My frist archivement in prathilpi പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/dzqadI7S6Zb ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💑 Couple Goals 🥰 #😍 ആദ്യ പ്രണയം #📔 കഥ #💔 നീയില്ലാതെ

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തലേദിവസത്തെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ണുനീരോടെ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങി....ഇളം മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ദാവണിയായിരുന്നു വേഷം. പതിവിലും കവിഞ്ഞ ഒരു മൗനം അവളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കാത്തുനിന്ന മാനസി അവളെ കണ്ടതും ഓടി അടുത്തു വന്നു... "എന്താടീ ഇത്? ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്. ആ കോവിലകത്ത് വല്ലതും നടന്നോ?" മാനസി ഉണ്ണിമായയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചോദിച്ചു.. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും ഒളിച്ചില്ല. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അവൾ മാനസിയോട് എല്ലാം പങ്കുവെച്ചു. രേവതിയുടെ പരിഹാസവും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ കരുതലും പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നീ എന്തിനാടീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?" മാനസി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നീ അവിടെ മോഷണം നടത്താനല്ലല്ലോ പോയത്. ആ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തല്ലോ അതുമതി. രേവതിയെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് എന്നും അഹങ്കാരം കാണും. നീയത് വിട്ടേക്ക്." കോളേജ് കാമ്പസിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്രദ്ധ പുസ്തകങ്ങളിലായിരുന്നില്ല. ലക്ചറർ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ആ പഴയ കോവിലകത്തെ മാളികപ്പുറത്തായിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നീ എവിടെയാ?" മാനസി അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു. "ദാ നോക്കിയേ നിന്നെ നോക്കി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു." ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കോളേജ് ഗേറ്റിന് അപ്പുറം ആ പഴയ അംബാസഡർ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു...കാറിന് അരികിലായി വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൻ കോളേജിലെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ആരെയാണെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ... പെട്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ഈ കോളേജിന്റെ തിക്കിനും തിരക്കിനും ഇടയിൽ തമ്പ്രാൻ തന്നെ കാണുന്നത് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവർ കണ്ടാൽ എന്തു കരുതും? "അത് നിന്റെ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ തന്നെയല്ലേ?" മാനസി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇത്രയും ദൂരം നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണോ?" "അല്ല മാനസി... അദ്ദേഹത്തിന് ഇവിടെ വേറെ ആരെങ്കിലും കാണും. നമുക്ക് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാം" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു... അവൾ വേഗം ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം തന്റെ പുറത്തു തറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ജനാല വഴി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാർ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലാസ് മുറികളിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. അന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. തന്നെപ്പോലൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എന്തിനാണ് തമ്പ്രാൻ ഇങ്ങനെ കടന്നുവരുന്നത്? അവൾക്കും അമ്മയ്ക്കും ജീവിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി ആ കോവിലകമാണ്. ആ വഴിയിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടി... "മാനം നോക്കി നിൽക്കാതെ വാടീ" മാനസി അവളെ വലിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. ബസ്സിൽ കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഉണ്ണിമായ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിഷ്ണു അപ്പോഴും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ പതുക്കെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു പുസ്തകം എടുത്തു. അത് ഉണ്ണിമായയുടെ ഡയറിയാണോ? അതോ അവൾ കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നോട്ടുബുക്കാണോ? ദൂരത്തുനിന്ന് അവൾക്ക് അത് വ്യക്തമായില്ല. എങ്കിലും ആ കാഴ്ച അവളുടെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ആധി നിറച്ചു.... ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ മാനസിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ആധിയായിരുന്നു. കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ കണ്ട ആ കാറും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ നോട്ടവും അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. ഇടവഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാടുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.... പെട്ടെന്നാണ് ആ കറുത്ത കാർ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലായി വന്നുനിന്നത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിപ്പോയി. റോഡിൽ അധികം ആളുകളില്ലാത്ത നേരമാണ്. കാറിന്റെ ചില്ല് പതുക്കെ താഴ്ന്നു. ഉള്ളിൽ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ.... അവൾ പേടിച്ച് വഴിമാറി നടക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു വണ്ടി നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങി... "ഉണ്ണിമായേ... ഒന്ന് നിൽക്കൂ" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ ഗാംഭീര്യമില്ലായിരുന്നു പകരം ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മാറോട് ചേർത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു. അവൾക്ക് തലയുയർത്തി നോക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "തമ്പ്രാൻ... എന്താ ഇവിടെ?" "തമ്പ്രാൻ എന്നൊന്നും വിളിക്കണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? ഞാൻ വിഷ്ണുവാണ്" അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് നീ അന്ന് കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നിന്റെ റെക്കോർഡ് ബുക്കും പേനയുമാണ്. ഇത് തിരഞ്ഞ് നീ വിഷമിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ അതാണ് എനിക്ക് കോളേജിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ തരാം കരുതി പക്ഷെ നീ എന്നെ കാണാതെ പോയി അതുകൊണ്ട് പിറകെ വന്നതാ." അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു അത് വാങ്ങി. "നന്ദി... ഞാൻ കരുതി അത് അവിടെ എവിടെയോ പോയെന്ന്." വിഷ്ണു അൽപ്പനേരം മൗനമായി അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.. "അന്ന് രേവതി പറഞ്ഞതൊന്നും നീ മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. അവൾക്ക് കുറച്ച് അഹങ്കാരം കൂടുതലാണ്. നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഉദ്ദേശമില്ല." "എനിക്കറിയാം... എങ്കിലും ഞങ്ങളൊക്കെ വെറും വേലക്കാർ അല്ലേ. ഞങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്" ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പറയരുത്. നീ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലുതായിരിക്കണം" വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഊഷ്മളത ഉണ്ടായിരുന്നു.... പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു സൈക്കിളിന്റെ മണിമുഴക്കം കേട്ടത്. ആരോ വരുന്നുണ്ട്..ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ വേഗം പൊയ്ക്കോളൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അവിടെ ജോലി ഉള്ളതാണ്." വിഷ്ണുവിന് അവളുടെ ഭയം മനസ്സിലായി. അവൻ പതുക്കെ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ഒന്നുകൂടി അവളെ നോക്കി. "നാളെ കോവിലകത്ത് വിശേഷമുണ്ട്. നീ വരണമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. പേടിക്കാതെ വരണം." കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ ഉണ്ണിമായ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ തനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ദൂരം വന്നുവെന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല.... വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ലക്ഷ്മി അമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ മോളെ ഇത്ര വൈകിയത്?" "അത്... കോളേജിൽ കുറച്ച് നോട്ടുകൾ എഴുതാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ" ഉണ്ണിമായ കള്ളം പറഞ്ഞു... ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അമ്മയോട് ഒരു കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നതിൽ അവളുടെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. എങ്കിലും വിഷ്ണു തമ്പ്രാനുമായുള്ള ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി അവൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു... രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അന്ന് അവൾ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം എഴുതി... "ആകാശത്തെ സൂര്യൻ മണ്ണിലെ ഒരു തുളസിത്തറയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചതുപോലെ..." തുടരും....... 💖 ✍️പ്രണയ_തൂലിക........ ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം

#📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ എന്റെ കഥകൾ ഇഷ്ട്ടം ആകുന്നുണ്ടോ..... ഫ്രണ്ട്സ്..... എന്റെ മറ്റു കഥകൾ വായിക്കാൻ പ്രതിലിപിയിൽ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ...... ❤️ ഞാനും fst പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത് അതിൽ ആണ്.... പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/DudcHQQe90b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! എന്റെ നെയിം @RafseenaNamaf പ്രതിലിപി നെയിം @ പ്രണയം_തൂലിക സപ്പോർട്ട് plz.....

അമ്മയായ സ്ത്രീ (ഷോർട് story ) *********************** ആ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ ഗേറ്റിനു പുറത്തെ ഇടവഴിയിലായിരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങുകയാണ്. ആകാശത്ത് ചുവപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.... തൊടിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ വിടരുന്നതിന്റെ ഗന്ധം കാറ്റിൽ ഒഴുകിവന്നു. ആ മണത്തിന് തന്റെ മകൻ വിച്ചുവിന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ മണമാണെന്ന് അവൾക്ക് എപ്പോഴും തോന്നും... പത്തു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൻ വരികയാണ്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ വിദേശത്തെ ജോലിക്കിടയിൽ അവന് വരാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഫോൺ വിളികളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിപ്പോയ ആ ബന്ധം ഇന്ന് വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാൻ പോകുന്നു... മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. ഭർത്താവ് മരിക്കുമ്പോൾ വിച്ചുവിന് അഞ്ചു വയസ്സുമാത്രമായിരുന്നു പ്രായം....അന്ന് മുതൽ അവൾ അവന് അമ്മയും അച്ഛനുമായി. മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ വീട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും.. എന്റെ മകന് മറ്റൊരു അച്ഛൻ വേണ്ട എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിൽ അവൾ ഉറച്ചുനിന്നു... പകൽ മുഴുവൻ പണിയെടുത്തും രാത്രിയിൽ അവനെ ഉറക്കാൻ പാട്ടുപാടിയും അവൾ അവനെ വളർത്തി. അവന്റെ ഓരോ ചെറിയ വിജയങ്ങളും അവളുടേതായിരുന്നു. അവൻ ആദ്യമായി നടന്നപ്പോൾ....ആദ്യമായി അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ... സ്കൂളിൽ നിന്ന് ട്രോഫി വാങ്ങി വന്നപ്പോൾ... എല്ലാ ഓർമ്മകളും ഒരു സിനിമാ സീൻ പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.... അമ്മേ ഞാൻ വലുതായാൽ അമ്മയെ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ നോക്കും... പണ്ട് അവൻ കുഞ്ഞിക്കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.... പഠനം കഴിഞ്ഞു വിച്ചു ജോലി കിട്ടി പോയപ്പോൾ അവളുടെ ലോകം ശൂന്യമായി....ആദ്യം മാസത്തിലൊരിക്കൽ വന്നിരുന്ന അവൻ പിന്നീട് ആറു മാസത്തിലൊരിക്കലായി. ഒടുവിൽ വിദേശത്തേക്ക് പോയതോടെ അത് വർഷത്തിലൊരിക്കലായി ചുരുങ്ങി....പിന്നീട് കോവിഡും തിരക്കുകളും കാരണം വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.....ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ ഫോണിൽ വരുമ്പോൾ അവൻ പറയും.. അമ്മേ അവിടെ തനിച്ചല്ലേ സിറ്റിയിലേക്ക് പോന്നൂടെ?.... പക്ഷേ മാധവിക്കുട്ടിക്ക് ആ മണ്ണും വീടും വിട്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവിടെയായിരുന്നു അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഓർമ്മകൾ....അവൾ നട്ടുനനച്ച ഓരോ ചെടിയും അവളോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.... പെട്ടെന്നാണ് ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്നുനിന്നത്. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു....ചാരുകസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാലുകൾക്ക് ചെറിയൊരു വിറയൽ. കാറിൽ നിന്ന് അവൻ ഇറങ്ങി... വലിയൊരു സ്യൂട്ട്കേസും തോളിലൊരു ബാഗുമായി അവൻ നടന്നു വരുന്നത് അവൾ നോക്കിനിന്നു....പണ്ടത്തെ ആ ചെറിയ കുട്ടിയല്ല ഇപ്പോൾ പക്വതയുള്ള ഒരു പുരുഷൻ... താടിയും മീശയുമൊക്കെ വെച്ച് അവൻ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ആ കണ്ണുകൾ... അവൾക്ക് മാത്രം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ആ കുസൃതി കണ്ണുകൾക്ക് മാറ്റമില്ല.... അമ്മേ...അവൻ വിളിച്ചു... ആ വിളിയിൽ പത്തു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ പെയ്തുതുടങ്ങി. ആ നെഞ്ചിലെ ചൂടിന് ഇപ്പോഴും പഴയ അതേ മണമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഒരു രാത്രിയുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ അന്ന് രാത്രി അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. അവൾ അവനായി അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചക്കപ്രഥമനും മീൻ കറിയും ചോറും വെച്ചിരുന്നു....ഓരോ വായ കഴിക്കുമ്പോഴും അവൻ ആസ്വദിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ വയർ നിറഞ്ഞതുപോലെ... അമ്മ ഒരുപാട് മെലിഞ്ഞുപോയി.. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... അതൊക്കെ പ്രായത്തിന്റെയല്ലേ വിച്ചൂ നീ നന്നായി ഇരുന്നാൽ മതി... അവൾ മറുപടി നൽകി. പിന്നീട് അവൻ തന്റെ യാത്രകളെക്കുറിച്ചും ജോലിയെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ മാധവിക്കുട്ടി ശ്രദ്ധിച്ചത് അവനുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളല്ല മറിച്ച് തന്റെ മകൻ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ വിച്ചു തന്നെയാണോ എന്നതായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൻ ഫോണിൽ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു പേടി തോന്നും അവൻ വീണ്ടും ആ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുമോ എന്ന്. തിരിച്ചുപോകാൻ നേരമായപ്പോൾ വിച്ചു അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു... അമ്മേ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഞാൻ ജോലി രാജിവെച്ചു. നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു ബിസിനസ് തുടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇനി അമ്മയെ തനിച്ചാക്കി ഞാൻ എങ്ങും പോകില്ല.... മാധവിക്കുട്ടി ഞെട്ടിപ്പോയി. Ayyo അത്രയും നല്ല ജോലി കളയണമായിരുന്നോ മോനേ?.. വിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "അമ്മേ പൈസയും കരിയറും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കാം. പക്ഷേ അമ്മയെ എനിക്ക് ഇനി നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യ... ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലിരുന്നാലും ഈ തറവാട്ടിലെ ഉമ്മറത്ത് അമ്മ തരുന്ന ആ സമാധാനം എനിക്ക് കിട്ടില്ല.. അന്ന് രാത്രി മാധവിക്കുട്ടി സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. ജനാലയിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിന് അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു... ഒരു അമ്മയ്ക്ക് തന്റെ മകൻ എത്ര വലുതായാലും അവൻ ആ പഴയ കുഞ്ഞുതന്നെയാണ്....ലോകം കീഴടക്കി വന്നാലും അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലെ ആ നിമിഷമാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയം... **********ശുഭം ********** ✍️പ്രണയം_തൂലിക #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ

അടച്ചിട്ടില്ലാത്ത വീട് (ഹൊറർ short story ) ******************************************** നിശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഒരു ഭാരമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രാത്രിയായിരുന്നു അത്. കുന്നിൻ ചെരിവിലെ ആ പഴയ തറവാട് വീടിന് ചുറ്റും കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന റബ്ബർ മരങ്ങൾ എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യങ്ങൾ പരസ്പരം മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.... നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് നാൾ സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാനാണ് വരുൺ ആ വീട് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പക്ഷേ അവിടെ എത്തിയ നിമിഷം മുതൽ അവന്റെ മനസ്സിന് എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... തുറന്നുകിടക്കുന്ന വാതിൽ ആ വീടിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ മുൻവാതിൽ ആയിരുന്നു. എത്ര വലിച്ചടച്ചാലും താക്കോൽ ഇട്ടു പൂട്ടിയാലും കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അത് മെല്ലെ തുറക്കും... പഴയ വീടല്ലേ മോനേ കട്ടിളയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചരിവുണ്ടാകും.. എന്ന് അയൽപക്കത്തെ ദാമോദരൻ നായർ പറഞ്ഞെങ്കിലും വരുണിന് അത് അത്ര വിശ്വസനീയമായി തോന്നിയില്ല. ആദ്യത്തെ രാത്രി വരുൺ നല്ലതുപോലെ വാതിൽ പൂട്ടി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു... അർദ്ധരാത്രി ആയപ്പോൾ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു... ക്രീ...ച്ച്...  മരത്തിന്റെ വാതിൽ മെല്ലെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. വരുൺ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. ടോർച്ചുമായി താഴെ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. താൻ ഭദ്രമായി പൂട്ടിയ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു കിടക്കുന്നു... പുറത്ത് കൂരിരുട്ട്. കാറ്റില്ല പക്ഷേ മുറ്റത്തെ ഇലകൾ മാത്രം ആരോ ചവിട്ടി നടക്കുന്നതുപോലെ ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... പിറ്റേന്ന് പകൽ മുഴുവൻ വരുൺ ആ വാതിൽ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു തകരാറും കണ്ടില്ല. അന്ന് രാത്രി അവൻ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ തടി കഷ്ണം വെച്ച് മുട്ടിച്ചു നിർത്തി. എന്നിട്ടും ഫലമുണ്ടായില്ല. പുലർച്ചെ രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം... ഇത്തവണ വരുൺ ഓടിച്ചെന്നു നോക്കി. തടി കഷ്ണം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട് പക്ഷേ വാതിൽ അതിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ എന്നോണം പുറത്തേക്ക് തുറന്നു കിടക്കുന്നു... അന്ന് രാത്രി വരുൺ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. വീടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെ പിന്നിൽ ആ വാതിലിനരികിൽ ഒരു നിഴൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ... തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആരുമില്ല. പക്ഷേ കാറ്റിൽ ഒരു പ്രത്യേക മണം പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു ചന്ദനത്തിരിയുടെയും  പൂക്കളുടെയും മണം.... പിറ്റേന്ന് വരുൺ ദാമോദരൻ നായരെ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി ചോദിച്ചു. ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.... ആ വീട്ടിലെ വലിയമ്മ എന്നും രാത്രി വാതിൽ തുറന്നിടുമായിരുന്നു. കാണാതെ പോയ തന്റെ മകൻ എന്നെങ്കിലും തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ. മകൻ വന്നില്ല പക്ഷേ വലിയമ്മ മരിച്ചിട്ടും ആ വാതിൽ അടഞ്ഞിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലും അത് ബലമായി അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അവർക്ക് നല്ലതൊന്നും സംഭവിക്കാറില്ല. വരുൺ അത് വെറും കെട്ടുകഥയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. താൻ ഒരു യുക്തിവാദിയാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അന്ന് രാത്രി ഒരു പരീക്ഷണം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. വാതിൽ പൂട്ടുക മാത്രമല്ല വലിയൊരു ഇരുമ്പ് ചങ്ങല കൊണ്ട് അത് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പൂട്ടുകയും ചെയ്തു... രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞു. വീടിനുള്ളിൽ അസാധാരണമായ തണുപ്പ് പടർന്നു. തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന വരുൺ പെട്ടെന്ന് ഒരു കരച്ചിൽ കേട്ടു. ഒരു വൃദ്ധയുടെ നേർത്ത വിതുമ്പൽ. അത് താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്നായിരുന്നു. ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ താഴേക്ക് നടന്നു. ഗോവണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ വരുണിന്റ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. താഴെ തുറന്നു കിടക്കുന്ന വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നു. വെളുത്ത മുണ്ടും ചട്ടയും ധരിച്ച ഒരു വൃദ്ധ. അവരുടെ മുടി അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ചങ്ങലകൾ തറയിൽ പൊട്ടിച്ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ രൂപം പതുക്കെ വരുണിന്റ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല പകരം രണ്ട് ഇരുണ്ട കുഴികൾ മാത്രം... എന്റെ മോൻ വന്നോ...? ആ ശബ്ദം വരുന്നിന്റെ കാതുകളിലല്ല മറിച്ച് തലയ്ക്കുള്ളിലാണ് മുഴങ്ങിയത്. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ച വരുൺ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി... പെട്ടെന്ന് വീടിന്റെ എല്ലാ ജനലുകളും ഒരേസമയം അടഞ്ഞു. പക്ഷേ മുൻവാതിൽ മാത്രം മലർക്കെ തുറന്നുതന്നെ ഇരുന്നു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അനേകം കൈകൾ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നീണ്ടുവരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ വലിയമ്മയുടെ പിന്നാലെ മറ്റ് പല രൂപങ്ങളും..ആ വീട് ഒരിക്കലും അടച്ചിടാത്തത് പുറത്തുള്ളവർക്ക് അകത്തേക്ക് വരാനല്ല മറിച്ച് അകത്തുള്ളവർക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ആരെയും സ്വീകരിക്കാനാണെന്ന് വരുൺ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നാട്ടുകാർ ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ പതിവുപോലെ തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ വീടിനുള്ളിൽ വരുൺ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഫോണും ബാഗും എല്ലാം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. വരാന്തയിലെ പൊടിയിൽ ഒരു വയോധികയുടെയും ഒരു യുവാവിന്റെയും കാൽപ്പാടുകൾ പുറത്തേക്ക് പോയതായി കാണാമായിരുന്നു... ഇന്നും ആ വഴി പോകുന്നവർ പറയും രാത്രിയിൽ ആ വീട്ടിലെ വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ ആരും മുതിരാറില്ലെന്ന്. കാരണം ആ വാതിൽ അടഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവിടെ അകപ്പെടുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും പുറംലോകം കാണാൻ കഴിയില്ല....      **********-end-********* പ്രണയ_തൂലിക...... ❤️ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തലേദിവസത്തെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ണുനീരോടെ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങി....ഇളം മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ദാവണിയായിരുന്നു വേഷം. പതിവിലും കവിഞ്ഞ ഒരു മൗനം അവളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കാത്തുനിന്ന മാനസി അവളെ കണ്ടതും ഓടി അടുത്തു വന്നു... "എന്താടീ ഇത്? ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്. ആ കോവിലകത്ത് വല്ലതും നടന്നോ?" മാനസി ഉണ്ണിമായയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചോദിച്ചു.. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും ഒളിച്ചില്ല. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അവൾ മാനസിയോട് എല്ലാം പങ്കുവെച്ചു. രേവതിയുടെ പരിഹാസവും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ കരുതലും പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നീ എന്തിനാടീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?" മാനസി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നീ അവിടെ മോഷണം നടത്താനല്ലല്ലോ പോയത്. ആ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തല്ലോ അതുമതി. രേവതിയെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് എന്നും അഹങ്കാരം കാണും. നീയത് വിട്ടേക്ക്." കോളേജ് കാമ്പസിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്രദ്ധ പുസ്തകങ്ങളിലായിരുന്നില്ല. ലക്ചറർ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ആ പഴയ കോവിലകത്തെ മാളികപ്പുറത്തായിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നീ എവിടെയാ?" മാനസി അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു. "ദാ നോക്കിയേ നിന്നെ നോക്കി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു." ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കോളേജ് ഗേറ്റിന് അപ്പുറം ആ പഴയ അംബാസഡർ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു...കാറിന് അരികിലായി വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൻ കോളേജിലെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ആരെയാണെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ... പെട്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ഈ കോളേജിന്റെ തിക്കിനും തിരക്കിനും ഇടയിൽ തമ്പ്രാൻ തന്നെ കാണുന്നത് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവർ കണ്ടാൽ എന്തു കരുതും? "അത് നിന്റെ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ തന്നെയല്ലേ?" മാനസി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇത്രയും ദൂരം നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണോ?" "അല്ല മാനസി... അദ്ദേഹത്തിന് ഇവിടെ വേറെ ആരെങ്കിലും കാണും. നമുക്ക് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാം" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു... അവൾ വേഗം ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം തന്റെ പുറത്തു തറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ജനാല വഴി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാർ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലാസ് മുറികളിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. അന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. തന്നെപ്പോലൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എന്തിനാണ് തമ്പ്രാൻ ഇങ്ങനെ കടന്നുവരുന്നത്? അവൾക്കും അമ്മയ്ക്കും ജീവിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി ആ കോവിലകമാണ്. ആ വഴിയിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടി... "മാനം നോക്കി നിൽക്കാതെ വാടീ" മാനസി അവളെ വലിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. ബസ്സിൽ കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഉണ്ണിമായ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിഷ്ണു അപ്പോഴും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ പതുക്കെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു പുസ്തകം എടുത്തു. അത് ഉണ്ണിമായയുടെ ഡയറിയാണോ? അതോ അവൾ കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നോട്ടുബുക്കാണോ? ദൂരത്തുനിന്ന് അവൾക്ക് അത് വ്യക്തമായില്ല. എങ്കിലും ആ കാഴ്ച അവളുടെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ആധി നിറച്ചു.... ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ മാനസിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ആധിയായിരുന്നു. കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ കണ്ട ആ കാറും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ നോട്ടവും അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. ഇടവഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാടുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.... പെട്ടെന്നാണ് ആ കറുത്ത കാർ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലായി വന്നുനിന്നത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിപ്പോയി. റോഡിൽ അധികം ആളുകളില്ലാത്ത നേരമാണ്. കാറിന്റെ ചില്ല് പതുക്കെ താഴ്ന്നു. ഉള്ളിൽ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ.... അവൾ പേടിച്ച് വഴിമാറി നടക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു വണ്ടി നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങി... "ഉണ്ണിമായേ... ഒന്ന് നിൽക്കൂ" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ ഗാംഭീര്യമില്ലായിരുന്നു പകരം ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മാറോട് ചേർത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു. അവൾക്ക് തലയുയർത്തി നോക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "തമ്പ്രാൻ... എന്താ ഇവിടെ?" "തമ്പ്രാൻ എന്നൊന്നും വിളിക്കണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? ഞാൻ വിഷ്ണുവാണ്" അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് നീ അന്ന് കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നിന്റെ റെക്കോർഡ് ബുക്കും പേനയുമാണ്. ഇത് തിരഞ്ഞ് നീ വിഷമിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ അതാണ് എനിക്ക് കോളേജിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ തരാം കരുതി പക്ഷെ നീ എന്നെ കാണാതെ പോയി അതുകൊണ്ട് പിറകെ വന്നതാ." അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു അത് വാങ്ങി. "നന്ദി... ഞാൻ കരുതി അത് അവിടെ എവിടെയോ പോയെന്ന്." വിഷ്ണു അൽപ്പനേരം മൗനമായി അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.. "അന്ന് രേവതി പറഞ്ഞതൊന്നും നീ മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. അവൾക്ക് കുറച്ച് അഹങ്കാരം കൂടുതലാണ്. നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഉദ്ദേശമില്ല." "എനിക്കറിയാം... എങ്കിലും ഞങ്ങളൊക്കെ വെറും വേലക്കാർ അല്ലേ. ഞങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്" ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പറയരുത്. നീ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലുതായിരിക്കണം" വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഊഷ്മളത ഉണ്ടായിരുന്നു.... പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു സൈക്കിളിന്റെ മണിമുഴക്കം കേട്ടത്. ആരോ വരുന്നുണ്ട്..ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ വേഗം പൊയ്ക്കോളൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അവിടെ ജോലി ഉള്ളതാണ്." വിഷ്ണുവിന് അവളുടെ ഭയം മനസ്സിലായി. അവൻ പതുക്കെ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ഒന്നുകൂടി അവളെ നോക്കി. "നാളെ കോവിലകത്ത് വിശേഷമുണ്ട്. നീ വരണമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. പേടിക്കാതെ വരണം." കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ ഉണ്ണിമായ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ തനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ദൂരം വന്നുവെന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല.... വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ലക്ഷ്മി അമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ മോളെ ഇത്ര വൈകിയത്?" "അത്... കോളേജിൽ കുറച്ച് നോട്ടുകൾ എഴുതാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ" ഉണ്ണിമായ കള്ളം പറഞ്ഞു... ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അമ്മയോട് ഒരു കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നതിൽ അവളുടെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. എങ്കിലും വിഷ്ണു തമ്പ്രാനുമായുള്ള ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി അവൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു... രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അന്ന് അവൾ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം എഴുതി... "ആകാശത്തെ സൂര്യൻ മണ്ണിലെ ഒരു തുളസിത്തറയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചതുപോലെ..." തുടരും....... 💖 ✍️പ്രണയ_തൂലിക........ ❣️ പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/DudcHQQe90b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! പ്രതിലിപി ഫോളോ ചെയ്യൂ plz...... ഒരു റിവ്യൂ എഴുതു.... #💌 പ്രണയം #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💌 പ്രണയം #😍 ആദ്യ പ്രണയം

#💌 പ്രണയം #😞 വിരഹം #💔 നീയില്ലാതെ #😍 ആദ്യ പ്രണയം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണ്ണിമായ കോളേജിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി...ദാവണിയുടുത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ മാറോട് ചേർത്ത് അവൾ പതുക്കെ നടന്നു....കോളേജിൽ പോകും വഴി എന്നും അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുന്നത് അവളുടെ പതിവാണ്. അമ്പലത്തിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ആളൊഴിഞ്ഞിരുന്നു....അവൾ കണ്ണടച്ച് തൊഴുത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തെ പ്രദക്ഷിണ വഴിയിലൂടെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നടന്നു വന്നത്.. അവൻ തനി നാടൻ വേഷത്തിലായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ വിഷ്ണു അവളെ കണ്ടു. വെളുത്ത പുലരിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയിട്ട് ഭക്തിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായ അവന് ഒരു നിമിഷം ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ തോന്നി... അവൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവളോട് സംസാരിക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് തുടിച്ചെങ്കിലും തറവാടിത്തത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ അവനെ തടഞ്ഞു....എന്നാൽ ഉണ്ണിമായ അവനെ കണ്ടില്ല. കണ്ണു തുറന്നതും അവൾ വേഗം കോളേജ് ബസ് പിടിക്കാനായി ഓടി. തന്റെ പിന്നിൽ തറവാട്ടിലെ തമ്പ്രാൻ തന്നെയും നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.... രണ്ടു ദിവസം അവൾ കോവിലകത്ത് പോയില്ല. കോളേജിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവളുടെ മനസ്സ് ആ തറവാട്ടു മുറ്റത്തായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെയാണ് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അവൾ വീണ്ടും കോവിലകത്തെത്തിയത്. അവൾ പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ തന്നെ ഉമ്മറത്ത് വിഷ്ണു ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു... അവൻ എന്തോ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ പെട്ടെന്ന് തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കാതെ വശത്തുകൂടി അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു... ലക്ഷ്മീ കുട്ടി വന്നോ? അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തമ്പുരാട്ടിയുടെ വിളി കേട്ടു... വന്നു തമ്പുരാട്ടി ലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകി... അടുക്കളയിൽ ചായ ഇടുന്ന തിരക്കിലായി ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയായിരുന്നു തമ്പ്രാൻ തന്നെ കണ്ടു കാണുമോ? കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല താനൊരു വെറും വേലക്കാരിയുടെ മകളല്ലേ... അവൻ എന്തിന് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കണം? പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലുള്ള പുസ്തകത്തിലെ വരികൾക്കിടയിൽ അവളുടേത് മാത്രമായ ആ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ തമ്മിലുള്ള അകലം വലുതാണെങ്കിലും കാലം മറ്റെന്തോ ഒന്ന് കരുതിവെച്ചിരുന്നു... അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി അടുക്കിവെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ... പെട്ടെന്നാണ് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അവിടേക്ക് വന്നത്.. "ഉണ്ണിമായേ... മോൾ ആ ചായയൊന്ന് ദേവൂട്ടന് കൊടുക്കുമോ? ഞാൻ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിന് ഒരുങ്ങാൻ പോകുകയാണ്. ലക്ഷ്മി അകത്ത് തളത്തിൽ അടിച്ചുവാരി നിൽക്കുകയല്ലേ" തമ്പുരാട്ടി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു... സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ല. ഉണ്ണിമായ ഭയഭക്തിയോടെ ചായ ഗ്ലാസ് ഒരു തളികയിൽ വെച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ അവിടെ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടില്ല. ചുറ്റും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പടികടന്നു വന്ന പപ്പേട്ടൻ അവളെ കണ്ടത്... "എന്താ മോളെ? തമ്പ്രാൻ കുട്ടി മുകളിൽ മാളികപ്പുറത്തുണ്ട്. നീ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് കൊടുത്തോളൂ" പപ്പൻ പറഞ്ഞു... വർഷങ്ങളായി അമ്മയുടെ കൂടെ ഇവിടെ വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും കോവിലകത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറാൻ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ആ വലിയ തടിപ്പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഓരോ ചുവടും ഇടറി... മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വലിയ തറവാടിത്തം തുടിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും പുരാതനമായ ഫർണിച്ചറുകളും. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി പതുക്കെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് വേഗം താഴേക്ക് ഓടി മാറാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു... മേശയിൽ ഗ്ലാസ് വെച്ച് തിരിയുമ്പോഴാണ് ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് വന്നത്. നനഞ്ഞ തലമുടിയും തോളിലെ തോർത്തും മാറിയ വേഷവുമായി നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടതും അവൾ തരിച്ചുനിന്നുപോയി... പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ആയുസ്സ് അധികമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് അവിടേക്ക് രേവതി കടന്നുവന്നത്.... ഉണ്ണിമായയെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയിൽ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കോപം ആളിക്കത്തി... "എടി...! ഇവിടുത്തെ വേലക്കാരിയുടെ മകൾക്ക് എന്താ തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിൽ കാര്യം?" രേവതിയുടെ ശബ്ദം കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലാകെ മുഴങ്ങി. "നീ എന്താ വല്ലതും മോഷ്ടിക്കാൻ കയറിയതാണോ? അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും മോഹമുണ്ടോ നിനക്ക്?" അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്ഷേപം കേട്ട് ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളം തകർന്നുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ ഒരു കള്ളിയെപ്പോലെ പരിഹസിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് താങ്ങാനായില്ല. തല താഴ്ത്തി കണ്ണുനീർ ഒഴുക്കി അവൾ അവിടെ നിന്നും താഴേക്ക് ഓടി... കോവിലകത്തിന്റെ പിന്നിലെ കുളക്കടവിലായിരുന്നു അവൾ ചെന്നെത്തിയത്. അവിടെ ഇരുന്ന് അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... മുറിയിൽ അപ്പോഴും വിഷ്ണു രേവതിക്ക് നേരെ ക്രോധത്തോടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.... "നീ എന്തിനാ രേവതി ഇങ്ങനെ ആ കുട്ടിയോട് പെരുമാറുന്നത്? അവൾ എനിക്ക് ചായ തരാൻ വന്നതാണ്. അതിന് നീ എന്തിനാ മോഷ്ടിക്കാൻ വന്നതാണെന്നൊക്കെ ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം കടുത്തു... "ആരെയും കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുത് വിഷ്ണുവേട്ടാ. ഇവളുമാരൊക്കെ അങ്ങനെയാണ്" രേവതി അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചവിട്ടിത്തുള്ളി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. നേരെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഉണ്ണിമായയെക്കുറിച്ച് പലതും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. തന്റെ തൊലി വെളുപ്പിന്റെ അഹങ്കാരവും താൻ ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണാകുമെന്ന ഉറപ്പും അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു..... ജനാല വഴി താഴേക്ക് നോക്കിയ വിഷ്ണു കണ്ടത് കുളക്കടവിൽ തകർന്നിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയെയാണ്. അവന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി കുളക്കടവിലേക്ക് നടന്നു.... പുറകിൽ ആരോ വരുന്നതറിഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. മുന്നിൽ വിഷ്ണു തമ്പ്രാനെ കണ്ടതും അവൾ പേടിച്ചു എഴുന്നേറ്റു. അവിടെ നിന്നും ഓടി മാറാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ കയ്യിൽ വിഷ്ണു പതുക്കെ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു തമ്പ്രാന്റെ അധികാരമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യന്റെ കരുതലായിരുന്നു... "ക്ഷമിക്കണം ഉണ്ണിമായേ... അവൾക്ക് വിവരമില്ലെന്ന് കരുതിയാൽ മതി. നീ അത് മനസ്സിൽ വെക്കണ്ട" അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.... വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം ഇരട്ടിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല പതുക്കെ തലയാട്ടി. അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് ലക്ഷ്മി അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടത്.... "ഉണ്ണിമായേ... എവിടെയാ മോളെ നീ?" കൈ പതുക്കെ വിടുവിച്ച് അവൾ വേഗം അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. വിഷ്ണു അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ആ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത നോവായി അവശേഷിച്ചു. താൻ കാരണം ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ ഹൃദയം വേദനിക്കപ്പെട്ടത് അവന് സഹിക്കാനായിരുന്നില്ല..... കോവിലകത്തെ പടികൾ ഇറങ്ങി ഓടുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ രേവതിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയ പാടെ അവൾ മുറ്റത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.... പുറകെ വന്ന ലക്ഷ്മി അമ്മ പരിഭ്രമത്തോടെ മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു... "എന്താ മോളെ... എന്തുപറ്റി? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?" ലക്ഷ്മി ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു. ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായ കോവിലകത്ത് നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിൽ ചായയുമായി പോയതും രേവതി തന്നെ കള്ളി എന്ന് വിളിച്ച് അപമാനിച്ചതും കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ അവർക്ക് ആരെയും എതിർത്തു പറയാനുള്ള ശേഷിയില്ലായിരുന്നു. ലക്ഷ്മി മകളെ പതുക്കെ ശകാരിച്ചു... "മോളെ... ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ നമ്മൾ അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്. അവരൊക്കെ വലിയ തമ്പ്രാക്കന്മാരാണ്. നമ്മൾ വെറും സാധാരണക്കാരും. അവർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് കേട്ടു നിൽക്കാനേ നമുക്ക് വിധിയിട്ടുള്ളൂ... രേവതി തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞത് നീ അത്ര കാര്യം ആക്കേണ്ട. അവരുടെ രീതി അങ്ങനെയാണ്." ഉണ്ണിമായ അമ്മയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഷേധം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പക്ഷേ അമ്മേ ഞാൻ ഒന്നും മോഷ്ടിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച്..." "മതി മോളെ" ലക്ഷ്മി അവളുടെ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു. "ഇനി മോൾ അങ്ങോട്ട് വരണമെന്നില്ല. അവിടെ പണിക്ക് ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം. നീ ഇവിടെ ഇരുന്ന് നിന്റെ പഠിത്തം നോക്കിയാൽ മതി. നമുക്ക് അതാ നല്ലത്." അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉണ്ണിമായ മൗനമായി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തമ്പ്രാന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയത് തെറ്റായിപ്പോയോ എന്ന് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു.പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ എഴുനേറ്റ് കുളിക്കാൻ ആയി പോയി..... " എത്ര നേരമായി നീ കുളിക്കാൻ പോയിട്ട്  ആ ചായ കുടിക്ക് ഷീണം മാറട്ടെ...ഒരുപാട് കരഞ്ഞതല്ലേ തല വേദനിക്കും " അവൾ ചായ കപ്പുമായി അവളുടെ കുഞ്ഞുമുറിയിൽ പോയി ഇരിന്നു... അപ്പോഴാണ് ലക്ഷ്മി ജനാലയ്ക്കൽ വന്ന് പറഞ്ഞത്... "പിന്നെ മോളെ നിന്റെ കൂട്ടുകാരി മാനസി വിളിച്ചിരുന്നു. നീ കുളിക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് അവൾ വിളിച്ചത്. അവളെ ഒന്ന് തിരിച്ചു വിളിക്കണേ. കോളേജിലെ നോട്ടുകളോ മറ്റോ ചോദിക്കാനാണെന്ന് പറഞ്ഞു." മാനസിയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അല്പം ശാന്തമായി. തന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം പങ്കുവെക്കാൻ അവൾക്ക് ഒരാളേയുള്ളൂ മാനസി . മാനസി അവളുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടാണ്. ഇരുവരും ഒരുമിച്ചാണ് കോളേജിൽ പോകുന്നത്. ഇന്നലെ കോളേജിൽ പോകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് വിട്ടുപോയ പാഠഭാഗങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിക്കാനാണ് അവൾ വിളിച്ചതെന്ന് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.... അവൾ പതുക്കെ മാനസിയെ വിളിച്ചു. മാനസിയുടെ തമാശകളും വിശേഷങ്ങളും കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഭാരം കുറച്ചൊന്ന് കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച ആ നിമിഷവും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കരുതലും അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ മായാതെ നിന്നു. ആ തറവാടിത്തത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യവും തന്റെ ദാരിദ്ര്യവും തമ്മിലുള്ള വലിയ മതിൽക്കെട്ട് തകർക്കാൻ ഒന്നിനും കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.... തുടരും....... ❤️ പ്രണയ_തൂലിക.... ❣️ വായിച്ചു ഇഷ്ട്ടമായാൽ ഒരു റിവ്യൂ എഴുതുമോ plzz.... ❤️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💝❤മുഹബ്ബത്തിൻ🦋🦋ഉറുമാൽ💞💐 #💌 പ്രണയം