ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6damzvx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 4 വിമൻസ് ഹോസ്റ്റലിന്റെ ആ ചെറിയ മുറിയുടെ സിമെന്റ് ഭിത്തികളും കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്ന മിശ്വയുടെ അലമുറയും പ്രതിരോധങ്ങളും അംശിയുടെ കാതുകളിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ നിന്ന നിൽപ്പിൽ നിന്നും വ്യതിചലിച്ചില്ല. താനൊരാൾ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചാലൊന്നും ഇതിനൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാകാൻ പോകില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടോ, എല്ലാം കേട്ടും അനുഭവിച്ചും ഇതിനോടകം തന്നെ മനസ്സൊരു കരിങ്കല്ലായി മാറിയത് കൊണ്ടോ, വരാന്തയിലെ അരഭിത്തിയോട് പുറം ചാരി അംശി ഇരുക്കണ്ണുകളും ചേർത്തടച്ചു നിന്നു. സമയം പോകും തോറും മിശ്വയുടെ നിലവിളി ഒരു എങ്ങലായി മാറി. അംശിയുടെ ഉള്ളിലും അത് തന്നെയായിരുന്നു പ്രാർത്ഥന. അവളൊന്ന് കരച്ചിൽ നിർത്തിയാലേ ആ മൃഗം അവളെ മോചിപ്പിക്കൂ. അര മണിക്കൂറിന് ശേഷം ആ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. വിയർത്തു കുളിച്ച ശരീരവുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്ന 'രാജ'യുടെ മുഖത്ത് വിജയം കൈവരിച്ചതിന്റെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. അയാൾ അതേ മന്ദഹാസത്തോടെ അംശിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. "പന്ത്രണ്ടാകുമ്പോ ഞാൻ വരും. അവളെ ഒരുക്കി നിർത്തിക്കോണം." തല കുനിച്ച് അംശിയുടെ മുഖത്തേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ധനേഷ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് വിളറിച്ചിരിക്കാനേ അംശിക്കായൊള്ളൂ. അയാളുടെ പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ പുറം തള്ളി നിൽക്കുന്ന കറുത്ത ലോഹം കണ്ണിൽ പെട്ടതും അംശിയുടെ ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പിണർ കടന്നു പോയി. രാജയുടെ വാഹനം ആ കോമ്പൗണ്ട് കടന്നതും അംശി മുറിയിലേക്കോടി ക്കയറി. കീറിപ്പറിഞ്ഞ പാവാട നെഞ്ചോട് ചേർത്തമർത്തി വെച്ച്, ബെഡിന്റെ അറ്റത്ത് മുട്ടിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ശബ്ദമില്ലാതെ തേങ്ങുകയാണ് മിശ്വ! ശരീരം കിടുകിടാന്ന് വിറക്കുന്നത് കണ്ട് അംശി വേഗം ചെന്നവളെ ഒരു തുണിയെടുത്ത് പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. മിശ്വ തലയുയർത്തി ഒന്ന് നോക്കി. മുന്നിലേക്കൂർന്നിറങ്ങിയ വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന മുടിയിഴികൾ അവളുടെ കാഴ്ച്ച മറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓമനത്തം തുളുമ്പി നിന്ന ആ വട്ടമുഖം മരവിച്ച് കരിങ്കല്ലു പോലെയായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. നിർവ്വികാരയായി ചുമരിലെ ഏതോ ബിന്ദുവിലേക്ക് കണ്ണുകളർപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണാ പാവം. "മോളേ.. " അംശി അവളുടെ മുടിയിഴകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു. തൊട്ടുമുൻപിലിരിക്കുന്ന അംശിയെ അവൾ കാണുന്നില്ലെന്ന് പോലും തോന്നി. കണ്ണിമ പോലും ചിമ്മാൻ മറന്ന് അവളാ ഇരുത്തം തുടരുകയാണ്. "മോളെ… മിശ്വാ…" അംശി അവളെ തട്ടി വിളിച്ചെങ്കിലും ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും അനങ്ങിയില്ല മിശ്വ. അവളുടെ ദൃഷ്ടി പോലും ചലിച്ചില്ല. കണ്ണുനീർ പൊഴിക്കാനാവാതെ ഹൃദയം കൊണ്ടവൾ അലമുറയിട്ട് കരയുകയാണെന്ന് അംശിക്ക് തോന്നി. ചുണ്ട് പൊട്ടി രക്തമൊലിച്ചിറങ്ങിയത് തുണി വെച്ച് ഒപ്പിക്കൊടുക്കുമ്പോഴും അംശിയിലേക്ക് അവളുടെ നോട്ടം പാളിയില്ല. ഇരുകൈകളും മുട്ടിൽ പതിപ്പിച്ച്, കെട്ടഴിഞ്ഞ് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന തലമുടിയുമായി, പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്ത തുണിക്കുള്ളിൽ ആ കുഞ്ഞ് ശരീരം നീറിയെരികുകയായിരുന്നു. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റത് മനസ്സിനായത് കൊണ്ടാവാം, ഭാവമേതുമില്ലാത്ത ഒരു ജീവഛവം കണക്കെ മിശ്വ മൂകയായിരുന്നു. ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം മിശ്വയിൽ നിന്നും പ്രതികരണമൊന്നും ലഭിക്കാഞ്ഞതും അംശി വളരേ ശ്രമപ്പെട്ട് അവളെ ചുമലിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ച് കൊണ്ട് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. പിച്ച വെച്ച് നടത്തിക്കും പോലെ നടന്ന് ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ക്ലോസെറ്റിന് മീതെ ഇരുത്തുമ്പോഴും മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ പിടഞ്ഞില്ല. പുതപ്പിച്ചിരുന്ന തുണി അഴിച്ച് മാറ്റി അംശി അവളുടെ തലയിലൂടെ ഇടതടവില്ലാതെ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചു.. "മോളേ.. നിനക്ക് വേണെങ്കിൽ ഞാനൊരു ക്രൂര ആയിട്ട് തോന്നാം. പക്ഷേ ഇതാണ് സത്യം. ഇവിടെ വന്നെത്തിപ്പെട്ടാൽ ഇതിൽ നിന്നുമൊരു മോചനം സ്വപ്നം പോലും കാണേണ്ടതില്ല കുഞ്ഞേ…" ഡെറ്റോൾ കുപ്പിയുടെ അടപ്പ് തുറന്ന് തുണിക്കഷ്ണത്തിലേക്ക് ഇറ്റിക്കുന്നതനിടയിൽ അംശി പറഞ്ഞു. താഴ്ത്തിയ തല ഒന്നുയർത്തിയത് പോലുമില്ല മിശ്വ. ഡെറ്റോൾ വെച്ച് മുറിഞ്ഞിടത്ത് ഒപ്പിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ നീറുന്നത് അറിയുന്നു പോലുമില്ലെന്ന് തോന്നി മിശ്വ. കരിങ്കല്ല് പോലെയിരിക്കുന്നവളെ കണ്ട് അംശി ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. തല തുവർത്തിക്കൊടുത്തപ്പോൾ മാത്രം ആ ശരീരം ഒന്ന് ചലിച്ചു. അംശി ചെന്ന് മിശ്വയുടെ ബാഗിൽ നിന്നും വസ്ത്രമെടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് അവളെ അണിയിച്ചു. തിരികെ ബെഡിൽ കൊണ്ട് വന്ന് ഇരുത്തി അംശി അവളുടെ അരികിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. പതിയെ അവളുടെ ഇടം കയ്യെടുത്ത് അംശി തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. "നോക്ക് മോളേ.. നിനക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്തത്ര ഒരു ഭീകരനാണ് നേരത്തെ ഇവിടെ വന്നിട്ട് പോയത്. ഈ നാട്ടിലെ പകുതി ആൾക്കാരും അയാളുടെ കാലിന് ചുവട്ടിൽ ആണെന്ന് തന്നെ പറയാം. ജീവൻ ഉഴിഞ്ഞു വെച്ച് കൂടെ നിൽക്കുന്നവർക്ക് അയാൾ 'അയ്യ' ആണ്. പുറമക്കാർക്ക് അയാൾ 'രാജ'യും. എന്നാൽ അയാളുടെ കല്പനകൾ ധിക്കരിച്ച് സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടാൽ 'ആസിഡ് രാജ'യുടെ ക്രൂരവിനോദങ്ങൾക്ക് ഇരയാകേണ്ടി വരും. അരയിലൊരു തോക്കും തൂക്കി നടക്കുന്നത് ചുമ്മാ പേടിപ്പിക്കാൻ മാത്രമല്ല കുഞ്ഞേ. എത്ര ജീവനുകൾ ആ തോക്ക് വെച്ച് ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്നതിനൊരു കണക്ക് പോലുമില്ല." അംശി ദീർഘമായൊന്ന് നിശ്വസിച്ചു. മിശ്വയുടെ മിഴികൾ തറയിലേക്കായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ച തരത്തിലുള്ള ഒരു നടുക്കമോ, ഞെട്ടലോ ഒന്നും അവളിൽ നിന്നുമുയർന്നില്ല. അംശി വീണ്ടും തുടർന്നു.. "ഇവർ പറയുന്നതനുസരിച്ച് ജീവിച്ചാൽ നമുക്ക് പണവും സൗകര്യങ്ങളും മാത്രമല്ല ജീവനും തിരികെ കിട്ടും. മോളിതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുകയെന്നല്ലാതെ വേറെ ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ല. വീട്ടിലെ കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ തീർക്കണ്ടേ ? അമ്മയെ നോക്കണ്ടേ ?" അപ്പോൾ മാത്രം മിശ്വ തലചെരിച്ചൊന്ന് അംശിയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു നീർമുത്ത് താഴേക്ക് പതിച്ചു. അംശി അവളുടെ കരം മോചിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നെറുകിൽ ഒന്ന് തഴുകി. "നടന്നത് നടന്നു. ഇനിയതോർത്ത് വിലപിച്ചിട്ടൊന്നും യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ല. ഇവിടെ നിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെടാനും സാധിക്കില്ല. മോള് വാ. നമുക്ക് ചെന്ന് എന്തങ്കിലും കഴിക്കാം." അംശി കരുതലോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ധാരയായി ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ ചാലുകളെ, ഒന്ന് കയ്യുയർത്തി തുടച്ച് പോലും കളയാതെ അവൾ അംശിയെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. 'എങ്ങനെ എന്നോട് പറയാൻ തോന്നുന്നു നിങ്ങക്കിതൊക്കെ ?’ എന്നൊരു ഭാവം ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. "വാ. എഴുന്നേൽക്ക് " അവളുടെ നോട്ടം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ അംശി മുഖം വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ കരങ്ങൾ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ, പാറ പോൽ ഉറച്ചു പോയിരുന്നു മിശ്വ. അവളൊന്ന് കുലുങ്ങിയത് പോലുമില്ല. "പിന്നെ പട്ടിണി കിടക്കാനാണോ പ്ലാൻ. ഇത് നിന്റെ വീടല്ല കൊച്ചേ. നിരാഹാരം കിടന്ന് കാര്യം സാധിക്കാൻ. പട്ടിണി കിടന്നാൽ ചത്തു പോകത്തേ ഉള്ളു. ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല." അംശിയുടെ സ്വരം അല്പം ഉയർന്നു. "ഇപ്പൊ ഞാനിങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തരുന്നത് എന്തിനാണെന്നറിയോ കൊച്ചേ ? അയാൾ ഇനി വരുമ്പോൾ നേരത്തെ പോലെ അലറാൻ നിന്നാൽ ഇപ്പൊ കിട്ടിയതിന്റെ ഇരട്ടി അയാൾ നിന്നെ നോവിക്കും. നരഭോജിയാണത്. കരച്ചിലും ആർപ്പുവിളിയുമൊക്കെ അയാൾക്കൊരു ഹരമാണ് കുഞ്ഞേ.. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കണ്ണടച്ചു കിടന്നാൽ അയാൾ വേഗം പണി തീർത്തിട്ട് പൊക്കോളും.. ഇല്ലേൽ നരകിപ്പിക്കും ആ ശവംതീനി!" അവസാന വാക്കുകൾ അംശിയുടെ പല്ലിനിടയിൽ കിടന്ന് കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടു. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും അനങ്ങാതെ ഇരുന്ന മിശ്വയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അംശി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഏകദേശം അര മണിക്കൂറിനു ശേഷം ഭക്ഷണപ്പൊതിയുമായി അവൾ തിരികെ വരുമ്പോഴും മിശ്വ അതേ ഇരുപ്പായിരുന്നു. ഭക്ഷണപ്പൊതി ബെഡിലേക്ക് വെച്ച് കൊണ്ട് അംശി ചെന്ന് വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട് തിരികെ വന്നു. മിശ്വക്കഭിമുഖമായി കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് അവൾ പൊതി തുറന്നു. ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടി മുറിച്ചെടുത്ത് കറിയിൽ മുക്കിയതിനു ശേഷം അവൾ മിശ്വയുടെ വായ്ക്കരികിലേക്ക് നീട്ടി. ആ സാധു പെൺകുട്ടിയുടെ മിഴികൾ നിസ്സംഗതയോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കെത്തി നിന്നു. ഭക്ഷണം വായ്‌ക്കരികിൽ വന്ന് നിന്നിട്ടും കൂട്ടിയടച്ച ചുണ്ടുകൾ മിശ്വ വേർപ്പെടുത്തിയില്ല! അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കുടം പൊട്ടി ഒഴുകുന്ന കണക്കെ മിഴിനീർ കണങ്ങൾ ധാരയായി ഒഴുകിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ കടന്നു പോയി. അംശി വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വെച്ച ആഹാരപ്പൊതിയിൽ നിന്നും പകുതിയും ഉറുമ്പ് കൊണ്ടു പോയി. അതിന് തൊട്ടടുത്തായി ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയാണ് മിശ്വ. ഇരുകാലുകളും നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് മടക്കി ഒരു വൃത്തം കണക്കെ വളഞ്ഞൊടിഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ തുറിച്ച് കിടക്കുന്ന മിശ്വയെയാണ് വൈകീട്ട് മുറിയിലേക്കെത്തുമ്പോൾ അംശി കാണുന്നത്. കുളിക്കാൻ കയറുന്നതിന് മുൻപായി അംശി ചെന്ന് ഉറുമ്പരിക്കുന്ന ഭക്ഷണമെടുത്ത് വേസ്റ്റിലേക്കിട്ട്, അവിടം വൃത്തിയാക്കി. അപ്പോഴും മിശ്വ അവളെ കണ്ടതേയില്ല. കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയ അംശി മിശ്വയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ണടച്ചു കിടക്കുകയാണവൾ. അൽപ്പനേരമെങ്കിലും അവളുറങ്ങിക്കോട്ടെയെന്ന് കരുതി അംശി ശബ്ദമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ തന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് ചെന്ന് കിടന്നു. കൃത്യം പതിനൊന്നര മണിക്ക് ഡോറിനൊരു മുട്ട് കേട്ട് കൊണ്ട് അംശി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഉണർന്ന ഉടനെ അവൾ തലചെരിച്ച് നോക്കിയത് മിശ്വയുടെ കട്ടിലിലേക്കാണ്. വാടിത്തളർന്ന് ഉലഞ്ഞു പോയൊരു പുഷ്പം കണക്കെ മിശ്വ ബെഡിനോട് പറ്റിയിരുന്നു. നേരിയൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ അംശി എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് ഡോറ് തുറന്നു. മുന്നിൽ… ചുവന്ന വട്ടപ്പൊട്ടും, ചുണ്ടിലും മുഖത്തും ചായം തേച്ച, ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ഒരു മുഖം.. പട്ട് സാരിയിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ആ സ്ത്രീ രൂപത്തിന്റെ കട്ടിയിലെഴുതിയ കണ്മഷിക്കിടയിലെ കണ്ണുകളൊന്ന് കുറുകി.. "അക്ക.. " അംശിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയലോടെ മന്ത്രിച്ചു. "എന്താ.. ലൈറ്റൊക്കെ അണച്ച് നീ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നോ പെണ്ണേ? " അംശിയെ രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ അധികാര ഭാവത്തോടെ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. മിശ്വയുടെ കട്ടിലിലേക്ക് കണ്ണെത്തിയതും അവർ ഒരു സഹതാപ നോട്ടത്തോടെ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. കട്ടിലിനോട്‌ ചേർന്നമർന്നു കിടക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുടിയിഴകിളിൽ പതുക്കെ ഒന്നു തലോടി അവർ. മിശ്വ പതിയെ മിഴികൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ, തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് മുടിയിൽ തഴുകുന്ന സ്ത്രിയെ അവൾ തലയുയർത്തി ഒന്ന് നോക്കി. നിറഞ്ഞ സഹാനുഭൂതിയോടെ തന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന, ഒരു മാലാഖയുടെ ചിരിയുള്ള സ്ത്രീ. "എന്ത് പറ്റി ? വയ്യേ ?" മിശ്വ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവരുടെ മിഴികളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി കിടക്കുകയാണ്‌. "വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട് ? " ആ ചോദ്യത്തിൽ മിശ്വയുടെ ചുണ്ടൊന്ന് വിതുമ്പിയ പോലെ. "വല്ലാതെ പേടിച്ചു പോയോ മോളേ ? " അവളുടെ മുടി അവർ വാത്സല്യത്തോടെ ഒതുക്കി വെച്ചു കൊടുത്തു. "എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചോ നീ ?" അക്കയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മിശ്വക്ക് ഒരു നിമിഷം തന്റെ അമ്മയെ ഓർമ്മ വന്നു. ഘനീഭവിച്ചു പോയ കണ്ണുനീർ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുമെന്നായപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും തലയിണയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. പെടുന്നനെയാണ് ആ സ്ത്രീയുടെ കരം വായുവിൽ ഒന്നുയർന്ന് പൊങ്ങിയത്! മിശ്വയുടെ നടുവിന് നോക്കി അക്ക വലം കൈ വീശി ആഞ്ഞൊരടിയായിരുന്നു!! പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞു പോയി മിശ്വ! അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് പുറം ഭാഗത്തേക്ക് കയ്യെത്തിച്ച് തടവിക്കൊണ്ട് ചുറ്റിലും നോക്കി. അംശി കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു കൊണ്ട് വാപൊത്തി നിന്നതേ ഉള്ളൂ. "വയറ് നിറച്ച് ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് മൂടിപ്പുതച്ച് കിടക്കാനാണോടി ***** നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട്‌ കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിച്ചോണ്ട്‌ വന്നത്‌ ??” ആ സ്ത്രീയുടെ അലർച്ചയിൽ വിറങ്ങലിച്ചു പോയിരുന്നു മിശ്വ. പുറം ഭാഗത്ത് അവരുടെ തടിച്ച കരം സൃഷ്ടിച്ച പ്രഹരം വട്ടത്തിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്ന പോൽ തോന്നി മിശ്വക്ക്. കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിയെങ്കിലും അവളുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞില്ല. തന്നെ ആകെ ഒരു മരവിപ്പ് ചൂഴ്ന്നു തിന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മിശ്വ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ