Bible reading: April 19th : First Reading God raised this man Jesus to life, and all of us are witnesses to this. A Reading from the Acts of Apostles 2:14, 22-33 Peter, standing with the eleven, lifted up his voice and addressed them: “Men of Judea and all who dwell in Jerusalem, let this be known to you, and give ear to my words. “Jesus of Nazareth, a man attested to you by God with mighty works and wonders and signs that God did through him in your midst, as you yourselves know— this Jesus, delivered up according to the definite plan and foreknowledge of God, you crucified and killed by the hands of lawless men. God raised him up, loosing the pangs of death, because it was not possible for him to be held by it. For David says concerning him, ‘I saw the Lord always before me, for he is at my right hand that I may not be shaken; therefore my heart was glad, and my tongue rejoiced; my flesh also will dwell in hope. For you will not abandon my soul to Hades, or let your Holy One see corruption. You have made known to me the paths of life; you will make me full of gladness with your presence.’ Brothers, I may say to you with confidence about the patriarch David that he both died and was buried, and his tomb is with us to this day. Being therefore a prophet, and knowing that God had sworn with an oath to him that he would set one of his descendants on his throne, he foresaw and spoke about the resurrection of the Christ, that he was not abandoned to Hades, nor did his flesh see corruption. This Jesus God raised up, and of that we all are witnesses. Being therefore exalted at the right hand of God, and having received from the Father the promise of the Holy Spirit, he has poured out this that you yourselves are seeing and hearing.” The Word of the Lord. April 19th : Responsorial Psalm Psalm 16:1–2a and 5, 7–8, 9–10, 11 (R. 11a) Response : Lord, you will show me the path of life. Preserve me, O God, for in you I take refuge. I say to the Lord, “You are my Lord. O Lord, it is you who are my portion and cup; you yourself who secure my lot. R.: Lord, you will show me the path of life. I will bless the Lord who gives me counsel, who even at night directs my heart. I keep the Lord before me always; with him at my right hand, I shall not be moved. R.: Lord, you will show me the path of life. And so, my heart rejoices, my soul is glad; even my flesh shall rest in hope. For you will not abandon my soul to hell, nor let your holy one see corruption. R.: Lord, you will show me the path of life. You will show me the path of life, the fullness of joy in your presence, at your right hand, bliss forever. R.: Lord, you will show me the path of life. April 19th : Second Reading Your ransom was paid in the precious blood of Christ A Reading from the first letter of St.Peter 1:17-21 Beloved: If you call on him as Father who judges impartially according to each one’s deeds, conduct yourselves with fear throughout the time of your exile, knowing that you were ransomed from the futile ways inherited from your forefathers, not with perishable things such as silver or gold, but with the precious blood of Christ, like that of a lamb without blemish or spot. He was foreknown before the foundation of the world but was made manifest in the last times for the sake of you who through him are believers in God, who raised him from the dead and gave him glory, so that your faith and hope are in God. The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Lord Jesus, open the Scriptures to us; make our hearts burn with love when you speak to us. R. Alleluia. April 19th : Gospel They recognised him at the breaking of bread A Reading from the Holy Gospel according to St.Luke 24:13-35 That very day [the first day of the week] two of them were going to a village named Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and they were talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing together, Jesus himself drew near and went with them. But their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What is this conversation that you are holding with each other as you walk?” And they stood still, looking sad. Then one of them, named Cleopas, answered him, “Are you the only visitor to Jerusalem who does not know the things that have happened there in these days?” And he said to them, “What things?” And they said to him, “Concerning Jesus of Nazareth, a man who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and rulers delivered him up to be condemned to death, and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things happened. Moreover, some women of our company amazed us. They were at the tomb early in the morning, and when they did not find his body, they came back saying that they had even seen a vision of angels, who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but him they did not see.” And he said to them, “O foolish ones, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” And beginning with Moses and all the Prophets, he interpreted to them in all the Scriptures the things concerning himself. So they drew near to the village to which they were going. He acted as if he were going farther, but they urged him strongly, saying, “Stay with us, for it is towards evening and the day is now far spent.” So he went in to stay with them. When he was at table with them, he took the bread and blessed and broke it and gave it to them. And their eyes were opened, and they recognized him. And he vanished from their sight. They said to each other, “Did not our hearts burn within us while he talked to us on the road, while he opened to us the Scriptures?” And they rose that same hour and returned to Jerusalem. And they found the eleven and those who were with them gathered together, saying, “The Lord has risen indeed, and has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road, and how he was known to them in the breaking of the bread. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: That very day, the first day of the week, two of Jesus’ disciples were going to a village seven miles from Jerusalem called Emmaus, and they were conversing about all the things that had occurred. And it happened that while they were conversing and debating, Jesus himself drew near and walked with them, but their eyes were prevented from recognizing him. Luke 24:13–16 These two disciples were overwhelmed by grief and bewildered by the events that had taken place. As they walked the seven-mile journey from Jerusalem to Emmaus, they expressed their sadness and confusion. Jesus, Whom they had hoped “would be the one to redeem Israel,” was brutally tortured and crucified before their eyes. After His death, He was buried, and that very morning they heard reports from some of the women, as well as Peter and John, that His body was missing from the tomb. What’s more, the burial cloth was neatly rolled up in the tomb, and the women informed the disciples that they saw “a vision of angels who announced that he was alive.” The two did not know what to think. As the story unfolds, Jesus appeared to them as they walked and conversed with them, “but their eyes were prevented from recognizing him.” Jesus’ hidden presence teaches us that He is often with us, in our midst, yet we do not recognize Him. Distractions, trials, or our own misconceptions can dull our spiritual senses. We often fail to perceive His presence in the Eucharist, the Scriptures, the Church, during our prayer, and in one another. Jesus’ loving rebuke of these two disciples was intended to wake them up: “Oh, how foolish you are! How slow of heart to believe all that the prophets spoke! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” Every time we stumble from spiritual blindness, which leads to confusion, our Lord lovingly says the same to us. We must take that rebuke with humility, acknowledging our blindness and inability to perceive His constant presence. Jesus then “interpreted to them what referred to him in all the Scriptures.” This opening of their minds to the spiritual Gift of Understanding is key. By humbly acknowledging our spiritual blindness and the foolish way we often go about our daily lives, we dispose ourselves to this precious gift. The Gift of Understanding cannot be acquired by our own effort. Only after we honestly humble ourselves before God will He open our minds to all we need to know and understand. Once they arrived in Emmaus and invited this divine Stranger to stay with them for the night, Jesus agreed. As they dined, “while he was with them at table, he took bread, said the blessing, broke it, and gave it to them.” The Lord Himself, the great High Priest, gave them the Eucharist, and suddenly “their eyes were opened and they recognized him, but he vanished from their sight.” Though our Lord vanished from their sight, He remained with them, as He does with us today. His presence in the Eucharist is His True Presence, His Divine Essence. By revealing Himself in the Scriptures and the Breaking of the Bread, He teaches us that He is always with us in His Word and in the Sacraments. We consume His Word through daily meditation, study, and the teachings of the Church. His True Presence is with us when we attend Mass and participate in the Sacraments. Reflect today on the initial confusion of these two disciples, filled with sorrow and bewilderment as they grappled with recent events. Contrast this with the growth in faith they likely experienced in the months and years ahead. Little by little, they grew in understanding and belief, allowing their misconceptions about who the Messiah would be—not a political leader, but the Savior of the World—to be dispelled. Whenever you face confusion, turn to the example of these disciples and learn from the lessons taught through them. Seek Christ in His Word and Sacraments, trusting that He will dispel doubts and guide you to greater faith. Ever-present Lord, please humble me so that I turn more fully to You, hearing Your voice and recognizing Your presence. When I am confused or uncertain, please intervene and open my mind to You and to Your Truth so that I will believe with all my heart and follow wherever You lead. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 19 : முதல் வாசகம் மரணம் இயேசுவைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 2: 14, 22-33 பெந்தக்கோஸ்து என்னும் நாள் வந்தபோது பேதுரு பதினொருவருடன் சேர்ந்து, எழுந்து நின்று, உரத்த குரலில் அவர்களிடம் பின்வருமாறு கூறினார்: “யூத மக்களே, எருசலேமில் வாழும் மக்களே, இதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்; எனது சொற்களைக் கவனித்துக் கேளுங்கள். இஸ்ரயேல் மக்களே, நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். கடவுள் நாசரேத்து இயேசுவின் வழியாக உங்கள் நடுவில் வல்ல செயல்களையும் அருஞ்செயல்களையும் அடையாளங்களையும் செய்து, அவரை இன்னாரென்று உறுதியாகக் காண்பித்தார். இது நீங்கள் அறிந்ததே. கடவுள் தாம் வரையறுத்துள்ள திட்டத்தின்படியும், தம் முன்னறிவின்படியும் இந்த இயேசுவை உங்கள் கையில் விட்டுவிட்டார். நீங்கள் திருச்சட்டம் அறியாதார்மூலம் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றீர்கள். ஆனால் கடவுள் அவரை மரண வேதனையினின்று விடுவித்து உயிர்த்தெழச் செய்தார். ஏனென்றால் மரணம் அவரைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. தாவீது அவரைக் குறித்துக் கூறியது: ‘நான் ஆண்டவரை எப்போதும் என் கண்முன் வைத்துள்ளேன்; அவர் என் வலப்பக்கம் உள்ளார்; எனவே நான் அசைவுறேன். இதனால் என் இதயம் பேருவகை கொள்கின்றது; என் நா மகிழ்ச்சியால் நிறைந்துள்ளது. என் உடலும் எதிர்பார்ப்பில் நிலைத்திருக்கும். ஏனென்றால் என்னைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர். உம் தூயவனைப் படுகுழியைக் காணவிடமாட்டீர். வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்; உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு.’ சகோதரர் சகோதரிகளே, நமது குலமுதல்வராகிய தாவீதைக் குறித்து நான் சொல்வதை மறுக்கமாட்டீர்கள். அவர் காலமாகி அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அவர் கல்லறை இந்நாள்வரை நம்மிடையே இருக்கிறது. அவர் இறைவாக்கினர் என்பதால், தம் வழித்தோன்றல் ஒருவர் அவரது அரியணையில் வீற்றிருப்பார் என்று கடவுள் உறுதியாக ஆணையிட்டுக் கூறியதை அறிந்திருந்தார். அவர் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை முன்னறிந்து, ‘அவரைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர்; அவரது உடல் படுகுழியைக் காணவிடமாட்டீர்’ என்று கூறியிருக்கிறார். கடவுள் இந்த இயேசுவை உயிர்த்தெழச் செய்தார். இதற்கு நாங்கள் அனைவரும் சாட்சிகள். அவர் கடவுளின் வலப்பக்கத்துக்கு உயர்த்தப்பட்டு, வாக்களிக்கப்பட்ட தூய ஆவியைத் தம் தந்தையிடமிருந்து பெற்றுப் பொழிந்தருளினார். நீங்கள் காண்பதும் கேட்பதும் இதுதான்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 19 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 16: 1-2,5. 7-8. 9-10. 11 (பல்லவி: 11a) பல்லவி: ஆண்டவரே, வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 இறைவா, என்னைக் காத்தருளும்; உம்மிடம் நான் அடைக்கலம் புகுந்துள்ளேன். 2 நான் ஆண்டவரிடம் ‘நீரே என் தலைவர்; உம்மையன்றி வேறு செல்வம் எனக்கு இல்லை’ என்று சொன்னேன். 5 ஆண்டவர்தாமே என் உரிமைச் சொத்து; அவரே என் கிண்ணம்; எனக்குரிய பங்கைக் காப்பவரும் அவரே. - பல்லவி 7 எனக்கு அறிவுரை வழங்கும் ஆண்டவரைப் போற்றுகின்றேன்; இரவில்கூட என் மனச்சான்று என்னை எச்சரிக்கின்றது. 8 ஆண்டவரை எப்போதும் என் கண்முன் வைத்துள்ளேன்; அவர் என் வலப்பக்கம் உள்ளார்; எனவே, நான் அசைவுறேன். - பல்லவி 9 என் இதயம் அக்களிக்கின்றது; என் உள்ளம் மகிழ்ந்து துள்ளுகின்றது; என் உடலும் பாதுகாப்பில் நிலைத்திருக்கும். 10 ஏனெனில், என்னைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர்; உம் அன்பனைப் படுகுழியைக் காண விடமாட்டீர். - பல்லவி 11 வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்; உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு; உமது வலப்பக்கத்தில் எப்போதும் பேரின்பம் உண்டு. - பல்லவி ஏப்ரல் 19 : இரண்டாம் வாசகம் உங்களை விடுவிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட விலை மாசு மறுவற்ற ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற கிறிஸ்துவின் உயர் மதிப்புள்ள இரத்தமாகும். திருத்தூதர் பேதுரு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 17-21 அன்பார்ந்தவர்களே, நீங்கள் ‘தந்தையே’ என அழைத்து மன்றாடுபவர், ஆளைப் பார்த்தல்ல, அவரவர் செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குகிறார். ஆகையால் இவ்வுலகில் நீங்கள் அன்னியராய் வாழும் காலமெல்லாம் அவருக்கு அஞ்சி வாழுங்கள். உங்கள் மூதாதையரிடமிருந்து வழிவழியாய் வந்த வீணான நடத்தையினின்று உங்களை விடுவிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட விலை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியும். அது பொன்னும் வெள்ளியும் போன்று அழிவுக்குட்பட்டது அல்ல; மாறாக, மாசு மறுவற்ற ஆட்டுக் குட்டியைப் போன்ற கிறிஸ்துவின் உயர் மதிப்புள்ள இரத்தமாகும். உலகம் தோன்றுமுன்னரே முன்குறிக்கப்பட்ட அவர், இந்தக் கடைசிக் காலத்தில் உங்களுக்காக வெளிப்படுத்தப்பட்டார். அவர் வழியாகத்தான் நீங்கள் கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ளீர்கள். இறந்த அவரைக் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்து பெருமைப்படுத்தியுள்ளார். இதனால் நீங்கள் கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொண்டு அவரை எதிர் நோக்கி இருக்கவே இவ்வாறு செய்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 118: 24 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 19 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு அப்பத்தைப் பிட்டு சீடர்களுக்குக் கொடுத்தார். அவர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். ✠ லூக்கா எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 24: 13-35 வாரத்தின் முதல் நாள் சீடர்களுள் இருவர் எருசலேமிலிருந்து ஏறத்தாழ பதினொரு கிலோ மீட்டர் தொலையிலுள்ள ஓர் ஊருக்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அவ்வூரின் பெயர் எம்மாவு. அவர்கள் இந்நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் குறித்து ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிக்கொண்டே சென்றார்கள். இப்படி அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டும் வினவிக்கொண்டும் சென்றபோது, இயேசு நெருங்கிவந்து அவர்களோடு நடந்து சென்றார். ஆனால் அவர் யார் என்று அறிந்து உணர முடியாதவாறு அவர்கள் கண்கள் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. அவர் அவர்களை நோக்கி, “வழிநெடுகிலும் நீங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருப்பது என்ன?” என்று கேட்டார். அவர்கள் முக வாட்டத்தோடு நின்றார்கள். அவர்களுள் கிளயோப்பா என்னும் பெயருடைய ஒருவர் அவரிடம் மறுமொழியாக, “எருசலேமில் தங்கியிருப்பவர்களுள் உமக்குமட்டும்தான் இந்நாள்களில் நிகழ்ந்தவை தெரியாதோ!"என்றார். அதற்கு அவர் அவர்களிடம், “என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று கேட்டார். அவர்கள் அவரிடம், “நாசரேத்து இயேசுவைப் பற்றியேதான் பேசுகின்றோம். அவர் கடவுளுக்கும் மக்கள் எல்லாருக்கும் முன்பாகச் சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினராகத் திகழ்ந்தார். அவர் இஸ்ரயேலை மீட்கப் போகிறார் என்று நாங்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தோம். ஆனால் தலைமைக் குருக்களும் ஆட்சியாளர்களும் அவருக்கு மரணதண்டனை விதித்துச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். இவையெல்லாம் நிகழ்ந்து இன்றோடு மூன்று நாள்கள் ஆகின்றன. ஆனால் இன்று எங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுள் சிலர் எங்களை மலைப்புக்குள்ளாக்கினர்; அவர்கள் விடியற்காலையில் கல்லறைக்குச் சென்றார்கள்; அவருடைய உடலைக் காணாது திரும்பி வந்து, வானதூதர்களைக் கண்டதாகவும் இயேசு உயிரோடிருக்கிறார் என்று அவர்கள் கூறியதாகவும் சொன்னார்கள். எங்களோடு இருந்தவர்களுள் சிலரும் கல்லறைக்குச் சென்று, அப்பெண்கள் சொன்னவாறே இருக்கக் கண்டனர். ஆனால் அவர்கள் இயேசுவைக் காணவில்லை” என்றார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி, “அறிவிலிகளே! இறைவாக்கினர்கள் உரைத்த எல்லாவற்றையும் நம்ப இயலாத மந்த உள்ளத்தினரே! மெசியா தாம் மாட்சியடைவதற்குமுன் இத்துன்பங்களைப் படவேண்டுமல்லவா!” என்றார். மேலும் மோசேமுதல் இறைவாக்கினர்வரை அனைவரின் நூல்களிலும் தம்மைக் குறித்து எழுதப்பட்ட யாவற்றையும் அவர் அவர்களுக்கு விளக்கினார். அவர்கள் தாங்கள் போகவேண்டிய ஊரை நெருங்கி வந்தார்கள். அவரோ அதற்கு அப்பால் போகிறவர்போலக் காட்டிக்கொண்டார். அவர்கள் அவரிடம், “எங்களோடு தங்கும்; ஏனெனில் மாலை நேரம் ஆயிற்று; பொழுதும் போயிற்று” என்று கூறிக் கட்டாயப்படுத்தி அவரை இணங்கவைத்தார்கள். அவர் அங்குத் தங்குமாறு அவர்களோடு சென்றார். அவர்களோடு அவர் பந்தியில் அமர்ந்திருந்தபோது அப்பத்தை எடுத்து, கடவுளைப் போற்றி, பிட்டு அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். அப்போது அவர்கள் கண்கள் திறந்தன. அவர்களும் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். உடனே அவர் அவர்களிடமிருந்து மறைந்துபோனார். அப்போது, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி, “வழியிலே அவர் நம்மோடு பேசி, மறைநூலை விளக்கும்போது நம் உள்ளம் பற்றி எரியவில்லையா?” என்று பேசிக்கொண்டார்கள். அந்நேரமே அவர்கள் புறப்பட்டு எருசலேமுக்குத் திரும்பிப் போனார்கள். அங்கே பதினொருவரும் அவர்களோடு இருந்தவர்களும் குழுமியிருக்கக் கண்டார்கள். அங்கிருந்தவர்கள், “ஆண்டவர் உண்மையாகவே உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார். அவர் சீமோனுக்குத் தோற்றம் அளித்துள்ளார்” என்று சொன்னார்கள். அவர்கள் வழியில் நிகழ்ந்தவற்றையும் அவர் அப்பத்தைப் பிட்டுக்கொடுக்கும்போது அவரைக் கண்டுணர்ந்துகொண்டதையும் அங்கிருந்தவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ----------------------------------------------------------------- கண்களைத் திற பாஸ்கா காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு (திப 2: 14, 22-33; 1 பேது 1: 17-21; லூக் 24: 13-35) கண்களைத் திற கண்களைத் திறந்த கவிஞர்! வில்லியம் கெளபர் (William Cowper 1731 – 1800) என்றொருவர் இருந்தார். தன்னுடைய வாழ்க்கையில் சந்தித்த துன்பங்களையும் பிரச்சனைகளையும் தாங்கி முடியாமல் தேம்ஸ் நதியில் குதித்து, தற்கொலை செய்துகொள்ளலாம் என முடிவெடுத்தார் இவர். இதன் நிமித்தம் இவர் ஒரு குதிரை வண்டிக்காரனைத் தன்னுடைய வீட்டிற்கு வரவழைத்தார். அவனும் இவருடைய வீட்டிற்கு முன்பாக வந்து நின்றபோது, வண்டியைத் தேம்ஸ் நதிக்கு ஓட்டச் சொன்னார். அன்றைக்குப் பனிப்பொழிவு மிகுதியாக இருந்தது. அதனால் வண்டியை ஓட்டிச் செல்வது வண்டிக்காரனுக்குச் சிரமமாகவே இருந்தது. குறிப்பிட்ட தூரம் வந்ததும், வில்லியம் கெளபர் தேம்ஸ் நதி வந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு, வண்டியிலிருந்து இறங்கி, கீழே குதித்தார். இவர் கீழே குதித்தபோதும் இவருக்கு எதுவுமே ஆகவில்லை; ஏனெனில், இவர் குதித்தது தேம்ஸ் நதியில் இல்லை; இவரது வீட்டிற்கு முன்பாக! உண்மையில், பனிப்பொழிவின் காரணமாக வண்டி இவரது வீட்டை ஒட்டியே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. இதனை அறிந்த இவர், ‘கடவுள், தான் சாகவேண்டும் என்றல்ல, வாழவேண்டும் என்றே விரும்புகின்றார் போலும்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு தன்னுடைய வீட்டிற்குள் வந்து இப்படியொரு கவிதையை எழுதினார்: “கடவுள் மிகவும் ஆச்சரியமாகச் செயல்படுகின்றார், அவரது செயல்கள் அற்புதமானவை. கடலில் அவர் தம் காலடிகளைப் பதிக்கின்றார், புயலில் அவர் பயணம் செய்கின்றார்.” இதற்குப் பிறகு இவர் அறிவுக் கண் திறக்க, வாழ்வின் வழியை அறிந்துகொண்டவராய் மிகப்பெரிய கவிஞராகவும், பாடலாசிரியராகவும் ஆனார். இவரது பாடல்கள் பல திருவழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. தற்கொலை செய்து வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளலாம் என்றிருந்த வில்லியம் கெளபரின் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்து, கடவுள் அவரை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். இன்று நாம் வாசிக்கக் கேட்ட இறைவார்த்தை, நாம் நமது கண்களைத் திறக்கவும், வாழ்வின் வழியை அறிந்து, அதன்படி நடக்கவும் அழைப்புத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். கண்களைத் திறந்த சீடர்கள் சிலர் காதால் தொடர்ந்து கேட்டும், அதைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை; கண்களால் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தும் உணர்வதில்லை (மத் 13: 14). இவ்வார்த்தைகள் யாருக்கு பொருத்திப் போனதோ இல்லையோ, இயேசவின் சீடர்களுக்கு நன்றாகவே பொருந்திப் போயின. தாம் பாடுபட்டு இறந்து, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுவேன் என்று இயேசு தம் சீடர்களுக்குப் பலமுறை சொல்லியிருந்தார். அதைவிடவும் அவர் உயிர்த்தெழுந்த பின் மகதலா மரியாவிற்கும், அதன் பிறகு பேதுருவுக்கும் யோவானுக்கும் காட்சியளித்திருந்தார். இச்செய்தியை எம்மாவு நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த இயேசுவின் இரண்டு சீடர்கள் கேள்விப் பட்டிருந்தார்கள். எனினும், அவர்கள் இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததை நம்பாமல், ‘குருடர்களாகவே’ இருந்தார்கள். எப்போது இயேசு அப்பத்தைப் பிட்டு, கடவுளைப் போற்றி, அவர்களுக்குக் கொடுத்தாரோ அப்போது அவர்கள் கண்கள் திறந்தன. அதன்பிறகு அவர்கள் இயேசு உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று நம்பத் தொடங்ககின்றார்கள். இயேசுவின் சீடர்கள் அவர் உயிர்த்தெழுந்ததைக் காணாமலே நம்பி இருக்க வேண்டும்! (யோவா 20: 29); அவர்களோ இயேசு முன்னறிவித்திருந்த வார்த்தைகளையும் நம்பாது; உயிர்த்த ஆண்டவரை நேரில் கண்டவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளையும் நம்பாமல் இருந்தது வேதனையானது. இந்நிலையில்தான் அப்பம் பிடுகையில் அவர்களது கைகளைத் திறக்கச் செய்கின்றார் இயேசு. பார்வையற்ற ஒருவர் பார்வையற்ற வேறொருவருக்கு வழிகாட்ட இயலாது (லூக் 6: 39). ‘பார்வையற்றவர்களாய்’ இருந்த இயேசுவின் சீடர்களுக்கு இயேசு பார்வை கொடுத்து; அல்லது அவர்களது கண்களைத் திறந்து, அவர்களுக்குப் புதுப் பார்வை அளிக்கின்றார் இயேசு. மற்றவரின் கண்களைக் திறந்த சீடர்கள் அறியாமையை விடவும் ஆபத்தானது வேறு எதுவும் இல்லை. இதைத் தான் கடவுள் இறைவாக்கினர் ஒசேயா வழியாக, “அறிவின்மையால் என் மக்கள் அழிகின்றார்கள்” (ஒசே 4:6) என்கிறார். ஒரு காலத்தில் அறிவின்மையால் பார்வையின்றி இருந்த இயேசுவின் சீடர்கள் பார்வை பெற்றதும், அறிவின்மையால் இருந்த மற்றவர்களும் பார்வை பெறுமாறு செய்கின்றார்கள். அதை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம். யூதர்களின் முப்பெரும் விழாக்களுள் ஒன்றான பெந்தக்கோஸ்து விழாவில் பதினொருவருடன் பேசுகின்ற பேதுரு, “நீங்கள் திருச்சட்டம் அறியாதவர்மூலம் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றீர்கள். ஆனால் கடவுள் அவரை மரண வேதனையினின்று விடுவித்து உயிர்த்தெழச் செய்தார்... இதற்கு நாங்கள் அனைவரும் சாட்சிகள்” என்கின்றார். இதற்குப் பிறகு திரண்டிருந்த மக்கள் தங்கள் அறியாமையால் பாவம் செய்ததை உணர்ந்து, மனம் மாறித் திருமுழுக்குப் பெறுகின்றார்கள். இவ்வாறு இயேசுவால் கண்கள் திறக்கப்பட்ட சீடர்கள், அறியாமையில் இருந்த மக்களின் கண்களைத் திறந்து அவர்களும் பார்வை பெறச் செய்கின்றார்கள். அவரவர் செயல்களின்படி தீர்ப்பு அறியாமையால் பார்வையின்றி இருக்கும் மனிதர்கள் பார்வை பெற்று, ஆண்டவரைப் பற்றிய அறிவில் வளர்வதற்கும் அவரது அருள் தேவைப்படுகின்றது. இது யாரும் மறுக்க முடியாத உண்மை. இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 16 இல் தாவீது, “ஆண்டவரே, வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்” என்று மன்றாடுகின்றார். தாவீது ஆண்டவரிடம் மன்றாடியது போலவே, அவரை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். இது நமக்குக் உணர்த்தும் செய்தி, ஆண்டவரின் அருளால்தான் அவரின் வழியை நாம் அறிய முடியும் என்பதாகும். இயேசு தன்னுடைய அருளால் சீடர்களின் கண்களைத் திறந்து அவர்கள் வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். அவர்களும் அறியாமையில் இருந்த மக்களின் அறிவுக் கண்களைத் திறந்து அவர்களை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார்கள். நாம் ஏன் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்து, வாழ்வின் வழியை அறியவும், அதன்படி நடக்கவும் வேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். இதற்கான பதில் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் இருக்கின்றது. “நீங்கள் தந்தையே என அழைத்து மன்றாடுபவர், ஆளைப் பார்த்தல்ல, அவரவர் செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குகிறார்” என்று பேதுரு கூறுகின்றார். எனில், கடவுள் நம்முடைய செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குவார் எனில், நம்முடைய செயல்கள் அவருக்கேற்ற செயல்களாக இருக்க வேண்டும். கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல் அவர் அனுப்பிய இயேசுவை நம்புவதுதான் (யோவா 6:29). இயேசுவை நம்புகின்ற ஒருவர் வாழ்வின் வழியை அறிந்து, அதன்படி நடக்கின்றார். அப்போது அவர் ஆள்பார்த்துச் செயல்படாத கடவுளிடமிருந்து மிகுந்த கைம்மாறு பெறுவார். நாம் கடவுளிடமிருந்து மிகுந்த கைம்மாறு பெற, இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து, அதற்கேற்றாற்போல் வாழ்வோம். சிந்தனைக்கு “ஆண்டவரே, எங்களை கண்களைத் திறந்தருளும்” (மத் 20: 33) என்று பார்வையற்ற இருவர் இயேசுவிடம் வேண்டுவார்கள். நாமும் கடவுளிடம் நம்முடைய அகக் கண்களைத் திறக்கச் சொல்லி, வாழ்வின் வழியில் நடப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம் - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 18th : First Reading They elected seven men full of the Holy Spirit A Reading from the Acts of Apostles 6:1-7 In these days when the disciples were increasing in number, a complaint by the Hellenists arose against the Hebrews because their widows were being neglected in the daily distribution. And the twelve summoned the full number of the disciples and said, “It is not right that we should give up preaching the word of God to serve tables. Therefore, brothers, pick out from among you seven men of good repute, full of the Spirit and of wisdom, whom we will appoint to this duty. But we will devote ourselves to prayer and to the ministry of the word.” And what they said pleased the whole gathering, and they chose Stephen, a man full of faith and of the Holy Spirit, and Philip, and Prochorus, and Nicanor, and Timon, and Parmenas, and Nicolaus, a proselyte of Antioch. These they set before the apostles, and they prayed and laid their hands on them. And the word of God continued to increase, and the number of the disciples multiplied greatly in Jerusalem, and a great many of the priests became obedient to the faith. The Word of the Lord. April 18th : Responsorial Psalm Psalm 33:1–2, 4–5, 18–19 (R. 22) Response : May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Ring out your joy to the Lord, O you just; for praise is fitting for the upright. Give thanks to the Lord upon the harp; with a ten-stringed lute sing him songs. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. For the word of the Lord is faithful, and all his works to be trusted. The Lord loves justice and right, and his merciful love fills the earth. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Yes, the Lord’s eyes are on those who fear him, who hope in his merciful love, to rescue their souls from death, to keep them alive in famine. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Christ is risen, who made all things; he has shown mercy on all people. R. Alleluia. April 18th : Gospel They saw Jesus walking on the lake A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6:16-21 When evening came, the disciples of Jesus went down to the lake, got into a boat, and started across the lake to Capernaum. It was now dark, and Jesus had not yet come to them. The lake became rough because a strong wind was blowing. When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus walking on the lake and coming near the boat, and they were frightened. But he said to them, “It is I; do not be afraid.” Then they were glad to take him into the boat, and immediately the boat was at the land to which they were going. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus walking on the sea and coming near the boat, and they began to be afraid. But he said to them, “It is I. Do not be afraid.” John 6:19–20. One of the most consoling things we can hear is our Lord saying to us, “It is I. Do not be afraid.” Every time we encounter His divine presence in our lives, we should hear those words. Though we do not always perceive Him, He is there, and when we reach out to Him in faith, He responds, dispelling the fear that cripples us, replacing it with confidence in His presence. What causes you to fear? Though some forms of fear are good—such as fear of falling off a cliff while hiking on a narrow ledge—other forms of fear that we struggle with every day are not good. Fear of what people think about us, fear of failure, or fear of being mistreated are all fears that stem from our own weakness and lack of surrender to God’s grace. In today’s Gospel, Jesus’ miraculous act of walking on the water, coming toward the disciples in their boat at night during the storm, teaches us a lesson about unhealthy fear. Fear ultimately stems from a lack of humility. It’s the fruit of pride, which is rooted in an excessive reliance on oneself rather than on God. Pride seeks control and resists vulnerability, whereas humility acknowledges one’s dependence on God and His providence. This misplaced trust in one’s own abilities or judgments leads to fear when faced with uncertainties or challenges that exceed personal power. This is beautifully presented in the difficult-to-pray Litany of Humility: “From the fear of being humiliated… despised… suffering rebukes… calumniated… being forgotten… being ridiculed… being wronged… being suspected—deliver me, Jesus!” In today’s Gospel, after Jesus had performed the miracle of the multiplication of the loaves and fishes, He sent His disciples ahead of Him. It was evening when they entered their boat and began rowing across the sea. After they “had rowed about three or four miles” and “it had already grown dark,” a fearful situation arose: “the sea was stirred up because a strong wind was blowing.” Many Church Fathers look at this passage as a literal story that is filled with symbolism, presenting us with deeper spiritual lessons. John frequently uses the images of light and darkness in his Gospel. Darkness symbolizes the absence of Christ, the Light of the World. The Apostles in the boat at night in the darkness, rowing against the wind and waves, symbolize our journey in life. The sea is the world and the boat is the Church, which enables us to traverse the difficulties we face in the world. Though Jesus is not in the boat during the waves and wind, He is not far away. He is attentive to them from a distance but allows them to endure the storm. Each of us encounters storms. Though they sometimes lead to confusion, God permits them to help us overcome fear. Humility is the virtue that especially dispels fear because humility enables us to trust in God, rather than in ourselves. By ourselves, we cannot traverse the seas of the world. Not only will we be tossed about, making progress difficult or impossible, we sometimes lose our way and remain in one storm after another. Reflect today on anything that causes fear or anxiety in your life. What weighs you down and sets you off course toward the freedom and joy God wants to grant you? What is it that is more than you can handle on your own? Whatever it is, humbly admit to yourself and to God that you need Him, because you are incapable of handling it on your own. As you do, listen for His gentle promptings of grace. Hear Him say to you, “It is I. Do not be afraid.” Allow Him to enter your life, calm the waves, and guide you safely to the destination He desires for you. Your humble reliance on our Lord will enable you to traverse any darkness in which you find yourself. My ever-present Lord, at times I rely on myself more than You. This is especially true when I find myself vulnerable and susceptible to temptation. Please humble me, Lord, so that I will see Your presence in my life as the only answer, the only way to overcome every fear and anxiety I experience as I traverse the waves and darkness of this world. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 18 : முதல் வாசகம் நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவி நிறைந்தவர்களுமான எழுவரைத் தெரிந்தெடுத்தார்கள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 6: 1-7 அந்நாள்களில் சீடர்களின் எண்ணிக்கை பெருகி வந்தது. அப்போது, கிரேக்க மொழி பேசுவோர் தங்களுடைய கைம்பெண்கள் அன்றாடப் பந்தியில் முறையாகக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று எபிரேய மொழி பேசுவோருக்கு எதிராக முணுமுணுத்தனர். எனவே பன்னிரு திருத்தூதரும் சீடர்களை ஒருங்கே வரவழைத்து, “நாங்கள் கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டுப் பந்தியில் பரிமாறும் பணியில் ஈடுபடுவது முறை அல்ல. ஆதலால் அன்பர்களே, உங்களிடமிருந்து, நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவி அருளும் வல்லமையும் ஞானமும் நிறைந்தவர்களுமான எழுவரைக் கவனமாய்த் தெரிந்தெடுங்கள். அவர்களை நாம் இந்தப் பணியில் நியமிப்போம். நாங்களோ இறைவேண்டலிலும், இறைவார்த்தைப் பணியிலும் உறுதியாய் நிலைத்திருப்போம்” என்று கூறினர். திரளாய்க் கூடியிருந்த சீடர் அனைவரும் இக் கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர். அதன்படியே அவர்கள் நம்பிக்கையும் தூய ஆவியும் நிறைந்த ஸ்தேவான், பிலிப்பு, பிரக்கோர், நிக்கானோர், தீமோன், பர்மனா, யூதம் தழுவிய அந்தியோக்கிய நகரத்து நிக்கொலா என்பவர்களைத் தெரிந்தெடுத்து அவர்களைத் திருத்தூதர் முன்னால் நிறுத்தினார்கள். திருத்தூதர் தங்கள் கைகளை அவர்கள்மீது வைத்து இறைவனிடம் வேண்டினர். கடவுளது வார்த்தை மேன்மேலும் பரவி வந்தது. சீடர்களின் எண்ணிக்கை எருசலேம் நகரில் மிகுதியாகப் பெருகிக்கொண்டே சென்றது. குருக்களுள் பெருங்கூட்டத்தினரும் இவ்வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நம்பிக்கை கொண்டனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 18 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 33: 1-2. 4-5. 18-19 (பல்லவி: 22) பல்லவி: ஆண்டவரே, உமது பேரன்பு எங்கள்மீது இருப்பதாக! அல்லது: அல்லேலூயா. 1 நீதிமான்களே, ஆண்டவரில் களிகூருங்கள்; நீதியுள்ளோர் அவரைப் புகழ்வது பொருத்தமானதே. 2 யாழிசைத்து ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; பதின் நரம்பு யாழினால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள். - பல்லவி 4 ஆண்டவரின் வாக்கு நேர்மையானது; அவருடைய செயல்கள் எல்லாம் நம்பிக்கைக்கு உரியவை. 5 அவர் நீதியையும் நேர்மையையும் விரும்புகின்றார்; அவரது பேரன்பால் பூவுலகு நிறைந்துள்ளது. - பல்லவி 18 தமக்கு அஞ்சி நடப்போரையும் தம் பேரன்புக்காகக் காத்திருப்போரையும் ஆண்டவர் கண்ணோக்குகின்றார். 19 அவர்கள் உயிரைச் சாவினின்று காக்கின்றார்; அவர்களைப் பஞ்சத்திலும் வாழ்விக்கின்றார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார்; அனைத்தையும் படைத்தவர் அவரே; மானிடக்குலத்தின்மீது இரக்கம் கொண்டவரும் அவரே. அல்லேலூயா ஏப்ரல் 18 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு கடல்மீது நடந்து வருவதைச் சீடர்கள் கண்டனர். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 16-21 மாலை வேளையானதும் இயேசுவின் சீடர்கள் கடற்கரைக்கு வந்து, படகேறி மறுகரையிலுள்ள கப்பர்நாகுமுக்குப் புறப்பட்டார்கள், ஏற்கெனவே இருட்டிவிட்டது. இயேசுவும் அவர்களிடம் அதுவரை வந்து சேரவில்லை. அப்போது பெருங்காற்று வீசிற்று; கடல் பொங்கி எழுந்தது. அவர்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலை படகு ஓட்டியபின் இயேசு கடல்மீது நடந்து படகருகில் வருவதைக் கண்டு அஞ்சினார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “நான்தான், அஞ்சாதீர்கள்” என்றார். அவர்கள் அவரைப் படகில் ஏற்றிக்கொள்ள விரும்பினார்கள். ஆனால் படகு உடனே அவர்கள் சேரவேண்டிய இடம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டது. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------- அஞ்சாதீர்கள்! பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் சனிக்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 6: 1-7 திருப்பாடல் 33: 1-2, 4-5, 18-19 (22) II யோவான் 6: 16-21 அஞ்சாதீர்கள்! ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வை! மனித வாழ்க்கை பல்வேறு இன்னல்களுக்கும் இக்கட்டுகளுக்கும் உள்ளானது. இவற்றுக்கு நடுவில் ஒருவர் தொடர்ந்து பயணப்பட வேண்டுமானால், அவர் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்வது மிகவும் இன்றியமையாதது. திருஅவை வேகமாக வளர்ந்து வந்தபோது, புதுப் புது பிரச்சனைகளும் தலைதூக்கத் தொடங்கின. குறிப்பாக, விருந்துகளில் கிரேக்க மொழி பேசும் கைம்பெண்கள் சரியாகக் கவனிக்கப்பட வில்லை என்றொரு பிரச்சனை எழுந்தது. இதனைச் சரிசெய்யும் விதமாக திருத்தூதர்கள் திருத்தொண்டர்கள் எழுவரை நியமித்து, அப்பிரச்சனைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கின்றார்கள். திருத்தூதர்கள் பெரிய பிரச்சனை வந்துவிட்டதே என்று அஞ்சவில்லை; மாறாக, அவர்கள் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து முன்மதியோடு செயல்படுகின்றார்கள். இன்றைய நற்செய்தியில் சீடர்கள், கடலில் இரவு நேரத்தில் பயணம் செய்யும்போது, இயேசு கடல்மீது நடந்து வருகின்றார். அவரைப் பார்த்துச் சீடர்கள் பேய் என்று அஞ்சுகின்றபோது, இயேசு அவர்களிடம், “நான்தான் அஞ்சாதீர்கள்” என்று அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்கின்றார். சீடர்கள் அஞ்சியபோது, இயேசு அவர்களிடம் அஞ்சாதீர்கள என்று சொன்னதற்குக் காரணம், இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 33 இல் இடம்பெறுவது போல, அவரது பேரன்பு அவரது மக்கள்மீது – சீடர்கள்மீது – இருப்பதால்தான். கடவுளின் பேரன்பு நம்மீது எப்போது உண்டு, அதனால் நாம் அவர்மீது நம்பிக்கை வைப்போம்; பதற்றமடையாமல் இருப்போம். அச்சத்திலிருந்து விடுதலை ஜிம் ஒன்றொரு சிறுவன் இருந்தான். அவனுடைய தாய் அவனை மிகவும் அன்பு செய்தார். ஒருநாள் அவர் திடீரென இறந்து போனதால். அவருடைய இறப்பை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதுபோக, ‘இறந்து போன என் அம்மா விண்ணகத்திற்குச் சென்றிருப்பாரா? அல்லது பாதாளத்திற்குச் சென்றிருப்பாரா?’ என்ற கவலை அவனை மிகவும் வாட்டத் தொடங்கியது. அத்தோடு, ‘நானும் என் அம்மாவைப் போன்று ஒருநாள் இறக்க நேரிடும். அப்போது நான் எங்குச் செல்வேன்? விண்ணகத்திற்கா? அல்லது பாதாளத்திற்காக?’ என்ற கவலையும் அவனை நிம்மதி இழக்கத் செய்தது. இதனால் அவன் எப்போதும் ஒருவிதமான அச்சத்தோடு இருந்தான். இதையெல்லாம் பார்த்த அவனுடைய தந்தை அவனை ஒரு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். ‘மருத்துவமனைக்குச் சென்றால், மருத்துவர் ஏதாவது மருந்து தருவார். தன்னுடைய பிரச்சனை தீர்ந்துவிடும்’ என்றுதான் ஜிம் தன் தந்தையோடு சென்றான். மருத்துவரோ அவனிடம் மருந்து மாத்திரை எதுவும் தாராமல், ஒரு திருவிவிலியத்தைத் தந்தார். ‘இந்தத் திருவிவிலியத்தை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது?’ என்று முதலில் யோசித்த அவன், தற்செயலாக அதைப் புரட்டிப் பார்த்தான். அப்போது அவனுடைய பார்வையில், “வாழ்நாள் முழுவதும் சாவு பற்றிய அச்சத்தினால் அடிமைப்பட்டிருந்தவர்களை விடுவித்தார்” (எபி 2: 15) என்ற இறைவார்த்தை பட்டது. இந்த இறைவார்த்தை அவனுக்குள் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததால், அவன் சாவு பற்றிய அச்சத்தை விலக்கினான். கடவுள் நம்மை எல்லாவிதமான அச்சத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும்போது, நாம் எதைப் பற்றியும் அஞ்சத் தேவையில்லை. மன உறுதியோடு இருப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “அஞ்சாதே, நான் உன்னுடன் இருக்கின்றேன்; கலங்காதே, நான் உன் கடவுள்” (எசா 41: 10) தீர்மானங்கள் 1) கடவுளை நம் கண்முன் கொண்டு வாழ்வோம்; எல்லாவிதமான அச்சத்திலிருந்தும் விடுபடுவோம். 2) கடவுள் எல்லாரிலும் இருக்கின்றார். அதனால் யாரையும் புறக்கணிக்க வேண்டாம். 3) ஆண்டவர் பேரன்பை அறிவோம். அறிந்ததை அடுத்தவருக்கு அறிவிப்போம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 17 : முதல் வாசகம் இயேசுவின் பெயரை முன்னிட்டு அவமதிப்புக்கு உரியவர்களாகக் கருதப்பட்டதால், மகிழ்ச்சியோடு வெளியே சென்றார்கள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 5: 34-42 அந்நாள்களில் கமாலியேல் என்னும் பெயருடைய பரிசேயர் ஒருவர் தலைமைச் சங்கத்தில் எழுந்து நின்றார். இவர் மக்கள் அனைவராலும் மதிக்கப்பட்ட திருச்சட்ட ஆசிரியர். திருத்தூதரைச் சிறிது நேரம் வெளியே போகும்படி ஆணையிட்டு, அவர் சங்கத்தாரை நோக்கிக் கூறியது: “இஸ்ரயேல் மக்களே, இந்த மனிதர்களுக்கு நீங்கள் செய்ய எண்ணியுள்ளதைக் குறித்து எச்சரிக்கையாய் இருங்கள். சிறிது காலத்திற்கு முன்பு தெயுதா என்பவன் தோன்றி, தான் பெரியவன் என்று கூறிக்கொண்டு, ஏறத்தாழ நானூறு பேரைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டான். ஆனால், அவன் கொல்லப்பட்டான். அவனைப் பின்பற்றிய அனைவரும் சிதறிப் போகவே, அந்த இயக்கம் ஒன்றுமில்லாமல் போயிற்று. இவற்றுக்குப் பின்பு மக்கள் தொகை கணக்கிடப்பட்ட நாள்களில் கலிலேயனான யூதா என்பவன் தோன்றித் தன்னோடு சேர்ந்து கிளர்ச்சி செய்யும்படி மக்களைத் தூண்டினான். அவனும் அழிந்தான்; அவனைப் பின்பற்றிய மக்கள் அனைவரும் சிதறிப்போயினர். ஆகவே இப்போது நீங்கள் இம்மனிதர்களை விட்டுவிடுங்கள் என நான் உங்களுக்குக் கூறுகிறேன். இவர்கள் காரியத்தில் நீங்கள் தலையிட வேண்டாம். இவர்கள் திட்டமும் செயலும் மனிதரிடத்திலிருந்து வந்தவை என்றால் அவை ஒழிந்து போகும். அவை கடவுளைச் சார்ந்தவை என்றால் நீங்கள் அவற்றை ஒழிக்க முடியாது; நீங்கள் கடவுளோடு போரிடுபவர்களாகவும் ஆவீர்கள்.” அவர் கூறியதைச் சங்கத்தார் ஏற்றுக்கொண்டனர். பின்பு அவர்கள் திருத்தூதர்களை அழைத்து அவர்களை நையப் புடைத்து, இயேசுவைப் பற்றிப் பேசக்கூடாதென்று கட்டளையிட்டு விடுதலை செய்தனர். இயேசுவின் பெயரை முன்னிட்டு அவமதிப்புக்கு உரியவர்களாகக் கருதப்பட்டதால் திருத்தூதர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தலைமைச் சங்கத்தை விட்டு வெளியே சென்றார்கள். அவர்கள் நாள்தோறும் கோவிலிலும் வீடுகளிலும் தொடர்ந்து கற்பித்து, இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவித்து வந்தார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 17 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 27: 1. 4. 13-14 (பல்லவி: 4b) பல்லவி: ஆண்டவரின் இல்லத்தில் நான் குடியிருக்க வேண்டும். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 ஆண்டவரே என் ஒளி; அவரே என் மீட்பு; யாருக்கு நான் அஞ்சவேண்டும்? ஆண்டவரே என் உயிருக்கு அடைக்கலம்; யாருக்கு நான் அஞ்சி நடுங்க வேண்டும்? - பல்லவி 4 நான் ஆண்டவரிடம் ஒரு விண்ணப்பம் செய்தேன்; அதையே நான் நாடித் தேடுவேன்; ஆண்டவரின் இல்லத்தில் என் வாழ்நாள் எல்லாம் நான் குடியிருக்க வேண்டும்; ஆண்டவரின் அழகை நான் காண வேண்டும்; அவரது கோவிலில் அவரது திருவுளத்தைக் கண்டறிய வேண்டும். - பல்லவி 13 வாழ்வோரின் நாட்டினிலே ஆண்டவரின் நலன்களைக் காண்பேன் என்று நான் இன்னும் நம்புகின்றேன். 14 நெஞ்சே! ஆண்டவருக்காகக் காத்திரு; மன உறுதிகொள்; உன் உள்ளம் வலிமை பெறட்டும்; ஆண்டவருக்காகக் காத்திரு. - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி மத் 4: 4b அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! மனிதர் அப்பத்தினால் மட்டுமல்ல, மாறாக, கடவுளின் வாய்ச்சொல் ஒவ்வொன்றாலும் வாழ்வர். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 17 : நற்செய்தி வாசகம் அப்பங்களைப் பகிர்ந்தளித்தார். மக்களுக்கு வேண்டிய மட்டும் கிடைத்தது. ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 1-15 அக்காலத்தில் இயேசு கலிலேயக் கடலைக் கடந்து மறுகரைக்குச் சென்றார். அதற்குத் திபேரியக் கடல் என்றும் பெயர் உண்டு. உடல் நலம் அற்றோருக்கு அவர் செய்துவந்த அரும் அடையாளங்களைக் கண்டு மக்கள் பெருந்திரளாய் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். இயேசு மலைமேல் ஏறித் தம் சீடரோடு அமர்ந்தார். யூதருடைய பாஸ்கா விழா அண்மையில் நிகழவிருந்தது. இயேசு நிமிர்ந்து பார்த்து மக்கள் பெருந்திரளாய் அவரிடம் வருவதைக் கண்டு, “இவர்கள் உண்பதற்கு நாம் எங்கிருந்து அப்பம் வாங்கலாம்?” என்று பிலிப்பிடம் கேட்டார். தாம் செய்யப்போவதை அறிந்திருந்தும் அவரைச் சோதிப்பதற்காகவே இக்கேள்வியைக் கேட்டார். பிலிப்பு மறுமொழியாக, “இருநூறு தெனாரியத்திற்கு அப்பம் வாங்கினாலும் ஆளுக்கு ஒரு சிறு துண்டும் கிடைக்காதே” என்றார். அவருடைய சீடருள் ஒருவரும் சீமோன் பேதுருவின் சகோதரருமான அந்திரேயா, “இங்கே சிறுவன் ஒருவன் இருக்கிறான். அவனிடம் ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களும் உள்ளன. ஆனால் இத்தனை பேருக்கு இவை எப்படிப் போதும்?” என்றார். இயேசு, “மக்களை அமரச் செய்யுங்கள்” என்றார். அப்பகுதி முழுவதும் புல்தரையாய் இருந்தது. அமர்ந்திருந்த ஆண்களின் எண்ணிக்கை ஏறக் குறைய ஐயாயிரம். இயேசு அப்பங்களை எடுத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, அமர்ந்திருந்தோருக்குக் கொடுத்தார். அவ்வாறே மீன்களையும் பகிர்ந்தளித்தார். அவர்களுக்கு வேண்டிய மட்டும் கிடைத்தது. அவர்கள் வயிறார உண்டபின், “ஒன்றும் வீணாகாதபடி, எஞ்சிய துண்டுகளைச் சேர்த்து வையுங்கள்” என்று தம் சீடரிடம் கூறினார். மக்கள் உண்டபின் ஐந்து வாற்கோதுமை அப்பங்களிலிருந்து எஞ்சிய துண்டுகளைச் சேர்த்துச் சீடர்கள் பன்னிரண்டு கூடைகளில் நிரப்பினார்கள். இயேசு செய்த இந்த அரும் அடையாளத்தைக் கண்ட மக்கள், “உலகிற்கு வரவிருந்த இறைவாக்கினர் உண்மையில் இவரே” என்றார்கள். அவர்கள் வந்து தம்மைப் பிடித்துக்கொண்டு போய் அரசராக்கப் போகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து இயேசு மீண்டும் தனியாய் மலைக்குச் சென்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------------------------------- உலகிற்கு வரவிருந்த இறைவாக்கினர் பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 5: 34-42 திருப்பாடல் 27: 1, 4, 13-14 (4b) II யோவான் 6: 1-15 உலகிற்கு வரவிருந்த இறைவாக்கினர் இயேசுவின் வழியில் இயேசு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்த அருமடையாளத்திற்கு ஒரு சிறப்பிருக்கின்றது. அது என்னவெனில், நான்கு நற்செய்தி நூல்களிலும் இடம்பெறும் ஓர் அருமடையாளம் இதுதான் (மத் 14: 13-23; மாற் 6: 30-46; லூக் 9: 10-17). மக்கள் தன்னைத் தேடிவருவது தன்னுடைய போதனையைக் கேட்க அல்ல, தங்களுடைய நோய் நீங்கவும், வயிறார உண்ணவுமே என்பது இயேசுவுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. எனினும் இயேசு அவர்கள்மீது பரிவுகொண்டு அவர்களுக்கு உணவளிக்கின்றார். இயேசு செய்த இந்த அருமடையாளம், ‘படைகளின் ஆண்டவர் இந்த மலையில் மக்களினங்கள் அனைவருக்கும் சிறந்ததொரு விருந்தை ஏற்பாடு செய்வார்” (எசா 25:6) என்ற வார்த்தைகளை நினைவுபடுகின்றன. அத்தோடு அவர் வாழ்வுதரும் உணவைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன்னடையாளமாக இருக்கின்றது. இயேசு அப்பங்களைப் பலுகச் செய்ததன் மூலம் தன்னை மெசியா என்பதை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துகின்றார். மக்களோ அவரைவெறும் அரசியல் மெசியாவாக மட்டும் புரிந்துகொண்டு, அவரை அரசராக்க முயற்சி செய்தார்கள். அதனால் அவர் தனிமையாக ஓர் இடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். இஸ்ரயேலில் அவ்வப்போது ஒருசிலர் தோன்றி தங்களை மெசியா என்று அறிவித்துக் கொண்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள்தான் தெயுதாவும் யூதாயும். இவர்கள் காலப்போக்கில் ஒன்றுமில்லாமல் போனார்கள்; ஆனால், இயேசு உண்மையாகவே மெசியா; அவர் மனிதரிடமிருந்து அல்ல, கடவுளிடமிருந்து வந்தவர். இந்த உண்மையை தெரியாமல், யூதர்களின் தலைமைச் சங்கத்தினர் அவரின் சீடர்களை நையப்புடைத்து, இயேசுவைப் பற்றிப் பேசக்கூடாது என்று எச்சரித்து அனுப்பி விடுகின்றனர். அவர்களோ இன்னும் துணிச்சலாக இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கின்றார்கள். இதைப் பற்றி இன்றைய முதல் வாசகத்தில் வாசிக்கின்றோம். இயேசுவே மெசியா. அவரை நம்பி ஏற்றுக்கொள்பவர் வாழ்வடைக்கின்றார். இன்று நாம் பாடக்கேட்ட பதிலுரைப்பாடலில் தாவீது, “ஆண்டவரின் இல்லத்தில் நான் குடியிருக்க வேண்டும்” என்கிறார். தாவீதுக்கு பல இடங்களிலிருந்தும் ஆபத்துகள் வந்தன. அத்தகைய சூழ்நிலையில் ஆண்டவரே தனக்குத் தஞ்சம் என்று அவர்மீது உண்மையான நம்பிக்கை வைத்து வாழ்ந்து, அவரது இல்லத்தில் எப்போதும் குடியிருக்க விரும்பினார். நாம் இயேசுவை, ஆண்டவரை நம்முடைய அன்றாடத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் ஒரு சாதாரண மனிதராகப் பார்க்காமல் அவரை மெசியா என நம்பி ஏற்றுக்கொண்டு, அவர் வழியில் நடப்போம்; வறியோருக்கு இரக்கம் காட்டுவோம். முகமூடி அணிந்து உணவளிப்பவர் கொரோனா நோய்த்தொற்றுக் காலத்தில் மக்கள் அனைவரும் வீட்டிற்குள் முடங்கிப் போனதால், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. இதனால் வறியவர்கள் உணவுக்கு வழியின்றி நிறையவே துன்பப்பட்டார்கள். இதையெல்லாம் பார்த்த சிலி நாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் தன்னுடைய வீட்டில் உணவு தயாரித்து, அதைப் பைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, ஏழை எளியவரின் வீட்டிற்குச் சென்று கொடுத்தார். இத்தகையதொரு செயலை அவர் பேட்மேன் உடையணிந்து கொண்டு செய்தார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஒருசிலர் இவரது செயலைப் பார்த்துவிட்டு, “நீங்கள் ஏன் பேட்மேன் உடை அணிந்து கொண்டு மக்களுக்கு உணவளிக்கின்றீர்கள்?” என்று கேட்டபோது, இவர், “உணவின்றித் தவிக்கும் மக்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும் என்பது என்னுடைய முதன்மையான நோக்கம். அதே நேரத்தில் நான் செய்யும் இந்தச் சேவை என்னை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வதாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே இவ்வாறு செய்கின்றேன்” என்றார். வறியவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். அதுவும் விளம்பரத்திற்காக அல்லாமல், உள்ளார்ந்த விதமாய் அளிக்க வேண்டும். அதுவே உயர்ந்த நெறியாக இருக்கும். ஆண்டவரின் வார்த்தை “வறுமையுற்ற இறைமக்களோடு உங்களிடமுள்ளதைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்” (உரோ 12: 13). தீர்மானங்கள் 1) கடவுளைத் தேவைக்காக மட்டும் நாடுவதைத் தவிர்த்து, அவரது கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து நடக்க முயற்சி செய்வோம். 2) நாம் இயேசுவின் சீடர்கள் என்பதை நமது செயல்களில் காட்டுவோம். 3) இறைப்பணியில் இடர்வரினும் இடையறாது அவர் பணி செய்வோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 17th : First Reading They were glad to have had the honour of suffering humiliation for the sake of the name A Reading from the Acts of Apostles 5:34-42 In those days: A Pharisee in the Council named Gamaliel, a teacher of the law held in honour by all the people, stood up and gave orders to put the men outside for a little while. And he said to them, “Men of Israel, take care what you are about to do with these men. For before these days Theudas rose up, claiming to be somebody, and a number of men, about four hundred, joined him. He was killed, and all who followed him were dispersed and came to nothing. After him Judas the Galilean rose up in the days of the census and drew away some of the people after him. He too perished, and all who followed him were scattered. So in the present case I tell you, keep away from these men and let them alone, for if this plan or this undertaking is of man, it will fail; but if it is of God, you will not be able to overthrow them. You might even be found opposing God!” So they took his advice, and when they had called in the apostles, they beat them and charged them not to speak in the name of Jesus, and let them go. Then they left the presence of the Council, rejoicing that they were counted worthy to suffer dishonour for the name. And every day, in the temple and from house to house, they did not cease teaching and preaching that the Christ is Jesus. The Word of the Lord. April 17th : Responsorial Psalm Psalm 27:1, 4, 13–14 (R. 4ac) Response : There is one thing I ask of the Lord, to live in the house of the Lord. The Lord is my light and my salvation; whom shall I fear? The Lord is the stronghold of my life; whom should I dread? R.: There is one thing I ask of the Lord, to live in the house of the Lord. There is one thing I ask of the Lord, only this do I seek: to live in the house of the Lord all the days of my life, to gaze on the beauty of the Lord, to inquire at his temple. R.: There is one thing I ask of the Lord, to live in the house of the Lord. I believe I shall see the Lord’s goodness in the land of the living. Wait for the Lord; be strong; be stouthearted, and wait for the Lord! R.: There is one thing I ask of the Lord, to live in the house of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God. R. Alleluia. April 17th : Gospel The feeding of the five thousand A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6: 1-15 At that time: Jesus went away to the other side of the Sea of Galilee, which is the sea of Tiberias. And a large crowd was following him, because they saw the signs that he was doing on the sick. Jesus went up on the mountain, and there he sat down with his disciples. Now the Passover, the feast of the Jews, was at hand. Lifting up his eyes, then, and seeing that a large crowd was coming towards him, Jesus said to Philip, “Where are we to buy bread, so that these people may eat?” He said this to test him, for he himself knew what he would do. Philip answered him, “Two hundred denarii worth of bread would not be enough for each of them to get a little.” One of his disciples, Andrew, Simon Peter’s brother, said to him, “There is a boy here who has five barley loaves and two fish, but what are they for so many?” Jesus said, “Make the people sit down.” Now there was much grass in the place. So the men sat down, about five thousand in number. Jesus then took the loaves, and when he had given thanks, he distributed them to those who were seated. So also the fish, as much as they wanted. And when they had eaten their fill, he told his disciples, “Gather up the leftover fragments, that nothing may be lost.” So they gathered them up and filled twelve baskets with fragments from the five barley loaves left by those who had eaten. When the people saw the sign that he had done, they said, “This is indeed the Prophet who is to come into the world!” Perceiving then that they were about to come and take him by force to make him king, Jesus withdrew again to the mountain by himself. The Gospel of the Lord. _____________ Today's Gospel Reflection: Jesus went up on the mountain, and there he sat down with his disciples. The Jewish feast of Passover was near. When Jesus raised his eyes and saw that a large crowd was coming to him, he said to Philip, “Where can we buy enough food for them to eat?” John 6:3–5. Have you ever faced a situation in which you felt desperate? Some people endure severe poverty, unsure of where their next meal will come from. Others struggle with family disunity, leading to deep fear and anxiety. Some battle addiction, uncertain how they will ever break free. Still others face obstacles that seem insurmountable. Today’s Gospel reminds us that nothing is impossible for God. The story of the multiplication of the loaves and fishes begins with an intriguing exchange between Jesus and two of His disciples. Jesus asked Philip where they could buy food for the crowd, even though He knew they did not have enough money nor a place to buy food. This question was more of a statement, showing us that we must always rely on divine providence, especially when faced with the impossible. From a human perspective, feeding such a vast crowd on a mountaintop was impossible. Similarly, we all encounter situations in life that, by human means, present insurmountable challenges. If the crowd had numbered only about twenty people, one of the disciples might have managed to meet the need with a practical solution, such as purchasing food from a nearby village. Thus, when a challenge in life has a reasonable solution within our capacity, we should pursue it. When human effort alone is not enough, we must turn to divine providence. Philip’s response reveals his purely rational perspective: “Two hundred days’ wages worth of food would not be enough for each of them to have a little.” In contrast, Andrew shows a glimmer of faith and hope when he points out, “There is a boy here who has five barley loaves and two fish; but what good are these for so many?” The role of the boy is often overlooked. Although the Gospel says little about him, it is clear that he entrusted everything he had to Jesus. Perhaps it was this small act of trust that allowed Jesus to perform the miracle. After Jesus had the vast crowd of 5,000 men—not counting women and children—recline in the grass, He did the unimaginable. He transformed the five barley loaves and two fish into more than the crowd could eat. The twelve baskets of food left over symbolize God’s superabundant providence, given to those who are members of His Kingdom—the new Twelve Tribes of Israel, His Church. We must read this miracle from both a literal and a spiritual point of view. First, Jesus literally fed this vast crowd with a few loaves and fish. In our lives, He promises the same when we entrust all we have to Him. Though we must act responsibly to provide for ourselves and our families, in the end, we must believe that Jesus will provide all we need. His concern extends to our material needs, relieving us of worry and anxiety when we trust in Him. Spiritually speaking, God’s providence assures us that every desperate situation in which we find ourselves can be transformed by grace if we trust Him. Family disunity, addictions, poverty, and every other human struggle can and will be transformed by His grace if we fully surrender to Him. For example, even if a family relationship is beyond reconciliation, by fully surrendering that relationship to Him, His grace will either heal it or use the suffering as a source of grace in ways we could never imagine. Nothing is beyond the power of God. Reflect today on this vast crowd coming to Jesus on the mountain. See yourself in that crowd. See yourself as hungry and even desperate, journeying toward Him Who is the answer to every problem. See yourself as that boy who gives all he has to Jesus. Don’t hold anything back. Trust in Him and know that His divine providence will transform anything you bring to Him in superabundance. My providential Lord, I bring to You today all that I have and entrust it to You. I believe that You love me and care about every aspect of my life. Please take the little I offer You—everything I have—and transform it superabundantly by Your grace. Your providence never fails, dear Lord. Help me to believe that with all my heart. Jesus, I trust in You. #Bible reading

Bible reading: April 16th : First Reading We are witnesses to all this, we and the Holy Spirit A Reading from the Acts of Apostles 5:27-33 In those days: When the officers had brought the apostles, they set them before the Council. And the high priest questioned them, saying, “We strictly charged you not to teach in this name, yet here you have filled Jerusalem with your teaching, and you intend to bring this man’s blood upon us.” But Peter and the apostles answered, “We must obey God rather than men. The God of our fathers raised Jesus, whom you killed by hanging him on a tree. God exalted him at his right hand as Leader and Saviour, to give repentance to Israel and forgiveness of sins. And we are witnesses to these things, and so is the Holy Spirit, whom God has given to those who obey him.” When they heard this, they were enraged and wanted to kill them. The Word of the Lord. April 16th : Responsorial Psalm Psalm 34:2 and 9, 17–18, 19–20 (R. see 7a) Response : The lowly one called, and the Lord heard him. I will bless the Lord at all times; praise of him is always in my mouth. Taste and see that the Lord is good. Blessed the man who seeks refuge in him. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. The Lord turns his face against the wicked to destroy their remembrance from the earth. When the just cry out, the Lord hears, and rescues them in all their distress. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. The Lord is close to the brokenhearted; those whose spirit is crushed he will save. Many are the trials of the just man, but from them all the Lord will rescue him. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Have you believed, Thomas, because you have seen me? says the Lord; blessed are those who have not seen and yet have believed. R. Alleluia. April 16th : Gospel The Father loves the Son and has entrusted everything to him A Reading from the Holy Gospel according to St.John 3: 31-36 “He who comes from above is above all. He who is of the earth belongs to the earth and speaks in an earthly way. He who comes from heaven is above all. He bears witness to what he has seen and heard, yet no one receives his testimony. Whoever receives his testimony sets his seal to this, that God is true. For he whom God has sent utters the words of God, for he gives the Spirit without measure. The Father loves the Son and has given all things into his hand. Whoever believes in the Son has eternal life; whoever does not obey the Son shall not see life, but the wrath of God remains on him.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: “The Father loves the Son and has given everything over to him. Whoever believes in the Son has eternal life, but whoever disobeys the Son will not see life, but the wrath of God remains upon him.” John 3:35–36. A holy fear, one of the seven Gifts of the Holy Spirit, begins with a fear of punishment. We should foster within our minds and hearts a healthy fear of experiencing the “wrath of God.” God’s holy wrath is not an emotional reaction to those who reject Him but rather the necessary consequence of disobeying Him and refusing to receive and foster the transforming gift of faith. God’s wrath is His pure justice. He respects our freedom and will not impose Himself upon us. God will not force the gift of eternal life upon those who reject it by rejecting the means of obtaining it. What is the means of obtaining eternal life? Believing in the Son. In biblical terms, believing is much more than intellectual assent. Even the demons believe in God intellectually. Their belief, however, lacks the spiritual gift of faith, which is what today’s Gospel addresses. Faith in God involves listening to Him, understanding His Word, and responding positively in our daily actions. It means we choose to allow ourselves to be changed by God’s Word. True faith cannot be separated from hope and charity. Once our minds perceive God and the Truth that He imparts, the divine gift of hope compels us to act on and in accordance with the truth we understand. Faith and hope together produce charity, which perfects faith and leads to a love of God and others, inspiring us to act according to God’s will. For these reasons, it is clear that being a Christian is far more than believing a philosophical thesis. Sadly, it seems that there are many who profess to be Christian but do so only in an intellectual way. If that is you sometimes, then prayerfully ponder the phrase “the wrath of God remains upon him.” Though the gift of Fear of the Lord begins with the fear of losing out on eternal life, it culminates in a burning desire to do all we can to further God’s Kingdom and implement His will in our lives. This higher form of fear drives us away from anything that keeps us from offending God, even slightly, or failing to serve Him with all the powers of our souls. This is the fear of a son or daughter who strives to please God in all things. As we continue our Easter Season, we are invited to consider all that Jesus revealed in His public ministry through the lens of His final victory over death and restoration of eternal life, promised by the Resurrection. Today, we are especially challenged to examine what we believe and whether that intellectual assent has mixed with the grace of hope to compel us to act. Reflect today on whether your belief in the Son of God drives your will to action. As you listen to the Word of God, do you allow it to change you? Do you make conscious decisions to move in a new direction because you have listened to and acted upon all that Jesus has revealed? Are you closer to God today than you were last year or in the years before that? Choose to believe in the Son of God today in the way Jesus wants you to believe, and you will be one step closer to the incalculable riches of eternal life. Most generous God, You desire my pure and holy faith. When I fail to believe and follow Your will, I experience an absence of You, a judgment I impose upon myself. Please give me the courage I need to choose You always, in every action, driven by a holy fear of losing You in my life. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 16 : முதல் வாசகம் நாங்களும் தூய ஆவியும் சாட்சிகள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 5: 27-33 அந்நாள்களில் காவலர்கள் திருத்தூதர்களை அழைத்துக்கொண்டுவந்து யூதத் தலைமைச் சங்கத்தின்முன் நிறுத்தினார்கள். தலைமைக் குரு அவர்களை நோக்கி, “நீங்கள் இந்த இயேசு பற்றிக் கற்பிக்கக்கூடாது என்று நாங்கள் கண்டிப்பாய்க் கட்டளையிடவில்லையா? என்றாலும் எருசலேம் முழுவதும் நீங்கள் கற்பித்து வருகிறீர்கள். மேலும் இந்த மனிதருடைய இரத்தப் பழியையும் எங்கள்மீது சுமத்தப்பார்க்கிறீர்களே!” என்றார். அதற்குப் பேதுருவும் திருத்தூதரும் மறுமொழியாக, “மனிதர்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதைவிடக் கடவுளுக்கு அல்லவா கீழ்ப்படிய வேண்டும்? நீங்கள் சிலுவையில் தொங்கவைத்துக் கொன்ற இயேசுவை நம் மூதாதையரின் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்தார். இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு மனமாற்றத்தையும் பாவ மன்னிப்பையும் அளிப்பதற்காகக் கடவுள் அவரைத் தலைவராகவும் மீட்பராகவும் தமது வலப்பக்கத்துக்கு உயர்த்தினார். இவற்றுக்கு நாங்களும் கடவுள் தமக்குக் கீழ்ப்படிவோருக்கு அருளும் தூய ஆவியும் சாட்சிகள்” என்றனர். இவற்றைக் கேட்ட தலைமைச் சங்கத்தார் கொதித்தெழுந்து, திருத் தூதர்களைக் கொல்லத் திட்டமிட்டனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 16 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 34: 1,8. 16-17. 18-19 (பல்லவி: 6a) பல்லவி: ஏழை கூவியழைத்தான்; ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 ஆண்டவரை நான் எக்காலமும் போற்றுவேன்; அவரது புகழ் எப்பொழுதும் என் நாவில் ஒலிக்கும். 8 ஆண்டவர் எத்துணை இனியவர் என்று சுவைத்துப் பாருங்கள்; அவரிடம் அடைக்கலம் புகுவோர் பேறுபெற்றோர். - பல்லவி 16 ஆண்டவரின் முகமோ தீமைசெய்வோர்க்கு எதிராக இருக்கின்றது; அவர், அவர்களின் நினைவே உலகில் அற்றுப்போகச் செய்வார். 17 நீதிமான்கள் மன்றாடும்போது, ஆண்டவர் செவிசாய்க்கின்றார்; அவர்களை அனைத்து இடுக்கண்ணினின்றும் விடுவிக்கின்றார். - பல்லவி 18 உடைந்த உள்ளத்தார்க்கு அருகில் ஆண்டவர் இருக்கின்றார்; நைந்த நெஞ்சத்தாரை அவர் காப்பாற்றுகின்றார். 19 நேர்மையாளருக்கு நேரிடும் தீங்குகள் பல; அவை அனைத்தினின்றும் ஆண்டவர் அவர்களை விடுவிக்கின்றார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 20: 29 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! “தோமா, என்னைக் கண்டதால் நம்பினாய். காணாமலே நம்புவோர் பேறுபெற்றோர்.” அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 16 : நற்செய்தி வாசகம் தந்தை மகன்மேல் அன்புகூர்ந்து அனைத்தையும் அவர் கையில் ஒப்படைத்துள்ளார். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 3: 31-36 அக்காலத்தில் திருமுழுக்கு யோவான் தன் சீடர்களிடம் கூறியது: மேலிருந்து வருபவர், அனைவரையும்விட மேலானவர். மண்ணுலகிலிருந்து உண்டானவர் மண்ணுலகைச் சேர்ந்தவர். மண்ணுலகு சார்ந்தவை பற்றியே அவர் பேசுகிறார். விண்ணுலகிலிருந்து வருபவர், அனைவருக்கும் மேலானவர். தாம் கண்டதையும் கேட்டதையும் பற்றியே அவர் சான்று பகர்கிறார். எனினும் அவர் தரும் சான்றை எவரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர் தரும் சான்றை ஏற்றுக்கொள்பவர் கடவுள் உண்மையானவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். கடவுளால் அனுப்பப்பெற்றவர் கடவுளின் வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார். கடவுள் அவருக்குத் தம் ஆவிக்குரிய கொடைகளை அளவின்றிக் கொடுக்கிறார். தந்தை மகன்மேல் அன்புகூர்ந்து அனைத்தையும் அவர் கையில் ஒப்படைத்துள்ளார். மகனிடம் நம்பிக்கை கொள்வோர் நிலைவாழ்வைப் பெறுவர். நம்பிக்கை கொள்ளாதோர் வாழ்வைக் காணமாட்டார். மாறாகக் கடவுளின் சினம் அவர்கள்மேல் வந்து சேரும். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------- நம்பிக்கையும் நிலைவாழ்வும் பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் வியாழக்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 5: 27-33 திருப்பாடல் 34: 1&8, 16-17, 18-19 (6a) II யோவான் 3: 31-36 நம்பிக்கையும் நிலைவாழ்வும் ஆண்டவரைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள்! இயேசுவின்மீது ஒருவர் நம்பிக்கை வைப்பதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும், முதன்மையான காரணம், அவர் விண்ணுலகிலிருந்து வந்தவர் என்பதுதான். இயேசு விண்ணுலகிலிருந்து வந்தவர் என்பதால் விண்ணுலகு சார்ந்தவை பற்றியே பேசினார். அப்படிப்பட்டவரிடம் நம்பிக்கை கொள்கின்ற ஒருவர் நிலைவாழ்வு பெறுகின்றார். நிக்கதேமிடம் தொடர்ந்து பேசுகின்ற இயேசு, அவரிடம், விண்ணுலகிலிருந்து வந்தவர் விண்ணுலகு சார்ந்தவை பற்றிப் பேசுகின்றார் என்று சொல்லிவிட்டு, “அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்வோர் நிலைவாழ்வைப் பெறுவர். நம்பிக்கை கொள்ளாதோர் வாழ்வைக் காணமாட்டார்” என்றார். அதைப் பற்றி இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கின்றோம். இயேசுவின்மீது அல்லது கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்ட இருவரைப் பற்றி இன்றைய இறைவார்த்தை நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றது ஒருவர் தாவீது. இன்னொருவர் திருத்தூதர்(கள்) தாவீது தனக்கு எதிரிகளிடமிருந்தும் துரோகிகளிடமிருந்தும் ஆபத்து வந்தபோது, மனிதருடைய உதவியை நாடாமல், ஆண்டவரிடம் தஞ்சம் புகுந்தார். ஆண்டவரும் அவரை ஆபத்திலிருந்து காத்தார். அதனால்தான் இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 34 இல் தாவீது, “ஏழை கூவியழைத்தான்; ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்” என்கிறார். உயிர்த்த இயேசுவைக் காணும் வரை யூதர்களுக்கு அஞ்சி வாழ்ந்த திருதூதர்கள், அவரைக் கண்ட பிறகு, அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களாய், அவரைப் பற்றித் துணிவுடன் சான்று பகர்கின்றார்கள். இதனால் அவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றார்கள். அப்படியிருந்தும் அவர்கள் மனிதர்களுக்குக் கீழ்ப்படியாமல், ஆண்டவருக்கு மட்டுமே கீழ்ப்படிந்து, அவருக்குச் சான்று பகர்கின்றார்கள்; அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என்பதைத் தங்களால் வாழ்வாலும் வார்த்தையாலும் எடுத்துரைக்கின்றார்கள். இயேசு கிறிஸ்து ஒருவரால் மட்டுமே நமக்கு நிலைவாழ்வு அளிக்க முடியும். அதனால் நாம் அவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து, அவருக்குச் சான்று பகர்வோம். நம்பிக்கை என்றால் என்ன? மூன்று சிறுவர்களிடம், “நம்பிக்கை என்றால் என்ன?” என்றொரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது. அதற்கு முதற்சிறுவன், “கடவுளை உறுதியாய்ப் பற்றிக் கொள்வது” என்றான். இரண்டாம் சிறுவன், “கடவுளைச் சிக்கெனப் பிடித்துக் கொள்வது” என்றான். மூன்றாம் சிறுவனோ, “கடவுளை விட்டு விலகாதிருப்பது” என்றான். மூவரும் சரியான பதில் சொன்னதால் கேள்வி கேட்டவர் அவர்களை வெகுவாகப் பாராட்டினார். ஆண்டவரை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டு, அவரது வழியில் நடக்கின்ற ஒருவரே நிலைவாழ்வடைகின்றார். நாம் ஆண்டவரைப் பற்றிக் கொண்டு வாழ்கின்றோமா? அல்லது அலகையைப் பற்றிக் கொண்டு வாழ்கின்றோமா? சிந்திப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “ஆண்டவரில் நம்பிக்கை வைப்போர் பேறுபெற்றோர்; ஆண்டவரே அவர்கள் நம்பிக்கை” (எரே 17: 7) தீர்மானங்கள் 1) ஆண்டவரே நமது உயிருக்கு அடைக்கலம்; அதனால் அவரை உறுதியாய்ப் பற்றிக் கொள்வோம். 2) நமக்குப் புதுவாழ்வளித்திருக்கும் ஆண்டவரை ஆற்றலோடு அறிவிப்போம். 3) நிலைவாழ்வு ஆண்டவரிடம் மட்டுமே உண்டு. அதனால் அவரிடம் தஞ்சம் புகுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 15th : First Reading The men you imprisoned are in the Temple, preaching to the people A Reading from the Acts of Apostles 5: 17-26 In those days: The high priest rose up, and all who were with him (that is, the party of the Sadducees), and filled with jealousy they arrested the apostles and put them in the public prison. But during the night an angel of the Lord opened the prison doors and brought them out, and said, “Go and stand in the temple and speak to the people all the words of this Life.” And when they heard this, they entered the temple at daybreak and began to teach. Now when the high priest came, and those who were with him, they called together the Council, all the senate of the people of Israel, and sent to the prison to have them brought. But when the officers came, they did not find them in the prison, so they returned and reported, “We found the prison securely locked and the guards standing at the doors, but when we opened them we found no one inside.” Now when the captain of the temple and the chief priests heard these words, they were greatly perplexed about them, wondering what this would come to. And someone came and told them, “Look! The men whom you put in prison are standing in the temple and teaching the people.” Then the captain with the officers went and brought them, but not by force, for they were afraid of being stoned by the people. The Word of the Lord. April 15th : Responsorial Psalm Psalm 34:2–3, 4–5, 6–7, 8–9 (R. 7a) Response : The lowly one called, and the Lord heard him. I will bless the Lord at all times; praise of him is always in my mouth. In the Lord my soul shall make its boast; the humble shall hear and be glad. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. Glorify the Lord with me; together let us praise his name. I sought the Lord, and he answered me; from all my terrors he set me free. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. Look toward him and be radiant; let your faces not be abashed. This lowly one called; the Lord heard, and rescued him from all his distress. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. The angel of the Lord is encamped around those who fear him, to rescue them. Taste and see that the Lord is good. Blessed the man who seeks refuge in him. R.: The lowly one called, and the Lord heard him. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life. R. Alleluia. April 15th : Gospel God sent his Son into the world so that through him the world might be saved A Reading from the Holy Gospel according to St.John 3: 16-21 “God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life. For God did not send his Son into the world to condemn the world, but in order that the world might be saved through him. Whoever believes in him is not condemned, but whoever does not believe is condemned already, because he has not believed in the name of the only begotten Son of God. And this is the judgment: the light has come into the world, and people loved the darkness rather than the light because their works were evil. For everyone who does wicked things hates the light and does not come to the light, lest his works should be exposed. But whoever does what is true comes to the light, so that it may be clearly seen that his works have been carried out in God.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: “And this is the verdict, that the light came into the world, but people preferred darkness to light, because their works were evil. For everyone who does wicked things hates the light and does not come toward the light, so that his works might not be exposed. But whoever lives the truth comes to the light, so that his works may be clearly seen as done in God. John 3:19–21 The contrast of light and darkness is a beautiful concept to ponder in prayer. They are not two opposing forces. Darkness is simply the absence of light. In the visual spectrum, darkness does not exist. It is nothingness—no light, no color—making it impossible for our eyes to see. Similarly, within the spiritual realm, the absence of God leaves us spiritually blind. Darkness does not remove our capacity for seeing; rather, our sight is rendered useless without the light that reveals truth and guides our way. In this spiritual darkness, we stumble, unable to discern good from evil or to find the path to holiness. Yet, when we invite the divine light of Christ into our souls, the darkness dissipates and we begin to see clearly, walking confidently in God’s grace and truth. If you’ve ever been in complete darkness, perhaps at home on a cloudy night when the power goes out, you know that even one small candle is enough to find your way around. So it is with the Light of Christ. Even the faintest presence of grace in our souls enables us to begin to find our way back to God. Today’s Gospel begins with that familiar passage from John 3:16: “God so loved the world that he gave his only-begotten Son, so that everyone who believes in him might not perish but might have eternal life.” This line comes toward the end of Jesus’ conversation with Nicodemus, the Pharisee who came to Jesus at night to converse with Him. Nicodemus was searching. Perhaps after he heard some of Jesus’ teachings and witnessed His miracles, Nicodemus discovered a small flickering flame of faith within his soul. That flame enabled him to find his way to Jesus that night in search of greater light. At the beginning of their conversation, Jesus gently but firmly challenged Nicodemus to move beyond what his human reason alone could comprehend and to walk with the light of faith. As Nicodemus listened and conversed, it seems that his mind and heart were opened, which enabled Jesus to teach him and us the beautiful truth found in today’s Gospel. Perhaps as a way of softening His initial challenge, which was meant to help Nicodemus open himself further to the gift of faith, Jesus continued, “For God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world might be saved through him” (John 3:17). Though God is a perfectly just Judge, Jesus’ earthly mission was to save us from condemnation, to set us free, to flood our souls with the light of truth, and to enable us to see God through faith in this life and face-to-face in the next. As with Nicodemus, Jesus is able to see any flickering flame of faith within our souls. When He sees it, He will engage us, challenge us, and seek to shine His light more fully within us. He wants not only a flickering flame of light but a radiant light. The more clearly we see, the more firmly our feet are on the path to holiness and the quicker we are able to journey to the source of all light—Jesus Himself. Reflect today on the contrast of light and darkness within your soul. How clearly is your spiritual mind able to perceive all that God wants to reveal to you? If you find yourself lost at times or confused about life, turn to Jesus and beg for light. We must not be among those who prefer “darkness to light.” If the light of the Gospel reveals your sin, do not turn away. Believe that Jesus does not want to condemn you; He wants to free you. He wants you to believe in Him, so that you “might not perish but might have eternal life.” Allow the light to shine brightly within you so that you will find your way to all the treasures God wants to bestow on you. Lord of pure Light, I want to see all that You want to reveal to me. I want to know You, find my way to You, and follow You with clear spiritual sight. Please dispel all darkness within me so that I will understand You and Your will and serve You with all my heart. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 15 : முதல் வாசகம் நீங்கள் சிறையில் அடைத்து வைத்திருந்த மனிதர்கள், அதோ! கோவிலில் நின்று மக்களுக்குக் கற்பிக்கின்றனர். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 5: 17-26 அந்நாள்களில் தலைமைக் குருவும் அவரைச் சேர்ந்த சதுசேயக் கட்சியினர் அனைவரும் பொறாமையால் நிறைந்து திருத்தூதரைக் கைது செய்து பொதுச் சிறையில் காவலில் வைத்தனர். ஆனால் இரவில் ஆண்டவரின் தூதர் சிறைச்சாலையின் கதவுகளைத் திறந்து அவர்களை வெளியே அழைத்துச் சென்று, “நீங்கள் போய்க் கோவிலில் நின்று வாழ்வு பற்றிய வார்த்தைகளை யெல்லாம் மக்களுக்கு எடுத்துக் கூறுங்கள்” என்றார். இதைக் கேட்ட அவர்கள் பொழுது விடிந்ததும் கோவிலுக்குச் சென்று கற்பித்தார்கள். தலைமைக் குருவும் அவரைச் சேர்ந்தவர்களும் அனைத்து இஸ்ரயேல் மக்களின் ஆட்சிப் பேரவையாகிய தலைமைச் சங்கத்தைக் கூட்டித் திருத்தூதர்களைச் சிறையிலிருந்து கொண்டுவருமாறு ஆள் அனுப்பினார்கள். அந்த ஏவலர்கள் அங்கு வந்தபோது சிறையில் அவர்களைக் காணவில்லை. எனவே அவர்கள் திரும்பி வந்து, “நாங்கள் சிறைச்சாலை உறுதியாய்ப் பூட்டப்பட்டிருப்பதையும், காவலர் வாயிலருகில் நின்றுகொண்டு இருப்பதையும் கண்டோம். ஆனால் கதவைத் திறந்தபோது உள்ளே எவரையும் காணவில்லை” என்று அறிவித்தார்கள். இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட கோவில் காவல் தலைவரும், தலைமைக் குருக்களும் அவர்களுக்கு என்னதான் நேர்ந்திருக்கும் என்று மனங்குழம்பி நின்றனர். அப்பொழுது ஒருவர் வந்து, “நீங்கள் சிறையில் அடைத்து வைத்திருந்த மனிதர்கள், அதோ! கோவிலில் நின்று மக்களுக்குக் கற்பிக்கின்றனர்” என்று அவர்களிடம் அறிவித்தார். உடனே காவல் தலைவர் ஏவலர்களுடன் கோவிலுக்குச் சென்று அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். மக்கள் கல்லெறிவார்கள் என்று அவர் அஞ்சியதால் வன்முறை எதுவும் கையாளவில்லை. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 15 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 34: 1-2. 3-4. 5-6. 7-8 (பல்லவி: 6a) பல்லவி: ஏழை கூவியழைத்தான்; ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 ஆண்டவரை நான் எக்காலமும் போற்றுவேன்; அவரது புகழ் எப்பொழுதும் என் நாவில் ஒலிக்கும். 2 நான் ஆண்டவரைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவேன்; எளியோர் இதைக் கேட்டு அக்களிப்பர். - பல்லவி 3 என்னுடன் ஆண்டவரை பெருமைப்படுத்துங்கள்; அவரது பெயரை ஒருமிக்க மேன்மைப்படுத்துவோம். 4 துணைவேண்டி நான் ஆண்டவரை மன்றாடினேன்; அவர் எனக்கு மறுமொழி பகர்ந்தார்; எல்லா வகையான அச்சத்தினின்றும் அவர் என்னை விடுவித்தார். - பல்லவி 5 அவரை நோக்கிப் பார்த்தோர் மகிழ்ச்சியால் மிளிர்ந்தனர்; அவர்கள் முகம் அவமானத்திற்கு உள்ளாகவில்லை. 6 இந்த ஏழை கூவியழைத்தான்; ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்; அவர் எல்லா நெருக்கடியினின்றும் அவனை விடுவித்துக் காத்தார். - பல்லவி 7 ஆண்டவருக்கு அஞ்சி வாழ்வோரை அவர்தம் தூதர் சூழ்ந்துநின்று காத்திடுவர். 8 ஆண்டவர் எத்துணை இனியவர் என்று சுவைத்துப் பாருங்கள்; அவரிடம் அடைக்கலம் புகுவோர் பேறுபெற்றோர். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 3: 16 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! தம் ஒரே மகன்மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் அழியாமல் நிலைவாழ்வு பெறும் பொருட்டு அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின்மேல் அன்பு கூர்ந்தார். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 15 : நற்செய்தி வாசகம் தம் மகன் வழியாக உலகை மீட்கவே, கடவுள் அவரை உலகிற்கு அனுப்பினார். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 3: 16-21 அக்காலத்தில் இயேசு நிக்கதேமிடம் கூறியது: தம் ஒரே மகன்மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் அழியாமல் நிலைவாழ்வு பெறும் பொருட்டு அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின்மேல் அன்புகூர்ந்தார். உலகிற்குத் தண்டனைத் தீர்ப்பளிக்க அல்ல, தம் மகன் வழியாக அதை மீட்கவே கடவுள் அவரை உலகிற்கு அனுப்பினார். அவர்மீது நம்பிக்கை கொள்வோர் தண்டனைத் தீர்ப்புக்கு ஆளாவதில்லை; ஆனால் நம்பிக்கை கொள்ளாதோர் ஏற்கெனவே தீர்ப்புப் பெற்றுவிட்டனர். ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளின் ஒரே மகனிடம் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. ஒளி உலகிற்கு வந்திருந்தும் தம் செயல்கள் தீயனவாய் இருந்ததால் மனிதர் ஒளியைவிட இருளையே விரும்பினர். இதில்தான் அவர்களுக்கு எதிரான தண்டனைத் தீர்ப்பு அடங்கியுள்ளது. தீங்கு செய்யும் அனைவரும் ஒளியை வெறுக்கின்றனர். தங்கள் தீச்செயல்கள் வெளியாகிவிடும் என அஞ்சி அவர்கள் ஒளியிடம் வருவதில்லை. உண்மைக்கேற்ப வாழ்பவர்கள் ஒளியிடம் வருகிறார்கள். இதனால் அவர்கள் செய்யும் அனைத்தையும் கடவுளோடு இணைந்தே செய்கிறார்கள் என்பது வெளியாகும். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. --------------------------------------------------- கடவுளின் அன்பிற்குப் பதிலன்பு பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் புதன்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 5: 17-28 திருப்பாடல் 34: 1-2, 3-4, 5-6, 7-8 (6a) II யோவான் 3: 16-21 கடவுளின் அன்பிற்குப் பதிலன்பு அறிவோம்; துணிவுடன் அறிவிப்போம் இருளில் இருக்கும் ஒருவர் ஒளிக்கு வரவேண்டும். இங்கே இருள் என்பதை அறியாமையோடும், ஒளி என்பதைக் கடவுளோடும் நாம் ஒப்பிடலாம். நிக்கதேம் பரிசேயர் தலைவரில் ஒருவர். எனினும் அவர் ஆண்டவரைப் பற்றி முழுமையாய் அறிந்திருக்க வில்லை. அதனுடைய அடையாளம்தான் அவர் இரவு நேரத்தில் இயேசுவிடம் வந்தது. அறியாமை என்ற இருளில் இருந்த அவருக்கு இயேசு கிறிஸ்து ஆண்டவரின் பேரன்பைப் பற்றி எடுத்துரைத்து, அவரை ஆண்டவரைப் பற்றி ஞானத்தில் வளர்த்தெடுக்கின்றார். இதன்பிறகு அவர் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டவராய் வாழ்கின்றார். முதல் வாசகத்தில் ஆண்டவரின் பேரன்பை ஆழமாய் உணர்ந்து கொண்ட திருத்தூதர்கள் தலைமைச் சங்கத்தாரின் எதிர்ப்பையும் மீறி வாழ்வைப் பற்றிய நற்செய்தியை மக்களுக்கு மிகத் துணிச்சலாக அறிவிக்கின்றார்கள். ஒரு காலத்தில் யூதர்களுக்கு அஞ்சி, அறைக்குள் தங்களை அடைத்துக் கொண்ட திருத்தூதர்கள் உயிர்த்த ஆண்டவரைக் கண்டதும், துணிவோடு வாழ்வைப் பற்றிய நற்செய்தியை, இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கின்றார்கள். இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 34, ஆண்டவர் தன்னை ஆபத்துகளிலிருந்து காத்ததற்கு நன்றியாகப் பாடப்பட்ட பாடலாகும். ஒரு பக்கம் சவுல், இன்னொரு பக்கம் எதிரிகள் இப்படிப் பல இடங்களிலிருந்து வந்த ஆபத்துகளிலிருந்து ஆண்டவர் தாவீதைக் காத்ததால், தாவீது, “ஏழை கூவியழைத்தான்; ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்” என்று பாடுகின்றார். தாவீது, நிக்கேதம், திருத்தூதர்கள் இவர்கள் யாவரும் கடவுளின் பேரன்பை உணர்ந்தார்கள். உணர்ந்தது மட்டுமல்லமல், அதனை மற்றவருக்கு அறிவித்தார்கள். நாமும் கடவுளின் பேரன்பை உணர்ந்து, அதனை மற்றவருக்கு அறிவிப்போம். கடவுளின் அன்பை உணர்ந்த மருத்துவர் ரிச்சர்ட் டியோ என்றொரு மருத்துவர் இருந்தார். பணமும் புகழும் வெற்றியுமே பெரிதென நினைத்த இவர் அவற்றிற்காகக் கடுமையாக உழைத்தார். இன்னும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும் என்றால், தன்னிடத்தில் வந்த நோயாளர்களை நோயாளர்களாகப் பார்க்காமல், பணம் காய்க்கும் மரங்களாகப் பார்த்து, அவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு பணம் பறிக்க முடியுமோ, அவ்வளவு பணம் பறித்தார். ஒரு கட்டத்தில் இவருக்கு நுரையிரலில் புற்றுநோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இதற்குப் பிறகு இவரது வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிப் போனது. தன்னிடம் வந்த நோயாளர்களை வெறும் ஜடமாகப் பார்த்து வந்த இவர் அவர்கள் படும் துன்பங்களையும் வேதனைகளையும் அறிந்து, அவர்களுக்கு உரியமுறையில் சிகிச்சை அளித்தார். இவற்றிற்கெல்லாம் காரணமாக அமைந்தது, இவருக்குப் புற்று நோய் இருப்பது தெரிந்ததும் கடவுளின் பேரன்பை உணர்ந்து கொண்டதுதான். எப்போது இவர் கடவுளின் பேரன்பை உணர்ந்தாரோ, அப்போதே பணம், புகழ், வெற்றி எல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை என்று இவர் அறிந்தார். இதற்குப் பிறகு இவர் சிறிது காலமே வாழ்ந்தாலும் தான் உணர்ந்த கடவுளின் பேரன்பை தன்னுடைய செயல்கள் மூலம் மற்றவருக்கு வெளிப்படுத்தினார். கடவுளின் பேரன்புக்கு முன்பாக இவ்வுலகில் எதுவுமே பெரிதில்லை; அந்த அன்பை முதலில் நாம் உணரவேண்டும். உணர்வது மட்டுமல்லாமல், அதனை நமுடைய வாழ்வால் மற்றவருக்கு உணர்த்த வேண்டும். ஆண்டவரின் வார்த்தை “உங்கள் மனப்பாங்கு புதிப்பிக்கப்பட வேண்டும். கடவுளது சாயலாகப் படைக்கப்பட்ட புதிய மனிதருக்குரிய இயல்பை அணிந்துகொள்ளுங்கள்” (எபே 4: 24 தீர்மானங்கள் 1) ஆண்டவரைப் பற்றிய அறிவில் வளர்வோம் 2) ஆண்டவரை அறியும் நாம், அவரை அடுத்தவருக்கும் அறிவிப்போம். 3) கடவுள் தன்னுடைய அடியார்களை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை என்பதால், அவரைப் பற்றித் துணிவுடன் மற்றவருக்கு அறிவிப்போம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்