​ചുവപ്പൻ പൂക്കൾ കൊഴിയാത്ത വസന്തം ​ഭാഗം 4: പ്രണയത്തിന്റെ രക്തനക്ഷത്രങ്ങൾ ​ആ വിജനമായ ഇടവഴിയിൽ പെയ്ത രക്തം മണ്ണിൽ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. മീരയുടെ വിലകൂടിയ തൂവാല അഭിയുടെ ചോര കൊണ്ട് ചുവന്നു. തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ശരീരം പടച്ചട്ടയാക്കിയ ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ തകർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവൾ നട്ടുവളർത്തിയ അഹങ്കാരവും തറവാടിത്തവും ആ നിമിഷം ഇല്ലാതായി. ​അഭിമന്യു പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "സാരമില്ല മീരാ... നീ പേടിക്കണ്ട. അവർ ഇനി വരില്ല. നീ വേഗം വീട്ടിൽ പൊയ്ക്കോ," അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"ഇല്ല അഭി... ഈ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ വിട്ടു ഞാൻ പോകില്ല," അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ക്യാമ്പസിലെ 'തമ്പുരാട്ടി' ഒരു സാധാരണക്കാരനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു നടക്കുന്നത് കണ്ടുനിന്നവർ അമ്പരന്നു. ​അടുത്ത ദിവസം ക്യാമ്പസിൽ എത്തിയത് മറ്റൊരു മീരയായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്നത് യൂണിറ്റ് ഓഫീസിലേക്കാണ്. അവിടെ ചുവന്ന കൊടികൾക്കിടയിൽ മുറിവേറ്റ കൈകളുമായി ഇലക്ഷൻ പ്ലാനുകൾ തയ്യാറാക്കുന്ന അഭിയെ അവൾ കണ്ടു. ​"അഭി... എനിക്ക് നിങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കണം," അവളുടെ ആ ഒരൊറ്റ വാചകം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജിത്തുവിനെയും മറ്റുള്ളവരെയും ഞെട്ടിച്ചു. ​"ഇത് നിന്റെ കളിയാണോ മീരാ? അതോ അച്ഛൻ പറഞ്ഞയച്ച ചാരപ്പണിയോ?" ജിത്തു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​അഭി കൈ ഉയർത്തി ജിത്തുവിനെ തടഞ്ഞു. അവൻ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ സത്യസന്ധതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. "ഇവിടെ വരുന്നത് വെളുത്ത കാറിലല്ല മീരാ, കത്തുന്ന വെയിലത്താണ്. ഇതിന് വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. നിനക്ക് കഴിയുമോ?" ​മീര പതുക്കെ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സ്വർണ്ണ വളകൾ ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "പണം കൊണ്ടല്ല, മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാൻ സഖാവാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകൾക്ക് എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം." ​അന്ന് വൈകുന്നേരം ക്യാമ്പസ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് ചരിത്രപരമായ ഒരു മാറ്റത്തിനായിരുന്നു. വെളുത്ത കാറിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന മീര മേനോൻ, ഒരു ചുവന്ന കൊടിയുമേന്തി സമരത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ നിന്നു. എതിർ ചേരിയിലുള്ള റോണിയും കൂട്ടരും ഇത് കണ്ടു പല്ല് ഞെരിച്ചു. ​"ഡാ റോണി... ആ പെണ്ണിനെ നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് കൊടുത്തു. പക്ഷേ അവൾ ഇപ്പോൾ ആ സഖാവിന്റെ കൂടെയാണ്. ഇത് ശേഖരൻ മേനോൻ അറിഞ്ഞാൽ കൊലവിളി നടക്കും," റോണിയുടെ കൂട്ടാളി പറഞ്ഞു. ​റോണി തന്റെ സിഗരറ്റ് കുറ്റിയെടുത്ത് തറയിൽ അമർത്തി. "അവൾ അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ. ഒറ്റയടിക്ക് രണ്ടുപേരെയും തീർക്കാൻ നമുക്ക് കിട്ടിയ അവസരമാണിത്. നാളെ കോളേജ് ഡേ ആണ്... അന്ന് ഈ ക്യാമ്പസ് ചോരയിൽ കുളിക്കും!" ​കോളേജ് ഡേയുടെ രാത്രി. ക്യാമ്പസ് മുഴുവൻ വൈദ്യുത ദീപങ്ങളാൽ അലംകൃതമാണ്. വലിയൊരു സംഗീത പരിപാടി നടക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ മീരയെ കാണാൻ അവളുടെ അച്ഛന്റെ വലംകൈയായ മാനേജർ എത്തി. ​"മോളേ... അച്ഛൻ വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു. വേഗം വരണം. ഒരു പ്രധാന കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്," അയാൾ നിർബന്ധിച്ചു. ​അഭിമന്യുവിന് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി. "ഞാനും വരാം മീരാ," അവൻ പറഞ്ഞു. ​അവർ മൂവരും ചേർന്ന് കോളേജിന്റെ പുറകുവശത്തുള്ള പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, പരിസരത്തെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മാരകായുധങ്ങളുമായി ഒരു സംഘം ആളുകൾ പുറത്തുവന്നു. നേതൃത്വം നൽകുന്നത് റോണിയായിരുന്നു. ​"അഭിമന്യൂ... നിന്റെ അവസാന നിമിഷമാണിത്. പിന്നെ മീരാ, നിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനല്ല അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്... നിന്നെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാനാണ്!" റോണി പരിഹസിച്ചു. ​അഭി മീരയെ തന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. "ഓടിക്കോ മീരാ... ഗേറ്റിന് അടുത്തേക്ക് ഓടിക്കോ!" ​പെട്ടെന്ന് ഒരാൾ അഭിയുടെ പുറത്ത് കത്തി കൊണ്ട് ആഞ്ഞു കുത്തി. അഭി നിലവിളിയോടെ നിലത്തു വീണു. മീര അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനെ താങ്ങാൻ ചെന്നു. പക്ഷേ റോണി അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു മാറ്റി. ​"അവനെ വിടടാ!" മീര കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. ​ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. ദൂരെ നിന്ന് പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വെടി വെച്ചത് പോലീസ് ആയിരുന്നില്ല. ​നിലത്തു കിടന്ന അഭിമന്യു ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ ലോക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് മീരയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​"ഇത്... ഇത് നീ സൂക്ഷിക്കണം. ഇതിൽ ഒരു സത്യമുണ്ട്..." അവന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ബോധരഹിതനായി വീണു. ​ദൂരെ നിന്ന് ഓടി വരുന്ന പോലീസിനെ കണ്ട് ഗുണ്ടകൾ ഓടി മറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ ലോക്കറ്റിൽ എന്തായിരുന്നു? അഭിമന്യുവിന് നേരെ വെടി വെച്ചത് ആരാണ്? തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെയാണോ ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് മീര തിരിച്ചറിയുമോ? ​അഭിയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുകയാണോ? ക്യാമ്പസ് മുറ്റം അന്ന് രാത്രി ഒരു രക്തക്കളമായി മാറി #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ #വിരഹം