ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aRpZD64?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി.... Part 59💞 "അതെന്താ….ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ദേവേട്ടൻ കേൾക്കില്ലേ"…ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഭവം നിറഞ്ഞു. അവൾ മുഖം കനപ്പിച്ചു നിന്നു… "ശരി ശരി….ഇനിയിതിന്റെ പേരിൽ മുഖം കനപ്പിക്കേണ്ട "…. രുദ്രൻ ഗൗരിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു… "അതാണ് എന്റെ കലിപ്പൻ "…ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു… "വാ…നമുക്ക് ആശ്രമത്തിന് അകത്തേക്ക് നടക്കാം "… രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി … ഗോമുഖ് ക്ഷേത്രത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ആശ്രമം അടുത്താണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ആശ്രമപരിസരത്തെത്തി ചേരാൻ പിന്നെയും വഴിയിലൂടെ പടികൾ ഇറങ്ങി പോകണമായിരുന്നു. ഇത് ഗൗരി രുദ്രനോട് സൂചിപ്പിച്ചു… "നന്ദു…മലഞ്ചെരിവുകളിൽ അങ്ങനെയാണ് തൊട്ടടുത്തു കാണുന്നവയുടെ അടുത്തെത്താൻ വേറെ വഴിയിലൂടെ ചുറ്റി കറങ്ങി പോകേണ്ടി വരും. മലമുകളിലേക്ക് കുത്തനെ കയറാനും ഉറങ്ങാനും കഴിയില്ലല്ലോ അങ്ങനെ പറ്റുമായിരുന്നെങ്കിൽ ചുരങ്ങളുടെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ "…. രുദ്രൻ പടികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു... "ഒരു കാര്യം പറയാതെ വയ്യ ദേവേട്ടാ… ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു പടികളൊക്കെയിറങ്ങി വരേണ്ടി വരുമ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ഈ കാഴ്ചകൾ കാണുമ്പോൾ അതോന്നും അറിയില്ല "…ഗൗരി ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോട് വിവരിച്ചു… "മുകളിലോട്ട് കയറുമ്പോഴും എന്റെ നന്ദൂട്ടി ഇങ്ങനെ തന്നെ പറഞ്ഞോണം കേട്ടോ"...രുദ്രൻ പിറുപിറുത്തു… "എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ "…ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.. "ഇല്ല.. നീ പറഞ്ഞത് വളരെ ശരിയാണെന്നു പറയുകയായിരുന്നു "… രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "മോനെ…കലിപ്പാ…മോനെനിക്കിട്ട് താങ്ങുന്ന എന്തോ ഡയലോഗ് ആണ് അടിച്ചതെന്നു എനിക്കറിയാം. എന്റെ മുന്നിൽ കള്ളം പറയാൻ കലിപ്പനിത് വരെ ആയിട്ടില്ല"...ഗൗരിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ രുദ്രനെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി.. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പടികൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി… അൽപസമയത്തിനകം അവർ ആശ്രമപരിസരത്തെത്തി. ആ ആശ്രമപരിസരത്തും പിന്നെ ആശ്രമവും ഗോമുഖ് ക്ഷേത്രവും അടങ്ങുന്ന ആ മലഞ്ചെരിവിൽ മുഴുവനായും ഒരു പോസിറ്റീവ് വൈബ് നിറഞ്ഞു നില്കുന്നത് പോലെ ഉളവായി ഗൗരിയ്ക്ക്… ചുറ്റുമുള്ള പച്ചയണിഞ്ഞ മലനിരകൾ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകളും അവ പകരുന്ന ശുദ്ധവായുവുമെല്ലാം മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ആനന്ദഭരിതമാക്കുന്നു. ഗൗരിയ്ക്ക് ധർമ്മ ഗിരിയിലും അക്ഷർദാമ് ക്ഷേത്രത്തിലും പോയപ്പോൾ കിട്ടിയിരുന്ന സകാരാത്മക അനുഭൂതിയാണ് ഓർമയിൽ വന്നത്… അപ്രകാരമെല്ലാം ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ അവരിരുവരും ആശ്രമത്തിന്റെ പ്രധാന കവാടം കടന്നു അങ്കണത്തിൽ എത്തി… വിശാലമായ ആശ്രമപരിസരത്ത് ശ്രീ മഹാദേവന്റെയും, ശ്രീരാമന്റെയും , വസിഷ്ട മുനിയുടെയുമൊക്കെ പ്രതിഷ്ഠകൾ ഉണ്ട്. ശാന്തവും ഭക്തി സാന്ദ്രവുമായ മരങ്ങളും മറ്റും ആരാമം പോലെയൊരുക്കിയ വിശാലമായ ആശ്രമ പരിസരം… ഗൗരിയും രുദ്രനും എല്ലാ ഭാഗവും ഒന്ന് ചുറ്റിക്കണ്ടു… "ദേവേട്ടാ…ആശ്രമം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനിങ്ങനെയല്ല ആദ്യം കരുതിയത് "…ഗൗരി രുദ്രനോട് ചുറ്റുവട്ടമൊക്കെ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "പിന്നെ നന്ദുമോൾ കരുതിയത് വസിഷ്ടമുനിയുടെ കാലത്തുള്ളത് പോലെ പുല്ലുകൾ കൊണ്ടുള്ള പർണ്ണശാല രൂപത്തിലായിരിക്കും ആശ്രമം എന്നല്ലേ…എനിക്ക് തോന്നി "…രുദ്രൻ അവളെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പോടാ…കൊരങ്ങാ…ഞാനുദ്ദേശിച്ചത് ധർമ്മഗിരി അല്ലെങ്കിൽ അക്ഷർദാമ് ക്ഷേത്രം പോലെയായിരിക്കുമെന്നാ "…. ഗൗരി രുദ്രന് നേരെ കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "എന്റെ നന്ദു മോള് ഇപ്പോൾ ഉള്ളത് പോലെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ് "…രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു… മറുപടിയായി രുദ്രന് നല്ലൊരു നുള്ള് ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ലഭിച്ചു…. എല്ലാം കണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആശ്രമവളപ്പിലെ ഒരു മരത്തണലിനു കീഴിലെ സിമന്റ്‌ കൊണ്ട് മരത്തിനു ചുറ്റും വട്ടത്തിൽ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ സ്ഥലത്ത് ഗൗരിയും രുദ്രനും ഇരുന്നു… ഗൗരി ഉടനെ ധ്യാനനിരതയാകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. രുദ്രനത് നോക്കി നിന്നു… ഗൗരി ഉടനെ പത്മാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടയായി. രുദ്രനോടും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അവളാവശ്യപ്പെട്ടു. നൃത്തം ചെയ്യുന്നതിനാലുള്ള ഫ്ളക്സ്ബിലിറ്റി കൊണ്ടും മറ്റും ഗൗരിക്കു പറ്റുന്നത് പോലെ പത്മാസനം ചെയ്തിരിക്കാൻ രുദ്രന് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല… അവൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. "ദേവേട്ടാ… ദേവേട്ടൻ സാധാരണ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു ചെയ്തോ. ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട "… തികട്ടി വന്ന ചിരി ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി രുദ്രനോട് നിർദേശിച്ചു… രുദ്രൻ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു. വൈകാതെ ഇരുവരും ധ്യാനത്തിലേർപ്പെടാൻ തുടങ്ങി… രുദ്രന് അധിക സമയം ധ്യാനത്തിലിരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ പതിയെ തന്റെ മിഴികൾ തുറന്ന് ഗൗരിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു. ഗൗരി അപ്പോഴും ധ്യാനത്തിലായിരുന്നു…. വേഷഭൂഷാദികളൊഴിച്ചാൽ ധ്യാനിക്കുന്ന അവളെ കണ്ടാൽ സുന്ദരിയയൊരു താപസകന്യകയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. ധ്യാനനിരതയായിരിക്കുന്ന തന്റെ പെണ്ണിനെ രുദ്രൻ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോക്കിയിരുന്നു പോയി… പ്രണയാംശുക്കൾ നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ഗൗരിയുടെ നേരെ നോക്കിയുള്ള ആ ഇരിപ്പിൽ രുദ്രനോർത്തു.. മുൻപിവിടെ ധ്യാനത്തിലിരുന്നപ്പോൾ ഇവളുടെ ഓർമ്മകൾ കാരണം ധ്യാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഇവളടുത്തുള്ളത് കൊണ്ടിന്ന് തനിക്ക് ധ്യാനിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല…. രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിലൊരു മന്ദഹാസം വിടർന്നു… മുൻപ് നഷ്ടബോധം സഹിക്കുവാൻ കഴിയാതെ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം ഇപ്പോൾ തന്റെ പ്രണയത്തെയും കൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ തന്നെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന വിധിയോട് ഇന്ന് മധുരപ്രതികാരം ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു…. """കവിതകളാക്കുവാൻ കഴിയാതിരുന്നയെൻ ഗദ്ഗദങ്ങളെ എന്നരികിലിരുന്ന് നീ വിതറിയ പ്രണയത്തിൻ പാരിജാതപ്പൂക്കൾ ഹൃദയഭിത്തിതൻ മർമ്മരങ്ങളായി മാറവേ കവിതാശകലമായടർന്ന് വീഴുന്നുവെൻ തൂലികയിലിന്നീ നിമിഷങ്ങളിൽ ….""" ഗൗരിയെയും നോക്കിയിരുന്നു പ്രണയോദ്ദീപനമുണർന്ന രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയാർദ്രമായ വരികൾ നിറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു…. അര മണിക്കൂറോളം കഴിഞ്ഞു ഗൗരി പതിയെ തന്റെ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നുമുണർന്നു. മിഴികൾ തുറന്നു നോക്കിയ അവൾ കണ്ടത് തന്നെയും നോക്കിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ പ്രണയാർദ്രമായ കടാക്ഷമെറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രുദ്രനെയായിരുന്നു… രുദ്രൻ അധിക സമയം ധ്യാനത്തിലിരുന്നില്ലെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവളവനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... രണ്ട് പേരും വൈകാതെ എഴുന്നേറ്റ് മടങ്ങിപ്പോകാനൊരുങ്ങി…. "ദേവേട്ടൻ അധികനേരം ചെയ്തില്ലല്ലേ "….? ആശ്രമത്തിനു പുറത്തേക്ക് നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു… രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇല്ലെന്ന് തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "നല്ല ശീലങ്ങൾ ഒന്നും പാടില്ല കേട്ടോ. അന്ന് എന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമയിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.ഇന്നെന്താണാവോ"…? ഗൗരിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ഇന്ന് നീയടുത്തുള്ളത് കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞില്ല"...രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "എന്തിനും ന്യായീകരണമുണ്ടല്ലോ ദേവേട്ടന്റെ പക്കൽ "… ഗൗരി പുച്ഛം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.. "നന്ദു… വസിഷ്ട മഹർഷിയുടെ ധർമ്മപത്നി അരുന്ധതി ദേവി പരിപാലിച്ച ഈ ആശ്രമത്തിൽ വച്ചു തന്നെ എന്റെ നേരെ പുച്ഛം വിതറുന്നത് കുറച്ചു കഷ്ടമാണ് കേട്ടോ"…. രുദ്രന്റെ വാക്കുകളിൽ അല്പം പരിഭവം നിറഞ്ഞു… രുദ്രന്റെ പരിഭവം ആസ്വദിച്ചു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഗൗരി അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു… "ദേവേട്ടാ…ഞാൻ പിന്നെ ദേവേട്ടനെയല്ലാതെ ആരെ പോയി പറയും "…ഗൗരിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ശരി…വേഗം നടക്ക്. നമുക്ക് മുകളിൽ എത്തണ്ടേ "…രുദ്രൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ഇരുവരും ആശ്രമത്തിന്റെ വെളിയിലറങ്ങി… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 തിരിച്ചു മുകളിലോട്ടുള്ള പടികൾ അവർ കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. താഴേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഉള്ള വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ലല്ലോ…. താഴേക്ക് പോകുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ കണ്ടു കൊണ്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ പടികളുടെ എണ്ണം പോലും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എഴുന്നൂറോളം പടികൾ കയറുന്നത് ഓർക്കാൻ വയ്യ… ഗൗരി പടികൾ കയറുമ്പോൾ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… ഗൗരി ഇടയ്ക്കിടെ രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ രുദ്രനവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ചിലയിടങ്ങളിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് അവർ ഫോട്ടോകൾ ഒക്കെയെടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ കിട്ടുന്ന നൈമിഷികമായ സന്ദർഭങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഒരാശ്വാസം…. അര മണിക്കൂറിലേറെ നടന്നു പടികൾ കയറിയപ്പോൾ ഗൗരിക്ക് മടുത്ത പോലെയായി. അവൾ വീണ്ടും രുദ്രനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു ദയനീയ ഭാവം നിറഞ്ഞു… രുദ്രൻ ഗൗരിയറിയാതെ അവൾ തന്നെയിടക്കിടക്ക് നോക്കുന്നത് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ദയനീയഭാവം കണ്ട് രുദ്രൻ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… അൽപനേരം കൊണ്ട് ഏകദേശം പകുതിയോളം പടികൾ കയറിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും മാറി ഒരു വശത്തേക്ക് നിന്നു. എന്നിട്ട് രുദ്രനോടവൾ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു… "ദേവേട്ടാ…കുറച്ചു നേരമൊന്ന് വിശ്രമിച്ചിട്ട് പോകാം "… ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കി പറയുമ്പോൾ അവളെ പതിയെ അണയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… "നന്ദു…. നമുക്ക് മുകളിൽ കയറിയിട്ട് നന്നായി വിശ്രമിക്കാം. ഇപ്പോൾ പകുതിയോളം കഴിഞ്ഞു "… രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി…. "ദേവേട്ടാ… എനിക്ക് വയ്യ. ഞാൻ അണയ്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് പോലും ദേവേട്ടനെങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ തോന്നുന്നത് "….ഗൗരി ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടങ്ങനെ പറഞ്ഞു പടികളുടെ വശത്തു ഇരുന്നു…. "നന്ദു….എഴുന്നേൽക്ക് "…രുദ്രന്റെ സ്വരത്തിൽ അല്പം ഗൗരവം കലർന്നു… ഗൗരി ദയനീയമായൊരു ഭാവത്തോടെ രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു… പൊടുന്നനെ രുദ്രൻ ഗൗരിയെ തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് പതിയെ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി... അപ്രതീക്ഷിതമായവന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഗൗരിയൊന്ന് സ്തംഭിച്ചു പോയെങ്കിലും സമചിത്തത വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ രുദ്രന്റെ കഴുത്തിലൂടെ തന്റെ കൈകളിട്ട് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ… ഇങ്ങനെ എന്നെയുമെടുത്ത് പടികൾ കയറി ദേവേട്ടൻ തളർന്നോ സ്ലിപ് ആവുകയോ ചെയ്‌താൽ രണ്ട് പേരുടെയും കാര്യം പോക്കാ. ഇങ്ങനെ റിസ്ക് എടുത്ത് ധൃതിയിൽ കയറണോ "….? രുദ്രൻ കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതിൽ മനസ്സിൽ ആമോദം നിറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും ഗൗരി തന്റെ ആശങ്ക അവനെയറിയിച്ചു… "നന്ദു മോള് കണ്ടോ… ഞാൻ ധ്യാനമൊന്നും ഇരിക്കാറില്ലെങ്കിലും നിന്നെയും കൊണ്ട് ഈ പടികൾ കയറാനുള്ള പവർ ഒക്കെ എനിക്കുണ്ട് "… രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. ഗൗരി പിന്നെയൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല… ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആമോദത്തിരകൾ ആറാടുകയായിരുന്നു… പലപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുമായിരുന്നു ദേവേട്ടനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതും ഇത് പോലെ ദേവേട്ടൻ കയ്യിലെടുത്ത് നടക്കുന്നതുമൊക്കെ. ഇപ്പോഴത് യാഥാർഥ്യമായിരിക്കുന്നു…. ഗൗരിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ചിന്തിച്ചു… രുദ്രന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരാനന്ദനിർവൃതിയടങ്ങിയ ചിരി.. അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയവൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്താണെന്ന് തിരക്കി.. "നന്ദു…മുൻപ് ഇവിടെ വന്നിതു പോലെ തിരിച്ചു കയറുമ്പോൾ നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇത് പോലെ എടുത്ത് കൊണ്ട് നടക്കുന്നതൊക്കെ ചിന്തിച്ചിരുന്നു. ഇന്നത് നടന്നിരിക്കുന്നു"...രുദ്രന്റെ മുഖം പ്രണയഭരിതമായി… രുദ്രന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ നിറച്ച ആമോദത്തിരയിൽ ഗൗരി രുദ്രന്റെ കവിളിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകളമർത്തി… "ദേവേട്ടാ… ദേവേട്ടൻ കൂടെ ഞാൻ വേണമായിരുന്നു എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച സ്ഥലത്തൊക്കെ നമുക്ക് പോകണം. ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ നമ്മളെ അകറ്റിയ വിധിയോടും അതിന് കൂട്ട് നിന്നവരോടുമുള്ള പ്രതികാരമല്ലേ ഇതൊക്കെ …ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ അതിനൊക്കെ ഞാനുണ്ടാകും എന്നും"…. അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരി പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന മിഴികളോടെ മൊഴിഞ്ഞു… രുദ്രനവളെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു… താൻ കുറച്ചു മുൻപ് ചിന്തിച്ചത് തന്നെ തന്റെ പെണ്ണും ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്നു…രുദ്രൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു… കുറെയേറെ പടികൾ നടന്നു കയറിയപ്പോൾ ഗൗരിയെ രുദ്രൻ താഴെയിറക്കി. പരസ്പരം തങ്ങളുടെ പ്രണയം കൈമാറിക്കൊണ്ട് അവർ പടികൾ കയറി മുകളിലോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറെടുത്ത് പടികൾ മുഴുവൻ കയറി മുകളിലെത്തിയൊന്നു വിശ്രമിച്ചതിനു ശേഷം രുദ്രനും ഗൗരിയും മൗണ്ട് അബുവിലെ അടുത്ത കാഴ്ച കാണുവാനായി പുറപ്പെട്ടു… നാലഞ്ചു കിലോമീറ്റർ ഓടിയതിനു ശേഷം രുദ്രന്റെ വണ്ടിയൊരു കവാടത്തിന്റെ മുൻപിലെത്തി. അവിടുന്ന് മുന്നോട്ട് വണ്ടിയിൽ പോകണമെങ്കിൽ ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം. രുദ്രൻ വണ്ടി നിർത്തി ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. തുടർന്നൊരു പത്ത് മിനിറ്റോളം വണ്ടിയൊടിച്ചു അവർ കുറച്ചു സ്റ്റെപ്പുകളും അത് കയറി മുകളിലേക്ക് പിന്നെയൊരു കവാടവും കണ്ടു. സ്റ്റെപ്പുകൾ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് വിശാലമായ അങ്കണം പോലെ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട് വണ്ടികൾ എല്ലാം അവിടെ പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്…. വണ്ടി പാർക്ക്‌ ചെയ്തതിനു ശേഷം രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി കവാടത്തിന് അടുത്തോട്ടു നീങ്ങി… "ദേവേട്ടാ…ഇപ്പോൾ നമ്മൾ എന്താണ് കാണുവാൻ പോകുന്നത് "…? ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു… "ഇപ്പോൾ പോകുന്നത് അബു വാലി വ്യൂ പോയിന്റിലേക്ക് "…. രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… കവാടത്തിന് അടുത്തെത്തിയ രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് കവാടം കടന്ന് അകത്തേക്കു കയറി. കവാടം കടന്നപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി അതൊരു കവാടമല്ലെന്ന്. ഒരു ലേക്കിലോട്ട് നീട്ടി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പ്ലാറ്റഫോമും അതിൽ നിന്നും ലേകിലോട്ടുള്ള വ്യൂവും…. ആ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകൾ പകരുന്ന പ്രകൃതിമനോഹാരിതയൊന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു. ഗൗരി അവയെല്ലാം തന്റെ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയെടുത്തു…. "ദേവേട്ടാ…ഇത് നക്കി ലേക്ക് തന്നെയല്ലേ "…? തടാകത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി ചോദിച്ചു… "അതെ…നമ്മൾ ഇന്നലെ കണ്ടതിന്റെ വേറൊരു വശം "… രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി.. രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് പെട്ടെന്നവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി വാലി വ്യൂ പോയിന്റിലേക്ക് നടന്നു. ലേക്കിനോട് ചേർന്നുള്ള വാക് വേയിലൂടെ കുറച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ ഒരു ബോർഡ്‌ കണ്ടു ഗൗരിയത് വായിച്ചു. ഒരു വശത്തേക്ക് പോയാൽ അബു വാലി വ്യൂ പോയിന്റ് ആണെന്നും മറുവശത്തേക്ക് പോയാൽ അബു വ്യൂ പോയിന്റ് ആണെന്നും ആ ബോർഡിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ.. നമ്മൾ ഈ ബോർഡിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഏതു വ്യൂ പോയിന്റിലേക്കാണ് പോകുന്നത് "….? ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ആദ്യം വാലി വ്യൂ പോയിന്റ് കാണാം"…രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… ഗൗരി രുദ്രന്റെ കൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വാക് വേയിൽ കൂടെയൽപ്പം മുൻപോട്ട് പോയപ്പോൾ വശത്തു മുകളിലോട്ട് കയറാനുള്ള പടികൾ കണ്ടപ്പോൾ രുദ്രൻ ഗൗരിയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു ആ പടികൾ കയറി വേണം വാലി വ്യൂ പോയിന്റ് എത്താനെന്ന്…. ഇരുവരും പതിയെ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. പടികൾ കയറുമ്പോൾ കുറച്ചു മുൻപ് ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും തിരികെ വരുമ്പോൾ രുദ്രൻ തന്നെ കയ്യിലെടുത്ത് പടികൾ കയറിയത് അവളോർത്തു. ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം വിരിയിച്ചു… ആശ്രമത്തിലേക്കുള്ള പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോഴും കയറുമ്പോഴും വേറെ ആരെയിം കണ്ടിരുന്നില്ല എന്നാൽ ഇവിടെ അത്യാവശ്യം ആളുകൾ ഉണ്ട്…. ഇരുപത് മിനിറ്റോളം സമയമെടുത്ത് രുദ്രനും ഗൗരിയും പടികൾ മുഴുവൻ കയറി ഒരു പാറക്കെട്ടിനു മുകളിലെത്തി. പാറക്കെട്ടിൽ ടൂറിസ്റ്റുകൾക്ക് സുരക്ഷിതരായി നിൽക്കുവാൻ വേണ്ടി ഹാൻഡ് റെയിൽ പണിതിട്ടുണ്ട്. ടൂറിസ്റ്റുകൾക്ക് ഇരിക്കാനുള്ള കോൺക്രീറ്റിൽ പണിത ഇരിപ്പിടങ്ങളുമെല്ലാം നിറഞ്ഞ ഹരിതാഭയണിഞ്ഞ ആരവല്ലി മലനിരകളുടെ മനോഹാരിതയും താഴെ നക്കി ലേക്കിന്റെ സൗന്ദര്യവും കൂടി ഒരുമിച്ചു ഒരു ക്ലിക്കിൽ ദർശിക്കുവാൻ പറ്റിയ ഇടമാണ് ഈ വ്യൂ പോയിന്റെന്ന് രുദ്രൻ ഗൗരിയ്ക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു…. ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ അവർ നിൽക്കുന്നതിന്റെ എതിർ ഭാഗത്തു കുറച്ചു ദൂരെയായി അതിലും ഉയരമുള്ള പാറക്കെട്ട് ഗൗരിയുടെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു. ആ പാറക്കെട്ട് അവളുടെയുള്ളിൽ കൗതുകമുണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ… അതേതാ ആ വലിയ പാറ. അങ്ങോട്ട് പോകാൻ കഴിയുമോ "….? തന്നെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന രുദ്രനോട് മുൻപിൽ കണ്ട പാറക്കെട്ട് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു… "അതാണ് അബു വ്യൂ പോയിന്റ്. അങ്ങോട്ട് പോകാൻ പറ്റും "… രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി.. "നമുക്കങ്ങോട്ട് പോയാലോ ദേവേട്ടാ "…? ഗൗരിയൊരു ചെറു ചിരിയോടെ രുദ്രന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "പോകാം…പക്ഷേ അവിടേക്ക് കയറാൻ നൂറിൽ കൂടുതൽ പടികളുണ്ട്. പിന്നെയതിൽ കയറി തുടങ്ങുമ്പോൾ കരയാൻ തുടങ്ങരുത്"...രുദ്രനവളെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പടികളിൽ എന്നെയെടുത്ത് കൊണ്ട് പോകാൻ ദേവേട്ടനുണ്ടല്ലോ "… ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രുദ്രന്റെ ജാക്കറ്റിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു… "അയ്യോടാ…കയ്യിലെടുത്തുള്ള നടപ്പ് നന്ദു മോൾക്ക് ക്ഷ പിടിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ"....രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കളിയാക്കി.. "പോടാ.. ഭരണീ.. പിന്നെ വഴിയിൽ കൂടി പോകുന്ന വല്ലവനോടും എന്നെയെടുത്ത് കൊണ്ട് നടക്കാൻ പറയാൻ പറ്റുമോ "…? ഗൗരി ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനിട്ടൊരു കൊട്ട് കൊടുത്ത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ഇനിയതിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ നന്ദു മോള് മുഖം കറുപ്പിക്കേണ്ട…വാ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകാം "… രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയൊരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു… "ഈ നന്ദു പറയുന്നത് അനുസരിച്ചാൽ എന്റെ കലിപ്പന് കൊള്ളാം "… ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി രുദ്രന് നേരെ ഭീക്ഷണിയുയർത്തുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു… "ശരി ഗൗരി ഭായ് തമ്പുരാട്ടി…അവിടുന്ന് പറയുന്നത് അടിയൻ അനുസരിച്ചോളാം.. തിരുവുള്ളക്കേട് ഉണ്ടാവരുത് "… രുദ്രൻ അവളുടെ നേരെ കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് കളിയാക്കിപ്പറഞ്ഞു.. "തഥാസ്തു "… ഗൗരി രുദ്രന് നേരെ കൈപ്പത്തി വിടർത്തി ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു… രണ്ട് പേർക്കും ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ചു ഇരുവരും അബു വ്യൂ പോയിന്റിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 വാലി വ്യൂ പോയിന്റിൽ നിന്നും താഴേക്കുള്ള പടികളിറങ്ങി വാക് വേയിലെത്തി. നേരത്തെ കണ്ട ബോർഡിനടുത്തെത്തിയ അവർ അതും കടന്നു മുന്നോട്ട് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം വാക് വേയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ മുകളിലേക്ക് പോകാനുള്ള പടികൾ കണ്ടു… പടികളിലൂടെ രുദ്രൻ ഗൗരിയേയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി. വാലി വ്യൂ പോയിന്റിലേക്കുള്ള പടികൾ പോലെ അത്രയ്ക്ക് സുഖമില്ല ഈ പടികൾക്ക്. ഇടയ്ക്ക് പൊളിഞ്ഞതും മരങ്ങളുടെ ചെറു ശിഖരങ്ങൾ വീണ് കിടക്കുന്നതുമൊക്കെയായ പടികൾ. പക്ഷേ മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതിനാൽ എപ്പോഴും ഒരു തണലും ഇളം കുളിരുമുണ്ട്… കുറച്ചു പടികൾ കയറിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി ആ പടികളിലൂടെ പോകുന്നത് തങ്ങൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂവെന്നു. ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴുള്ള അതേ അവസ്ഥ. ഇതൊന്നും ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ കണ്ണിൽ പെടാത്തതാണോ… ഗൗരി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ കൂടെ പടികൾ കയറുന്നത് തുടർന്നു. ഒരുപാട് നല്ലതല്ലാത്ത എന്നാൽ മോശവുമല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലുള്ള നൂറ്റിയിരുപത്തിരണ്ടോളം പടികൾ താണ്ടിയവർ അബു മൗണ്ട് വ്യൂ എന്ന പാറക്കെട്ടിൽ എത്തി…. വാലി വ്യൂ പോയിന്റിൽ ഉള്ള പോലെ പാറയുടെ അറ്റത്ത് ഹാൻഡ് റയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…. മുകളിലെത്തി ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ച ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ ആമോദവർഷങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങി… നേരത്തെ കണ്ടതിനേക്കാൾ ഉയരത്തിൽ ചുറ്റുമുള്ള പച്ചപ്പാർന്ന മലനിരകളും നക്കി തടാകവും കൂടി ചേരുമ്പോൾ അവ പകരുന്ന ദൃശ്യവിസ്മയം പ്രകൃതിയൊരുക്കിയ ഒരു ചിത്രകലാസൃഷ്ടിയെ പോലെയൊരു പ്രതീതിയുളവാക്കുന്നു. അത്രയ്ക്കും തുംഗലാരണ്യപൂരിതമായ ദൃശ്യങ്ങൾ പകരുന്ന ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതി ആരിലും കവിതകൾ വിരിയിച്ചു പോകും….. ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു ആമോദചിത്തയായ ഗൗരി രുദ്രന്റെ നേരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം നിർന്നിമേഷയായി പുഞ്ചിരി തൂകി നിന്നു. രുദ്രനോടെന്ത് പറയണമെന്നോ ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരവസ്ഥ…. പ്രണയാതുരയായവൾ രുദ്രനെ പെട്ടെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. രുദ്രൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ തന്റെ കൈകൾ വച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ സരസിജ നയനങ്ങളിലേക്ക് പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി നിന്നു…. "ദേവേട്ടാ…. നമ്മുടെ ഈ ട്രിപ്പ്‌ തുടങ്ങുമ്പോൾ അജ്മീർ വരെ ഒരു ബൈക്ക് റൈഡ്. അതിനിടക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ചില നഗരങ്ങളും അവിടെ കാണാനുള്ള ചില കാഴ്ചകളും. അത്ര മാത്രമേ വിചാരിച്ചിരുന്നള്ളൂ…പക്ഷേ ഇത് അതിനെയൊക്കെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്നു…അത്രയ്ക്ക് പ്രകൃതിമനോഹരമായ കാഴ്ച…ഇത് പോലെയൊരു സ്ഥലം കാണിച്ചു തന്നതിന് ദേവേട്ടനോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണമെന്ന് അറിയില്ല… ഐ ലവ് യൂ…." ആമോദത്തിൽ മതി മറന്ന ഗൗരിയതും പറഞ്ഞു രുദ്രന്റെ ഇരു മിഴികളിലും, കവിളുകളിലും ചുംബനങ്ങൾ പകർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു… പരസ്പരം പുണർന്നു കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പ്രണയനിമിഷങ്ങളെ പ്രകൃതിയൊരുക്കിയ മനോഹാരിതയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇരുവരും ആസ്വദിച്ചു അതെല്ലാം ക്യാമറയിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു… "ദേവേട്ടാ…ദേവേട്ടൻ ഇങ്ങോട്ട് മുൻപ് വന്നിട്ടുണ്ടോ "…? ഹാൻഡ് റെയിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി പരസപരം പുണർന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ഒരു തവണ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയും പിന്നെ ആ പാറയുടെ മുകളിലും കയറി കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ടു "… രുദ്രൻ തങ്ങൾ നിൽക്കുന്നതിന്റെ പുറകിൽ ആ പാറയ്ക്ക് മുകളിലായി കുറെ മാറി വേറെയൊരു പാറ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… അപ്പോഴാണ് ഗൗരി ആ പാറ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. തങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന പാറയ്ക്ക് മുകളിൽ വേറെയൊരു പാറയുണ്ട്. അതിന്റെ മുകളിൽ ചിലർ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്…. "ദേവേട്ടാ…ആ പാറയിൽ കയറിയാൽ ഇവിടുത്തെക്കാൾ നല്ല വ്യൂ കിട്ടില്ലേ"….? ആ പാറയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഗൗരി ചോദിച്ചു…. "അതിന് മുകളിൽ നല്ല വ്യൂ ആണ്. പക്ഷേ അങ്ങോട്ട് എത്തിപ്പെടാൻ കുറച്ചു ദൂരം വഴി അത്രയ്ക്ക് മോശമാണ്. ഇപ്പോൾ നമ്മൾ കയറി വന്ന പടികളെ പോലെയുള്ള പടികൾ പോലുമില്ല "… രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… "ദേവേട്ടാ.. ഏതായാലും ഇവിടെ വരെ വന്നില്ലേ. വന്ന സ്ഥിതിയ്ക്ക് അങ്ങോട്ടും പോകാം…പ്ലീസ് "… ഗൗരി കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു… രുദ്രനവളെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാമെന്നു സമ്മതിച്ചു… ഇരുവരും ആ പാറക്കെട്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു തുടങ്ങി… തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ