ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6ajJrGz8?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 54💞 തന്റെ നന്ദു എന്നും തന്റെ നന്മ മാത്രമേ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ബേബേ പറഞ്ഞത് പോലെ മുജ്ജന്മപുണ്യമാണ് ഇവൾ. ഇവളുടെ സ്ഥാനത്ത് വേറെ ഏതെങ്കിലും പെണ്ണായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ അന്നത്തെ വിവാഹബന്ധത്തിലൂടെ കിട്ടാൻ പോകുന്ന ജീവിതം വേണ്ടെന്നു വക്കില്ലായിരുന്നു അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ആ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടേനെ. പക്ഷെ ഇവളോ…തന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ പറ്റിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ സ്വയം ജീവനൊടുക്കാനാണ് ഇവൾ തീരുമാനിച്ചത്…രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കുറിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ ഓർത്തു…. "നന്ദു"… രുദ്രൻ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചാരിയിരിക്കുന്ന ഗൗരിയെ നോക്കി പ്രണയാതുരനായി വിളിച്ചു… ഗൗരി തലയുയർത്തി രുദ്രനോട് എന്താണെന്ന് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "എന്ത് ധൈര്യത്തിലാണെടാ നീ എന്നെ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നത്. നിന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് അവസാനം നീയെന്നെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ വിവാഹമൊക്കെ കഴിച്ചു ഒരു ജീവിതം നയിക്കുകയായിരുന്നെങ്കിൽ നീയെന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു "…. രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്കുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… "ഉമയെ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുവാൻ മഹേശ്വരനു കഴിയുമോ…അത് പോലെ എന്നെയല്ലാതെ വേറെയൊരു പെണ്ണിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുവാൻ എന്റേയീ മഹേശ്വരന് കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കുറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പ്രണയം സത്യമായിരുന്നെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്ന ദൈവം എന്നെ ഒരു ദിവസം ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തിക്കുമെന്നും ദേവേട്ടനെ എനിക്ക് തിരിച്ചു തരുമെന്നുമായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം. ആ ഒരൊറ്റ വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറത്താണ് ഞാനിത്രയും കാലം പിടിച്ചു നിന്നത് "…..രുദ്രന്റെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് ഗൗരി പ്രണയാർദ്രയായി അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ഗൗരിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനമായിരുന്നു രുദ്രന്റെ മറുപടി… "ദേവേട്ടൻ വിവാഹം കഴിച്ചെന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ ഗൗരി ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു "….ഗൗരിയത് പറയുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദമിടറിപ്പോയിരുന്നു… രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ വായ പൊത്തി അരുതെന്നു തലയാട്ടി. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു കൈ മാറ്റിയപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മിഴികളിൽ തന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിൻ ആഴിത്തിരമാലകൾ ദർശിച്ച രുദ്രന്റെ മനസ്സും ആനന്ദനിർവൃതിയാൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി…. "സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോഴും റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴുമൊക്കെ ദേവേട്ടൻ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാനതൊക്കെ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവേട്ടനെ കണ്ടത്തിന്റെയും ദേവേട്ടന്റെ സംസാരം കേൾക്കുന്നതിന്റെയും ഒക്കെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു ഞാനപ്പോൾ. ഇനി ദേവേട്ടൻ അന്നത്തെ പോലെ ഭരണി പറഞ്ഞാലും ഞാൻ വളരെ സന്തോഷിച്ചേനെ"….അവസാനവാക്കുകൾപൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ ഗൗരി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു…. രുദ്രനും അവളോടൊപ്പം ചിരിച്ചു… "പക്ഷെ ഈ വെറുപ്പൊക്കെ കാണിച്ച ദേവേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ഞാനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ദേവേട്ടന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ്….." "അതെങ്ങനെ "…. രുദ്രൻ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ സംശയഭാവത്തോടെ ചോദിച്ചു… രുദ്രന്റെ ചോദ്യം ശ്രവിച്ച ഗൗരി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. എന്നിട്ട് രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ദേവേട്ടാ…അത് ഇവിടെ നിന്നും പറയുമ്പോൾ ഒരു രസമില്ല. നമുക്ക് മുറിയിൽ പോകാം…വാ.." രുദ്രൻ സമ്മതപൂർവം തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അടുത്ത നിമിഷം ഗൗരിയുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളെയും കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 തങ്ങളുടെ മുറി തുറന്നു അകത്തു കയറിയ ഗൗരി തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗ് എടുത്തു രുദ്രനെ നോക്കിയൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്താണ് അവൾ ചെയ്യുന്നതെന്ന ആകാംഷയിൽ രുദ്രൻ അവളെയും നോക്കി നിന്നു…. വാനിറ്റി ബാഗിൽ നിന്നും ഗൗരി ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു രുദ്രന് നേരെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നീട്ടി. രുദ്രൻ ആ ഫോട്ടോ വാങ്ങി. പണ്ട് കോളേജിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന വേളയിൽ ഗൗരി സമ്മാനിച്ച അബ്ദുൽ കലാമിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ വച്ചു തന്ന ഗൗരിയുടെ ചിത്രം. രുദ്രൻ അത് മറിച്ചു നോക്കി. അതിൽ രുദ്രൻ താൻ മുൻപ് കുറിച്ചിട്ട കുറച്ചു വരികൾ കണ്ടു… ഗൗരിയുമായി പിരിഞ്ഞു നാട് വിട്ടു ഘോട്ടിയിൽ എത്തിയ കാലത്ത് ഒരിക്കൽ താൻ ഗൗരിയ്ക്കായ് കുറിച്ച വരികൾ രുദ്രൻ വായിച്ചു.... 'അവൾക്കായ്....' ""നിൻ കമലദലനയനങ്ങളിൽ നിന്നുതിർന്ന അംശുക്കൾ സുമശരങ്ങളായി എൻ ചിത്തത്തിൽ പതിഞ്ഞ വേളയിൽ ആ പാദരക്തകോകനദങ്ങളാൽ നീ പദന്യാസം ചെയ്തത് എന്റെ മാനസസരസിലെ വീചികളെ തഴുകിനീന്തിയ മരാളമായി മാറിയായിരുന്നു… നീയെന്നിൽ നിന്നുമകന്നപ്പോൾ അകതാരിൻ ഭിത്തിയിൽ നിന്നുമുതിർന്ന മർമ്മരങ്ങളിൽ നിന്റെ നാമം പ്രതിധ്വനി മുഴക്കിയപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞു നിന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം അനിർവചനീയമായിരുന്നെന്നു… നിന്നെ ഉപഗൂഹനം ചെയ്ത് ആ മലയജ സൗരഭ്യവുമായി വരുന്ന പ്രഭഞ്ജനന്റെ വരവിനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു…. വർഷകാലങ്ങളിൽ ഞാൻ മഴയിലേക്കിറങ്ങി നിന്നു ആ മഴ എപ്പോഴെന്ങ്കിലും നിന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവാം എന്ന ചിന്തയോടെ… നിന്റെ ചേവടികളെ ചുംബിച്ച പുളിനങ്ങളിലെ സികതിലത്തിൻ തരികൾ എന്റെ കൈകളിലേന്തി ഈ ജന്മം ഞാൻ കാത്തിരുന്നു വരും ജന്മങ്ങളിലെ നിൻ നൂപുരധ്വനികൾക്കായി…."" വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രുദ്രനോർത്തു അതെഴുതിയ സാഹചര്യം. ഗൗരിയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമകളിൽ മനസ്സ് പുകഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന നാളുകളിലൊരിക്കൽ അവളുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പിന്നിൽ മിഴിനീരണിഞ്ഞു കൊണ്ട് താൻ കുറിച്ച വരികൾ. വായിച്ചു തീർന്ന രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇത്തവണ രുദ്രന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞത് ആനന്ദത്താൽ ആയിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയ നിധി തിരിച്ചു കിട്ടിയവന്റെ ആനന്ദബാഷ്പങ്ങൾ…. "ദേവേട്ടൻ എന്റെ അടുത്ത് വലിയ വെയ്റ്റ് ഒക്കെയിട്ട് എന്നോട് ഫ്രഷ് ആയിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു ആയിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ഞാൻ ഫ്രഷ് ആവാൻ ദേവേട്ടന്റെ മുറിയിൽ കയറിയത്. അപ്പോൾ അവിടെ ടേബിളിൽ ആ പുസ്തകം വച്ചിരുന്നു. പരുഷമായി എന്നോട് പെരുമാറിയപ്പോഴും ദേവേട്ടൻ ഞാൻ തന്ന സമ്മാനം സൂക്ഷിച്ചു വച്ചത് കണ്ട കൗതുകത്തിലും അതിലേറെ ആനന്ദത്താലും ആ പുസ്തകം തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പേജിൽ തന്നെ വച്ചിരുന്നു ഈ ഫോട്ടോ. വെറുതെയൊന്നു ആ ഫോട്ടോ എടുത്തു മറച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ദേവേട്ടൻ എനിക്കായി കുറിച്ച ഈ വരികൾ വായിച്ച ഞാൻ സന്തോഷത്താൽ മതി മറന്നു പോയി…" "എന്റെ കലിപ്പൻ എന്നോട് കാണിക്കുന്ന വെറുപ്പ് വെറും മുഖംമൂടിയാണെന്നും, എന്നെയിപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണെന്നും ഞാനെന്റെ കലിപ്പന്റെ മനസ്സിലിപ്പോഴുമുണ്ടെന്നും മനസ്സിലായപ്പോൾ അതീ ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു പോയി "….വരികൾ വായിച്ചതിനു ശേഷം ഗൗരിയുടെ നേരെ മുഖമുയർത്തിയ രുദ്രനോട് ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു. അവളുടെ മിഴികളിൽ രുദ്രൻ കണ്ടു അവൾ ആ സമയം അനുഭവിച്ച ആനന്ദനിർവൃതി…. പൊടുന്നനെ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പേനയുണ്ടോയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പേനയെടുത്ത് അവൾ രുദ്രന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി… രുദ്രൻ അത് വാങ്ങി ആ ഫോട്ടോയും കൊണ്ട് ടേബിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി എന്തോ കുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയൊരു ജിജ്ഞാസയോടെ രുദ്രന്റെ പ്രവൃത്തി നോക്കി നിന്നു…. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രൻ എഴുത്ത് നിർത്തി ആ ഫോട്ടോ ഗൗരിയുടെ നേരെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നീട്ടി. അവളത് വാങ്ങി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ ആ വരികളുടെ തുടർച്ചയായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു…. ""ഋതുഭേദങ്ങൾക്കിപ്പുറമൊരു നാളിലെന്നരികിൽ വന്നവളെന്റെ മനസ്സിന്റെ നന്ദനത്തിൽ പൊഴിച്ച ദേവദാരുപ്പൂക്കൾ പ്രണയത്തിൻ നിറമണിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വേളകളിൽ ഞാനറിഞ്ഞു എന്റെ മനോരഥ വീഥിയിൽ നടനമാടുന്ന അവളുടെ ചുവടുകൾ എനിക്കായ് മാത്രമായിരുന്നെന്നും ആ നൂപുരധ്വനികൾ ജന്മാന്തരങ്ങളായി എന്റെ എന്റെ സ്വന്തമാണെന്നും….."" അത് വായിച്ച ഗൗരിയുടെ പനിമതിവദനത്തിൽ ആമോദത്തിൻ സപ്തവർണ്ണങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങുന്നത് രുദ്രൻ കണ്ടു. അവനിലും അത് സന്തോഷം നിറച്ചു. ഗൗരി രുദ്രന്റെ അരികിലോട്ട് വന്നു അവന്റെ കവിളിൽ കൈത്തലങ്ങൾ വച്ചു ഇരു പാദങ്ങളിലുമൂന്നിക്കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്താസകലം ചുംബനങ്ങളർപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. രുദ്രൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ചുംബനങ്ങൾ സംതൃപ്തിയോടെ ഏറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ആമോദത്തിമിർപ്പിൽ ഗൗരി ആ ഫോട്ടോയും കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് ചാടിക്കയറി കാലും നീട്ടിയിരുന്നു. അവൾ രുദ്രന്റെ നേരെ പ്രണയാർദ്രമായൊരു കടാക്ഷമയച്ചു കൊണ്ട് തന്റെയടുത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു… രുദ്രനൊന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ കാലിനരികിലായി കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന രുദ്രന്റെ മടിയിലോട്ട് ഗൗരി തന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ എടുത്തു വച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കിയതിന് ശേഷം രുദ്രനൊരു വാത്സല്യത്തോടെ നേർത്ത പൊന്നിൻക്കൊലുസ്സുകൾ വശ്യമാനോഹാരിതയോടെ മയങ്ങുന്ന ആ പാദരക്തകോകനദങ്ങളെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കറുപ്പ് ചായം പൂശിയ കുവലയസൂനമുകുളങ്ങളെ കണക്കുള്ള മനോഹരമായ ആ വിരലുകൾ പിടിച്ചു രുദ്രൻ ഞൊട്ടു വിടുവിക്കുവാൻ തുടങ്ങി… "ദേവേട്ടാ…കലിപ്പാ…എന്റെ വിരല് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാതെ അതിലോട്ടു നോക്കിയിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഓർമ വരുന്നുണ്ടോന്നു നോക്ക്"…. ഗൗരിയൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രുദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു… രുദ്രൻ അൽപനേരം ആ വെണ്ണകാൽപ്പാദങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. അവനൊന്നും ഓർമ്മ വന്നില്ലെന്ന് അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും ഗൗരി തിരിച്ചറിഞ്ഞു… "എന്റെ കലിപ്പാ….ഒന്നും ഓർമയില്ലേ…" ഗൗരിയൊരു അമ്പരപ്പോടെ തന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… രുദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് തനിക്കൊന്നും ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നു തല കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു… "എന്റെ കൊരങ്ങാ… ആ സ്വർണ്ണപ്പാദസരം ദേവേട്ടൻ എനിക്ക് അന്നത്തെ ആ പിറന്നാളിന് സമ്മാനിച്ചതാ…ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നോ "….ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന് മറുപടി നൽകി… രുദ്രന് നാട്ടിൽ വച്ചു ആ പിറന്നാളിന് താൻ അത് സമ്മാനിച്ചത് ഓർമയിൽ നിറഞ്ഞു. തന്റെ ആക്കാലത്തെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്നും സ്വരു കൂട്ടി വച്ച കാശ് കൊണ്ട് താൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത പിറന്നാൾ സമ്മാനം. ഇത്രയും ദിവസം ഇത് കണ്ട നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും താനിതിനെ കുറിച്ചോർത്തില്ല… രുദ്രൻ അത്ഭുതം കൂറിയ മിഴികളോടെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്റെ നോട്ടമയച്ചു… "ഇതൊക്കെ കണ്ടാലെങ്കിലും ഈ കൊരങ്ങന് എന്നെ മനസ്സിലാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി…എവിടുന്നു…ഞാൻ നിരാശപ്പെട്ടു "… ഗൗരി രുദ്രനെ നോക്കി കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "നന്ദു…. ഞാനിത് വാങ്ങിയെന്നെ ഉള്ളൂ. അന്ന് ജ്വല്ലറിയിൽ നിന്നും വാങ്ങുമ്പോൾ ഒരു നോട്ടം കണ്ടതല്ലാതെ ഞാനിത് കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ നീ വന്ന ദിവസങ്ങളിൽ എന്റെ മാനസികാവസ്ഥയും വേറെയായിരുന്നല്ലോ. അതാണ് "….രുദ്രൻ ഒരു പതർച്ച കലർന്ന സ്വരത്തോടെ മറുപടി നൽകിയിട്ട് മുഖം താഴ്ത്തി ഗൗരിയുടെ ഇരു പാദങ്ങളിലും ആ വിരലുകളിലും ചുംബനങ്ങളർപ്പിച്ചു… "അയ്യേ…എന്റെ കലിപ്പൻ അപ്പോഴേക്കും സെന്റി ആയോ…ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ….എന്റെ വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെ നിന്നും എടുക്കാൻ എനിക്കാകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ദേവേട്ടന്റെ ഈ സമ്മാനവും പിന്നെ ദേവേട്ടനെനിക്കായി കുറിച്ച വരികളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ "…. ഗൗരി ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു രുദ്രന്റെ ചുമലുകളിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവന്റെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. രുദ്രനത് കേട്ടൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു… "ആദ്യത്തെ ദിവസം ഇത് പോലെയൊന്നെന്റെ കലിപ്പന് തരാൻ കൊതിച്ചിട്ട് ഉറങ്ങുന്നത് വരെയെനിക്ക് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. എത്ര വിഷമിച്ചു അപ്പോൾ ഞാനെന്നു അറിയാമോ"….ഗൗരി രുദ്രന്റെ കവിളിൽ ഒന്നു ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. രുദ്രൻ എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണുകളാൽ ചോദിച്ചു… "ഒരുപാട് കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടപ്പോൾ ദേവേട്ടനിത് പോലെ തരാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ദേവേട്ടൻ അന്നുറങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്നു. ദേവേട്ടൻ ഉറങ്ങിയെന്നുറപ്പിച്ചപ്പോൾ ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് വന്നു ഈ നെഞ്ചിൽ ഒന്നു തല ചായ്ക്കാൻ കൊതിച്ചു പോയി. പക്ഷെ ഉണർന്നാലോ എന്ന് കരുതി ദേവേട്ടന്റെ കവിളിൽ പതിയെ ഒന്നു ചുംബിച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോകാതിരിക്കുവാൻ ഞാനൊരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് പോയി"…. രുദ്രന്റെ മിഴികളിലേക്ക് പ്രണയപുരസരമുറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു.. "സാരമില്ല നന്ദു…അന്നത്തെ സങ്കടം ഇനി ജീവിതകാലം മൊത്തം തന്നു അങ്ങ് തീർത്തോ "… രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി… "അതിനി ഞാൻ തന്നോണ്ടിരിക്കും. എന്റെ മോൻ താങ്ങുമോ അതെല്ലാം കൂടി ഇപ്പോൾ"….ഗൗരിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു… "ആയി പലപ്പോഴും പറഞ്ഞതാ ദേവേട്ടനോട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവിടെ നിന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊള്ളാൻ "… (ഗൗരി) "എന്നാൽ എന്റെ നന്ദൂട്ടിയ്ക്ക് ഈ പറയാനുള്ളതെല്ലാം അപ്പോഴേ പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നോ. ആട്ടെ ആയിയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നോ നീ "… രുദ്രൻ ഒരു ചോദ്യരൂപത്തിൽ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു… "പറഞ്ഞു…ആയി എന്നെ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നു. ഞാൻ ദേവേട്ടനെ ചതിച്ചെന്നു ആയിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന്. വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള ആയിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എനിക്ക് അമ്മയെ ഓർമ വന്നപ്പോൾ ആയിയോട് ഒന്നും മറച്ചു വയ്ക്കാൻ തോന്നിയില്ല. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു. ആയിയുടെ കൂടെ ഹരിയണ്ണയും, സുനിത തായിയും ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. ഹരിയണ്ണ വഴി പിന്നെ മാമുവും അറിഞ്ഞു "….. (ഗൗരി) രുദ്രനത് കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങലനുഭവപ്പെട്ടു. അതവന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായി… "ദേവേട്ടനെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല. ദേവേട്ടൻ വിഷമിക്കുകയും വേണ്ട അതോർത്തു. ദേവേട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഞാന്നായിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെയേ പെരുമാറുകയുള്ളൂ"…. രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ വിഷാദഛവി കണ്ട ഗൗരിയവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പിന്നെന്താ നന്ദു അന്ന് തന്നെ പറയാതിരുന്നത് "… രുദ്രന്റെ ശബ്ദമൽപ്പം പതറിപ്പോയി… "ദേവേട്ടാ…എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ഞാനന്നെ എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ദേവേട്ടനിത് പോലെ എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കുമെന്ന്. പക്ഷെ എനിക്ക് ദേവേട്ടൻ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതൊക്കെ കാണാൻ ഒരു കൊതി. അത് കൂടാതെ ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ ദേവേട്ടന് എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം ഒന്നു പുറത്തു കൊണ്ട് വരണമെന്നും എനിക്ക് തോന്നി. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് ദേവേട്ടൻ എന്നെ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ ഒരു ത്രില്ലില്ല"....ഗൗരിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ രുദ്രന് മറുപടി നൽകി…. മറുപടിയായി രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൃദുവായി ഗൗരിയുടെ തലയിലൊന്നു കിഴുക്കി… അല്പം പരിഭവം പറച്ചിലുകളും മറ്റുമായി അവർ മുറിയിൽ വളരെയേറെ സമയം ചെലവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു… 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 രാത്രി രുദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് എട്ട് വർഷത്തെ ജീവിതത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ…ഇത് പോലെ ദേവേട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നതായി പലപ്പോഴും ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുമായിരുന്നു. ഉണർന്നു കഴിയുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാവുക ഞാൻ തലയിണയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചാണ് കിടക്കുന്നതെന്നു. അപ്പോൾ നിരാശയും സങ്കടവും മൂത്ത് തലയണ ഞാൻ വലിച്ചു കീറും. അങ്ങനെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ച തലയിണകൾ ഒരുപാടാണ് "…. ഗൗരി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ ചിരിച്ചു പോയി… "ഇനി എന്തായാലും അത് വേണ്ടല്ലോ. അവസാനം എന്റെ നന്ദുമോൾക്ക് തല ചായ്ക്കാൻ ഈ നെഞ്ചു തന്നെ കിട്ടിയില്ലേ"....രുദ്രനൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഗൗരി തലയുയർത്തി രുദ്രന്റെ കവിളിൽ ഒരു മന്ദാഹസത്തോടെ ചുംബിച്ചു…. "അതൊക്കെ പോട്ടെ…ദേവേട്ടൻ നാളെ എങ്ങോട്ടാ എന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത്. സസ്പെൻസ് ആക്കി നിർത്തല്ലേ…പ്ലീസ്"...ഗൗരിയുടെ അവസാന വാക്കുകളിൽ ഒരു അപേക്ഷ നിറഞ്ഞു… "നാളെ നമുക്ക് ഹണിമൂൺ പോയിന്റ് വരെ പോകാം… വിവാഹത്തിന് മുൻപ് തന്നെ ഹണിമൂൺ പോയിന്റിൽ പോയി നമുക്ക് ഹണിമൂൺ ആഘോഷിച്ചു കളയാം"…. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ആര് പറഞ്ഞു നമ്മുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു. ഗാന്ധർവ വിവാഹമല്ലേ നമ്മുടെയിടയിൽ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്"….ഗൗരിയൊന്നു കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. രുദ്രനത് കേട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ചു ഗൗരിയുടെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു… "എന്റെ കലിപ്പന് പഞ്ചാര കലർന്ന വരികൾ എഴുതാനെ അറിയുള്ളോ. ഇതിനെ പറ്റിയൊന്നും ഒരു ധാരണയുമില്ലേ"….ഗൗരിയവനെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "എന്റെ നന്ദു… നീയൊന്നു തെളിച്ചു പറ"...രുദ്രനൊരു പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "അതായത് ഗാന്ധർവ വിധി പ്രകാരമുള്ള വിവാഹമെന്നു പറയുന്നത് ഹിന്ദു മതത്തിലെ എട്ട് വിധത്തിലുള്ള വിവാഹങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിൽ സ്ത്രീ തന്റെ പുരുഷനെ സ്വയം തെരെഞ്ഞെടുത്ത് ആചാരങ്ങളോ സാക്ഷികളോ കുടുംബ പങ്കാളിത്തമോ ഇല്ലാതെ തന്റെ പുരുഷനുമായുള്ള ഉഭയസമ്മതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പതിയായി അംഗീകരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന രീതിയാണ്. ശകുന്തളയുടെയും ദുഷ്യന്തന്റെയും വിവാഹം പോലെ. നമ്മൾ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഒന്നായ സ്ഥിതിക്ക് ഗാന്ധർവവിധി പ്രകാരം നമ്മൾ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ ആയില്ലേ "…. ഗൗരി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… രുദ്രൻ ഗൗരി പറയുന്നത് കേട്ട് അമ്പരന്നു പോയി… "ഓഹോ…എന്റെ നന്ദുമോളിത്രയ്ക്ക് കടന്നു ചിന്തിച്ചോ…തത്കാലം നമുക്ക് ആ വിധിക്ക് പുറമെ എല്ലാവരെയും അറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള വൈദിക രീതിയിൽ കഴുത്തിലൊരു താലി ചാർത്തി പാണിഗ്രഹണം ചെയ്ത് കൊണ്ട് കൂടി ആക്കിക്കളയാം നമ്മുടെ വിവാഹം"....അല്പനേരത്തെ അമ്പരപ്പിൽ നിന്നുമുണർന്ന രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി…. "അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ.. എന്റെ മനസ്സിൽ ദേവേട്ടനെന്നോ എന്റെ ഭർത്താവായിക്കഴിഞ്ഞു"….പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ഗൗരി മറുപടി നൽകി.. "എന്നാൽ എന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോൾ ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. നാളെ നമുക്ക് മൗണ്ട് അബുവിൽ കാണാനുള്ളതെല്ലാം മാക്സിമം കാണാൻ നോക്കാം…." വൈകാതെയിരുവരും പിറ്റേന്ന് കാണാൻ പോകുന്നതിനെ കുറിച്ചോർത്തു നിദ്രയെ പുൽകി…. തുടരും കുറച്ചു ദിവസമായി നാട്ടിൽ എന്റെ ഗൗരിയുടെ കൂടെ ബൈക്ക് യാത്രകൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ എഴുതാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല. അത് കൊണ്ട് ഈ പാർട്ട്‌ ഇത്രയ്ക്കും വൈകിയത്. ഞായറാഴ്ചയാണ് രുദ്രന്റെ ഘോട്ടിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്. ഇനിയിത് പോലെ വൈകില്ല. എല്ലാവരും ക്ഷമിക്കുക...😜 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ