novel

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _101 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ "വരുന്നുണ്ടോ നീ എന്റെ കൂടെ " തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചേർത്ത് നിൽക്കുന്നവളുടെ പുറത്ത് പതിയെ തഴുകി കൊണ്ടുള്ള ആ ചോദ്യം. കേട്ടതിനി ശെരിയല്ലേ എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ ഗായത്രി അയാളെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. "ഇവനെ കുറിച്ചെനിക്ക് നന്നായി അറിയാം.. അതറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഇവനെ ഞാൻ എന്റെ കുടുംബത്തിൽ കയറ്റില്ലെന്ന് വാശി പിടിച്ചത്.. പക്ഷേ അവനൊപ്പം നീ ചേർന്ന് എന്നെ തോല്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഒളിച്ചോടി പോയിട്ടും പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിട്ട് നിന്നെ ഞാൻ കൂടെ വിളിച്ചത്..നിനക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റി.. എന്നാലും അതിന്റെ പേരിൽ ഇവനെ പോലെ ഒരുത്തന്റെ കൂടെ നീ നരകിച്ചു തീരാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. പക്ഷേ..." അയാളുടെ മുഖത്തൊരു കടുപ്പം നിറഞ്ഞതോടെ ഗായത്രി കുറ്റബോധത്തോടെ മുഖം കുനിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു പുച്ഛം തന്നെയാണ്. "നിനക്കിതൊക്കെ അനുഭവിക്കാൻ യോഗം കാണും. അത്രയും കരുതിയ മതി ഇനി. അല്ലാതിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും.. എല്ലാം സംഭവിച്ചു പോയില്ലേ.. ഇനിയും അതൊന്ന് തിരുത്തി നോക്കാം.. ഇതിന് മുന്നേ തന്നെ ഞാൻ അതാഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിന്നെ വന്നൊന്ന് കാണാൻ. പക്ഷേ നിന്നോടുള്ള വാശിയേക്കാൾ ഇവനോടുള്ള ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കൊണ്ട് എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നും കരുതി ഇനിയും ഇവിടെ ഇവന് മുന്നിൽ നിന്നെയും നിന്റെ കുഞ്ഞിനേയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ എനിക്ക്.. എനിക്ക് കഴിയോ.." വേദന വിങ്ങിയ മകളുടെ മുഖത്ത് അരുമയോടെ തഴുകി കൊണ്ട് രാജശേഖരൻ പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന് ഗൂഢമായൊരു ചിരിയാണ്. "വരുന്നോ നീ..." അവന്റെയാ കൂസലില്ലാത്ത മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അയാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ഗായത്രിയോട് ചോദിച്ചു. "മ്മ്..." വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നും. പക്ഷേ ഇനിയും ഇത് പോലൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ തനിക്ക് പറ്റിയില്ലേൽ അയാളുടെ ചോരയിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞിനെ അടക്കം തനിക്കൊപ്പം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യും ഈ ദുഷ്ടൻ. മരിക്കാൻ ഭയമൊന്നുമില്ല. അത് അവനോടൊപ്പം ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ കിട്ടിയ വരമാണ്. ജീവിതത്തിനോട് വല്ലാത്ത മടുപ്പും മരണത്തിനോട് തീരാത്തൊരു ആസക്തിയും. "എങ്കിൽ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങിക്ക്.." അവളുടെ സമ്മതം കിട്ടിയതും പിന്നെ രാജശേഖരന്റെ ആവിശ്യം അതായിരുന്നു. അതോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ചിരിക്ക് കൂടുതൽ തിളക്കമേറി. "അതാണ് നിങ്ങളുടെ മകൾ.. അവൾ മാത്രനാണ് നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം.. ഇത് എന്റെ കുഞ്ഞാ.. ഇവളെവിടെ വളരണമെന്ന് ഞാനാ തീരുമാനിക്കുന്നത്.." അന്ന് വരെയും പുഴുത്തൊരു പട്ടിയെ പോലെ അവൻ അറച്ച് കണ്ടിരുന്ന ആ കുഞിനെ വെച്ചവൻ അധികാരം കാണിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അങ്ങനൊരു നിമിഷം ഒരുപാട് കൊതിച്ചിരുന്നു ഗായത്രിയിലെ അമ്മ മനം പിടഞ്ഞു പോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ ഇറുകെയുള്ള പിടിത്തം.. നന്നായി ഭയവും വേദനയും തോന്നുന്നുണ്ട് കല്ലു മോൾക്കെന്ന് ആ കുഞ്ഞ് മുഖം കണ്ടാലേ അറിയാം. പക്ഷേ കരഞ്ഞാൽ വിഷ്ണു അടിക്കുമെന്ന് കരുതിയാവും അതെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി പിടിക്കാൻ ആ കുരുന്നെന്നോ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു..! "ചെല്ല്.. കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങിക്ക് ഗായൂ.." രാജ ശേഖരൻ വീണ്ടും ആവിശ്യപ്പെട്ടു. അയാൾ അവന്റെ വാക്കുകൾക്കൊരു വിലയും കൊടുത്തില്ല. ആ വാക്കുകൾ പോലെ തന്നെ മുഖത്തുമുണ്ട് വല്ലാത്തൊരു തിടുക്കവും കടുപ്പവും. ഇനിയും ഇത് പോലെ തന്നെ നിന്നാൽ അവർ രണ്ടും തമ്മിലടിയാവും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഗായത്രി വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നത്. "മോളെ... മോളെ തരൂ.. പ്ലീസ്.. " അങ്ങേയറ്റം താഴ്മയോടെ അവൾ അപേക്ഷിക്കുന്നത് അവർ തമ്മിലൊരു വഴക്ക് ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ്. "ഞാനും മോളും നിങ്ങൾക്കൊരു തടസ്സമാണെന്ന് എപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.. ഇറങ്ങി പോയികൂടെ എന്നെന്നോട് ഓരോ ദിവസവും ചോദിച്ചിരുന്നില്ലെ..എങ്കിലേ നിങ്ങൾക്കോരു സ്വസ്ഥത ഉണ്ടാവൂ എന്നെന്നോട് എപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.." അവൾ അവനെ നോക്കി.. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം. അതപ്പോൾ ഏതെന്ന് അവൾക്ക് പോലും മനസിലായില്ല. എന്നാൽ അവൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന രാജശേഖരന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു നോവ് നിറഞ്ഞു. തന്റെ മകളുടെ ഗതികേട് നിറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർത്തിട്ട്. "അന്നൊക്കെ എനിക്ക്... എനിക്കിറങ്ങി പോകണം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ പോകാനൊരിടവും കൊണ്ട് പോകാൻ ഒരാളും ഇല്ലായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോ എന്റെ..വീട്ടിലേക്ക് എന്റെ അച്ഛൻ.. " അവളുടെ നിറഞ്ഞു തൂവുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് വിഷ്ണു വല്ലാത്തൊരു വെറിയോടെ നോക്കി. "പോയിക്കൊള്ളാം.. ഇനിയൊരിക്കലും ഒന്നിനും വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരില്ല.. നിങ്ങൾക്കും എനിക്കും വേണ്ടിയല്ല..ദേ ഈ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി.." ഗായത്രി അവന് മുന്നിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. ആ കൈകളിലേക്ക് ചാടി കയറാൻ കല്ലു മോൾക്ക് ധൃതി ആണെങ്കിലും വിഷ്ണു അവളെ ഒന്ന് കൂടി അടക്കി പിടിച്ചു. "കുഞ്ഞിനെ കൊടുക്കെടാ.." രാജ ശേഖരൻ ഗായത്രിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നിട്ടു ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. വേണമെങ്കിൽ അവനിട്ടു രണ്ടു കൊടുക്കാനും അയാളെ കൊണ്ട് പറ്റുമെന്ന് പോലെയാണ് ആ നിൽപ്പും നോട്ടവും. അതവനും അറിയാം. "പ്ലീസ്.. ഞാനും മോളും ഒഴിഞ്ഞു പൊയ്ക്കോളാം.." അത് പറയുന്നതാണ് അവനേറ്റവും സന്തോഷമെന്ന പോലെ.. ഒരു പ്രലോഭനം പോലെ ഗായത്രി അത് തന്നെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "രക്ഷപ്പെട്ടു പോകുവാണോ നീ.." ക്രൂരത നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ വിഷ്ണു അവളെ ചൂഴ്ന്ന് നോക്കി. "ആണെങ്കിൽ..." അവൾക്ക് വേണ്ടി അവളുടെ അച്ഛനാണ് സംസാരിച്ചത്. "ആണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും അത് നടക്കില്ല.. കാരണം ദേ ഇവള് കാരണം അകത്തു ജീവിക്കുമോ മരികുമോ എന്നറിയാതെ ഒരുത്തി കിടപ്പുണ്ട്.എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ്. അതിനൊരു തീരുമാനം ആയിട്ട് ഇവൾ പോയാൽ മതി.. ഒന്നല്ലങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ കൂടെ അല്ലെങ്കിൽ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ.." അവനൊരു താളത്തിൽ പറഞ്ഞതും ഗായത്രി വിറച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. അതെ സമയം തന്നെയാണ് അവർ നിൽക്കുന്നതിന്റെ ഇടതു സൈഡിൽ നിന്നും കുറച്ചു മാറിയുള്ള ഐ സി യു വിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് ഭവ്യയെ നോക്കിയിരുന്നു ഡോക്ടർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത്. മ്ലാനത നിറഞ്ഞ അയാളുടെ മുഖം.. വിഷ്ണുവിനൊപ്പം തന്നെ ഗായത്രിയും അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി. റിയലി സോറി.. പതിയെ അയാൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ. അത്രയും മതിയായിരുന്നു... ഗായത്രിയൊന്നാകെ ആ വാക്കുകൾ ഏകിയ നടുക്കത്തിൽ വിറക്കുമ്പോൾ കാര്യങ്ങളെല്ലാം താൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ നടന്നൊരു തൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം നിറയെ... ❣️❣️ ആരാ കാർത്തിക.. ഡോക്ടർ ധൃതിയിൽ വന്നിട്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ഓടും പോലെ ആ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. വിറയലോടെ തന്നെ അവൾ അയാളെ നോക്കി. "കാശിനാഥന് ബോധം വന്നിട്ടുണ്ട്.. കുട്ടിയെ കാണാൻ ബഹളം കൂട്ടുന്നു.. പ്ലീസ് കം.." അവളോടത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അയാൾ വാതിൽ തുറന്നു. മറ്റാരെയും നോക്കാതെ.. അവളോടി അകത്തു കയറി.. ഡോക്ടർക്ക് പുറകെ നടക്കുമ്പോഴും വിറയലൊതുങ്ങിയില്ല.. കണ്ണുകൾ തോർന്നില്ല. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അത് വരെയും എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആ അക്നി ഗോളം... അതിപ്പോഴില്ല. വെള്ളമൊഴിച്ചു കെടുത്തിയത് പോലൊരു തണുപ്പുണ്ട്. കാശി നാഥൻ കണ്ണ് തുറന്നു.. അവളെ കാണാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു.. അവക്കത്രയും മതിയായിരുന്നു.. ഡോക്ടർക്ക് പിറകെ വലിയൊരു കർട്ടന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവനെ കാണാനുള്ള മോഹം തീവ്രമായി. "കാശിയേട്ടാ... കണ്മുന്നിൽ അവനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതും കൂടെയുള്ള ഡോക്ടറെ പോലും തള്ളി മാറ്റി അവളൊരു കുതിപ്പായിരുന്നു.. അവനരികിലേക്ക്. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവനും തല ചെരിച്ചു നോക്കി. അതി ഭയങ്കരമായ വേദന കൊണ്ടവന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു.. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേയാ ചുണ്ടുകളിൽ ചിരിയാണ്.. ഒന്നും പറയാതെ....ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ.. കണ്ണ് നീരോടെ രണ്ടാളും പരസ്പരം നോക്കി. "തന്റെ കാർത്തുവിനെ കണ്ടപ്പോ ഒക്കെയായില്ലേ.." ഡോക്ടറൊരു ചിരിയോടെ അവനെ പരിശോധിക്കാൻ കുനിഞ്ഞ് നിന്നു. കാശി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വരിഞ്ഞു കെട്ടിയ മുറിവിൽ അപ്പോഴും ചോര കിനിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. മുഖത്ത് വേറെയും മുറിവുകൾ. വലതു കൈ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിരിക്കുന്നു.. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാണുന്ന ആ പരിക്കുകൾ. കാർത്തുവിന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു.. അവനെക്കാൾ വേദന അവൾക്കായിരുന്നു. "അശോകേട്ടൻ...സേഫാല്ലേ..ഡീ.." അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ടവന്റെ വാക്കുകൾ. കാർത്തു അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "നിനക്കോ..." അവന്റെ മുറിവും വേദനയുമൊന്നും അവനറിയുന്നേ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നും വിധമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ. "സംസാരിക്കണ്ട കാശി.. തന്റെ തലയിലെ മുറിവ്.. അത് അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ളതാ.. സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് വേദനിക്കും.. ഇന്നും നാളെയും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതിയാവും..പിന്നെ പതിയെ ഒക്കെയാവും..സംസാരിക്കാനും തനിയെ എണീക്കാനുമൊക്കെ പറ്റും." ഡോക്ടർ അവന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞത് പോലെ പറഞ്ഞു. "കണ്ട് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഇനി തന്റെ കാർത്തുവിനെ ഞാൻ പുറത്തോട്ട് നിർത്തട്ടെ.. ഇവിടെ അങ്ങനെ ആരെയും കയറ്റി വിടാത്തതാണ്.. പിന്നെ തന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ.. ഞാൻ എന്റെ റിസ്ക്കിൽ ചെയ്തതാ.. അത് കൊണ്ടെനിക്ക് അതിന്റെ പേരിൽ പണി തരരുത്.." പാതി കളിയായും പാതി കാര്യമായും അയാളത് പറയുമ്പോൾ കാർത്തുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി അവളുടെ കയ്യിലെ പിടിയൊന്ന് മുറുക്കി കൊണ്ടവൻ പിന്നെ അവളുടെ കയ്യിലെ പിടി വിട്ടു. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം പോയി കൊള്ളാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അപ്പോൾ പോലും വേദന കൊണ്ടവന്റെ മുഖം ചുളിയുന്നു. പോകാനൊട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടും അവളിറങ്ങിയത് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് പോലെ അയാൾക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആവാതിരിക്കാനും .. പിന്നെ കാശി വീണ്ടും തന്നോട് മിണ്ടി അവന് വേദനിക്കാതിരിക്കാനും കൂടി വേണ്ടിയാണ്. വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ടിറങ്ങി വരുന്നവൾക്ക് നേരെ ശിവയും അശോകനും തുളസിയുമെല്ലാം ആകാംഷയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടിറങ്ങി വന്നവൾ ആർത്തലച്ചു കരയാനൊരിടമാണ് തിരഞ്ഞത്. സങ്കടം കൊണ്ടാണോ സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ എന്നവൾക്ക് പോലും തീർച്ചയില്ലാത്തൊരു വികാരമവളെ പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവന്... " തുളസി എന്തോ ധൃതിയിൽ ചോദിക്കാൻ വന്നതും അശോകൻ നോട്ടം കൊണ്ടവരെ തടഞ്ഞു. ശേഷമയാൾ കാർത്തുവിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നിട്ടവളെ തോളിൽ ചേർത്ത് കൊണ്ട് തന്റെ നെഞ്ചിലെക്കണച്ചു പിടിക്കുമ്പോൾ അത് വരെയും വിങ്ങി പൊട്ടി നിന്ന സങ്കടങ്ങളുടെ പെരും മഴയത്തിറങ്ങി നിന്നത് പോലൊരു അവസ്ഥയിലാണ് അശോകൻ. എങ്കിലും അയാൾക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ മുതൽ.. തുടരും.. ഒരു മ....രണം.. അത് ഒഴിവാക്കാൻ ആവില്ലായിരുന്നു. 😖 കാശിയെ തൊട്ട വീട്ടിൽ വന്നു കൊട്ടാൻ ബളഹം കൂട്ടുന്ന കുറെ ആളുകൾ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ അതിനെനിക് ധൈര്യം പോരാ.. അല്ലാതെ ഫയം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല 🫣 ന്തായാലും ഒരു രണ്ടൂസം കൂടി ഇങ്ങനൊക്കെ ക്ഷമിക്കണം. തിരക്കിൽ നിന്നും ഞാൻ ഊരി പോരുന്നത് വരെയും മാത്രം 🥰 ന്നട്ട് വേണം വേറൊരു കഥ കൂടി തുടങ്ങാൻ 😁 ന്നട്ട് വേണം ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ മുങ്ങാൻ 🤣 സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _100 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ദേ കാർത്തു എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ.. നീയിങ്ങനെ കൊച്ച് കുട്ടികളെ പോലെ തുടങ്ങിയാലോ.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. അവനൊന്നും വരില്ലെന്ന്. ഇതിനേക്കാൾ വലിയ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്നും കാത്തിരിക്കാൻ ആരും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും പുഷ്പം പോലെ എഴുന്നേറ്റ് വന്നവനാ നിന്റെയാ കണവൻ.. ഇതിപ്പോ അവന്റെ മനസ്സിൽ നീ അത്രേം നിറഞ്ഞു നിൽകുമ്പോൾ.. അവന് വേണ്ടി ഇത്രേം വേദനയോടെ നീ കാത്തിരികുമ്പോൾ.. അവനതെങ്ങനെ അറിയാതെ പോകും.. ആ ചെക്കൻ എണീറ്റ് വരുമ്പോ നീയെന്റെ പെണ്ണിനെ മര്യദക്ക് നോക്കിയില്ലേ ന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെയാണ് കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത വിളിക്കുന്നത്.. കൂട്ടത്തിൽ നിനക്കുള്ളതും കിട്ടും. അത് കൊണ്ട് നീയീ വെള്ളമെങ്കിലും കുടിക്ക്.. നിനക്കൊട്ടും വയ്യ.. " ശിവ തന്റെ കയ്യിലുള്ള വെള്ളകുപ്പി വീണ്ടും കാർത്തുവിന്റെ നേരെ നീട്ടി.. "എനിക്ക് വേണ്ടാഞ്ഞിട്ടാ ശിവ.. അവനെ ഒന്ന് കാണാതെ ഞാൻ..." അത്രയും ആയപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് പിന്നെ മിണ്ടാൻ കഴിയുന്നില്ല. "അവനെ കാണാഞ്ഞിട്ട് എനിക്കും വയ്യ.. നിന്റെത്ര ഇല്ലേലും എന്റേം നെഞ്ച് പൊട്ടുന്നുണ്ട്.. ഒരായിരം വട്ടം ആ നാറിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാ ഞാനൂടി വരാ ന്ന്. കേട്ടില്ല.. കേൾക്കില്ല.. അത് ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ വേണ്ടിയൊന്നും അല്ല.. എന്നേം നിന്നെയും ഒരുപോലെ സേവ് ചെയ്യാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ലേ എന്നോർത്തു കൊണ്ടാണ്.. സ്നേഹിച്ചാൽ അവൻ.. അവനങ്ങനെയാണ്.. ജീവൻ കളയേണ്ടി വന്നാലും അവൻ കൂടെ ഉള്ളവരെ സേഫ് ആക്കും.." നിറയാൻ തുടങ്ങിയ കണ്ണുകളെ വേഗം തോളു കൊണ്ട് തുടച്ചിട്ട് ശിവ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. "ഇതിനെക്കാൾ വലിയ പരീക്ഷഞങ്ങളെ അതി ജീവിച്ചു വന്നവനാ അവൻ.. ഇതും അവന് മുന്നിൽ തോറ്റു പോകും.. കാത്തിരിക്കാൻ നീ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ അതെങ്ങനെ അവനു കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ശിവ വീണ്ടും കാർത്തുവിന് നേരെ വെള്ളം നീട്ടി. അങ്ങോട്ട് എത്തി ചേർന്നിട്ട് ഒരു രാത്രിയും പകലും അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ചെറിയൊരു സർജറിക്ക് ശേഷവും കാശിയുടെ ആരോഗ്യത്തിൽ കാര്യമായ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലെന്നുള്ള അറിവ്.. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലുമില്ലാതെ അവളാ വാതിൽക്കൽ തന്നെ കാത്തിരിപ്പാണ്. ഡോക്ടർ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചെല്ലാം വിശദമായി അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അത് തന്നെയാണ് അവൾക്കത്ര പേടിയും. വേണമെങ്കിൽ പോയെന്നു കാണ് എന്നും അവൾക്കവർ പെർമിഷൻ കൊടുത്തത് ആ മുഖത്തെ പ്രാണസങ്കടം പിടയുന്നത് കണ്ടിട്ട് തന്നെയാണ്. "എനിക്ക്.. എനിക്കവന്റെ ചിരിക്കുന്ന.. കണ്ണ് തുറന്നെന്നെ നോക്കുന്ന മുഖം കണ്ടാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അത് നിരസിച്ചു. ശിവ അത്രയും പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് അവളാ കുപ്പിയിൽ നിന്നും അൽപ്പം വെള്ളം കുടിച്ചത്.. "ഡോക്ടർ പിന്നെ വന്നോ ശിവ എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവർക്കിടയിലേക്ക് അശോകൻ വന്നു നിൽകുമ്പോൾ അവരെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ വീണ്ടുമൊരു കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. അശോകന്റെ നോട്ടവും കാർത്തുവിന്റെ നേരെയാണ്. അയാളുടെ ഇടതു കൈക്ക് ചെറിയൊരു പൊറലുണ്ട്. പിന്നെ നെറ്റിയിലും വലതു കൈ പത്തിക്കും വെച്ചു കെട്ടലുകൾ. കാര്യമായ പരിക്കുകളുടെ ക്ഷീണം ആ മുഖത്തു തന്നെയുണ്ട്. ഡ്രിപ് ഇടാൻ വേണ്ടി ഡോക്ടർ വഴക്ക് പറഞ്ഞു നിർബന്ധിച്ചെന്ന പോലെ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ്. അത് തീർന്ന ഉടനെ.. ഒരു മുണ്ടും തോളിൽ പുതച്ച തോർത്തുമായി അയാൾ വീണ്ടുമാ ഐ സി യൂ വിന്റെ അരികിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. കുറച്ചു മുന്നേ വന്നിട്ട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതെല്ലാം ശിവ അയാളോട് പറഞ്ഞു. അശോകൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കാർത്തുവിന്റെ അരികിലുള്ള കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നവൾ അയാളുടെ സാമീപ്യം അറിയുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും പക്ഷേ മുഖമുയർത്തി നോക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളെന്റെ ചെക്കനെ സംശയിച്ചു എന്നൊരു മൗനപ്രതിഷേധം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. അതയാൾക്ക് മനസ്സിലാവും.. കുഞ്ഞാറ്റെ...." അശോകൻ വാത്സല്യത്തോടെ.. ആ വേദന കാണുമ്പോഴുള്ള വിങ്ങലോടെ തന്നെ അവളെ ഒന്ന് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ വഴുതി മാറി. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി. അത് കണ്ട് കൊണ്ടാണ് തുളസി അങ്ങോട്ടേക്ക് ധൃതിയിൽ വരുന്നത്. അവർ ബാത്റൂമിൽ കയറിയ തക്കത്തിന് പോന്നതാണ് അശോകൻ. മുറിവുകൾ നിസാരമല്ല.. നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചിലേൽ ഇൻഫെക്ഷൻ വരുമെന്ന് ഡോക്ടർ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചതാണ്. പക്ഷേ അയാൾക്ക് മുന്നിലപ്പോൾ അതൊന്നുമല്ല വലുതായി ഉള്ളത്. തന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞവൻ.. തനിക്കു വേണ്ടി ജീവൻ തരാൻ തുനിഞ്ഞവൻ.. ഒരുപാട് വിശ്വാസിച്ച...സ്നേഹിച്ച രണ്ടു പേര്. മഹേഷും കാശിയും. അതിലൊരുവൻ ആ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും കൊണ്ട് തന്നെ ചതിക്കാൻ നോക്കി. മറ്റെയാൾ സ്വന്തം ജീവൻ കൊടുത്തിട്ട് ആണേലും അത് നില നിർത്താനും നോക്കി. കാശിയെ ഓർക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അയാളെ വല്ലാത്തൊരു വേദന പൊതിഞ്ഞു. മഹേഷിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. "കുഞ്ഞാറ്റെ.. മോളെ...." വീണ്ടും സ്നേഹം ചാസ്‌ലിച്ചു കൊണ്ടുള്ള വിളിയോടെ.. അശോകൻ വിളിച്ചു. അവളെ തൊടാൻ കൈ നീട്ടി. പിന്നെയുമത് തട്ടി മാറ്റാൻ തോന്നാതേ അവൾ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ തുളസി കൂടി കരഞ്ഞു തുടങ്ങി.. "നിന്റെ കാശ്വേട്ടന് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.അവനത്ര പെട്ടന്നൊന്നും തോറ്റു പോകുന്നവൻ അല്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരണോ എന്റെ മോൾക്ക് .. ഏഹ്.." നെഞ്ചുലഞ്ഞു കരയുന്ന മകളുടെ സങ്കടം അയാളെയും അപ്പാടെ തകർത്തു കളയുന്നുണ്ട്. "അവളെ.. അവളെ നോക്കികോണേ.." തല പൊട്ടി... പ്രാണവേദനയുടെ വീണ് പോകും മുന്നേ അവനാകെ പറഞ്ഞത് അതാണ്. അതിനർത്ഥം അത്രയും കാശി നാഥൻ തന്റെ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് തന്നെയാണ്. അവന്റെ കാര്യത്തിൽ താനെടുത്ത തെറ്റായ തീരുമാനം ഓർത്തു കൊണ്ടയാൾക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വല്ലാത്തൊരു മനസ്താപം തോന്നുന്നുണ്ട്. കാർത്തുവിനും എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവൾക്കൊന്നിനും വയ്യ. അത്രമേൽ തകർന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. അശോകൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ സാധാനിപ്പിക്കുണ്ട്. എന്നിട്ടും അതിൽ ഒരു വാക്ക് പോലും അവളിൽ ആളി കത്തുന്ന തീ അണക്കാൻ ഉപകരിച്ചില്ല.. അവർക്കിടയിലേക്ക് ആ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് കാശിയെ നോക്കുന്ന ഡോക്ടർ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അശോകനോപ്പം കാർത്തുവും എഴുന്നേറ്റു.. അവളപ്പോൾ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ട്.. 💥💥 ഡോക്ടർ എന്ത് പറഞ്ഞെടാ വിഷ്ണു.. " അവനെ കണ്ടത്തെ സുഗന്ധി ഓടി പിടഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. വിഷ്ണുവിനാ വരവും ചോദ്യവും കൂടി ആകെയൊരു ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. കാര്യങ്ങൾ താൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിൽ നിന്നും മാറി പോകുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു ചെറുതല്ലാത്ത ആശങ്കയുണ്ടവന്. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അതാണ്‌ അർഥമാക്കുന്നത്. "അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ തന്നെ.." അലസലായി സുഗന്ധിയോട് പറയുന്നത്തിനൊപ്പം തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ഗായത്രിയിലും പിന്നെ കുറച്ചു മാറിയുള്ള കസേരയിൽ കല്ലു മോളുടെ അരികിൽ ഇരിക്കുന്ന രാജ ശേഖരാജിലും എത്തി നിന്നു. "ഇയാളെന്താ ഇനിയും പോകാത്തത്.." വിഷ്ണു നീരസത്തോടെ സുഗന്ധിയോട് ചോദിച്ചു. ആഹ്.. എനിക്കറിയില്ല.. " അയാളോടുള്ള ദേഷ്യം അവരുടെ മുഖത്തും കാണുന്നുണ്ട്. മകളെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ സഹായിച്ചത് ആ മനുഷ്യൻ ആണെന്ന് കൂടി സുഗന്ധിയപ്പോൾ ഓർത്തില്ല. ഒന്നമർത്തി മൂളി കൊണ്ടവൻ അയാൾക്ക് നേരെ നടക്കുമ്പോൾ ഗായത്രി വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ നോക്കി. എന്നാൽ ആ ഭയവും വെപ്രാളവും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടൊരു പുച്ഛത്തോടെ അവൻ രാജ ശേഖരന്റെ അരികിൽ നിന്നും ബലമായി എന്നാ പോലെ കല്ലുവിനെ വലിച്ചെടുത്തു. അധികാരം കാണിക്കുന്ന പോലൊരു നോട്ടവും ഭാവവും ഉണ്ടായിരുന്നു അവനപ്പോൾ. വേദന കൊണ്ടാ കുഞ് കരയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ രാജശേഖരൻ .. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. എന്നാലോ അവനതും പുച്ഛിച്ചു വിട്ടു. "കുഞ്ഞിനെ വേദനിപ്പിക്കല്ലേ... ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ അയാൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "ഇത് എന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ.. എന്ത് വേണമെന്ന് എനിക്കറിയാം.." മനഃപൂർവം ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാകുക.. എന്നിട്ടയാളെ അവിടെ നിന്നും പറഞ്ഞു വിടുക എന്നൊരു ഉദ്ദേശത്തോടെ തന്നെ വിഷ്ണു ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ കുഞ് തന്നെ..അതൊക്കെ ഞാനും സമ്മതിച്ചു.പക്ഷേ അതിനോട് ഒരുമാതിരി ചിറ്റമ്മ നയം കാണിക്കരുത് നീ.. അത് വേദനിച്ചു കരയുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ.." അവനെക്കാൾ കടുപ്പമുണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്തും. "ഇതെന്റെ കുടുംബപ്രശ്നം.. അതിൽ നിങ്ങൾ ഇടപെടുന്നത് എന്തിനാ.. ഏത് ##₹@മോൾ വിളിച്ചിട്ട നിങ്ങളിങ്ങോട്ട് കെട്ട് കെട്ടി വന്നത്.. ഏഹ് " വിഷ്ണുവത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രാജശേഖരന്റെ കണ്ണുകൾ ഗായത്രിയുടെ നേരെയാണ്. ഉത്തരം നീ പറയുന്നോ ഞാൻ പറയണോ എന്നൊരു ധ്വനിയുണ്ടതിൽ. അത് മനസ്സിലായ പോലെ അവളോടി അയാൾക്കരികിൽ ചെന്നു നിന്നു. "അച്ഛൻ.. അച്ഛനാ വിഷ്ണുവേട്ട ഭവ്യയെ.." അവന്റെ തുറിച്ചു നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാതെ വിറച്ചു. അതിനൊപ്പം അവളോടുള്ള കലി തീർക്കും പോലെ അവൻ കല്ലു മോളെ അമർത്തി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. "ഓ.. അത് കൊള്ളാലോ.. മോള് കൊല്ലാനും തന്ത രക്ഷപ്പെടുത്താനും.. നല്ല ഐഡിയ." അവനൊരു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രി പൊള്ളിയത് പോലെ ഒന്നു പിടഞ്ഞു. രാജ ശേഖരന്റെയും നോട്ടം അവൾക്ക് നേരെയാണ്. "നീയെന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത്..?" അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും അയാൾ വിഷ്ണുവിനോടായി ചോദിച്ചു. "പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരി തന്നെ കാർന്നോരെ.. നിങ്ങളുടെ ഈ പു.... ന്നാര മോൾക്ക് കുറച്ചു ദിവസമായി എന്റെ പെങ്ങളോടൊരു സ്നേഹം. സ്നേഹം ന്ന് പറയുമ്പോ ഊട്ടാനും ഉറക്കാനും എന്ന് വേണ്ട സകലമാന കാര്യങ്ങളും അവളങ്ങു ഏറ്റെടുത്തു. പക്ഷേ അന്നൊന്നും ഞാനോ എന്റമ്മയോ അറിഞ്ഞില്ല.. അതാ പാവത്തിന്റെ ജീവൻ എടുക്കാനുള്ള സ്നേഹമാണെന്ന്.. എന്നിട്ടവളുടെ ഒരു അഭിനയം. അതിനൊപ്പിച്ചു തുള്ളാൻ നിങ്ങളും.." വിഷ്ണു അറുത്തു മുറിച്ചെന്നാ പോലെ പറയുമ്പോൾ.. ഏറെ ഭയന്നത് പോലെ തന്നെ ആ കുറ്റം തന്നിലേക്ക് വന്നു ചേരുന്ന വഴിയിൽ ഗായത്രി പകച്ചുനിന്നു. രാജശേഖരന്റെ നോട്ടം ഒരുവേള മകൾക്ക് നേരെയാണ്. "ഞാൻ.. ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ല അച്ഛ... അവൾക്ക്.. അവൾക്ക് പനി ആയത് കൊണ്ട് ഞാൻ.." വിതുമ്പി കൊണ്ടവൾ അയാളോട് പറഞ്ഞു. "മിണ്ടരുത് കള്ളി നീ..." പെടുന്നനെ രാജശേഖരനെ പോലും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു ഒച്ചയിട്ടു. ഞെട്ടി വേച്ചു കൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങിയ മകളെ രാജശേഖരൻ കൈ നീട്ടി വലിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർക്കുമ്പോൾ... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ നെഞ്ചിൻ ചൂടിലേക്ക് അവളൊതുങ്ങി തീർന്നു.. വന്നു തീരുന്നത്... അതിനി എന്തായാലും അപ്പോൾ മുതൽ അവൾക്കൊരു ഭയവും തോന്നിയില്ല. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതസ്ഥാനത്താണ് അവളപ്പോൾ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നത്. പിന്നെന്ത്‌ ഭയക്കാൻ...! തുടരും.. അച്ഛൻ... 💥💥💥 ലെങ്ത് കൂട്ടി പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ എനിക്ക് കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ് കേട്ടോ.. ഇതിങ്ങനെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോകുന്നത്. മനസ്സിലാവുമല്ലോ ല്ലേ ❣️ റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട് 14 l അവസാന പരീക്ഷണത്തിലേക്ക് രണ്ട് താക്കോലുകളും കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും മലമുകളിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു. വഴി എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ചുറ്റും കൂറ്റൻ പാറകളും മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ കുറ്റിച്ചെടികളും. എങ്കിലും അവർ പരസ്പരം കൈവിടാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഒരു പുരാതന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിലിൽ മൂന്ന് പൂട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തേച്ചസ് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വർണത്താക്കോലും വെള്ളിത്താക്കോലും അതിൽ രണ്ട് പൂട്ടുകളിൽ ഇട്ടു. ക്ലിക്ക്...! രണ്ട് പൂട്ടുകളും തുറന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ പൂട്ടിൽ താക്കോൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് കൈയടി കേട്ടത്. ടക്... ടക്... ടക്... ഇസബെല്ലയും തേച്ചസും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവിടെ... മന്ത്രവാദിനി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത്ര ദൂരം എത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല." തേച്ചസ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നിന്നു. "ഇനി എല്ലാം അവസാനിക്കും." മന്ത്രവാദിനി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "അവസാനിക്കുമോ...?" "അല്ല..." "ഇപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം തുടങ്ങുന്നത്." അവൾ കൈ ഉയർത്തിയ നിമിഷം ക്ഷേത്രം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. നിലം രണ്ടായി പിളർന്നു. ഒരു വലിയ അഗാധഗർത്തം ഇസബെല്ലയുടെയും തേച്ചസിന്റെയും ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ടു. "തേച്ചസ്!" ഇസബെല്ല ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. രണ്ടുപേരും രണ്ട് വശങ്ങളിലായി കുടുങ്ങി. മന്ത്രവാദിനി ഇസബെല്ലയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നിനക്ക് ഒരു അവസരം തരാം." "ഈ രാക്ഷസനെ മറന്ന് നിന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോവുക." "അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിനക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല." ഇസബെല്ല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മന്ത്രവാദിനി വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ..." "നിനക്ക് നിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ നഷ്ടമാകും." അവൾ തേച്ചസിനെ നോക്കി. "നിനക്കും ഒരു അവസരമുണ്ട്." "ഇസബെല്ലയെ മറന്നാൽ... ഞാൻ നിന്റെ ശാപം ഇപ്പോൾ തന്നെ മാറ്റിത്തരാം." കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി. തേച്ചസ് പതുക്കെ തല ഉയർത്തി. "ഞാൻ..." "എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ അവളുടെ സന്തോഷമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്." അവൻ ഇസബെല്ലയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇസബെല്ല..." "നീ പോകൂ." "എന്നെ മറന്നോളൂ." ഇസബെല്ലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. "ഇല്ല!" "ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല." "നീ രാക്ഷസനായാലും... രാജകുമാരനായാലും..." "എനിക്ക് സ്നേഹമുള്ളത് നിന്റെ ഹൃദയത്തോടാണ്." ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങിയ നിമിഷം... മൂന്നാമത്തെ പൂട്ടിൽ നിന്ന് സ്വർണപ്രകാശം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. താക്കോൽ ഇല്ലാതിരുന്ന പൂട്ടിൽ... ഒരു വെളുത്ത തൂവൽ പതിയെ പറന്നുവന്ന് സ്വയം കയറി. ക്ലിക്ക്...! അവസാന പൂട്ടും തുറന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിൽ പതിയെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. മന്ത്രവാദിനിയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ആദ്യമായി മാഞ്ഞു. "അസാധ്യം..." "മൂന്നാമത്തെ താക്കോൽ..." "അത്... സത്യസ്നേഹമായിരുന്നോ?" അവൾ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി നീങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് അതിശക്തമായ ഒരു സ്വർണപ്രകാശം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. ആ പ്രകാശം നേരെ തേച്ചസിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പതിച്ചു. അവന്റെ രാക്ഷസരൂപം പതിയെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #📙 നോവൽ #￰കല.... #💞 നിനക്കായ് തുടരും... 🪶✨ Lachu✍️