അജിത്തിന്റെ കൈയിലെ ടോർച്ച് വിറച്ചു. വെളിച്ചം പടിക്കെട്ടിലേക്ക് വീണു. അവിടെ... ആറു നിഴലുകൾ വ്യക്തമായി കാണാം. പക്ഷേ അവയ്ക്ക് ഉടമകളില്ല. ആരും നിൽക്കുന്നില്ല. നിഴലുകൾ മാത്രം. അവ പതിയെ ഓരോ പടിയായി താഴേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. "പിന്നിലേക്ക് മാറൂ!" അർജുൻ അജിത്തിനെ പിടിച്ച് പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. അവൻ റിവോൾവർ ഉയർത്തി. "ആരാണവിടെ?" മറുപടി ഇല്ല. നിഴലുകൾ മാത്രം പതിയെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അവയിൽ പതിച്ചിട്ടും അവ മാഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴാണ് ഭൂഗർഭ മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ നിന്ന് കുട്ടിയുടെ ചിരി കേട്ടത്. ഒരാളുടെ അല്ല... പല കുട്ടികളുടെയും. ചിരി മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അജിത്തിന്റെ മുഖം വിളറി. "സാർ... എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." അർജുൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. "ഭയപ്പെടരുത്." പക്ഷേ... അവന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയവും വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. *** പെട്ടെന്ന് ടോർച്ച് അണഞ്ഞു. മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായി. അടുത്ത നിമിഷം... ആരോ അർജുന്റെ ചെവിക്കരികിൽ വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നീ വൈകിപ്പോയി..." അർജുൻ തിരിഞ്ഞ് ശക്തിയായി കൈ വീശി. അവിടെ ആരുമില്ല. അതേസമയം ടോർച്ച് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. നിഴലുകളും ചിരിയും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. മുറിയിൽ അവരും പഴയ കസേരയും മാത്രം. "ഇതെല്ലാം നമ്മളെ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്." അർജുൻ സ്വയം ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. "നമുക്ക് കാസറ്റ് കൊണ്ടുപോകാം." *** സ്റ്റേഷനിലെ തെളിവ് പരിശോധനാ മുറിയിൽ. വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു വീഡിയോ പ്ലെയർ കണ്ടെത്തി. കാസറ്റ് അതിൽ ഇട്ടു. സ്ക്രീൻ ആദ്യം മിന്നിമറഞ്ഞു. പിന്നെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. ഒരു മുറി. അതേ ഭൂഗർഭ മുറി. ആറ് കുട്ടികൾ വരിയായി നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ. പക്ഷേ ക്യാമറ മനപ്പൂർവം അയാളുടെ മുഖം കാണിച്ചിരുന്നില്ല. "പരീക്ഷണം നമ്പർ ആറ്." ആ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു. "ഇന്ന് മുതൽ നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിങ്ങളുടേതായിരിക്കില്ല." കുട്ടികൾ ഭയന്ന് പരസ്പരം നോക്കി. അവരിൽ ഒരാൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ക്യാമറ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. ഒന്നാമൻ... രാഹുൽ. രണ്ടാമത്തേത്... അഞ്ജലി. മൂന്നാമൻ... മനു. നാലാമൻ... ഫൈസൽ. അഞ്ചാമൻ... അർജുൻ. സ്ക്രീനിൽ പത്ത് വയസ്സുള്ള അർജുന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞ നിമിഷം, ഇപ്പോഴത്തെ അർജുൻ അറിയാതെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "ഇത്... എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല." വീഡിയോ തുടർന്നു. ഇനി ആറാമത്തെ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണിക്കാനിരിക്കുകയാണ്. അജിത്തും മീരയും ശ്വാസമടക്കി സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. ക്യാമറ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. ആറാമത്തെ കുട്ടി തല ഉയർത്തി. മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ട നിമിഷം... വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. സ്ക്രീൻ മുഴുവൻ കറുപ്പായി. അതിന്മേൽ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. **"സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ ആദ്യം നിന്റെ അച്ഛനോട് ചോദിക്ക്, അർജുൻ."** ആ വാചകം വായിച്ച നിമിഷം അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവന്റെ അച്ഛൻ... ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവൻ വളർന്നത്. പക്ഷേ... ഈ കേസിന് അദ്ദേഹവുമായി എന്ത് ബന്ധം? അതേ സമയം അർജുന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ മുഴങ്ങി. അജ്ഞാത നമ്പർ. അവൻ കോൾ എടുത്തു. മറുവശത്ത് കേട്ട ശബ്ദം അവന്റെ ശരീരമാകെ മരവിപ്പിച്ചു. "അർജുൻ..." ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം... "ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാണ്." അർജുന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം. "ആരാണ് നിങ്ങൾ?" അവന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു. "നിന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് പറയൂ." മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം ശാന്തമായ ശബ്ദം. "രഘുനാഥ് വർമ്മ." അർജുന്റെ മുഖം വിളറി. ആ പേര്... അവനും അമ്മയും ഒഴികെ വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്കേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. "ഇത് ആരാണ് പറഞ്ഞുതന്നത്?" "ആരുമല്ല." "ഞാനാണ് രഘുനാഥ്." "അസംബന്ധം!" അർജുൻ അറിയാതെ അലറി. "എന്റെ അച്ഛൻ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതാണ്." "അങ്ങനെ പറയാൻ അവരെ നിർബന്ധിച്ചത് ഞാനല്ല." കോൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. അജിത്തും മീരയും അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "സാർ... എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?" അർജുൻ ഒന്നും പറയാതെ കസേരയിലിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴുതി. *** അവന് എട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി. അമ്മ വാതിലുകൾ എല്ലാം പൂട്ടുകയാണ്. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജനലുകളും അടയ്ക്കുന്നു. "അമ്മേ... അച്ഛൻ എപ്പോഴാ വരുന്നത്?" അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ ഇനി വരില്ല മോനെ." "എന്തുകൊണ്ട്?" "അദ്ദേഹം... ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി." ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ആരും അച്ഛനെക്കുറിച്ച് വീട്ടിൽ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മ പഴയ ഫോട്ടോകൾ പോലും കത്തിച്ചുകളഞ്ഞു. ഒരു ചിത്രം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അർജുനും അച്ഛനും ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു മങ്ങിയ ഫോട്ടോ. അതിനുപിന്നിൽ അമ്മ എഴുതിയ ഒരു വരി. **"അവനെ അന്വേഷിക്കരുത്."** അന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം അവന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. *** "സാർ..." മീരയുടെ ശബ്ദമാണ് അർജുനെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. "രാഹുലിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു." അവൾ എക്സ്-റേ ചിത്രം മേശപ്പുറത്ത് വിരിച്ചു. "ഇത് നോക്കൂ." അർജുൻ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. രാഹുലിന്റെ വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ വളരെ ചെറിയൊരു ലോഹവസ്തു. "ഇന്നലെ ഇത് കണ്ടില്ലല്ലോ." "കാരണം ഇത് അസ്ഥിയുടെ നിറത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു." മീര ചിത്രം വലുതാക്കി. ചെറിയ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഒരു ചിപ്പ്. അതിൽ സൂക്ഷ്മമായി കൊത്തിയ രണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരങ്ങൾ. **R.V.** അർജുൻ മിണ്ടാതെയായി. രഘുനാഥ് വർമ്മ. അവന്റെ അച്ഛന്റെ പേരിന്റെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ. "ഇത് യാദൃശ്ചികമാകാൻ സാധ്യതയില്ല." *** അന്നേ രാത്രി. അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ വൈദ്യുതി ഇല്ല. മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് അവൻ അമ്മയുടെ പഴയ അലമാര തുറന്നു. വർഷങ്ങളായി ആരും തൊടാത്ത പഴയ പെട്ടികൾ. അതിനുള്ളിൽ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ... ചില കത്തുകൾ... ഒരു തുരുമ്പ് പിടിച്ച താക്കോൽ. അവസാനം, തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ഒരു കവറിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു. **"അർജുന് മാത്രം തുറക്കുക."** അവന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. കവർ തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു കത്ത്. ആദ്യ വരി വായിച്ച നിമിഷം അവന്റെ ലോകം വീണ്ടും മാറിമറിഞ്ഞു. **"ഈ കത്ത് നീ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം."** അർജുന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അത്... അവന്റെ അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്തായിരുന്നു. അർജുൻ മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിനരികിൽ ഇരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തിമിർത്ത് പെയ്യുകയാണ്. കൈയിലെ കത്ത് നനയാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആദ്യ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു. **"ഈ കത്ത് നീ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം."** അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ശേഷം പതിയെ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. --- **"അർജുൻ,** **നീ എന്നെ വെറുത്തിട്ടുണ്ടാകാം. നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ അച്ഛനാണെന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ സത്യം അതല്ല.** **ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയതല്ല... എന്നെ ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.** **നിഴലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആ പരീക്ഷണം തടയാൻ ശ്രമിച്ച ഏക മനുഷ്യൻ ഞാനായിരുന്നു. അവർ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. ലോകം ഞാൻ മരിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തീരുമാനിക്കേണ്ടിവന്നു.** **നിന്നെയും നിന്റെ അമ്മയെയും ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ അതായിരുന്നു ഏക മാർഗം."** --- അർജുൻ കത്ത് വായിക്കുന്നത് നിർത്തി. മുറിയിലാകെ നിശ്ശബ്ദത. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം. *"ആരാണ് 'അവർ'?"* അവൻ വീണ്ടും വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. --- **"നീ ഇപ്പോൾ അന്വേഷിക്കുന്ന രാഹുൽ ദേവ് ഒരു ഇര മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മറ്റൊരാളാണ്.** **ആറാമത്തെ കുട്ടിയെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?** **നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകില്ല. കാരണം ആ ഓർമ്മ ഞാൻ തന്നെ നിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായിച്ചു.** **ആ കുട്ടി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.** **അവൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്... നീ അവനെ കണ്ടെത്തണം."** --- കത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗം പകുതിവരെ കീറിയെടുത്തിരുന്നു. അവസാനമായി വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. **"...പഴയ ലൈബ്രറി..."** **"...അർധരാത്രി..."** **"...കണ്ണാടി..."** അതിനപ്പുറം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ആരാണ് ഇത് കീറിയത്?" അർജുൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വീട്ടിലെ ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. രാത്രി പന്ത്രണ്ടര. ആ സമയത്ത് ആരാണ്? അവൻ പതിയെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. പീപ്‌ഹോളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആരുമില്ല. വാതിൽ തുറന്നു. മുറ്റത്ത് മഴ മാത്രം. പക്ഷേ... വാതിലിന്റെ മുൻപിൽ നനഞ്ഞ ഒരു പഴയ പുസ്തകം കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് എടുത്ത് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യ പേജിൽ ഒരു വരി. **"കൊച്ചി സെൻട്രൽ ലൈബ്രറി – സന്ദർശക രജിസ്റ്റർ."** അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കഷ്ണക്കടലാസ്. അതിൽ കൈയെഴുത്തിൽ ഒരേയൊരു വാചകം. **"ഇന്ന് രാത്രി 1 മണിക്ക് വരൂ. ഒറ്റയ്ക്ക്."** ഒപ്പില്ല. പേരില്ല. എന്നാൽ കടലാസിന്റെ അടിയിൽ അതേ ചിഹ്നം. ഒരു വൃത്തം. അതിന്റെ നടുവിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നേർത്ത വര. രാഹുലിന്റെ കൈയിൽ കണ്ടിരുന്ന അതേ അടയാളം. അർജുൻ ഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി. സമയം... 12:47. ലൈബ്രറിയിലെത്താൻ കൃത്യം പതിമൂന്ന് മിനിറ്റ്. അവൻ റിവോൾവർ പോക്കറ്റിലിട്ട് വീടിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു... അവന്റെ വീടിന് എതിർവശത്ത്, മഴയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നുവെന്ന്. ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായി. അയാൾക്ക്... **നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല** കൊച്ചി സെൻട്രൽ ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തുമ്പോൾ സമയം കൃത്യം 12:59. മഴ ഇപ്പോൾ ചാറ്റൽമഴയായി മാറിയിരുന്നു. നൂറുവർഷത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള ആ കെട്ടിടം ഇരുട്ടിൽ ഒരു കോട്ടപോലെ തോന്നി. വലിയ തൂണുകൾ. ഉയർന്ന ജനലുകൾ. ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ്. എല്ലാം അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. "ഇവിടെ ആരാണ് വരാൻ പറഞ്ഞത്?" അർജുൻ പതുക്കെ സ്വയം ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... ക്രീച്ച്... ഗേറ്റ് തനിയെ പതിയെ തുറന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിന്നു. ശേഷം അകത്തേക്ക് നടന്നു. *** ലൈബ്രറിയുടെ പ്രധാന ഹാൾ പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദം. പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു. ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ ഘടികാരം ഒരു മണി അടിച്ചു. ഡോങ്... ഡോങ്... ഡോങ്... ആ ശബ്ദം അവസാനിച്ചതോടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "നീ വൈകി." അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആരുമില്ല. വെറും പുസ്തക അലമാരകൾ മാത്രം. "പുറത്തുവരൂ." അവൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" മറുപടി വന്നില്ല. പകരം... മൂന്നാമത്തെ അലമാര പതിയെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അതിനുപിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഇടുങ്ങിയ വഴിയായിരുന്നു അത്. അർജുൻ ടോർച്ച് തെളിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിയുടെ അവസാനം ഒരു വൃത്താകൃതിയിലുള്ള മുറി. ചുവരുകൾ മുഴുവൻ കണ്ണാടികൾ. പഴയതും പൊട്ടിയതുമായ ഡസൻകണക്കിന് കണ്ണാടികൾ. അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നതും അലമാര പിന്നിൽ നിന്ന് അടഞ്ഞു. ടക്! അർജുൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞു. വാതിൽ കാണുന്നില്ല. കണ്ണാടികൾ മാത്രം. *** അവൻ ഓരോ കണ്ണാടിയിലേക്കും നോക്കി. എല്ലായിടത്തും അവന്റെ പ്രതിബിംബം. പക്ഷേ... വലതുവശത്തുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയിൽ മാത്രം എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ അർജുൻ... അനങ്ങുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ അർജുൻ കൈ ഉയർത്തി. കണ്ണാടിയിലെ രൂപം കൈ ഉയർത്തിയില്ല. അത് പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അർജുന്റെ ശരീരമാകെ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. "നീ ആരാണ്?" അവൻ ചോദിച്ചു. കണ്ണാടിയിലെ രൂപം പതിയെ അടുത്തുവന്നു. ഗ്ലാസിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് നിൽക്കുന്നതുപോലെ. ശേഷം ചുണ്ടുകൾ മാത്രം ചലിപ്പിച്ചു. **"നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ വന്നതാണ്."** അടുത്ത നിമിഷം... കണ്ണാടിയുടെ ഗ്ലാസ് വെള്ളംപോലെ അലിഞ്ഞുതുടങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ബാലൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പത്ത് വയസ്സ് പ്രായം. മുഖം കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. ആ ബാലൻ... അവൻ തന്നെയായിരുന്നു. പത്ത് വയസ്സുള്ള അർജുൻ. ബാലൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവൻ പതിയെ കൈ നീട്ടി. "വാ..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് ആ രാത്രി വീണ്ടും കാണാം." അവന്റെ കൈ അർജുന്റെ കൈയിൽ തൊട്ട നിമിഷം... മുറിയിലെ എല്ലാ കണ്ണാടികളും ഒരേസമയം പൊട്ടിച്ചിതറി. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. അടുത്ത നിമിഷം... അവൻ ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നില്ല. പകരം... ഇരുപത് വർഷം മുമ്പുള്ള അതേ അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് മഴയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുന്നിൽ ആറ് കുട്ടികൾ. അവരിൽ ഒരാൾ മാത്രം മുഖം മറച്ചുനിന്നു. പതിയെ... ആ ആറാമത്തെ കുട്ടി മുഖത്ത് നിന്ന് കൈ മാറ്റി. അത് കണ്ട നിമിഷം അർജുന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം മിടിക്കാൻ മറന്നു. കാരണം... ആ മുഖം അവന്റേതായിരുന്നു. രണ്ട് അർജുന്മാർ. ഒരേ മുഖം. ഒരേ പ്രായം. ഒരാൾ അവന്റെ മുന്നിൽ. മറ്റൊരാൾ... അവൻ തന്നെ. മഴ കനത്തു. അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന ആറ് കുട്ടികളിൽ രണ്ട് പേരുടെ മുഖം ഒരുപോലെയായിരുന്നു. ഒരേ കണ്ണുകൾ. ഒരേ പുഞ്ചിരി. ഒരേ മുറിവിന്റെ പാട്. അർജുൻ ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു. "ഇത്... അസാധ്യമാണ്." മുഖം മറച്ചുനിന്നിരുന്ന കുട്ടി പതിയെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വർഷങ്ങളായി ആരെയോ കാത്തിരുന്ന ഒരാളുടെ ശാന്തത. "അവസാനം നീ വന്നു." അവൻ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദം... അർജുൻ ഇതിന് മുമ്പ് പലതവണ കേട്ടിരുന്നു. അജ്ഞാത ഫോൺകോളുകളിൽ. സ്വപ്നങ്ങളിൽ. ഇരുണ്ട മുറികളിൽ. "നീ ആരാണ്?" അർജുൻ ചോദിച്ചു. കുട്ടി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ... നീ മറന്നുപോയ അർജുൻ." *** പെട്ടെന്ന് ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ മാറിത്തുടങ്ങി. മഴ നിന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ടു. അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റം പതിയെ പഴയ പരീക്ഷണശാലയായി മാറി. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ആളുകൾ. വലിയ യന്ത്രങ്ങൾ. ഗ്ലാസ് മുറികൾ. ഭയന്ന് കരയുന്ന കുട്ടികൾ. "ഇത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?" ആ കുട്ടി ചോദിച്ചു. അർജുൻ തലകുലുക്കി. "ഇല്ല..." "അവർ നമ്മളെ കുട്ടികളായി കണ്ടില്ല." "പരീക്ഷണ വസ്തുക്കളായിട്ടാണ് കണ്ടത്." അവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ദിശയിലേക്ക് അർജുൻ നോക്കി. ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ... രാഹുൽ. അഞ്ജലി. ഫൈസൽ. മനു. എല്ലാവരും കരയുകയാണ്. അവരുടെ പിന്നിൽ നിലത്ത്... നിഴലുകൾ. പക്ഷേ ആ നിഴലുകൾ കുട്ടികളുടെ ചലനങ്ങൾ അനുകരിക്കുന്നില്ല. അവ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം നീങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു നിഴൽ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു. മറ്റൊന്ന് ചുവരിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു. മൂന്നാമത്തേത് മേൽക്കൂരയിലേക്ക് കയറി. അർജുൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. "ഇത് എന്താണ്?" "അവർ..." കുട്ടി പതിയെ പറഞ്ഞു. "...നിഴലുകളെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു." "എന്തിന്?" "കാരണം നിഴലിന് ഓർമ്മകളുണ്ട്." അർജുൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "ഓർമ്മകളോ?" "അതെ." "മനുഷ്യൻ മറന്നുപോയതെല്ലാം..." "അവന്റെ നിഴൽ ഓർക്കും." *** അതേസമയം പരീക്ഷണശാലയുടെ മറുവശത്ത് വലിയൊരു നിലവിളി. എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു. അവന്റെ പിന്നിൽ... ഒരു കറുത്ത നിഴൽ. പക്ഷേ ആ നിഴലിന് ഉടമയില്ല. അത് പതിയെ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി. അടുത്ത നിമിഷം... നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ കണ്ണുതുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുഴുവൻ കറുപ്പായിരുന്നു. "ആദ്യ വിജയം." ആരോ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "പരീക്ഷണം വിജയിച്ചു." അപ്പോഴാണ് അർജുൻ ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അത്... അവന്റെ അച്ഛൻ രഘുനാഥിന്റേതല്ല. മറ്റൊരാളുടേതാണ്. അർജുൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. വെളുത്ത കോട്ട് ധരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. മുഖം വ്യക്തമായി. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "ഡോക്ടർ... ശേഖർ?" ഇപ്പോഴത്തെ ഫോറൻസിക് വിഭാഗത്തിന്റെ മുൻ ഡയറക്ടർ. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സ്വാഗതം, അർജുൻ." "നീ അവസാനം എല്ലാം ഓർക്കാൻ തുടങ്ങി." അവൻ കൈ ഉയർത്തി. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ പരീക്ഷണശാലയിലെ എല്ലാ നിഴലുകളും ഒരുമിച്ച് അർജുനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "ഇനി..." ഡോക്ടർ ശേഖറിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. "നിന്റെ നിഴൽ തിരികെ നൽകേണ്ട സമയമായി." അടുത്ത നിമിഷം... അർജുന്റെ കാലുകൾക്കടിയിലെ നിഴൽ പതിയെ അവനിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ തുടങ്ങി. തുടരും...