ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6AQNRw0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((74)) ഇങ്ങനെയൊരു കോലം വെച്ച് മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ പോയാൽ അതപകടമാണ്. ശേഖരന്റെ കൂട്ടാളികളുമായി താൻ യുദ്ധം നടത്തിയതറിഞ്ഞാൽ ഭദ്ര തന്നെ കൊത്തി കീറും. പിന്നെ ഒരു ഭൂകമ്പം തന്നെ അവൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് അറിയാവുന്ന പ്രസാദ് നേരേ തറവാട്ടിൽ പോകാതെ ടൗണിലെ ഒരു ക്ലിനിക്കിലാണ് ആദ്യം ചെന്നത്. പൊന്നന്റെ ഇടിയിൽ വായിൽ കിട്ടിയ മുറിവ് പരിശോധിച്ചു. പുറമേ നോക്കിയാൽ അത് കാണില്ല. ഇടത് കവിളിനകത്തായിരുന്നു മുറിവ്. അതും സ്വന്തം പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ഉണ്ടായ മുറിവ്. പക്ഷെ വലിയ സാരമായിരുന്നില്ല അത്. എന്നാലും ഉണങ്ങാൻ കുറച്ചു നാൾ കഴിയും. വേണ്ട മരുന്നുകളും മറ്റുമൊക്കെ വാങ്ങി പ്രസാദ് ക്ലിനിക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. ഇനി കുറച്ചു നാൾ എരിവ് കൂട്ടുമ്പോൾ നീറ്റൽ സഹിക്കണം. അതും ഭദ്ര അറിയാതെ തന്നെ. തറവാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഭദ്ര പാഞ്ഞു വന്നു : "ഇപ്പോഴാ എന്റെ നല്ല ജീവൻ തിരിച്ചു വന്നത്. ആ ഗുണ്ടയെ നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തു? അയാളുമായി ഏട്ടൻ അടിപിടി നടത്തിയോ?" പരിഭ്രമം നിഴലിട്ട വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ ചോദിച്ചു. "അടിപിടി നടത്താൻ പോയതു തന്നെയാ ഞാൻ. പക്ഷെ എന്തു ചെയ്യാം, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മുട്ടിടിച്ചു. എന്തൊരു സൈസാണ് പഹയൻ. അവസാനം ഞാൻ നേരേ ഇവിടെയുള്ള ലോക്കൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു പരാതി കൊടുത്തു. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നോക്കാമെന്നും ഇനി അവന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും വല്ലതും ഉണ്ടായാൽ അറിയിക്കണമെന്നുമാണ് എസ്ഐ പറഞ്ഞത്." ഭദ്രയുടെ മുഖത്തു നോക്കി സമർത്ഥമായി പ്രസാദ് നുണ പറഞ്ഞു. "ശോ പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കുവായിരുന്നേൽ എന്നോടും കൂടി പറയാമായിരുന്നില്ലേ. സ്ത്രീകളെ കൈ വച്ചാൽ എന്താണ് ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന ഭവിഷത്ത് എന്ന് അവനറിയണം. കുറേ കാലം അവൻ ജയിലിൽ കിടക്കണം. പിന്നെ പുറം ലോകം കാണരുത്." ഭദ്ര പല്ലുകൾ ഞെരിച്ച് പറഞ്ഞു. "അതിനാദ്യം അവന് ബോധം വരട്ടെ. എന്നിട്ടല്ലേ ഭവിഷത്ത് നേരിടുന്നത്." പ്രസാദ് പിറുപിറുത്തു. "എന്താ.. എന്താ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത്." "അതുപിന്നെ അവൻ ജയിലിൽ നിന്നും ജാമ്യത്തിന് ഇറങ്ങിയതാ ദേവൂ. ഈ കേസ് കൂടി ചെല്ലുമ്പോൾ ജാമ്യം അനുവദിച്ച ദിവസങ്ങൾ വെട്ടിച്ചുരുക്കാൻ കഴിയുമെന്നാ എസ്ഐ പറഞ്ഞത്. ഏറിയാൽ രണ്ടു ദിവസം. അതിനുള്ളിൽ അവൻ ജയിലിൽ തന്നെ തിരിച്ചു പൊക്കോളും. അതും എസ്ഐയുടെ നല്ല ഇടി കിട്ടി. നമ്മുടെ മോളെ തൊട്ടവനോട് അത്രയും ചെയ്താൽ പോരെ നമുക്ക്?" ദേവയാനിയുടെ തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് പ്രസാദ് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് റിൻസി ഡോക്ടർ അകത്തു നിന്നും പുറത്തു വരുന്നത് കണ്ടത്. അവൻ പെട്ടെന്ന് തറഞ്ഞു നിന്നു. റിൻസിയുടെ ഒക്കിൽ കുഞ്ഞി ഇരിപ്പുണ്ട്. "ശോ ഞാൻ പറയാൻ മറന്നു. ഡോക്ടർ ഇവിടെ അടുത്ത് പോയപ്പോൾ ഒന്നു കേറിയതാ. വന്നിട്ട് കുറച്ചു നേരമായി. ഏട്ടനെ അറിയിക്കാമെന്ന് കരുതിയപ്പോൾ എങ്ങനാ, ഫോൺ എടുക്കാതെയല്ലേ പോയത്." റിൻസിയേയും പ്രസാദിനെയും മാറി മാറി നോക്കി ഭദ്ര പറഞ്ഞു. "മോള് അകത്തു പോയി കളിച്ചോ." കുഞ്ഞിയെ താഴെ നിർത്തിയ ശേഷം റിൻസി ഭദ്രയെ നോക്കി : "ദേവയാനി എനിക്കല്പം നിന്റെ ഭർത്താവിനോട് സംസാരിക്കണമായിരുന്നു. വിരോധമില്ലെങ്കിൽ..." "അതിനെന്താ ഡോക്ടർ. നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചോളൂ.. ഞാൻ കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുത്തു വരാം." പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കുഞ്ഞിയുമായി ഭദ്ര അകത്തു കയറിപ്പോയി. റിൻസി മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് കനത്ത ഗൗരവം കാണാമായിരുന്നു. ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവൾക്ക് പിന്നാലെ പ്രസാദും നടന്നു. ഇങ്ങോട്ട് എന്തിനുള്ള വരവാണ് റിൻസിയുടേതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവൻ മൗനം പാലിച്ചു. ഒടുവിൽ ആ അമ്മച്ചി മാവിന്റെ തണലിൽ ഇരുവരും വന്നു നിന്നു. "ശേഖരൻ ഇറക്കിയ ആ ഗുണ്ടയെ നീ ഇടിച്ചു ജയിച്ചോ??" പുരികമുയർത്തി റിൻസി ചോദിച്ചു. "ഇടിച്ചവന്റെ നട്ടെല്ല് ഞാൻ ഒടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ബോധം പോയി കിടക്കുവാ. കനത്തിൽ ഒരെണ്ണം എനിക്കും കിട്ടി. കവിളിനകത്ത്. നല്ല വേദനയുണ്ടായിട്ടും ഭദ്രയുടെ മുന്നിൽ അത് മറച്ചു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അവളൊന്നും അറിയരുത്." പ്രസാദ് മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിനക്കിതിന്റെ വല്ല ആവശ്യമുണ്ടോ പ്രസാദ്.?? നീ ആ പഴയ ചട്ടമ്പിത്തരം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയാണോ?? അല്ല, അങ്ങനെ ആയിരുന്നല്ലോ പണ്ട് നീ. നിന്നെക്കാൾ കേമനെന്ന് തോന്നിയാൽ ആരെയെങ്കിലെയും നീ വെറുതേ വിടുമായിരുന്നോ? അയാളുമായി ഇടിച്ച് ജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഉറക്കം കിട്ടുമായിരുന്നോ നിനക്ക്? ഒരു മൃഗത്തെ പോലെയല്ലേ നീ അവരെയൊക്കെ ആക്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്. നിന്റെയുള്ളിലെ ആ മൃഗത്തെ വീണ്ടും നീ പുറത്തു കൊണ്ടു വരികയാണോ പ്രസാദ്? അച്ഛൻ മാധവനും അമ്മ ലക്ഷ്മിക്കും പിന്നെ പ്രിയയ്ക്കും കൊടുത്ത വാക്കെല്ലാം നീ മറന്നു പോയോ?" ഗൗരവ്വത്തോടെ റിൻസി ചോദിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നും നീ ചിന്തിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല റിൻസി. ഞാൻ വാക്ക് തെറ്റിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല. ആ പൊന്നൻ എന്നു പറയുന്നവൻ എന്റെ കൊച്ചിനെ തൊട്ടു. ദേവയാനിയെ തൊട്ടു. അവളുടെ അനുജത്തിയെ തൊട്ടു. ഇത്രമാത്രം കാരണങ്ങൾ പോരെ അവനെ ഞാൻ ഇടിച്ചു ചതയ്ക്കാൻ. പിന്നെ ദേവയാനിയുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ അൽപ്പം നാടകം കളിച്ചു എന്നു മാത്രം. പ്രസാദ് ആ പഴയ പ്രസാദിലേക്ക് പോയിട്ടില്ല. മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന എന്റെ ചില കറുത്ത അദ്ധ്യായങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുമില്ല. നീ വെറുതേ എല്ലാം തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണ്." "ഉം.. അപ്പോൾ ശേഖരൻ...??" "അയാളിനി ഈ കള്ളക്കളിക്ക് മുതിരില്ല. അതുപോലൊരു ചെയ്ത്താണ് ഞാനയാൾക്ക് കൊടുത്തത്. ഹൈ കോടതിയിൽ വക്കീൽ മുഖേനെ ഞാനൊരു പെറ്റീഷൻ ഫയൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ശേഖരനെതിരെ. മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലുള്ളവരുടെ സ്വത്ത്‌ വകകൾ എല്ലാം തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം എന്നാണ് അയാൾ പറയുന്നത്." "അങ്ങനെ വെറുതേ പറയുന്ന ആളല്ല ശേഖരനെന്ന് ഈ ആറാട്ടുപുഴയിലെ കൊച്ചു കുട്ടികൾക്ക് വരെ അറിയാം. എങ്കിലും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നീ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം." പ്രസാദ് തലയാട്ടി. "ഇതൊന്നുമല്ല ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കാൻ വന്നത്. അത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്. നീയെന്താ പ്രസാദ് എന്റെ കോൾ എടുക്കാത്തത്. അഭിലയുടെ കോളും നീ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഭദ്രയുടെ അടുത്ത കോഴ്സ് മെഡിസിൻ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകണം. അവളുടെ കണ്ടീഷൻ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞെങ്കിൽ മാത്രമേ അടുത്ത കോഴ്‌സിലേക്ക് നമുക്ക് ചുവടു വെക്കാൻ പറ്റൂ. ഇതൊക്കെ അറിയാനും പറയാനുമാണ് ഞാനും അഭിലയും നിന്നെ മാറി മാറി കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. പക്ഷെ ജന്മം ചെയ്താൽ നീ അതൊന്നും അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. അതിന്റെ കാരണം എനിക്കറിയണം പ്രസാദ്. എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശം.? ഞാൻ അറിയാത്ത എന്തെങ്കിലും പ്ലാൻ നീ മനസ്സിൽ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടോ??!" "അത്. അത്.. ഇനി ഭദ്രയെ അഭില എന്നല്ല., ഒരു ഡോക്ടറും ചികിൽസിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല റിൻസി." ഒരു വിധത്തിൽ പ്രസാദ് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. "എന്തുകൊണ്ടില്ല." മുഖം ചുളുക്കി റിൻസി ചോദിച്ചു. "അത് നീ അറിയണമെന്നില്ല. തല്ക്കാലം ഭദ്രയെ ചികിൽസിക്കേണ്ട അത്രതന്നെ." "എങ്ങനെ എങ്ങനെ..?? ഞാൻ അറിയേണ്ടെന്നോ?? കൊള്ളാം.. ഇങ്ങനെയൊരു ചിന്ത നിനക്കെപ്പോൾ ഉദിച്ചു പ്രസാദ്.? ഇത്ര നാൾ ഞാൻ വേണമായിരുന്നല്ലോ നിനക്ക് എന്തു സഹായത്തിനും. അവസാനം ഞാൻ നിനക്ക് കറിവേപ്പില ആയോ?" റിൻസി ചൊടിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. നിനക്ക് വെറുതേ തോന്നുന്നതാ. ഞാൻ നിന്നെ കറി വേപ്പിലയൊന്നും ആക്കിയിട്ടില്ല." പ്രസാദ് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയില്ല. "ഇല്ലേ...?? പിന്നെ എന്താ നീ പറഞ്ഞതിന്റെയൊക്കെ പൊരുൾ? ദേവയാനിയെ ഇനി ചികിൽസിക്കേണ്ട എന്ന തീരുമാനം എടുക്കാൻ മാത്രം നിനക്കെന്താണ് സംഭവിച്ചത്?" റിൻസി ശബ്ദം കനപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു. "കാരണം എനിക്കവളെ അത്രയ്ക്കിഷ്ടാ റിൻസി.. അതു തന്നെ കാരണം.." നിയന്ത്രണം വിട്ട് പ്രസാദ് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഒന്നു ഞെട്ടിയ റിൻസി തൽക്കാലം മൗനം പാലിച്ചു. "ഈ മരുന്നുകളൊക്കെ കഴിച്ച് നാളെ ദേവയാനിയുടെ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വന്നാൽ എന്നെ അവൾ അറിയുമോ? എന്റെ കുഞ്ഞിയെ അവൾ അറിയുമോ? നിന്നെയോ എന്റെ കുടുംബമോ അവൾ അറിയുമോ? ഇല്ല.. ഒരിക്കലും അവൾ അതറിയില്ല. അവൾക്കതെല്ലാം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യം ഒരു വാളെന്ന പോലെ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കിടന്ന് ആടുമ്പോൾ അവൾ മരുന്ന് കഴിക്കാൻ ഞാൻ കൂട്ടു നിൽക്കണോ? നെവർ... എനിക്കത് അംഗീകരിക്കാൻ ആവില്ല." ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. ഇടിത്തീ വീണ പോലെയാണ് റിൻസി നിന്നത്. അവൾ പ്രസാദിനെ തുറിച്ചു നോക്കി : "നീ ഇതെന്തൊക്കെയാ പ്രസാദ് ഈ പറയുന്നേ. നിനക്ക് വല്ല ബോധമുണ്ടോ? കൊടും ചതിയല്ലേ നീ ഈ പറയുന്നത്.?!" "അതെ.. ചതി തന്നെയാണ്.. എനിക്കറിയാം.. പക്ഷെ ഈ ചതി ഞാൻ കാണിക്കുന്നതിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ശെരികളുണ്ട്. അല്ലെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ റിൻസി? എനിക്ക്.. എനിക്ക് ദേവയാനിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൂടാ. ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ടുകൂടാ.. അത്രയേ ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നുള്ളൂ.. അതിനു വേണ്ടി ഏതു കളിയും ഞാൻ കളിക്കും. എനിക്ക് ശെരിയെന്നു തോന്നുന്നതൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിക്കും." "ഭ്രാന്താണ് നിനക്ക്.. മുഴുത്ത ഭ്രാന്ത്.. ദേവയാനിയോടുള്ള സ്നേഹം കൂടി കൂടി വന്ന് നിനക്ക് ഭ്രാന്ത്‌ പിടിച്ചതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊന്നും നീ ചിന്തിക്കുകയോ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യില്ല.. ഇക്കണക്കിനു നോക്കിയാൽ ആ കള്ള ശേഖരനും നീയും തമ്മിൽ എന്താ വ്യത്യാസം? അയാളും കുറെ ചതിച്ചു നേടി. അതുപോലെയാണ് ഇതും. നീ ചതിച്ചു നേടുകയാണ്. പക്ഷെ ശേഖരൻ അൽപ്പം കൂടി ഈ വിഷയത്തിൽ മാന്യത പുലർത്തിയിട്ടുണ്ട്. അയാൾ ആളുകളെ ചതിച്ചിട്ട് മാത്രമേയുള്ളൂ. അതും സ്വബോധമുള്ളവരെ. പക്ഷെ നീ അങ്ങനെയല്ല. നീ ഒരു പാവം തമ്പുരാട്ടിക്കുട്ടിയുടെ അസുഖത്തെ മുതലെടുത്ത് ചതിക്കുകയാണ്. നിന്നെക്കാൾ അന്തസ്സും മാന്യതയുമുണ്ടെടാ ആ ശേഖരന്. ഛേ..!!" പ്രസാദിനെ നോക്കി അവൾ വായിൽ തോന്നിയത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഉള്ള് നീറിയെങ്കിലും പ്രസാദ് സംയമനം പാലിച്ചു നിന്നു. "ഈ പാപത്തിന്റെ കറ പറ്റാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല പ്രസാദ്. നീയുമായുള്ള സൗഹൃദം പോയാലും കുഴപ്പമില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതും. പക്ഷെ നീ കാണിക്കാൻ പോകുന്ന ഈ മഹാപാപാമുണ്ടല്ലോ അത് ഏത് ഗംഗയിൽ കുളിച്ചാലും പോവില്ല. നീ ഓർത്തോ പ്രസാദ്." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴേക്കും റിൻസി നിന്ന് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. "പിന്നെ.. പിന്നെ ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം റിൻസി.. ഞാനിപ്പോൾ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് അവളെ. ദേവയാനിയെ. അവൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന കാര്യം എനിക്ക് ഓർക്കാൻ കൂടി കഴിയുന്നില്ല. നീ തന്നെ എനിക്കൊരു ഉപായം പറഞ്ഞു താ റിൻസി. നാളെ അവൾക്ക് ഓർമ്മകൾ വന്നാൽ എന്റെ കുഞ്ഞിനോട് ഞാൻ എന്തു പറയും? എന്തു പറഞ്ഞ് ഞാനെന്റെ കൊച്ചിനെ സമാധാനിപ്പിക്കും." അമ്മച്ചി മാവിന്റെ തടിയൻ വേരിലിരുന്ന് പ്രസാദ് വിതുമ്പി പോയി. താൻ പറഞ്ഞത് അൽപ്പം കൂടിപ്പോയി എന്ന കുറ്റബോധത്താൽ റിൻസി ആ നിൽപ്പ് തുടരുകയായിരുന്നു. ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ