#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _37 ✍️ രചന - Aysha akbar എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തില്ലേ....... നാളെ രാവിലെ നമുക്കിറങ്ങണം.... അഗാധമായൊരാഴിയെ പേറി ആ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിലിരിക്കുന്നവളോടായി അഭിയത് പറയുമ്പോൾ അവൾ തവിട്ട് നിറ മിഴികളിൽ ദയനീയത നിറച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി....... എന്തോ ആ നോട്ടം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചു കയറും പോലെ..... താനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ...... താൻ ചെല്ലുന്ന ഇടം ഏറെ മനോഹര മാണ്..... പിന്നെ ഇവിടെയുള്ളവരെ ഓർത്താണെ ങ്കിൽ ഞാൻ വരുമ്പോൾ നിന്നെയും കൂടെ കൂട്ടാം.... പോരെ..... അവനവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പഴയ ആ തിളക്കം കാണാനെന്ന വണ്ണം അത് പറയുമ്പോൾ അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നതൊരു പുച്ഛമായിരുന്നു.... അതിന്റെ അർത്ഥം എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവനും മനസ്സിലാവുന്നില്ലായിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് കിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറി വരുന്നത്...... അഭിയെ കണ്ടതും കിച്ചു വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവനെ നോക്കി..... ഒന്ന് മിണ്ടാൻ ഒന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ ആ ഉള്ളിലേറെ ആഗ്രഹമുള്ളത് പോലാ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.... എന്നാൽ അഭിയവനെ കണ്ടതും ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചിരുന്നു...... ആ മുഖം വല്ലാതെ മങ്ങി പ്പോയി...... എന്തിനാ എല്ലാവരോടും ഇങ്ങനെ...... അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആളുടെ മനസ്സറിയാൻ പാടില്ലേ..... വല്യ കളക്ടറാണ് പോലും.... കിച്ചു ഏറെ ദുഖത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് നീലാംബരി ദേഷ്യത്തോടെ അഭിക്ക് നേരെ നിന്നത് പറഞ്ഞത്.... പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെയാ ഭാവ പ്പകർച്ചയിൽ അവനൊന്നു ഞെട്ടിയിരുന്നു..... എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിച്ചു കാണുന്ന ആ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും ഏറെ വികൃതമായത് പോലെ... അതിനേക്കാൾ താൻ കളക്ടറാണെന്നൊക്കെ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നോ എന്നൊരു ചോദ്യം വേറെയും..... അവൻ തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ അവളെ തന്നേ നോക്കി നിന്നു. പോയി...... ഇയാൾക്ക്... ഇയാളുടെ കാര്യം മാത്രമേ അറിയൂ.... മറ്റുള്ളവരെ കുറിച് വെറുതെ പോലും ചിന്തിക്കില്ല..... നിങ്ങൾ ചേട്ടനും അനിയനും ഇടയിലുള്ള പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല..... പക്ഷെ ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ കുറ്റ ബോധമുണ്ട്.... തെറ്റ് ചെയ്തെന്നു കുറ്റ ബോധമുള്ള ഒരാളെ വീണ്ടും ആ പേരിൽ അവഗണിക്കൂന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷ മറ്റൊന്നുമില്ല..... ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അതാ മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിയകുകയായിരിക്കും ..... ഇനി എന്നിങ്ങോട്ട് വരുമെന്നോ ഇനി വരുമോയെന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ലാതെയാണ് നിങ്ങൾ പോകുന്നത്..... കാരണം നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ കുറിച് മാത്രമല്ലേ ചിന്തിക്കുന്നുള്ളു..... നിങ്ങളെ കുറിച്ചോർത്തു ഉരുകിയിരിക്കുന്നവരെ ഓർക്കാറേയില്ലല്ലോ..... അത് കൊണ്ട് പോകും മുൻപ് വെറുതെയെങ്കിലും ആ മനുഷ്യനെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചാൽ അത് വലിയൊരു കാര്യം തന്നെയായിരിക്കും... അവൾ കനത്ത വാക്കുകളോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ചൂട് നൽകിയ ആഘാതത്തിൽ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഭി...... എന്തൊക്കെയാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്..... എന്നും താനാണ് ശെരിയെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന തന്റെ നേർക്കല്ലേ അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടിയത്...... ഒരു നിമിഷം അവന് ദേഷ്യം വന്നു....... അവൻ പല്ലുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടാ തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു... താൻ തന്നേ കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും.... എങ്കിൽ ഇത് പറയാൻ അവളിന്നുണ്ടാകുമായിരുന്നോ...... മനസ്സും തലച്ചോറും ഒരു പോലെ കുഴഞ്ഞു മറിയുന്നുണ്ട്..... അവളുടെ വാക്കുകളോരൊന്നും അവന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു... തന്റെ മനസ്സിലെ ഉരുക്കം കൊണ്ടാണ് താനിങ്ങോട്ട് വരാതിരുന്നത് .. പക്ഷെ അതേ സമയം തന്നേ ഓർത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ഉരുക്കം കണ്ടില്ലെന്നതും ശെരിയാണ്.... ഈ വർഷങ്ങളിൽ എത്രയോ പേർക്ക് സന്തോഷം നൽകിയ തനിക്ക് തന്റെ വീട്ടിലുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നതും വലിയൊരു സത്യമല്ലേ..... അവനാകെ ക്കൂടി ഒരു തളർച്ച തോന്നി..... തന്നോട് അടുത്തത് മുതൽ വൈശാലിക്ക് പോലും ഏട്ടനോടുള്ള വെറുപ്പ് പോയെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും തനിക് മാത്രമെന്തെ അതിന് കഴിയാഞ്ഞത്....... ചെയ്ത തെറ്റ് ഒരിക്കലും പൊറുക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അതിനോരോ നിമിഷവും അവനും ഉരുകുകയല്ലേ..... ഇത് വരെ താൻ മനസ്സ് കല്ലാക്കി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു വെന്ന് അവന് ബോധ്യമായ നിമിഷമായിരുന്നത്... ഇത് വരെ താൻ സ്വയം കരുതിയിരുന്നത് താനേറെ അലിവുള്ള മനുഷ്യനാണെന്നായിരുന്നു.... പക്ഷെ അത് തന്റെ കുടുംബത്തോട് മാത്രമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾ വേണ്ടി വന്നു..... ഒരു പക്ഷേ തന്നേക്കാളേറെ അവളീ വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരെയും മനസ്സിലാക്കിയെന്നതാവും ശെരി..... അവൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കിച്ചു കഴിക്കാനായി മേശയിലേക്കിരുന്നിരുന്നു...... ആനന്ദി അവനോട് ചാരിയെന്ന വണ്ണം അവന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്... ഉറക്കം വന്ന് തുടങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോഴേക്കും കിച്ചു ഓരോ ഉരുള പതിയെ ഉരുട്ടി അവളുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്..... അവൻ കൊടുത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമെന്ന പോലേറെ പ്രയാസത്തോടെ അവളും കഴിക്കുന്നുണ്ട്....... രാത്രി കഴിക്കാതെ കിടക്കാൻ പറ്റുവോ സുന്ദരി...... അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നു കൂടി അവന്റെ വയറിലേക്ക് ചാഞ്ഞു...... കവി..... ദ്ദേ..... കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോയി കിടത്ത്... ഉറങ്ങി തൂങ്ങിയ അവളുടേ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ആ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് ചുണ്ടമർത്തി അവനത് പറഞ്ഞതും കവിയവളെ എടുത്തു മുറിയിലേക് നടന്നിരുന്നു.... അതേ..... അവനേറെ ഭംഗി യായി പ്രായശ്ചിതം ചെയ്യുന്നുണ്ട്...... അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു...... കിച്ചു ഒന്ന് മുഖമുയർത്തിയപ്പോഴാണ് തന്നേ ഉറ്റ് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അഭിയെ കാണുന്നത്.... അവന്റെ മുഖമെന്തിനോ ഒന്ന് മങ്ങി..... അവന്. അഭിയോട് പുഞ്ചിരിക്കണമായിരുന്നു.... പക്ഷെ അതഭി ക്ക് ഇഷ്ടമാവില്ലെ ന്ന തോന്നലിൽ അവൻ പിടിച്ചു വെക്കുമ്പോൾ അഭി കസേര നീക്കിയിട്ട് കൊണ്ട് ആ മേശയിലേക്കിരുന്നിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം കിച്ചു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി.... ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരേ സമയം സന്തോഷവും വേദനയും തളം കെട്ടി..... ആ... ചോറ്..... പാത്രം മുന്നിലേക്ക് നീക്കി വെച്ച് കിച്ചുവിനരികിലായിരിക്കുന്ന ചോറ് പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി അഭിയത് പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് കിച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ് വന്നു.... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ തന്നോട് മിണ്ടുകയാണ്..... ഒരു തരം വിറയലാണ് തോന്നിയത്.... കണ്ണ് നീർ കാഴ്ചയെ മറക്കുന്നുണ്ട്.... അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നേ ചോറ് പാത്രം കയ്യിലെടുത്തു അഭിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീക്കി വെച്ചു... അപ്പോഴും ഇട നെഞ്ച് ശക്തമായി പിടക്കുന്നത് അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു.... ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ കിച്ചുവിൽ തന്നെയാണ്..... കിച്ചു വിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങളോരോന്നും കാൻകെ അവന്റെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ കനത്തു...... ചോരുരുള ഉരുട്ടി വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ കിച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... നീർ തുള്ളികൾ പാത്രത്തിലേക്ക് വന്നു പതിക്കുമ്പോഴെന്തിനോ അഭിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു........ ഇരുവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അത് തികച്ചും യാന്ത്രിക മായിരുന്നു...... മേശ മേലിരിക്കുന്നത് കഴിക്കാനാണെന്ന ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ടവർ അത് തുടരുമ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം നോക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം നിറഞ്ഞു തൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ആനന്ദിയെ കിടത്തി അങ്ങോട്ട് വന്ന കവി ഈ കാഴ്ച കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചല യായി.... അവർക്കരികിലേക്ക് പോകാതെ അവൾ വേഗം ദേവിയെ വിളിച്ചു.... ദേവിയും കവിയും ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഇരുവരുടെയും മനസ്സ് ആനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നു..... ദേവി യുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി....... സാരി തലപ്പ് കൊണ്ടവർ വാ പൊത്തി..... നീലാം ബരിയും ജനലിനോരം നിന്ന് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവരെ നോക്കി കാണുകയായിരുന്നു...... ആരും അവരിലേക്കിറങ്ങി ചെന്നില്ല..... കഴിക്കുന്നത് അവരായി തുടർന്നെങ്കിലും ആ ഭക്ഷണത്തിന്റെ സ്വാദ് ഇരുവരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല...... നാവിലെല്ലാം കണ്ണു നീരുപ്പ് കലർന്നു കിടപ്പായിരുന്നു...... ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടും ഇരുവർക്കും ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ കൂടി രണ്ട് പേരുടേയും തേങ്ങൽ അവരുടെ ഉള്ളിലെ വിങ്ങലിനെ പങ്ക് വെച്ചു..... ഇരുവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് മുറികളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ദേവി നിറഞ്ഞ ആനന്ദത്തോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു... കവിയും സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണൊന്നൊപ്പി...... നീലാംബരി കണ്ണിമാ വെട്ടാതെ അഭിയെ നോക്കി... അവന്റെ യുള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ കനലിതാണെന്ന് അവന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.... അത് കൊണ്ട് ആദ്യം വെള്ളമൊഴിക്കേണ്ടത് അവിടെയാണ്...... ഇതോട് കൂടിയൊരു പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സ് തണുത്തു തുടങ്ങുമായിരിക്കും.... മറക്കേണ്ടതിനെ മറന്നു അവനാ പഴയ അഭിയായി മാറുമെന്ന് അവൾ പ്രതീക്ഷിക്കൂന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അപ്പോഴും ഇനി മറ്റൊന്നിനും അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ തനിക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നത്.... അവനെ പറഞ്ഞു തിരുത്തി യതിനു നന്ദി..... ഞങ്ങൾക്കാർക്കും അതിന് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു........ ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നീലാംബരിക്ക് നേരെ കയ്യോന്നു കൂപ്പുമ്പോൾ അവൾ വേഗമാ കയ്യിൽ പിടിച്ചു..... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന നോവ് തെളിഞ്ഞു കാണാം...... അപ്പോഴും അമ്മക്ക് നിന്നേ കുറിച്ചുള്ള വേദന ബാക്കിയാണ് മോളെ .... അവന് വേണ്ടി ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടി ഇത്ര ദൂരം വന്നിട്ടും അവന്റെ മനസ്സ് മാറിയില്ലല്ലോ .... ഈ വീട്ടിലുള്ള വരെ യെല്ലാം സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടിയ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ വിങ്ങൽ താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ദേവിയത് ചോദിക്കുമ്പോഴും അവൾ നിർവികാരയായിരുന്നു..... അതൊരിക്കലും ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുവളുടെ നിരാശയായിരുന്നില്ല... മറിച് കയ്യലകത്തിൽ നിന്നും തെന്നി പോകുന്ന തന്റെ പ്രണയമോർത്തുള്ള വേദന യായിരുന്നു..... ഞാൻ.... ഞാൻ അവനോട് പറയട്ടെ നീയാരാണെന്ന്..... അവനെ അത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്നേ യിനിയും വേദനിപ്പിക്കരുതെന്ന്....... ദേവി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് വേണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി........ ഞാൻ കരുതി ക്കൂട്ടി സാറിനൊപ്പം വന്നതാണെന്നറിഞ്ഞാൽ ആ മനസ്സിലെ ദേഷ്യം കൂടുകയേ യുള്ളൂ.... അത് കൊണ്ട് ഞാനിങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ..... ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഞാനങ് അപ്രത്യക്ഷമായിക്കോളാം അമ്മേ.... സാറിന്റെ മനസ്സിൽ ഈ നീലാംബരി യോടുള്ള സ്നേഹം അങ്ങനെ തന്നേ ബാക്കി നിൽക്കട്ടെ...... നോവ് നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞു പെട്ടെന്നവൾ തന്നിൽ നിന്ന് പോകുന്നത് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണെന്ന് അവർക്കുറപ്പായിരുന്നു .... ദേവിയും കവിയും അവൾ പോയ വഴിയേ നിസ്സഹായരായി നോക്കി നിന്നു.... അതിനേ അവർക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ