നാളെ കാണാം ❤️ അദ്ധ്യായം 1 — പുതിയ ക്ലാസ്, പുതിയ കഥ "ടാ... ബെൽ അടിക്കും. ഓടെടാ!" ആദ്യം ഓടിയത് അരുൺ. പിന്നെ കാർത്തിക്. ഏറ്റവും അവസാനം ബാഗ് ഒരു തോളിലിട്ട് അലസമായി നടന്നുവന്നത് റിയാൻ. "നീ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും നേരത്തെ വന്നിട്ടുണ്ടോ?" കാർത്തിക് ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് വൈകിയല്ല... സ്കൂൾ നേരത്തെയാ തുറന്നത്." "അത് നല്ല ഡയലോഗ്. പ്രിൻസിപ്പലിനോട് പറഞ്ഞിട്ട് വാ." മൂവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പ്ലസ് വൺ ബ്ലോക്കിന്റെ മുന്നിലൂടെ പ്ലസ് ടു ക്ലാസിലേക്ക് കയറി. ആദ്യ ദിവസം. പുതിയ ക്ലാസ്. പുതിയ ടീച്ചർ. പുതിയ സീറ്റുകൾ. പക്ഷേ പഴയ സൗഹൃദം. റിയാൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അരുൺ കൈകൊണ്ട് ഒന്ന് തട്ടി. "ടാ... ലെഫ്റ്റ് നോക്ക്." റിയാൻ നോക്കി. ക്ലാസിന്റെ ജനലരികിലെ ബെഞ്ചിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വെള്ള യൂണിഫോം. നീല റിബൺ. മുന്നിൽ തുറന്ന പുസ്തകം. പക്ഷേ വായിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ക്ലാസിലെ എല്ലാവരെയും ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. "ആരാ?" "അറിയില്ല. പുതിയ അഡ്മിഷനാണെന്ന് കേട്ടു." "ഓ..." അത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. പക്ഷേ ഒരു സെക്കൻഡ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ റിയാന്റെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി. അവൾ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. റിയാനും അങ്ങനെ തന്നെ. "ഹലോ... ക്ലാസിൽ കയറുന്നുണ്ടോ, സിനിമ ഷൂട്ടിങ്ങാണോ?" പിന്നിൽ നിന്ന ടീച്ചറുടെ ശബ്ദം കേട്ടതോടെ എല്ലാവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സീറ്റിലിരുന്നു. --- "ഗുഡ് മോണിംഗ്." "ഗുഡ് മോണിംഗ് മാം." "ഇത് നിങ്ങളുടെ പ്ലസ് ടു വർഷമാണ്. പഠനവും ആഘോഷവും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്. പക്ഷേ ആദ്യം പരിചയപ്പെടാം." ഓരോരുത്തരും എഴുന്നേറ്റ് പേര് പറഞ്ഞു. "റിയാൻ." "കാർത്തിക്." "അരുൺ." അങ്ങനെ എല്ലാവരും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജനലരികിലെ പെൺകുട്ടി എഴുന്നേറ്റു. "റിയ." റിയാൻ അറിയാതെ തല ഉയർത്തി. "അച്ഛന് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് ഈ സ്കൂളിലേക്കാണ് വന്നത്." "വെൽക്കം റിയ." ക്ലാസ് കൈയടിച്ചു. റിയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. --- ആദ്യ പിരീഡ് കഴിഞ്ഞതും ക്ലാസ് ശബ്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. "ടാ... ക്രിക്കറ്റ് ടീം റെഡിയാക്കണം." "ഫെസ്റ്റ് ഈ വർഷം പൊളിക്കണം." "ടൂർ പോകുമോ?" "ഇത്തവണ ഉറപ്പാണ്." സംസാരങ്ങൾ പറന്നു നടന്നു. അപ്പോഴാണ് കാർത്തിക് റിയാനെ നോക്കിയത്. "പുതിയ കുട്ടിയോട് പോയി സംസാരിക്കില്ലേ?" "എന്തിനാ?" "അല്ല... പേര് നല്ല കോമ്പിനേഷൻ അല്ലേ." "എന്ത് കോമ്പിനേഷൻ?" "'റിയാൻ... റിയ'." അരുൺ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഡേയ്... ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഷിപ്പ് തുടങ്ങി." "രണ്ടും വായ അടക്കൂ." റിയാൻ ചിരിച്ചെങ്കിലും ചെവിയുടെ അറ്റം വരെ ചുവന്നിരുന്നു. --- ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്. സ്കൂളിന്റെ പിന്നിലെ വലിയ മഴമരം. അവിടെയാണ് മുഴുവൻ ഗ്യാങ്ങും ഇരിക്കുന്നത്. അന്ന് പക്ഷേ പുതിയൊരു കാഴ്ച. റിയ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ടിഫിൻ തുറക്കുകയായിരുന്നു. "ടാ... പോയി വിളിക്കാം." "നീ പോ." "ഇല്ല, നീ." അവസാനം കാർത്തിക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. "ഹായ്... ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കുമോ?" റിയ ഒന്ന് മടിച്ചു. "ഞാൻ പുതിയ ആളല്ലേ..." "അതുകൊണ്ടല്ലേ വിളിക്കുന്നത്." അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും പരിചയമായി. "ഞാൻ അരുൺ." "ഞാൻ കാർത്തിക്." "ഞാൻ ദിയ." "ഞാൻ മീര." അവസാനം റിയാൻ. "റിയാൻ." റിയ ചിരിച്ചു. "നിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു... ആരോ സിനിമാ ഹീറോ ആയിരിക്കുമെന്ന്." "ഇപ്പോൾ കണ്ടിട്ട്?" "സിനിമയിൽ കോമഡി ഫ്രണ്ട് ആകാൻ ചാൻസുണ്ട്." മുഴുവൻ ഗ്രൂപ്പും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഇവൾ ആളെ വിടില്ല ടാ..." കാർത്തിക് പറഞ്ഞു. റിയാൻ ആദ്യമായി തോറ്റ ഭാവത്തിൽ ചിരിച്ചു. --- വൈകുന്നേരം അവസാന ബെൽ. എല്ലാവരും ബാഗ് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക്. സ്കൂൾ ഗേറ്റിനരികിൽ ബസുകൾ നിരന്നു. റിയാൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "എക്സ്ക്യൂസ് മീ..." തിരിഞ്ഞു. റിയ. "ഒരു ഹെൽപ്പ് വേണം." "പറയൂ." "കെമിസ്ട്രിയുടെ നോട്ട് ഇന്നത്തെത് മിസ് ആയി. ഫോട്ടോ അയച്ചുതരാമോ?" "തരാം." "നമ്പർ?" റിയാൻ മൊബൈൽ എടുത്തു. രണ്ടുപേരും നമ്പർ സേവ് ചെയ്തു. റിയ അവന്റെ പേര് ടൈപ്പ് ചെയ്തു. Ryan 😒 "അയ്യോ... ഈ ഇമോജി എന്താ?" "ആദ്യ ഇംപ്രഷൻ." "അതൊന്ന് മാറും." "കാണാം." "ഉറപ്പായിട്ടും." റിയ ചിരിച്ചു. "നാളെ കാണാം." അവൾ ബസിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. ബസ് പതുക്കെ നീങ്ങുമ്പോൾ ജനൽവഴി അവൾ വീണ്ടും കൈവീശി. റിയാൻ ഫോൺ തുറന്നു. ഒരു പുതിയ WhatsApp നോട്ടിഫിക്കേഷൻ. Riya 😊 "Hi... Chemistry notes മറക്കല്ലേ." റിയാൻ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു. "Notes അയക്കും..." രണ്ട് സെക്കൻഡ് ആലോചിച്ചു. വീണ്ടും ഒരു വരി കൂടി ചേർത്തു. "By the way... ആ 😒 ഇമോജി അധികനാൾ ഉണ്ടാവില്ല." Seen. Typing... Typing... വീണ്ടും നിർത്തി. അഞ്ച് സെക്കൻഡിന് ശേഷം ഒരു മറുപടി മാത്രം വന്നു. "അത് നാളെ തീരുമാനിക്കാം... 😄" "നാളെ കാണാം", എന്ന രചന തുടർച്ചയായി പ്രതിലിപിയില്‍ വായിക്കൂ:, https://pratilipi.app.link/du7xCEPD64b #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #༺♉ജ്യോതിഷം♉༻ #📋 കവിതകള്‍