്നു.... രാവിലെ നേരത്തെ സാധനങ്ങളിറക്കാനെല്ലാം പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നേ ഏട്ടൻ കിടന്നിട്ടുണ്ടാവും...... ഉമ്മറത്തെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ടില്ല.. അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി ആ കസേരയിൽ ചാരി ക്കിടന്നു.... കണ്ണുകളെന്തിനോ ഒന്ന് കലങ്ങി മറിഞ്ഞു....... പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് അവൻ കണ്ണുമകൾ അമർത്തി തുടച്ചത്..... അമ്മയാവുമെന്ന് കരുതി നോക്കിയവൻ കണ്ടത് തന്നേ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് വരുന്ന ഒരുത്തി യെയായിരുന്നു..... മ്മ്....... അവനെ തന്നേ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അവനെതിരെയുള്ള പടിയിൽ അവൾ വന്നിരുന്നതും അവൻ ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ ഒന്ന് മിഴികളുയർത്തി..... എന്തിനാ ഇയാള് കരഞ്ഞത്...... അവൾ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവനൊന്നു പതറി...... ഞാൻ കരഞ്ഞില്ലല്ലോ.... കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി അമർത്തി തുടച് കൊണ്ടായിരുന്നു അവനത് പറഞ്ഞത്.... അവളൊരു നിമിഷം അവനെ യൊന്നു കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി... എന്നെ കണ്ടിട്ട് കണ്ണിനു വല്ല പ്രശ്ന വുമുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടോ..... അവൾ കണ്ണുകൾ അല്പം ചുരുക്കി പുച്ഛം കലർത്തി കൊണ്ടവന് നേരെ നിന്നത് ചോദിച്ചതും പെട്ടെന്ന് അവനെന്തോ ചിരി വന്നിരുന്നു.... വീർത്ത കവിളുകൾ ഊതി പെരുപ്പിച്ചു കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചുള്ള ആ നോട്ടം കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി യാണ്‌.... എത്ര ദേഷ്യത്തിലാണെങ്കിലും ഒരു ചിരി പടർത്താൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നതിന്.... കണ്ണിനു പ്രത്യേകിച്ച് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല..... പക്ഷെ മൊത്തത്തിലെന്തോ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്...... ചാഞ്ഞിരുന്നിടത് നിന്നും അവനൊന്നും നേരെയിരുന്നു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ വീർത്ത കവിളുകൾ ഒന്ന് കൂടി വീർത്തു...... അത് കണ്ടതും പൊട്ടി വന്ന ചിരിയെ അവൻ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു..... എനിക്ക് കുഴപ്പമുണ്ടെന്നോ..... വെറുതെ യല്ല ഏതോ പെണ്ണ് തന്നേ ഇട്ടിട്ട് പോയത്..... അവൾ മുഖം കനപ്പിച്ചു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ഭാവമൊന്ന് മാറി...... നീയെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു വെന്ന വണ്ണം അവനവളെ നോക്കി..... എന്നാര് പറഞ്ഞു..... ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നവന്റെ.... അതൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞു...... അവൾ വളരെ ലാഘ വത്തോടെ പറയുമ്പോൾ അവനൊരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവളെ നോക്കി ..... അല്ലാ... നിന്നേ ഞാനായിട്ട് ആ ട്രൈനീന്ന് തള്ളിയിണ്ടേണ്ടതായിരുന്നു ...... ഓരോ മാരണങ്ങളെ പിടിച്ചു കൂടെ കൊണ്ട് വന്നു...... കാട്ടി ക്കൂട്ടല് കണ്ടാൽ തോന്നും ഞാൻ കല്യാണം കഴിച്ചു കൂടെ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുവാണെന്ന്..... അവനവളെ നോക്കി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ അവനെ യോന്ന് നോക്കി.... ആ മുഖം ഒന്ന് കൂടി വരിഞ്ഞു മുറുകുന്നത് കാണാൻ അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി.... എന്നാൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയ ആ മുഖം പെട്ടെന്നയഞ്ഞു... അതിപ്പോ ഇനി വേണമെങ്കിലും ആവാമല്ലോ...... ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അവളത് പറഞ്ഞതും അവൻ കണ്ണുകൾ തുറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കിയിരുന്നു.... അങ്ങനെയൊരു മറുപടി അവളിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന പോൽ..... എന്ത്‌.... ട്രൈ നീന്ന് തള്ളിയിടലോ..... അവൻ വീണ്ടും ചോദിക്കുമ്പോൾ അതല്ലെന്ന് അവളുടെ ഭാവങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അതല്ലാ.... കാല്യാണമെയ്..... അവളൊരു നാണത്തിൽ കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നൊരു കുസൃതി യുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നു..... ജനലിലൂടെ ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് ദേവി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ മാറി മറിയുന്ന അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ അവരോപ്പിയെടുത്തു.... മറ്റൊരാൾക്കും കഴിയാത്ത വിധം അവളവനെ മെരുക്കിയെടുക്കും പോലെ അവർക്ക് തോന്നിയിരുന്നു...... അൽപ നേരം അവളെ നോക്കിയിരുന്ന അഭി ഇരുന്നിടത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു...... നീലാംബരി അപ്പോഴും കണ്ണുകളിൽ അതേ കുസൃതി യോടെ നിൽക്കുകയാണ്... വാ.... ഭാഗെടുക്ക്..... ഇപ്പൊ തന്നേ റെയിൽ വെ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടാകാം.... അതാവുമ്പോ ഇപ്പൊ ഒരു എക്സ്പ്രസ്സുണ്ട്...ചാടി ചാവാൻ ബെസ്റ്റാണ്..... ബാഗെടുക്ക്..... അയ്യോ വേണ്ടാ... ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ..... അഭി എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം . മുന്നോട്ട് വരുമ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞു പിന്നോട്ട് നടന്നിരുന്നു..... അല്ലേയ്... വേഗം ബാഗെടുക്ക്.... ആ ട്രെയിൻ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇനി രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിയണം..... അവൻ വീണ്ടും അത് പറഞ്ഞു അവൾക്ക് നേരെ വരുമ്പോൾ അവൾ അകത്തേക്കോടാൻ തുടങ്ങിയതും ദേവിയുടെ ദേഹത്തു ഇടിച്ചു നിന്നതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു..... അവൾ ദേവിയെ കണ്ടതും ദേവിയുടെ പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു..... അമ്മേ...കണ്ടോ അമ്മേ..... എന്നേ തിരികെ റെയിൽ വെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ട് വിടാണത്രേ..... അവൾ ദേവിയോട് ദയനീയമായി അത് പറയുമ്പോൾ ദേവി അഭിയെ യൊന്നു നോക്കി.... നിന്നേ ആരും ഇവിടെ നിന്നെങ്ങോട്ടും കൊണ്ട് പോകില്ല കേട്ടോ...... ദേവി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞത് അഭിയെ നോക്കിയായിരുന്നു.... ആ വാക്കുകൾക്കൊരു കനമുണ്ട്.... വെറുമൊരു തമാശയായ കാര്യത്തിന് അമ്മ ഇത്ര ഗൗരവം നിറച്ചതെന്തിനെന്ന് അവനു മനസ്സിലായില്ലായിരുന്നു... എന്തൊക്കയോ ആ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ തോന്നിയിരുന്നവന്..... ദേവി അകത്തേക്ക് പോകും വഴി അവരോടൊപ്പം തന്നേ അവളും അകത്തേക്ക് നടന്നു.... നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു അവനോടൊന്ന് ചിറി കോട്ടാൻ അവൾ മറന്നിരുന്നില്ല... അവൻ ഗൗരവത്തോടെ കണ്ണുകളൊന്ന് കൂർപ്പിച്ചു...... അവൾ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും ആ ഗൗരവം ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വഴി മാറിയിരുന്നു.... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📙 നോവൽ