ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6jarXp0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((80)) ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മൂകതയുടെ അഗാധ ഗർത്തങ്ങളിൽ പതിച്ചു വീണത് പോലെയായി അഴിയിക്കൽ തറവാട്. കാണുന്ന മുഖത്തെല്ലാം നോക്കി ചീത്ത വിളിച്ചു പടിയിറങ്ങി പോയ ഭദ്ര അവരെല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ കനത്ത നോവായി നിലകൊണ്ടു. അവളൊരിക്കലും ഭദ്രയാവാതെ ദേവയാനിയായി തന്നെ ഇരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു എന്നു വരെ ലക്ഷ്മി ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. എല്ലാ മുഖത്തും കടുത്ത നിരാശയും വിഷമവും തിങ്ങി നിന്നു. ഭദ്ര ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ പ്രസാദിന്റെ കൈകളിലേക്ക് ബോധമില്ലാതെ ഊർന്നു വീണതാണ് കുഞ്ഞി. ഇപ്പോഴവൾ കണ്ണു തുറന്നു. മുറിയിൽ കിടക്കുന്ന തന്റെ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് പ്രസാദ് മെല്ലെ ചെന്നു. മാധവനും ലക്ഷ്മിയും ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും റിൻസിയും ബിന്ദു ചിറ്റമ്മയും മീനു ചേച്ചിയും എല്ലാവരും തന്നെ ആ വലിയ മുറിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി നിൽപ്പുണ്ട്. കുഞ്ഞിയുടെ അരികിൽ അവൻ ചെന്നിരുന്നതും കണ്ണീരോടെ അവളവനെ അച്ഛാ എന്നു വിളിച്ച് ഇറുകി പുണർന്ന് കരയുകയായിരുന്നു. "കരയല്ലേ മോളെ.. എന്റെ മോള് കരഞ്ഞാൽ അച്ഛന് സഹിക്കാൻ കഴിയോ...??" പ്രസാദ് തന്റെ കണ്ണീര് തുടച്ച് കുഞ്ഞിയുടെ മുടിയിഴയിൽ തഴുകി. വല്ല വിധേനയും കുഞ്ഞി തന്റെ തേങ്ങൽ നിർത്തി പ്രസാദിനെ നോക്കി. ആ കണ്ണു നീർ അവൻ തുടച്ചു മാറ്റി. "എനിക്ക്.. എനിക്കറിയാം അച്ഛാ.. ആ ഇറങ്ങി പോയത് ഒരിക്കലും മോളുടെ അമ്മയല്ലെന്ന്." വീണ്ടും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞതും ചുറ്റും നിന്ന എല്ലാ കണ്ണുകളും കുഞ്ഞിയിൽ നിശ്ചലമായി. "മോള്.. മോള്.. അമ്മയായി കണ്ടു.. സ്നേഹിച്ചു.. അതെന്റെ അമ്മ അല്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും മോള് സ്നേഹിച്ചു. അമ്മയില്ലാത്ത എനിക്ക് ദൈവം തന്നതാണ് ആ അമ്മയെ എന്ന് മോള് വിചാരിച്ചു." മീനു ചേച്ചിയും റിൻസിയും ബിന്ദു ചിറ്റമ്മയും ലക്ഷ്മി അമ്മയുമൊക്കെ കുഞ്ഞിയുടെ വലിയ വർത്തമാനവും സങ്കടവും കേട്ട് കണ്ണീർ തുടച്ചു. മാധവൻ വല്ലാതെയായി തന്റെ പേരക്കുട്ടിയെ കണ്ണീരോടെ നോക്കി. "അച്ഛന് വിഷമം ആവണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ മോള് ഒന്നും പറയാത്തെ. അമ്മ എന്നെ വിട്ട് പോവരുതെന്ന് കരുതിയാ മോള് എപ്പോളും അമ്മേടെ ഒപ്പം നിന്നെ. പച്ചേ.. പച്ചേ.. അമ്മ എന്നെ വിട്ട് പോയില്ലേ അച്ഛാ.. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടും അമ്മ നിൽക്കാതെ പോയില്ലേ അച്ഛാ..." "ന്റെ പോന്നു മോളെ.. കുഞ്ഞീ..." മകളെ മാറോടണക്കി പ്രസാദ് പൊട്ടി കരഞ്ഞു പോയി. ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും വിഷമം കണ്ട് വിതുമ്പി. കുഞ്ഞിയെ നേരായി നിർത്തി ആ മുടിയെല്ലാം പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് പ്രസാദ് പറഞ്ഞു : "ന്റെ മോൾക്ക് അച്ഛൻ ഇല്ലെടാ.. എന്നും അച്ഛൻ ഉണ്ടാവും. ദാ ഇവരെല്ലാവരും ഉണ്ടാവും.. പോകുന്നവർ എല്ലാം പോട്ടെടാ.. മോൾക്ക് അച്ഛനും അച്ഛന് മോളും മതി.. നമ്മുടെ സന്തോഷം കെടുത്താൻ ആർക്കുമാവില്ല.. ആർക്കുമാവില്ല." വീണ്ടും കുഞ്ഞിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവൻ വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു നേരവും കഴിഞ്ഞ് യാത്ര പറഞ്ഞ് റിൻസി ഡോക്ടർ അഴിയിക്കൽ തറവാട് ഇറങ്ങി. ഇന്നുവരെ കണ്ടതും കേട്ടതുമെല്ലാം ഒരായിരം തവണ ഓർക്കുവാനുള്ള അനുഭവങ്ങളാണ്. ദേവയാനി തന്ന ഓർമ്മകളെന്നോ ഭദ്ര തന്ന ഓർമ്മകളെന്നോ എങ്ങനെ അതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കണമെന്ന സംശയം മാത്രം. പിന്നെയും ഏതാനും നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീനു ചേച്ചിയും ഇറങ്ങി. രാത്രിയിലേക്ക് സമയം കൂപ്പു കുത്തുന്നു. ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാതെ തന്നെ കുഞ്ഞി എപ്പോഴോ മയങ്ങി പോയി. പ്രസാദ് അത്രയും നേരം അവൾക്കരികിലിരുന്നു. ശാന്തമായി മയങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ച്‌ അവളെ പുതച്ചു കൊടുത്ത് പ്രസാദ് മുറിക്ക് വെളിയിലിറങ്ങി താഴെ ഹാളിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഹേമന്തും വിഷ്ണുവും ബിന്ദു ചിറ്റമ്മയും മാധവനും ലക്ഷ്മി അമ്മയും അവിടവിടെയായി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കനത്ത മൗനത്തിൽ സോഫയിലിരിക്കുന്ന പ്രസാദിന്റെ തീരുമാനം എന്താണെന്നറിയാൻ അവരുടെയെല്ലാം ചെവികൾ കൂർത്തു നിലകൊണ്ടു. "ഇനി നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യും പ്രസാദേട്ടാ??" കൂട്ട മൗനത്തെ ഭേദിച്ച് വിഷ്ണുവാണ് ആദ്യം ചോദിച്ചത്. "ദേവു ചേട്ടത്തിയെ എല്ലാം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി നമുക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നാലോ ചേട്ടാ..?" ഹേമന്ത് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. "ഇവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോയത് ദേവയാനി അല്ല. അത് ഭദ്രയാണ്. അവൾ ഭദ്രയായി നിലനിൽക്കും കാലം വരെ നമ്മൾ പറയുന്നതൊന്നും അംഗീകരിക്കില്ല. ഇനി അംഗീകരിച്ചാൽ തന്നെ വീണ്ടും ഈ തറവാട്ടിൽ അവളെത്തുമെന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല. കാരണം അവൾക്കിപ്പോൾ ഭദ്രയുടെ മനസ്സാണ്. ദേവയാനിയുടെ മനസ്സല്ല. ആ മനസ്സിനെ എന്തു പറഞ്ഞ് അവൾ സമാധാനപ്പെടുത്തും.? ആ മനസ്സിൽ നമ്മളൊക്കെ തീർത്തും അവൾക്ക് അപരിചിതരാണ്. ഇനി തെളിവുകൾ നിരത്തി ഭദ്ര നമുക്കൊപ്പമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ കുറേ നാളുകൾ എന്നു വാദിച്ചാലും അതെല്ലാം ഓർമ്മയില്ലാത്തപ്പപ്പോൾ സംഭവിച്ച കാര്യമല്ലേ എന്നൊരു ന്യായീകരണമായിരിക്കും അവളിൽ നിന്നും നമുക്ക് കിട്ടുന്ന പ്രതികരണം." എല്ലാ മുഖത്തും നോക്കി പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ ഭദ്രയെ വിട്ടു കളയാമെന്നാണോ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?" മാധവൻ ശിരസ്സുയർത്തി ചോദിച്ചു. "അവളെ എനിക്കങ്ങനെ വിട്ടു കളയാൻ സാധിക്കുമോ അച്ഛാ. ഒരിക്കലുമില്ല. എങ്കിലും ശ്രമിക്കണം. ഭദ്രയെ എന്റെയും കുഞ്ഞിയുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടു വരാൻ കഴിയും വിധം ശ്രമിക്കണം. അതിനല്പം സാവകാശം വേണം. നമ്മൾ പറയാതെ തന്നെ ഭദ്ര നമുക്കാരായിരുന്നു എന്നവൾ ബോധ്യപ്പെടണം. അതിനു ശേഷമാവണം നമ്മുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും ഒരു നീക്കം മുന്നോട്ട് വരേണ്ടത്. എന്നിട്ടും നമ്മളെ ഭദ്രയ്ക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ........" അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് പ്രസാദ് മാധവനെ നോക്കി. "എല്ലാം ദൈവ തീരുമാനം പോലെ സംഭവിക്കട്ടെ. അവൾ നമുക്കിടയിലേക്ക് വരാനാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും.." അവസാനമെന്നോണം മാധവൻ പറയുകയായിരുന്നു. ********************************************************************************** കൗസല്യാ സുപ്രജാ രാമാ പൂർവ്വാ സന്ധ്യാ പ്രവർത്തതേ, ഉത്തിഷ്ഠ നരശാർദൂല കർത്തവ്യം ദൈവമാഹ്നിതം..... തൊട്ടടുത്ത അമ്പലങ്ങളിൽ നിന്നും ശ്രീവെങ്കടേശസ്വാമി പള്ളിയുണര്‍ത്ത് പാട്ടുകൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കുവാൻ തുടങ്ങി. മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലെ ഉമ്മറ വാതിൽ തുറന്ന് അരുണ മുറ്റത്തേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. ഒരു സ്ത്രീ ബാഗും തൂക്കി തറവാട്ടിലേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന മങ്ങിയ കാഴ്ചയായിരുന്നു ആദ്യമവൾ കണ്ടത്. ഇരു കണ്ണുകളും നന്നായി തിരുമ്മി അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി ആ കാഴ്ചയെ വ്യക്തമാക്കി. "ചേച്ചി... ഭദ്രേച്ചിയല്ലേ അത്.!!" ആ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പടി കടന്ന് ഭദ്ര ഉമ്മറത്ത് എത്തിയിരുന്നു. വന്നിരിക്കുന്നത് ദേവയാനിയാണോ അതോ തന്റെ ഭദ്രേച്ചിയാണോ എന്ന സംശയം അവളിൽ നിൽക്കവേ ഭദ്ര അനുജത്തിയുടെ പേര് മന്ത്രിച്ചു : "മോളെ അരുണേ...??" അരുണയുടെ കണ്ണുകൾ നന്നായി വിടർന്നു. അതെ ഇത് തന്റെ ഭദ്രേച്ചി തന്നെ. മോളെ അരുണേ എന്ന ആ വിളിയിൽ അത് തനിക്ക് തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. ഭദ്രേച്ചീ എന്നു നീട്ടി വിളിച്ച് അവൾ തന്റെ ചേച്ചിയുടെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു. "ഒടുവിൽ.. ഒടുവിൽ ചേച്ചി വന്നു.. മതി.. എനിക്കതു മതി..." അരുണ നിർത്താതെ വിതുമ്പി. "എന്താടാ.. കരയാതെന്റെ അരുണ കുട്ടീ.. ചേച്ചിയെ നീ ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെയാണല്ലോ.." അനുജത്തിയുടെ തോളിൽ തഴുകി ഭദ്ര പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും മാളവികയും ഉമ്മറത്തെത്തി. "അമ്മേ.. അമ്മേ.. ദേ വന്നു അമ്മേ.. ഭദ്രേച്ചി വന്നു അമ്മേ.." മാളവികയെ നോക്കി സന്തോഷം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ ഉച്ചത്തിൽ അരുണ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നിറ കണ്ണുകളോടെ മാളവിക തന്റെ മൂത്ത മകളെ മാറോടണക്കി. ആ അമ്മയും ഭദ്രയുടെ തോളിൽ തല ചായ്‌ച്ച് പൊട്ടി വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. "ഇതെന്താ നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഇങ്ങനെ.. ഞാൻ ഏതോ വിദേശത്തു നിന്നും വന്നത് പോലെയാണല്ലോ രണ്ടാളും പെരുമാറുന്നത്!!" അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞ് ഭദ്ര തന്റമ്മയെ തോളിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് നേരായി നിർത്തി. "എന്താ അമ്മേ.. എന്താ കാര്യം.??" സംശയത്തിന്റെ വരകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കാണപ്പെട്ടു. "ഒന്നുമില്ല മോളെ.. ഒടുവിൽ എന്റെ മോളെ എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയല്ലോ.. സകല ദൈവത്തിനും നന്ദി..." ഭദ്രയുടെ തോളിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് അരുണ പറഞ്ഞു. "അല്ല ചേച്ചി ചേട്ടൻ എവിടെ?? മോള് എവിടെ...?" മുറ്റത്തു നോക്കി അരുണ ചോദിച്ചു. "ചേട്ടനോ...??!! മോളോ...??!! ഏതു ചേട്ടൻ..??!! ഏതു മോള്...??!!" ഭദ്ര സംശയിച്ചു നിന്നു. "ചേട്ടൻ പ്രകാശേട്ടൻ. അല്ല, പ്രസാദേട്ടൻ.. മോള് മാളു മോള്.. അല്ലല്ല കുഞ്ഞി മോള്.. ഒരു കാന്താരി തന്നെയാ അവൾ. ആന്റിയെന്നു വിളിച്ച് എന്റെ വാലിൽ തൂങ്ങി നടന്ന കൊച്ചാ. എന്നെ കണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഓടി വന്നേനെ.." വീണ്ടും അരുണ മുറ്റത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു. "നീ ഇതെന്തൊക്കെയാ കൊച്ചേ ഈ പറയണേ..?? എനിക്കൊരു ചേട്ടനെയും അറിഞ്ഞൂടാ ഒരു മോളെയും അറിഞ്ഞൂടാ.." ഭദ്ര പറഞ്ഞതു കേട്ട് മാളവികയും അരുണയും പരസ്പരം മുഖത്തു നോക്കി. "അപ്പോൾ.. അപ്പോൾ തിരുവനന്തപുരത്തെ അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ നിന്നുമല്ലേ ചേച്ചി വരുന്നത്? ചേച്ചിയെ അവർ കൊണ്ടു വന്നതല്ലേ.?" സംശയം മുഖത്ത് പ്രകടമാക്കി അരുണ ചോദിച്ചു. "ആര്...??!! എന്നെ ആരും കൊണ്ടു വന്നതല്ല.. ഞാൻ താമസിച്ച പാരഡൈസ് ഹോട്ടലിൽ നിന്നും എന്റെ ബാഗും സാമഗ്രികളും എടുത്ത് ഞാനിങ്ങ് പോരുകയായിരുന്നു. എനിക്കൊരു ആക്സിഡന്റ് സംഭവിച്ച കാര്യം നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞായിരുന്നോ?! എന്നെ വണ്ടി ഇടിച്ച ആളുടെ വീട്ടിൽ കിടക്കുകയാണ് ഞാൻ. കോമാ സ്റ്റേജിൽ ആയിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് എനിക്കോർമ്മ വന്നത്. അവരെയെല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഇങ്ങ് ഇറങ്ങി പോന്നു. അതിനിടയിൽ ഒരു പെൺകൊച്ച് എന്നെ അമ്മേ പോവല്ലേ എന്നു പറഞ്ഞ് കരയു........" ആ ഭാഗം എത്തിയപ്പോൾ ഭദ്ര പെട്ടെന്ന് വർത്തമാനം നിർത്തി. വീണ്ടും അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. കയ്യിലെ ബാഗ് അവളെറിയാതെ താഴേക്ക് ഊർന്നു വീണു. ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചിന്തിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾ തന്നെ വേട്ടയാടിയ സ്വപ്നം. ഒരു പെൺകുട്ടി തന്നെ വരിഞ്ഞു പിടിച്ച് അമ്മേ പോവല്ലേ എന്നു വിളിച്ചു കരയുന്ന ആ സ്വപ്നമായിരുന്നു തന്റെ മുന്നിൽ അവതരിച്ചത് എന്ന സത്യം ഒരു വെള്ളിടിയോടെ അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പൊടുന്നനെ അമ്മയേയും അനുജത്തിയേയും ഭദ്ര തിരിഞ്ഞു നോക്കി : "അമ്മേ.. ആ കുട്ടി.. അവൾ.. അവളെ എനിക്ക് നേരത്തേ അറിയാം.. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വന്ന് നിരന്തരം എന്നെ വേട്ടയാടിയ കുട്ടിയാണത്. അതിനർത്ഥം ആ കുട്ടിയും ഞാനും തമ്മിൽ എന്തോ ബന്ധമുണ്ടെന്നല്ലേ..??!! എന്തൊക്കെയാണമ്മേ ഇത്? എന്താ എനിക്ക് ചുറ്റും സംഭവിക്കുന്നത്? ആ കുഞ്ഞ്.. അവൾ.. അവളെനിക്ക് ആരാണ്?? അവളെന്തിനാ എന്നെ അമ്മ എന്നു വിളിക്കുന്നത്." "കാരണം നീ അവൾക്ക് അമ്മ ആയതു കൊണ്ടാണ് മോളെ..." ശാന്തമായി മാളവിക സത്യം പറഞ്ഞു. "അമ്മയോ...??!! ഈ ഞാനോ...??! എന്തൊക്കെയാ അമ്മേ ഈ പറയണേ..?? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല." "അതെ ചേച്ചി.. കുറച്ചു നാൾ ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മയായിരുന്നു ചേച്ചി. മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയായിരുന്നു. ആ കുടുംബത്തെ മരുമകളായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നുമാണ് ചേച്ചി അവരെയെല്ലാം ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയത്." അരുണ മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഇടി മുഴക്കം പാഞ്ഞു പോയ പോലൊരു ഷോക്കായിരുന്നു ഭദ്രയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവൾ ആ വിധത്തിൽ നിൽക്കവേ അരുണ സംഭവിച്ചതെല്ലാം തുറന്നു പറയുവാൻ തുടങ്ങി. ((തുടരും)) രചന :കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ