#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _93 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അമ്മാ... വിളിയോടെ തന്നെ കാർത്തു തുളസിയെ നോക്കി. കാശി അവൾക്ക് മേലെയുള്ള പിടി അയച്ച നിമിഷം... കാറ്റ് പോലെ കാർത്തു തുളസിക്ക് നേരെ പാഞ്ഞു ചെന്നു. നെഞ്ചുലഞ്ഞു പോകുന്ന ആ രൂപം. അതിന് മുന്നേ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നു അവളാ നിമിഷം ഓർത്തത്. തുളസി അവളെ നോക്കാതെയാണ് നിൽക്കുന്നത്. കാർത്തു പക്ഷേ അവരിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയതുമില്ല. അമ്മേ.. സോറി.. " അവരുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളാ പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ അതി ശക്തമായി തന്നെ തുളസിയുടെ കൈകൾ കാർത്തുവിന്റെ മുഖത്തു പതിഞ്ഞു. കൂടി നിന്നവരെല്ലാം ഞെട്ടി പോയി. ഒരു വശത്തെക്ക് ചാഞ്ഞു പോയവൾ വീണു പോകും മുന്നേ കാശി അവളുടെ അരികിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി. അടി കൊണ്ട വേദനയപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു. അങ്ങനൊന്നു അവനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പോയി. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്കത് കൊള്ളുമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക്.. എനിക്ക് വേറെ വഴി... " കാർത്തു വീണ്ടും കരച്ചിലോടെ തന്നെ തുളസിക്ക് മുന്നിൽ കൈ കൂപ്പി. ആഞ്ഞു കിട്ടിയ അടിയേക്കാൾ അവളെ അപ്പോൾ വേദനിപ്പിച്ചത് അമ്മയുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു. "ചേച്ചി... കാശി കാർത്തുവിനൊപ്പം ചേർന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് പതിയെ വിളിക്കുമ്പോൾ.. തുളസി നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ അവനെ നോക്കി. കാർത്തുവിനെ അവരപ്പോഴും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും പരിഗണിച്ചതുമില്ല. "കാശി.. എടാ.. അശോകേട്ടനെ.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ തുളസി വീണ്ടും വിങ്ങി കരഞ്ഞു.. അതിനൊപ്പം കാർത്തുവും. "ഒന്നുല്ല.. ഒന്നുല്ല. ഞാനിങ്ങ് വന്നില്ലേ ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ട് വരും.. ഉറപ്പായും കൊണ്ട് വരും.." അമ്മയും മകളും ഒരുപോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. തുളസി കാശിയെ അടിച്ചോടിക്കും എന്ന് കരുതിയവർക്കുള്ള നെറുകയിൽ കിട്ടിയ അടി കൂടിയായിരുന്നു ആ കാഴ്ച്ച. ഇതെന്റെ ഭാര്യയും അവളുടെ അമ്മയും തമ്മിലുള്ള കേസാ.. നിങ്ങൾക്കിതിൽ റോളില്ല.. " അതിൽ അസംതൃപ്തി തോന്നിയ ആരൊക്കെയോ ശബ്ദമുയർത്തി കൊണ്ട് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് വന്നതും രൂക്ഷമായൊരു നോട്ടത്തോടെ കാശി അവരെ തടഞ്ഞു. അതോടെ അവരെല്ലാം അൽപ്പമൊന്നടങ്ങി. "കരയല്ലേ ചേച്ചി.. ഇത്രയും കാലം അശോകേട്ടനെ ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കാതെ കൊണ്ട് നടക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും അതിന് കഴിയും എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ചേച്ചിക്കെന്നേ വിശ്വാസമില്ലേ.." തുളസിയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വരം അങ്ങേയറ്റം മൃദുവാണ്. തുളസി വിശ്വാസമാണെന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ടവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇട നെഞ്ചിലൊരു വെട്ട് കൊണ്ടത് പോലെ കാശിക്കപ്പോൾ വേദനിച്ചു. അവരോട് ചെയ്യാവുന്നതിൽ വെച്ചേറ്റവും വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. വിശ്വാസവഞ്ചന തന്നെയായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ.. അശോകേട്ടൻ കൂടെയില്ലാത്ത തുളസിയുടെ നിസ്സഹായത. താൻ അദ്ദേഹത്തിനെ തിരികെ കണ്ട് പിടിക്കും എന്നുള്ള ആ വിശ്വാസം.. കാർത്തുവിനെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചത് പോലെ തന്നെ കാശി അവരെയും നെഞ്ചിൽ അടക്കി പിടിച്ചു. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ അറിയാനുണ്ട്.." ചുറ്റുമുള്ളവരെ കൂടി നോക്കിയിട്ടാണ് കാശി അങ്ങനൊരു ആവിശ്യം പറഞ്ഞത്. "അകത്തേക്കിരിക്കാം.." തുളസി തന്നെയാണ് അവനിൽ നിന്നകന്ന് ആദ്യം അവരുടെ മുറിക്ക് നേരെ നടന്നതും. അവർക്ക് പിറകെ പിന്നെ ആരെയും നോക്കാതെ കാർത്തുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കാശിയും കയറി ചെന്നു. ചാരിയ വാതിലിനപ്പുറം കേട്ട മുറു മുറുപ്പുകൾ അവൻ കാര്യമാക്കിയതുമില്ല.. "ചേച്ചി.. ഇവിടിരിക്ക്.." കാർത്തുവിനെ വിട്ട് കാശി തുളസിയെ കിടക്കയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. "നീ അടുക്കളയിൽ ചെന്നൊന്ന് നോക്കിക്കേ കാർത്തു.. ചേച്ചി ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല.." കാശി കാർത്തുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "എനിക്കൊന്നും വേണ്ട ഡാ.. മൂപ്പരെ ഒന്ന് കണ്ട് കിട്ടിയ മതി.." പറഞ്ഞതും വീണ്ടുമാ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "അതിനല്ലേ ഈ കാശി നാഥൻ ഇവിടിങ്ങനെ വടി പോലെ നിൽക്കുന്നെ.. ഇന്നത്തെ ദിവസം..എനിക്ക് താ ചേച്ചി.വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ അശോകേട്ടൻ ചേച്ചിയുടെ മുന്നിലുണ്ടാവും. ഇതെന്റെ വാക്കാ..' അവർക്കടുത്തെക്കിരുന്നു കൊണ്ട് അവനാ കൈകൾ പിടിച്ചെടുത്തു അതിലേക്ക് കൈകൾ ചേർത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. നിനക്കറിയാമോ അപ്പോൾ.." ആ ഉറപ്പിലുള്ള വിശ്വാസം. അത് തുളസിയുടെ ചോദ്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. "അറിയോ ന്ന് ചോദിച്ച. ഏറെക്കുറെ ഞാൻ ഊഹിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. കൊണ്ട് പോയ ആളെയും കൊണ്ട് പോയത് എന്തിനാണെന്നും ഒരു ഏകദേശധാരണയുമുണ്ട്.." അവനതേ ചിരിയോടെ തന്നെ പറയുമ്പോൾ പതിയെ തുളസിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. കാർത്തു പക്ഷേ ആശങ്കയോടെ അവനെ നോക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "ഹാ.. നീ നോക്കി നിൽക്കാതെ ചെല്ലെന്റെ പെണ്ണേ.. കഴിക്കാൻ എടുത്തിട്ട് വാ.. നിന്റെ അമ്മ വളരെ വീക്കാണ്.." തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാർത്തുവിനോട് കാശി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. തുളസി അപ്പോഴും വാശി പോലെ അവളെ നോക്കുന്നില്ല. കാർത്തു കവിളൊന്നു തുടച്ചിട്ട് തലയാട്ടി വാതിലിന് നേരെ ചെന്നു. "പിന്നേയ്.. അവിടുള്ളവരു നമ്മള് പോയതിനെ കുറിച്ചും വന്നതിനെ കുറിച്ചും പലതും പറയും. അതും കേട്ട് അവിടെ കണ്ണ് നിറച്ചു നിൽക്കാതെ പെട്ടന്നിങ്ങോട്ട് വന്നേക്ക് ട്ടൊ.." വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങും മുന്നേ അവൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കാർത്തു അതും തലയാട്ടി കൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു ഇറങ്ങി പോയതും തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി ഇരിക്കുന്ന തുളസിയെ അവനൊന്നു കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "സ്നേഹം തോന്നി പോണതൊക്കെ ഒരു തെറ്റാണോ ചേച്ചി.. അതേ അവളും ചെയ്തൊള്ളൂ.. കാശിനാഥനെ സ്നേഹിച്ചു പോയെന്നൊരു തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷ.. അതവൾക്ക് കൊടുക്കാതെ എനിക്ക് തന്നേക്കൂ.. ആ നെഞ്ചിൽ ഈ എന്നോടുള്ള സ്നേഹം അത്രക്കുണ്ട്.. ഒട്ടും അവൾക്ക് ചേരാത്ത ഒരാളുമായി നിങ്ങളവളെ ചേർത്ത് വെക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ.. ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പിന്നെ ഇത് മാത്രമായിരുന്നു വഴി.. കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു ഞാനും അവളും.. ഇത് അതിനുള്ള അവസരം പോലും തരാതെ.. പക്ഷേ.. എന്നോളം തന്നെ അവൾ നിങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. നിങ്ങളുടെ വേദന അവളുടേതും കൂടിയാണ്.. നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ അതെനിക്കറിയാം.." കാർത്തുവിന് വേണ്ടി തനിക്കു മുന്നിൽ വാദിക്കുന്നുണ്ടവൻ.. അവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച വേദന... അതിനവന് തന്നേക്കണം എന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ട്. അതിലവന്റെ സ്നേഹം തന്നെയാണ് മുന്നോട്ട് നിൽക്കുന്നതും.. ആ അവസ്ഥയിലും തുളസിക്കൊരു ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു. സ്നേഹിച്ചാൽ അവർക്ക് വേണ്ടി ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മനസ്സുള്ള കാശി നാഥനെ അവർക്കറിയാലോ. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണല്ലോ അശോകനെ രക്ഷിക്കാൻ അവനെ കൊണ്ടാവും എന്ന് താൻ വിശ്വസിക്കുന്നതും.. താനും അവളും ഇവിടെ നിന്നും മാറി നിന്നതിനു ശേഷമുള്ള ആ ദിവസങ്ങൾ. അതിനെ കുറിച്ചാണ് പിന്നെ കാശി തുളസിയോട് ചോദിച്ചു നോക്കിയത് മുഴുവനും. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ തന്നെ തുളസി വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ പറഞ്ഞതെല്ലാം അവൻ മനസ്സിൽ രേഖപ്പെടുത്തി എടുക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി.. അതിനിടയിലേക്കാണ് കാർത്തു കഴിക്കാനുള്ള എന്തോ ഒന്നുമായി കയറി വന്നത്. വീണ്ടും കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ആ കണ്ണുകൾ കാണെ കാശി അവളെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും കാർത്തു അവനെ നോക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചു. "എനിക്കൊന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല ഡാ.." തുളസി ദയനീയമായി കാശിയെ നോക്കി. "ഒരുപാടൊന്നും കഴിക്കണ്ട ചേച്ചി.. അശോകേട്ടൻ വരുമ്പോ ആളെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ വേണ്ട ആരോഗ്യത്തിനുള്ള എന്തെങ്കിലും കഴിക്ക്.." കാശി മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവർക്ക് പിന്നെയത് നിരസിക്കാനും തോന്നിയില്ല. !ദേ ഇവളും ഒന്നും കഴിച്ചില്ല.. രണ്ടാളും കൂടി കഴിക്ക്.. ഞാൻ ശിവയെ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ..എന്റെ ഫോൺ അവന്റെ കയ്യിലാ..ഇനിയത് ആവിശ്യം വരും.. " അമ്മയെയും മകളെയും അവിടെ ഒറ്റക്ക് വിട്ടിട്ട് അവനെഴുന്നേറ്റു. അവനറിയാം ഒന്ന് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അവർക്കിടയിലെ അകലം അൽപ്പം കുറയുമെന്ന്. "പിന്നേയ്.. ഇനിയും അതിനെ അടിക്കല്ലേ കേട്ടോ.. എനിക്ക്.. ഞാൻ.. " എന്തോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അവരോടത് പറയാൻ കഴിയാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നവൻ.. രണ്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.. അവന്റെയാ സ്നേഹം ഓർത്തു കൊണ്ട്.. 💥💥 വാതിൽ പാതി തുറന്നു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഭവ്യ ഉറക്കത്തിലാണ്. അവനൊരു നിമിഷം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി. കൈ നീട്ടി ആ കവിളിൽ തൊട്ട് നോക്കുമ്പോൾ അപ്പോഴും നല്ല പനിയുണ്ട്. അതിന്റെ ഞരക്കത്തോടെ ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്നവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരിക്ക് ക്രൂരതയേറി.. കയ്യിൽ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത രണ്ടു മൂന്ന് ഗുളികകൾ ടേബിളിൽ വെച്ച് കൊണ്ടവൻ അവളെ തട്ടി വിളിച്ചു. അവശതയോടെ തന്നെ ഭവ്യ കണ്ണുകൾ തുറന്നു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "എഴുന്നേൽക്.. നല്ല പനിയുണ്ട് നിനക്ക്.. മരുന്നൊന്നും കഴിക്കാതെ ഇങ്ങനെ മൂടി പുതച്ചു കിടന്നാൽ പനി മാറില്ല.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. "പതിയെ.. എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു.." ഭവ്യ ഞരക്കത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. "അതൊക്കെ ഈ ഗുളിക കഴിക്കുന്നതോടെ മാറിക്കോളും.. പിന്നെന്റെ മോൾക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങാലോ.." വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ ഭവ്യക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീണ്ടു. അതിൽ അവൻ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത ഗുളികയുമുണ്ട്. പാതി ബോധത്തിലാണ് അവൾ. എങ്ങനെയെങ്കിലും അതൊന്ന് കുടിച്ച് തീർത്താൽ കിടന്നുറങ്ങാമല്ലോ എന്നുള്ളതാണ് ആ മനസ്സിൽ. വിഷ്ണു തന്നെയാണ് വെള്ളവും എടുത്തു നീട്ടിയത്. അവശതയോടെ.. പതിയെ ആ ഗുളികകളിൽ ഓരോന്നും എടുത്തു കുടിക്കുന്നവളെ നോക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. വല്ലാതെ... തുടരും. പനി പോയി.. പണി വരുന്നുണ്ടോ അവറാച്ചോ 😳 ലവൻ എന്നെ നന്നാവാൻ സമ്മയിക്കൂല.. 😬 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ