🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 11 ❤️..................❤️ Graduation-ന് ഇനി ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. കോളേജിലെ ഓരോ സ്ഥലവും ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. Library... Auditorium... Ground... Canteen... എല്ലായിടത്തും അവരുടെ മൂന്ന് വർഷത്തെ കഥകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ─── അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക്... കാന്റീൻ അസാധാരണമായി ശാന്തമായിരുന്നു. സെമസ്റ്റർ കഴിഞ്ഞതോടെ മിക്ക വിദ്യാർത്ഥികളും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു കോർണർ ടേബിളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. കയ്യിൽ ഒരു കപ്പ് ചായ. മുന്നിൽ ശൂന്യമായ കസേര. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ കോണും നിരീക്ഷിച്ചു. എത്രയോ ഓർമ്മകൾ... എത്രയോ ചിരികൾ... എത്രയോ വഴക്കുകൾ... എല്ലാം ഇവിടെ തന്നെയായിരുന്നു. "സീറ്റ്‌ ഫ്രീ ആണോ ?" പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ടതും അവൾ തല ഉയർത്തി. അഭ്യുഹ്. അവളുടെ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. "അല്ല ." പ്രണയ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് ഒന്ന് ഞെട്ടി. "ആൾറെഡി occupied ആണ് ." അവൾ ചിരിച്ചു. "By whom?" "Mr. അഭ്യൂഹ് മേനോൻ." ഒരു നിമിഷം... അഭ്യുഹിന്റെ മുഖത്തും ചിരി വിരിഞ്ഞു. ശേഷം അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ച് നേരം രണ്ടുപേരും നിശബ്ദരായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദത പോലും അവർക്കിടയിൽ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. കാരണം... ഇപ്പോൾ അവർക്ക് വാക്കുകളില്ലാതെയും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഓർമ ഉണ്ടോ ?" പ്രണയ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എന്ത് ?" "നമ്മൾ ആദ്യമായിട്ട് സീരിയസ് ആയി സംസാരിച്ചത് ഇവിടെ വെച്ച് അല്ലെ ?" അഭ്യുഹ് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. "Project competition." "Exactly." അവൾ ചിരിച്ചു. "അന്ന് നീ എന്നെ robot എന്ന് വിളിച്ചു." "Because അത് സത്യം ആയിരുന്നു." അഭ്യുഹ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. പ്രണയ ദേഷ്യം നടിച്ചു. കുറച്ച് നേരം അവർ പഴയ ഓർമ്മകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു. Competition. Industrial visit. Library sessions. Rain day. Farewell. ഓരോ ഓർമ്മയും പറയുമ്പോൾ... അവരുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട്... സംസാരം പതിയെ ഗൗരവത്തിലേക്ക് മാറി. "Strange അല്ലെ ?" പ്രണയ പതിയെ ചോദിച്ചു. "എന്തെ ?" "ഇന്നലെ വരെ നമ്മൾ ഫസ്റ്റ് യേർസ് ആയിരുന്നു ." "Today graduation." അഭ്യുഹ് തലകുലുക്കി. " സമയം എത്ര വേഗത്തിൽ ആണ് പോവുന്നെ " പ്രണയ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മിണ്ടാതിരുന്നു. ശേഷം മൃദുവായി ചോദിച്ചു. "Graduation കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാത്തിനും മാറ്റം വരുമോ ?" അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "എല്ലാം ?" "Friends." "Daily talks." "Meetings." "Life." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വിഷാദം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം കപ്പിലെ ചായയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മാറ്റങ്ങൾ വരും ." ആ മറുപടി കേട്ട് പ്രണയയുടെ മുഖം ഒന്ന് മങ്ങി. പക്ഷേ... അവൻ തുടർന്നു. "പക്ഷെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും മാറി പോകണം എന്നില്ല." പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. "Meaning?" അവൾ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "Future-il കോൺടാക്ട് ലോസ് ആവരുത് ." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... അവളുടെ ശ്വാസം പോലും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. "നീ ബിസി ആകില്ലേ ?" അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. "Office." "Meetings." "Business." "New life." അഭ്യുഹ് ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി. "ബിസി ആകും ." "പിന്നെ ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "Important ആയ ആളുകൾക്കു വേണ്ടി ടൈം കണ്ടെത്താം." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആളുകളിൽ ഒരാളായി കാണുന്നുണ്ടോ? അല്ലെങ്കിൽ... താൻ വെറുതെ കൂടുതൽ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുകയാണോ? അവൾക്ക് അറിയില്ല. ─── "Promise?" പെട്ടെന്ന് അവൾ കൈ നീട്ടി. "എന്ത് ?" "കോൺടാക്ട് ലോസ് ആവില്ല ." അഭ്യുഹ് അവളുടെ നീട്ടിയ കൈയിലേക്ക് നോക്കി. ശേഷം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ ചേർത്തു. "Promise." ─── ആ നിമിഷം... അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായത് ഒരു സാധാരണ handshake മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയ്ക്ക് അത് അതിനേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. കാരണം... അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. ഇനി ഭയക്കില്ല. ഇനി പിന്നോട്ട് പോകില്ല. Graduation day-ൽ... അവൾ തന്റെ പ്രണയം തുറന്ന് പറയും. എന്ത് സംഭവിച്ചാലും. ─── അതേസമയം... അഭ്യുഹും അവളുടെ കൈ വിട്ട ശേഷം കുറച്ച് നേരം അവളെ നോക്കി. അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ... അറിയാതെ അവന്റെയും മനസ്സ് ശാന്തമായി. എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്രം അവന് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... വിധി അവരുടെ കഥയുടെ അടുത്ത അധ്യായം തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം... Graduation day-യുടെ രാവിലെ... പ്രണയ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച പ്രണയം പറയാൻ ധൈര്യം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ... അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം കടന്നുവരാൻ പോകുകയായിരുന്നു. ആ ഉത്തരവാദിത്തം... അവരുടെ കഥയെ അപ്രതീക്ഷിതമായി മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു... ..................... "Future-il contact lose aavaruth..." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് ഒരു സാധാരണ വാചകമായിരുന്നോ... അതോ അതിനുള്ളിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നോ... അവൾക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കടന്നുപോകുമ്പോൾ അഭ്യുഹിനോടുള്ള അവളുടെ പ്രണയം കൂടുതൽ ആഴത്തിലാകുകയായിരുന്നു. ─── ഫൈനൽ സെമസ്റ്ററിന്റെ അവസാന പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവരും പഠനത്തിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു. അഭ്യുഹും പതിവുപോലെ പഠനത്തിലും കമ്പനി കാര്യങ്ങളിലും മുഴുകിയിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇപ്പോൾ അവന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം പ്രണയയുമായി സംസാരിക്കാതെ പൂർത്തിയാകാറില്ല. രാവിലെ ഒരു മെസ്സേജ്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു കോൾ. രാത്രിയിൽ കുറച്ച് നേരം ചാറ്റ്. അറിയാതെ അതൊരു ശീലമായി മാറിയിരുന്നു. ─── ഒരു ദിവസം. ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അഭ്യുഹ്. അപ്പോഴാണ് ആരോ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നത്. മേഘ. അവളെ കണ്ടതും അഭ്യുഹ് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്തി. "ഹായ്." അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "ഹായ്." അഭ്യുഹും മറുപടി നൽകി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത. ശേഷം മേഘയാണ് സംസാരിച്ചത്. "കുറച്ച് സമയം കിട്ടുമോ?" അഭ്യുഹ് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ പുസ്തകം അടച്ചു. "പറയൂ." ─── ലൈബ്രറിയുടെ പുറത്തുള്ള ഗാർഡനിലേക്ക് അവർ നടന്നു. "ഞാൻ നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ സോറി." മേഘ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "നീ എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല." "പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ വെച്ചിരുന്നു." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വിഷാദമുണ്ടായിരുന്നു. "ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി." അഭ്യുഹ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തുടർന്നു. "എനിക്ക് നിന്റെ മറുപടിയോട് ദേഷ്യമില്ല." "Thanks." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. മേഘ ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?" "മ്മ്." "നിനക്ക് പ്രണയയെ ഇഷ്ടമാണല്ലേ?" ─── ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അഭ്യുഹ് വീണ്ടും നിശബ്ദനായി. ഇപ്പോൾ പോലും അവന് വ്യക്തമായ ഉത്തരം അറിയില്ല. പക്ഷേ... പ്രണയയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മറ്റാരെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ അല്ല. അത് മാത്രം അവന് അറിയാം. "എനിക്കറിയില്ല." അവൻ പതിവുപോലെ പറഞ്ഞു. മേഘ ചിരിച്ചു. "നീ ആ ഉത്തരം തന്നെ വീണ്ടും പറയുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു." "കാരണം അത് സത്യമാണ്." "അല്ല." മേഘ തലകുലുക്കി. "നിനക്ക് ഉത്തരം അറിയാം." അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. "പക്ഷേ അത് സമ്മതിക്കാൻ സമയം ആയിട്ടില്ല." അത് പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഈ പ്രാവശ്യം അവളുടെ മുഖത്ത് വിഷമത്തേക്കാൾ സമാധാനമായിരുന്നു. അവസാനം അവൾ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. അഭ്യുഹിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തനിക്കൊരു സ്ഥാനമില്ലെന്ന്. ─── ഇതെല്ലാം കുറച്ച് അകലെ നിന്ന് കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. മേഘ വീണ്ടും അഭ്യുഹിനോട് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം അവളുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവസാനം മേഘ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്നതും അഭ്യുഹ് അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ ഒരു സമാധാനം തോന്നി. ─── വൈകുന്നേരം. കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദിയ ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായില്ലേ ?" "എന്തിന്?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "മേഘ ഇനി നിന്റെ ഹീറോയുടെ പുറകെ നടക്കില്ലല്ലോ." ദിയ ചിരിച്ചു. "അവൻ എന്റെ ഹീറോ ഒന്നുമല്ല." "അതെ അതെ." നന്ദനയും തലകുലുക്കി. "ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു." പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... മേഘയെ കുറിച്ചുള്ള ഭയം ഇപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. ─── ആ രാത്രി. പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രണയയുടെ ഫോണിൽ മെസ്സേജ് വന്നത്. അഭ്യുഹ്. "Studying?" അവൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. "Trying to." ഉടൻ റിപ്ലൈ വന്നു. "Trying?" "Focus kittunnilla." "Why?" ആ ചോദ്യം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. കാരണം... അതിനുള്ള യഥാർത്ഥ ഉത്തരം അവനായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് പറയാൻ കഴിയില്ല. "Nothing." അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. "Liar." അഭ്യുഹിന്റെ മറുപടി വന്നതും അവൾ ചിരിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവന് തന്റെ മുഖഭാവങ്ങളും നിശബ്ദതകളും വായിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ആ തിരിച്ചറിവ് തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ─── അഭ്യുഹും തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയയുടെ ഓരോ മെസ്സേജും വായിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിയും. ഇപ്പോൾ അവളുടെ പേര് സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്നത് പോലും ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവമായിരുന്നു. അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്രം അവന് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ─── ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. അവസാന പരീക്ഷകളും അടുത്തെത്തി. അതോടൊപ്പം... പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീരുമാനവും കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഇനി അധികകാലം ഇങ്ങനെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. ഗ്രാജുവേഷൻ കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാവരും ഓരോ വഴിക്ക് പോകും. അതിനുമുമ്പ്... അവൾ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അഭ്യുഹിനോട് പറയണം. എന്ത് മറുപടിയാണെങ്കിലും. അത് അറിയണം. ആ തീരുമാനം എടുത്ത നിമിഷം... അവളുടെ ഹൃദയം ഭയവും പ്രതീക്ഷയും കൊണ്ട് ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു. കാരണം... വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസം എത്താൻ പോകുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ