തുടർ കഥ 📚

പാർട്ട്‌ 2 എവിടേക്കാ…?” “വീട്ടിലേക്ക്.” “എന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ചിട്ടോ…?” “ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടാവില്ലേ…?” മാളവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. “സോറി പറയാൻ അറിയില്ലേ…?” “ഇല്ല.” “എന്ത്…?” “അറിയില്ലെന്ന്.” അവന്റെ മറുപടി ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലെ അഹങ്കാരം അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. “കാശുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും ചെയ്യാമെന്നാണോ വിചാരം…?” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ നോക്കി. മാളവിക വീണ്ടും തടഞ്ഞു. “ഒരു മിനിറ്റ്.” ഇത്തവണ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമില്ല… ചിരിയില്ല… ഒന്നുമില്ല. “എന്താ…?” “ആദ്യം ഒരു സോറി.” “പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ…?” “ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.” “വിളിക്ക്.” “ഞാൻ കാര്യമായിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്.” “ഫോണും നിന്റേതല്ലേ… വിളിക്ക്.” അവൾ ശരിക്കും ഫോൺ എടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. പതിയെ സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് സ്കൂട്ടി ഉയർത്തി സ്റ്റാൻഡിലിട്ടു. മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴ്‌സ് എടുത്തു. രണ്ടായിരത്തിന്റെ രണ്ട് നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “മിറർ മാറ്റാം”q മാളവിക ആ പണം വാങ്ങിയില്ല. “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട.” “പിന്നെ…?” “ഒരു സോറി.” ആദ്യമായി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി. “സോറി കൊണ്ട് മിറർ ഒട്ടുമോ…?” “അത് മര്യാദയാണ്.” “അങ്ങനെയൊരു മര്യാദ എനിക്ക് അറിയില്ല.” അത്രയും പറഞ്ഞ് പണം വീണ്ടും പേഴ്‌സിലിട്ടു. കാറിൽ കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. “ഡോ…!” മാളവിക വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അയാൾ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി. “പേര് എന്താ…?” രണ്ട് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “അതറിയേണ്ട ആവശ്യം നിനക്കില്ല.” #തുടർ കഥ 📚 #പ്രണയം

part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ

പാർട്ട് 12 ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വിശ്രമിച്ച ശേഷം രാവിലെ തന്നെ മാളവിക ആശുപത്രിയിലെത്തി. Night duty കഴിഞ്ഞ് നേരെ വന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ആ മയക്കം ഇന്നില്ലായിരുന്നു. പുതിയ ഷിഫ്റ്റ്. പുതിയ തിരക്ക്. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മുഖം. അർജുൻ. അവനെ വീണ്ടും കാണുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയാണോ… അതോ സോറി പറയിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയാണോ… അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഫയലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വാർഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടത്. “ഇവിടെ വച്ചാൽ മതി.” അവളുടെ ചുവടുകൾ നിന്നു. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അവൻ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രസിങ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും… അതിനൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വിജയച്ചിരിയും. “അപ്പോൾ…” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലല്ലേ?” അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “ഞാൻ പോയതല്ലേ?” “പോയി.” “പിന്നെ?” “ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കാണില്ലെന്ന്.” അവൻ അവളെ നോക്കി. “എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നോ?” മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. “അയ്യോ… അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വപ്നം കാണണ്ട.” “എങ്കിൽ?” “സോറി പറയിപ്പിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും കടുത്തു. “വീണ്ടും അതേ കാര്യം.” “പിന്നെ എന്ത് പറയണം?” “ഒന്നും പറയണ്ട.” “എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.” “എനിക്ക് കേൾക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് കലിപ്പിന് കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “അത് ശരിയാ.” അവൾ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “പക്ഷേ സോറി പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറവാണ്.” അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📔 കഥ