അപരിചിത പാർട്ട് 11 ആശുപത്രിയിലെ ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോയി. അഭിറാമിന്റെ ആരോഗ്യനില മെച്ചപ്പെട്ടു. പക്ഷേ... അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ക്ഷീണം മാത്രം കുറഞ്ഞില്ല. ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിലെ മുറിവുകൾ മാത്രം ഓരോ ദിവസവും ആഴത്തിലാകുകയായിരുന്നു. പതിവുപോലെ രാവിലെ റൗണ്ടിന് ദേവപ്രിയ മുറിയിലേക്ക് കയറി. "ഗുഡ് മോണിംഗ്..." അഭിറാം ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഇന്ന് മുഖത്ത് കുറച്ച് സമാധാനമുണ്ടല്ലോ." ദേവപ്രിയ ഫയലിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "രോഗിയുടെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുമ്പോൾ ഏത് നഴ്സിനും സമാധാനം തോന്നും." "അതാണോ കാരണം...?" ദേവപ്രിയ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മരുന്ന് കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഭിറാം വീണ്ടും വിളിച്ചു. "ദേവപ്രിയ..." ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അവൻ അവളുടെ പേര് വിളിക്കുന്നത്. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "ഒരു നന്ദി പറയണം." "നന്ദി പറഞ്ഞ് തീർക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യമായിരുന്നില്ല അന്ന് നീ ചെയ്തത്." ദേവപ്രിയ പതിയെ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ എന്റെ ജോലി മാത്രമാണ് ചെയ്തത്." "അല്ല..." അഭിറാം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "അന്ന് നീ അഞ്ച് മിനിറ്റ് വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ... ഇന്ന് ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവപ്രിയ കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. "ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നത് ദൈവമാണ്." "നമ്മൾ വെറും നിമിത്തം മാത്രം." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിറാം അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു. ആ പെൺകുട്ടി എത്ര സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും... അവളുടെ ഓരോ വാക്കിലും ജീവിതം പഠിപ്പിച്ച പക്വത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയോടെ... അഭിറാമിന്റെ സുഹൃത്ത് അരുൺ ആശുപത്രിയിലെത്തി. "ഡാ... ഇനി രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഡിസ്ചാർജ് അല്ലേ." അഭിറാം ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "അതെ." "എന്നിട്ട് എന്താ ഒരു സന്തോഷവുമില്ലാത്തത്?" അഭിറാം ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ചിലപ്പോൾ ആശുപത്രിയാണ് വീട്ടിനെക്കാൾ സമാധാനം." അരുൺ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ഇത്രയും വലിയ വീടും... കമ്പനികളും... പണവും... എല്ലാം നിനക്കുണ്ട്." "പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം?" അഭിറാം കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു. "പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ പറ്റാത്ത ചിലതുണ്ട്." "സമാധാനം... സ്നേഹം... സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരാൾ..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അരുൺ മിണ്ടാതെയായി. വൈകുന്നേരം... ദേവപ്രിയ ആശുപത്രിയുടെ ചെറിയ ചാപ്പലിൽ പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവൾ മൗനമായി നിന്നു. "അമ്മയ്ക്ക് ആരോഗ്യം കൊടുക്കണേ... എന്നെ ഇതുവരെ കൈപിടിച്ച എല്ലാവരെയും കാത്തോളണേ..." അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയിൽ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ... വാതിലിന് സമീപം അഭിറാം നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. "സോറി..." അവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ശല്യപ്പെടുത്താൻ വന്നതല്ല." ദേവപ്രിയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്." "ചോദിക്കൂ." "നീ എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാറുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഇല്ല." "അതെന്താ?" "എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി." അത് പറഞ്ഞ് അവൾ നടന്നുപോയി. അഭിറാമിന് ആ മറുപടി മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ലായിരുന്നു. "സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ എത്ര വേദനയുണ്ടെങ്കിൽ ഒരാൾക്ക് ഇങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയൂ..." അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ഡിസ്ചാർജിനുള്ള പേപ്പറുകൾ തയ്യാറായി. ദേവപ്രിയ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു. "മരുന്ന് മുടക്കരുത്." "ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് റിവ്യൂവിന് വരണം." അഭിറാം ഫയൽ വാങ്ങി. പിന്നെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കവറെടുത്തു. "ഇത്..." ദേവപ്രിയ ഉടനെ തടഞ്ഞു. "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട." "ഇത് പണമല്ല." അവൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി. "അപ്പോൾ...?" "ഒരു നന്ദിക്കത്ത്." ദേവപ്രിയ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു. പിന്നെ കവർ വാങ്ങി. "നന്ദി." അഭിറാം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "വീണ്ടും കാണുമോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവപ്രിയയുടെ മുഖം ഗൗരവമായി. "ആശുപത്രിയിൽ രോഗിയായി വരാതിരിക്കട്ടെ." "അതിന് പുറത്ത്...?" "വിധിയുണ്ടെങ്കിൽ..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. അഭിറാം അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "വിധി..." അവൻ ആ വാക്ക് പതിയെ ആവർത്തിച്ചു. പക്ഷേ... ആ സമയത്ത് ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഒരു കറുത്ത കാർ വന്ന് നിന്നിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മധ്യവയസ്കയായ ഒരു സ്ത്രീ ദേവപ്രിയയെ ദൂരെ നിന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും... പകയും... തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത മറ്റെന്തോ വികാരവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ ഫോണെടുത്ത് ഒരാളെ വിളിച്ചു. "ഞാൻ അവളെ കണ്ടു..." "ദേവപ്രിയ..." "ഇനി അവളുടെ ജീവിതം പഴയതുപോലെ പോകാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല..." ആ സ്ത്രീ ആരായിരുന്നു...? ദേവപ്രിയയുമായി അവൾക്കുള്ള ബന്ധം എന്തായിരുന്നു...? തുടരും... #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് ലച്ചു