ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6geNNQ0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകാത്തിരുന്ന നിക്കാഹ് ഭാഗം.7 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ഇതെല്ലാം കണ്ട് റസിയ അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി... അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നതും.. കോയഹാജി വന്നു... "എടാ.. നീ.. എവിടെ പോയതായിരുന്നു...?" "നിന്റെ വേണ്ടാത്ത കളിയൊക്കെ നിർത്തിക്കോണം.. ഇപ്പൊ..നീ..പഴയ സുബൈർ അല്ല.. ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഒരു ഭർത്താവാ..." "സൈനബ... ഞാൻ തൊടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങാ.." "ഉമ്മാ...ഉപ്പ എന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത്. ഞാനിപ്പോ എന്ത് ചെയ്തുന്നാ..." "മിണ്ടാതെ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും പോവാ അനക്ക് നല്ലത്..." "റസിയ... ചായ എടുത്തു വെക്ക്...എനിക്ക് വിശക്കുന്നു.." സുബൈറിന്റെ.. വിളിയിൽ അവൾ ശെരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. "മിഴിച്ചു നോക്കാൻ അല്ല പറഞ്ഞത്.. ' ചായ എടുത്ത് വെക്കാനാ..." അവൾ വേഗം ദോശയും കട്ടനും എടുത്ത് മേശമേൽ കൊണ്ട് വെച്ചു. "മോളെ.. നീയും ഇരുന്നോ അവന്റെ കൂടെ.." സൈനുമ്മ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "വേണ്ട.. ഉമ്മാ.. ഇക്ക കഴിച്ചോട്ടെ... ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാം.." റസിയയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അവളുടെ മനസ്സിന് ഒരൽപ്പം ആശ്വാസമായത് പോലെ തോന്നി... സുബൈർ അവളുടെ മുന്നിൽ അഭിനയിക്കുകയാണെന്ന് പാവം അവൾക്ക് മനസിലായില്ല... എങ്ങിനെ മനസ്സിലാവാനാ അവന്റെ കഥകൾ ഒന്നും അറിയാതെ അവൾ ഇന്നലെയല്ലേ...അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്ന് വന്നത്.. വീട്ടിൽ ഉള്ളവരാരും ഒന്നും അറിയരുത് എന്ന് അവന് നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരിന്നു. റസിയയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും അടുക്കള കാണൽ ചടങ്ങിന് ഉമ്മയും ഉപ്പയും കുറച്ചു ബന്ധുക്കളും വരുന്നുണ്ട്...അപ്പൊ അതിന്റെ തിരക്കിലാണ് വീട്ടിലുള്ള ഓരോരുത്തരും. സൈനുമ്മ ആകെ വെപ്രാളം പിടിച്ച് ഓടിനടക്കുകയാണ്. മണവാട്ടിയെ കാണാൻ വരുന്നവരെ സൽക്കരിക്കലും.. വരുന്ന ബന്ധുക്കളെ സ്വീകരിക്കാൻ ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങളും എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോൾ.. സമയം പോയത് തന്നെ അറിഞ്ഞില്ലാരും.. "ആയിഷുമ്മ... അവരിങ്ങു എത്താറായി നിങ്ങൾ വെറ്റിലയും ചവച്ചിരിക്കി. എല്ലാ ഭാരവും ഈ എന്റെ തലയിൽ ആണല്ലോ.." "ബേജാറാവാതെ സൈനോ... അടുക്കളയിൽ എല്ലാം റെഡിയാണ് അവരിങ്ങു എത്തിയാൽ മതി.." റസിയ ഇടക്കിടക്ക് ഉമ്മറത്തു വന്നു നോക്കും വല്ല വണ്ടിയുടെയും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ അറിയാൻ... കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം.. കോയഹാജി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "സൈനു... അവരെത്തിട്ടോ.." "റസിമോളെ... അവരെത്തി." റസിയ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവളുടെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നത് സന്തോഷത്തോടെ നോക്കിനിന്നു... "വരി... എല്ലാരും അകത്തേക്ക് കയറിയിരിക്കി.." അവർ വന്നവരെയെല്ലാം സൽക്കരിച്ച് അകത്തേക്ക് ഇരുത്തി. റസിയ ഓടി ചെന്ന് ഉപ്പയുടെ മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞു... രണ്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു.. "ഉപ്പ.. ദാ.. അങ്ങോട്ട്‌ ഇരുന്നോളി.." "ഉപ്പാന്റെ കുട്ടിക്ക് സുഖാണോ..? " അതെ എന്നവൾ തലയാട്ടി... ഉമ്മയേക്കാൾ കൂടുതൽ അടുപ്പം അവൾക്ക് ഉപ്പയോടായിരുന്നു.. വന്നവരിൽ ഓരോരുത്തരെയായി അവൾ എല്ലാവർക്കും പരിജയപെടുത്തി കൊടുത്തു.. ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് അവരെല്ലാവരും സംസാരത്തിൽ മുറുകിയിരിക്കുകയാണ്.. പകൽ വെളിച്ചത്തെ തേങ്ങോലകൾ മറച്ചു കളിക്കുന്നു..മാനത്തെ ചുവപ്പ് മാറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. "അല്ല... ആമിനു.. സമയം കുറെയായി പോകണ്ടേ നമുക്ക്. അങ്ങ് എത്തണ്ടേ നമുക്ക്." "നിങ്ങളിരിക്കി.. കുറച്ചൂടെ കഴിയട്ടെ എന്നിട്ട് പോകാം." സുബൈറിന്റെ ഉമ്മ ഹംസക്കയേ നോക്കി പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് വർത്താനം പറഞ്ഞാൽ പൂതി കെടൂല.. അതിനിയിനി ഞങ്ങൾ പിന്നേ ഒരു ദിവസം വരാ.." അവര് എല്ലാവരോടുംയാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.. റസിയ അവർ പോകുന്നതും നിറമിഴികളോടെ നോക്കി നിന്നു... "സൈനു...ബാക്കി വന്ന പത്തിരിയും ഇറച്ചി കറിയും എല്ലാം എല്ലാവർക്കും കൊടുത്തേക്ക്. ഒന്നും ഇവിടെ ബാക്കി വെക്കേണ്ട..." "മ്മ്... അങ്ങിനെതന്നെയാ ചെയ്യുന്നത്.." "എടാ... സുബൈറെ അവളുടെ ഉപ്പ ഇറങ്ങാൻ നേരം എന്താ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.." "നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ വിരുന്ന് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞതാ.." "നീ.. എന്ത് പറഞ്ഞു എന്നിട്ട്.? "എന്നെ കിട്ടില്ല നിങ്ങൾ വേറെ ആളെ നോക്കിയെന്ന്.." "പോടാ... കളവ് പറയാതെ " അവൻ അതിന് മറുപടിയായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി മാനത്ത് സ്ഥലം പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി അതിനരികിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വെള്ളിക്കിണ്ണവും വന്നത്തി. നസിയ..ഏതോ അനന്തലോകത്താണ് അവളുടെ മനസ്സും അതിലേക്ക് ആഴ്‌ന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. റസിയ ബാക്കിലൂടെ ചെന്നവളെ തട്ടി വിളിച്ചു. "നസീ... നസീ.." അവൾ ഞെട്ടിതിരിഞ്ഞു. "ഒഹ്.. ഇത്തയായിരുന്നോ..? " ഞാനങ്ങു പേടിച്ചുപോയി." എന്ത് പറ്റി നസി..? നീ..കരഞ്ഞോ..? നിന്റെ കണ്ണൊക്കെ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ" "അത്... പിന്നേ.. ഇത്ത.. ഞാൻ.." "എന്താ.. മോളെ.. എന്ത് പറ്റി..? "ഞാൻ ചിരിച്ചു കളിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ടെന്നേ ഒള്ളു." എന്റെ മനസ്സൊക്കെ സങ്കടത്തിൽ മുങ്ങി കിടക്ക..." "മോളെ... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.." "ഈ.. ചെറുപ്രായത്തിൽ എന്താ.. നിനക്ക് ഇത്ര സങ്കടം..?!" അവൾ റസിയയുടെ മാറിലേക്ക് വീണുകൊണ്ട് പൊട്ടികരഞ്ഞു.. "ഹേയ്.. നസി.." കോളേജിൽ വല്ല പ്രശ്നവും.. " "അല്ല ഇത്ത.." "ഇത്ത ചോദിച്ചില്ലേ.. എന്റെ ഉമ്മയെവിടെ എന്ന്..എന്റെ.. ഉമ്മ മരിച്ചിട്ട് നാലുവർഷായി.. "ഒഹ്.. സാരല്ല.. സമാധാനിക്ക് എല്ലാം റബ്ബിന്റെ വിധിയല്ലേ.." "അത്‌.. പിന്നേ.. എന്റെ ഉമ്മയെ എന്റെ ഉപ്പകൊന്നതാണ്." എന്ത്...?! "അതെ ഇത്ത.." തേങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളെ എന്ത് പറഞ്ഞു ആശ്വാസിപ്പിക്കണം എന്ന് റസിയക്ക് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. "നസി... റസി..." "രണ്ട് പേരും വന്നേ..' "ഇത്ത... മൂത്തമ്മ വിളിക്കുന്നു.. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകാം.. ബാക്കി പിന്നേ പറയാം... ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും മൂത്തമ്മ അറിയരുത് ട്ടോ." "ഹേയ്.. ഇല്ല ".. നസിവേഗം ബാത്‌റൂമിൽ കടന്ന് മുഖം കഴുകി... അവർ ഒന്നിച്ച് അടുക്കളയിലോട്ട് നടന്നു. ◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾ ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് റസിയ...അവരുടെ റൂമിൽ സുബൈറിനരികിൽ ചെറിയൊരു നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരി തൂകി നിന്നു.... "റസിയ... വാ.. ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്. അവൻ അവന്റെ അടുത്തേക്കായി അവളെ വിളിച്ചു... തെല്ലു മടിയോടെ അവൾ അവനക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു... "എനിക്ക് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ നിന്നോട് പറയാനുണ്ട്... എല്ലാം ക്ഷമയോടെ നീ കേൾക്കും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വാസിക്കട്ടെ.." "റസിയ ഞാനിപറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ എങ്ങിനെ ഉൾകൊള്ളും എന്നെനിക്കറിയില്ല.." പക്ഷെ.. " പറയാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. " എന്താണിപ്പോ.. അങ്ങിനെയൊരു കാര്യം എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ അവനെ നോക്കി. ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകൾ റസിയക്ക് ഒട്ടും സന്തോഷം നൽകുന്ന..ഒന്നല്ല അതെന്ന്... നീ..മനസ്സിലാക്കണം." അവൾ മുഖം ഉയർത്തിയൊന്ന് അവനെ നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എന്താ.. ഇക്കാ..?" "അത്.. പിന്നേ... ഞാൻ.. ഇപ്പൊ ഒരു വിവാഹത്തെ കുറിച്ചോ. വിവാഹ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചോ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം എനിക്ക്.. നിക്ക്.. നിന്നെ എന്റെ ഭാര്യയായി കാണാൻ കഴിയില്ല..." ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവൾ അവനെ നോക്കി. സത്യം... എന്റെ മനസ്സിൽ നിനക്കുള്ള സ്ഥാനം എത്രയോ അകലയാണ് റസിയ.." റസിയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖം മങ്ങി. അവൾ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു... "ഇക്ക എന്തൊക്കെയാ ഈ.. പറയുന്നത്..? എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല." "നിന്നെ..എനിക്കെന്റെ ഭാര്യയായി കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.. ഞാൻ കുറേ ശ്രമിച്ചു നോക്കി.. പക്ഷെ... എന്റെ മനസ്സതിന് വിസമ്മതിക്കുന്നു." സുബൈറിന്റെ.. ഈ..വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലേക്ക് മൂർച്ചയുള്ള..എന്തോ തുളഞ്ഞു കയറുന്നത് പോലെ തോന്നി..അവൾക്ക്.. തളർന്നു വീഴാതിരിക്കാൻ അവൾ ഭിത്തിയിൽ പിടിച്ചു.. "നീ... സുന്ദരിയാണ് നല്ല കുട്ടിയാണ്.. എല്ലാം എനിക്കറിയാം.. അതുകൊണ്ടായില്ലല്ലോ.. എന്റെ മനസ്സ് കൂടി അംഗീകരികേണ്ടേ.." "എത്ര നിസാരമായിട്ടാണ് നിങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചത്..." ഞാൻ എന്ന പെണ്ണിന്റെ മനസ്സ് എന്താ നിങ്ങൾ കാണാൻ ശ്രമിക്കാത്തത്. "കൂടുതൽ ചോദ്യം ഒന്നും ഇങ്ങോട്ട് വേണ്ട.. " എനിക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു." "ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ നിങ്ങൾ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടികൊണ്ടുവന്നത്.? " "അത്... പിന്നേ.. ഞാൻ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞതാ ആര് കേൾക്കാൻ.." "ഇല്ല... ഞാൻ വിശ്വസിക്കില്ല.. അനുവാദം ഇല്ലാതെ നടക്കുന്ന ഒന്നല്ല വിവാഹം." "നീ..വിശ്വാസിച്ചാലും ഇല്ലങ്കിലും എനിക്ക് ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാനില്ല..." "ഞാൻ പത്തു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഗൾഫിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകും. അത് വരെ നിൽക്കണേൽ നിൽക്കാം.. അല്ലേൽ നിനക്ക് നാളെ തന്നെ തിരിച്ചുപോകാം നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്." അതും കൂടി കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ.. അവൾ ശെരിക്കും തളർന്നു പോയിരുന്നു. (തുടരും.... കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ