ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6zEzWJG?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 18 മിശ്വ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ ഹർഷനെ തന്നെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു. സ്നേഹത്തോടെ തന്നെയാണ് അവന്റെ ഒരോ സംസാരവും. ദുരുദ്ദേശമോ, ചതിയോ... ഒന്നും തന്നെ ആ മിഴികളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല. എന്നിട്ടും വല്ലി എന്തായിരിക്കും അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് ? "മിശ്വക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാനുണ്ടോ ? " തന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിനിന്ന് എന്തല്ലാമോ ചിന്തിക്കുന്ന അവളെ നോക്കി ഹർഷൻ പുരികം ചുളിച്ചു. "ങ്ഹൂം." മിശ്വ വേഗം ഇല്ലെന്ന് തലചലിപ്പിച്ചു. വല്ലിയുടെ കാര്യം ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല. ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "എന്നാൽ ഇവിടെ ഇരുന്നോളൂ." ഹാളിന്റെ ഒരു വശത്തായുള്ള സോഫയിലേക്ക് ചൂണ്ടി ഹർഷൻ പറഞ്ഞു. ആദ്യമൊന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അവിടെ ഇരുന്നാൽ ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും വല്ലിയെ കാണാൻ സാധിച്ചാലോ എന്നോർത്ത് മിശ്വ അതിലേക്ക് ചെന്ന് ഇരുന്നു. മിഴികൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു. പെട്ടെന്നാണ് ഹർഷന്റെ ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യാനാരംഭിച്ചത്, സ്യുട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് അയാൾ ചെവിയോട് ചേർത്ത് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. മിശ്വ കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷനെ തന്നെ നോക്കി ഇരിപ്പാണ്. താനിന്നേ വരേ കേൾക്കാത്ത ഒരു ഭാഷ. അത് സ്ഫുടതയോടെ പറയുന്ന ഹർഷനെ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ മിശ്വ നോക്കി. ഫോൺ വെച്ചതും ഹർഷന്റെ മിഴികൾ മിശ്വയിലേക്കായി. "എന്താടോ ?" ചെറു ചിരിയോടെയാണ് ഹർഷന്റെ ചോദ്യം. "ഇതേത് ഭാഷയാ ?" അവൾക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാനായില്ല. അവളുടെ അന്ധാളിപ്പ് കണ്ട് ഹർഷന്റെ ചൊടികൾ നന്നായി വിടർന്നു. "റഷ്യനാ. മ്മക്ക് അവിടെയൊക്കെ കൊറച്ച് ബിസിനസ് ഉണ്ട്. " മിശ്വയുടെ മിഴികൾ വികസിച്ചു. "അപ്പൊ റഷ്യയിലേക്കാണോ ഹെലികോപ്റ്ററിൽ പോയത് " അവളുടെ നിഷ്കളങ്ക ചോദ്യത്തിൽ ഹർഷന് ചിരി പൊട്ടിപ്പോയി. അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാനാരംഭിച്ചു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ അവൾ പോലും അറിയാതെ കൂർത്തു വന്നു. "അത്ര ദൂരം കോപ്റ്ററിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല മിശ്വാ... അതിന് പ്ലെയിൻ വേണം " "മ്മ്. ഞങ്ങടെ ഗ്രാമത്തിലും പണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട് ഹെലികോപ്റ്റർ, ഏതോ മിനിസ്റ്റർ വന്നതാണ്. ദിനകർ അയ്യാവെ കാണാൻ " "ഓഹോ... അതാരാ ദിനകർ ? " ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ 'തരുണിന്റെ അച്ഛൻ' എന്ന് പറയാനാണ് മിശ്വക്ക് ആദ്യം നാവിൽ എത്തിയത്. പക്ഷേ, അവൾ നാക്ക് കടിച്ചു. "ആൾ അവിടുത്തെ ഒരു വലിയ പണക്കാരനാണ് " "ഉം " അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മിശ്വക്ക് തന്റെ നാടും, വീടും, നാട്ടുകാരെയും ഓർമ്മ വന്നു. മിഴികൾ ഈറണിഞ്ഞു. "എനിക്കിനി ഒരിക്കലും എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ലേ സർ?" കണ്ണ് നിറച്ച് കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നവളെ കണ്ട് ഹർഷൻ അവളെ സഹാനുപൂതിയോടെ നോക്കി. "സുന്ദരിക്കുട്ടീ... എന്നെ ഹർഷൻ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ...?" അവളുടെ തലക്കൊരു ചെറിയ കിഴുക്ക് വെച്ച് കൊടുത്ത് കൊണ്ട് ഹർഷൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിലൊരു കുസൃതി ചിരി പടർന്നു. തന്നെ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെയാണ് ഹർഷൻ കാണുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് ഇതിനോടകം മനസ്സിലായിരുന്നു. ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അവൾ ആ വലിയ ഹാളിനകം ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ച് ഇരുന്നു. ഹാളിന്റെ ഇടത് വശത്തെ, നീളൻ കോറിഡോറിലേക്കുള്ള ചുവരിൽ പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പെയിന്റിംഗ്സുകളിലേക്കും മിശ്വയുടെ കണ്ണുകളെത്തി നിന്നു. അവൾ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് അങ്ങോട്ട് നടന്നു. ചുവരിന്റെ ഒത്ത നടുക്കായി പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയൊരു ഫ്രയിമിലേക്കാണ് മിശ്വയുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചത്. ഒരു വലിയ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ ഒരമ്മ, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാറോടണച്ചു നിൽക്കുന്നൊരു ചിത്രം. ദൂരെ നിന്നും നോക്കിയാൽ പല നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് തീർത്ത ഒരു വൃത്തം മാത്രമായിട്ടേ അത് കാണൂ. എന്നാൽ അടുത്തേക്ക് വരും തോറും ആ ചിത്രത്തിൽ രണ്ട് രൂപങ്ങളും തെളിയുന്നു. ഒരു നിമിഷം അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്ന മിശ്വയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പി. അമ്മ... ആ ഒരോർമ്മയിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പോലും വിതുമ്പി. തന്നെ കുറിച്ചൊരു വിവരവുമില്ലാതെ തീ തിന്നുകയാകും ആ പാവം. പെട്ടെന്നാണ്‌ മിശ്വയ്ക്ക് അതോർമ്മ വന്നത്. ഹർഷൻന്റെ ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ട് നാട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചുകൂടേ ? അവൾ പുറംകൈ കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ച് കളഞ്ഞ് ഹർഷൻ പോയ വഴിയ നടന്നു. ഹാളിൽ നിന്നും മുൻ വശത്തേക്കുള്ള വഴിയിലെ ഓഫീസ് മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരികയായിരുന്ന അയാൾ മിശ്വയെ കണ്ടതും നിന്നു. "ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരികയാർന്നെഡോ. തന്നെ വിളിക്കാൻ. ഭക്ഷണം കഴിക്കണ്ടേ ?" "അ. അതെനിക്കൊരു കാര്യം... " മിശ്വ വിക്കി. "എന്താ ? " "എനിക്കൊന്ന് വീട്ടി... ലേക്ക് " അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ വിയർത്തു. "എന്താണെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് സംസാരിക്കാം. മിശ്വ വരൂ" ഹർഷൻ ഡൈനിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു നിമിഷം അവിടെ തന്നെ നിന്ന മിശ്വ ചുറ്റിലും നോക്കികൊണ്ട് അവനെ അനുഗമിച്ചു. പലതരം വിഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ നെടുനീളൻ ടേബിൾ... കണ്ണ് മിഴിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്ന മിശ്വയെ ഹർഷൻ തന്റെ അരികിലായി തന്നെ പിടിച്ചിരുത്തി. ജോലിക്കാരിൽ ഒരാൾ മുൻപോട്ട് നീങ്ങി നിന്ന് വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. മിശ്വ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി. ഗ്രിൽ ചെയ്ത ചിക്കനും, എന്തൊക്കെയോ പച്ചക്കറികളുമായിരുന്നു. ഒപ്പം ഒരു പാത്രത്തിൽ, അവൾ ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തെ എന്തോ ഒരു തരം വെളുത്ത വിഭവവും. “ആൽഫ്രഡോ പാസ്തയാണ്‌. കഴിച്ചു നോക്കൂ. ഇഷ്ടാവും.” ഹർഷൻ ആ പാത്രം അവൾക്കരികിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചു. അയാൾ കഴിക്കാനാരംഭിച്ചിരുന്നു. കത്തിയും ഫോർക്കും ഉപയോഗിച്ച് ഭംഗിയായി കഴിക്കുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ അവൾ തല ചെരിച്ചൊന്ന് നോക്കി. അത് പോലെ, തന്റെ പ്ലേറ്റിനരികിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന കത്തിയും ഫോർക്കും എടുത്ത് മിശ്വ തിരിച്ചും മറിച്ചും പരിശോധിച്ചു. ഇത് വെച്ച് എങ്ങനെ കഴിക്കും... അവസാനം, കൈ വെച്ച് തന്നെ കഴിക്കാമെന്നോർത്ത് ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് അവൾ വലതു കൈ എടുത്ത് വെച്ചതും ഹർഷനവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ടതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. മിശ്വ ഞെട്ടിക്കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി. "വെയിറ്റ് " സ്വതവേയുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ ഹർഷൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും മിശ്വയുടെ നോട്ടം അവളുടെ കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവന്റെ ഇടം കയ്യിലേക്കായിരുന്നു. "ഒഹ് സോറി " ഹർഷൻ വേഗം കയ്യെടുത്തു. ശേഷം ഫോർക്കും കത്തിയും കയ്യിലെടുത്ത് അവളോട് അവനെ നോക്കാനായി ആവശ്യപ്പെട്ടു. "ആദ്യം നൈഫെടുത്ത് ഇത് പോലെ റൈറ്റ് ഹാൻഡിൽ പിടിക്കൂ. ഫോർക്ക് ലെഫ്റ്റിലും" ഹർഷൻ കാണിച്ച് കൊടുത്ത പോലെ മിശ്വ രണ്ട് കയ്യിലും ഓരോന്നായി എടുത്തു. "എന്നിട്ട്, മീറ്റ് ഇത് പോലെ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഫോർക്കിലിങ്ങിനെ കുത്തി എടുക്കുക " ഹർഷനെയും തന്റെ കൈകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് മിശ്വ അത് പോലെ ചെയ്തു. "യെസ്. എന്നിട്ട് ഇതിങ്ങനെയെടുത്ത് കഴിക്കൂ " ഹർഷൻ വായിലേക്ക് വെച്ചതും മിശ്വയും വെച്ചു. "യാ. യൂ ഡിഡിറ്റ്!" ഹർഷൻ കയ്യടിച്ചപ്പോൾ മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടർന്നു. അവളുടെ നാണം കലർന്ന ചിരിയിൽ ഹർഷന്റെ മിഴികളുടക്കി. അത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടപ്പോൾ മിശ്വ വേഗം കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു. ഹർഷനും വല്ലാതെ തോന്നി. തുടർന്ന്, ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കാതെ കഴിപ്പ് തുടർന്നു. ആഹാരം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞതും ഹർഷൻ മിശ്വക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "പറയൂ... എന്തായിരുന്നു നേരത്തെ എന്നോട് പറയാൻ വന്നത് ?" ടിഷ്യു ഉപയോഗിച്ച് മുഖം വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹർഷൻ ചോദിച്ചു. "അ. അത്. എനിക്കൊന്ന് ഫോൺ തരാമോ... എന്റെ അമ്മയെ വിളിക്കാൻ..." മിശ്വ ഇടർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. "അതിനെന്താ... കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ട് മിശ്വ ഓഫീസ് റൂമിലേക്ക് വരൂ. നമുക്ക് വിളിക്കാം. ഇന്നലെത്തന്നെ വിളിക്കാമായിരുന്നല്ലോ. എന്തേ പറഞ്ഞില്ല ?" അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് ഹർഷൻ എഴുന്നേറ്റു. മിശ്വയുടെ മനം സന്തോഷത്താൽ തുള്ളിച്ചാടുകയായിരുന്നു. മങ്ങി നിന്ന കണ്ണുകളിൽ തെളിച്ചമുണ്ടായി. അവൾ വേഗം കഴിച്ച് തീർത്തു കൊണ്ട് ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. കൈ രണ്ടും കൂട്ടിയമർത്തി സന്തോഷമടക്കിക്കൊണ്ട് മിശ്വ,ഓഫിസ് മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് നിന്നു. അകത്ത് എന്തോ പേപ്പറുകൾ നോക്കുകയായിരുന്ന ഹർഷൻ അവളെ കണ്ടതും കൈമാടി ഉള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. ശേഷം, പോക്കറ്റിനുള്ളിലെ മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് അൺലോക്ക് ചെയ്ത് മിശ്വക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും വിളിച്ചോളൂ. സേഫ് ആണെന്ന് പറയു. കൂടുതൽ ഡീറ്റയിൽസ് പറഞ്ഞ് പാവം അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട..." ഹർഷൻ നീട്ടിയ ഫോൺ ആർത്തിയോടെ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് മിശ്വ, അല്പം മാറി നിന്ന് സാൻവിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. ഫോണെടുത്ത് ചെവിയോട് ചേർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം ദ്രുതഗതിയിൽ മിടിക്കാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. മിശ്വ ഇടതുചുമലിൽ മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു. സെക്കന്റുകൾ കടന്നു പോയി. റിങ്ങുകൾ ഒരുപാടായി, പെട്ടന്നാണ് മറുവശത്തു നിന്നും സ്വരം കേട്ടത്! "ഹലോ " സാൻവിയുടെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമാണ്. നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഹ്... ഹലോ " വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ പോലെ അവൾ കിതച്ചു. "ഹലോ... ആരാ... കേൾക്കുന്നില്ലേ " "ഞ്. ഞാൻ മിശ്വയാ അമ്മേ " "മിശ്വാ!! നീ ഇതെവിടെയാ... എത്രയായി കുഞ്ഞേ നീ പോയിട്ട്. എന്താ നീ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാഞ്ഞത് മോളെ... നിന്റെ ഫോണിനെന്തു പറ്റി. ഞങ്ങളെയൊക്കെ നീ മറന്നോ മിശ്വാ." ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് എത്രയോ ചോദ്യങ്ങൾ! മിശ്വക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞുപോയി. "എന്ത് പറ്റി മോളെ ? നിനക്ക് സുഖമല്ലേ " അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആധി കലർന്നു. "സുഖമാണ് അമ്മാ... സാൻവി എവിടെ? " പെട്ടെന്നു തന്നെ തേങ്ങലൊതുക്കി മിശ്വ ചോദിച്ചു. "സാൻവി നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് അങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ മോളെ. ഇന്ന് പുലർച്ചെയുള്ള ട്രെയിനിന്!" അവരുടെ വാക്കുകൾ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെയാണ് മിശ്വയുടെ കാതിൽ വന്ന് പതിച്ചത്. കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു കൊണ്ട് മിശ്വ സ്തബ്ദയായി. "എങ്ങോട്ട്!!?" "ഇവിടെ ആകെ പ്രശ്നങ്ങൾ ആയിരുന്നു മോളെ. ദിനകർ അയ്യാവുടെ മകൻ ഇല്ലേ തരുൺ... അവനും നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് അങ്ങോട്ട് പോന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവനറിയില്ലല്ലോ നീ എവിടാണെന്ന്. അവൻ പോന്നിട്ടിപ്പോ നാലഞ്ച് ദിവസമായി മോളെ. അവന്റെ വിവരം ഒന്നുമില്ല. അവൻ ഇവിടുന്ന് പോയ അന്ന് രാത്രി അയ്യാവുടെ ആളുകൾ നിങ്ങടെ വീട് വളഞ്ഞു. കത്തിക്കുമെന്നായിരുന്നു ഭീഷണി. നീ എങ്ങോട്ടാ പോയതൂന്നും ചോദിച്ച് നിന്റമ്മയെ ഒരുപാട് പേടിപ്പിച്ചു മോളെ അവര്. എങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചാലും അമ്മയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ. വീട് കത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ അമ്മേടെ കരച്ചില് കണ്ടിട്ട് അയ്യാവുക്ക് ഒരലിവ് തോന്നി മക്കളെ. അത് കൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷപെട്ടു!" ധാരയായി ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീരിനെ ഒഴുക്കാൻ വിട്ട് കൊണ്ട് മിശ്വ മൂളിയതെ ഉള്ളു.. "പിറ്റേ ദിവസമാണ് സാൻവി എന്നോട് പറയുന്നത്. അവൾക്ക് നിന്റെ അഡ്രസ്സ് അറിയാന്ന്.അങ്ങനെ, ഇന്ന് രാവിലെ അവളങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. " "എന്റമ്മയെ ഒന്ന് വിളിക്കാമോ " സാൻവി ഇടറലോടെ ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ഓടുകയായിരുന്നു മോളെ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. ദാ ഫോൺ കൊടുക്കാം " അവർ, ഫോൺ മിശ്വയുടെ അമ്മയ്ക്ക് കൈമാറി. "ഹലോ " "അമ്മാ..." മിശ്വ പൊട്ടി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. . "എന്റെ പൊന്നു മോളേ..." മറുതലക്കൽ ആ സാധു സ്ത്രീയും വിങ്ങിപ്പൊട്ടാനാരംഭിച്ചു. "നിനക്കെന്താ മോളേ പറ്റിയത്. അമ്മ എത്ര ദിവസായി വിളിക്കുന്നു " "ഒന്നുമില്ലമ്മാ... ഫോ. ഫോൺ കേടായതാ. എനിക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. അമ്മ കരയാതിരിക്കൂ " കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "മ്മ്. നീ സാൻവിയെ കണ്ടൊ മോളേ..." അവർ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "സാൻവി..." പെട്ടെന്നാണ്‌ മിശ്വയുടെ തലച്ചോർ ആ സാധ്യത കണക്കുകൂട്ടിയെടുത്തത്. നിൽക്കുന്നിടം കുഴിഞ്ഞ് താൻ താഴേക്കിറങ്ങിപ്പോകുന്നതുപോലൊരു തോന്നൽ! അവളുടെ ശരീരമാസകലം വിറപൂണ്ടു! “മോളേ...” അപ്പുറത്തു നിന്നും അമ്മയുടെ സ്വരം. “സാൻവി...” മിശ്വ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു പ്രേതത്തെ കണ്ടതുപോലെ വിളറിയിരുന്നു അവളുടെ മുഖം. "എന്തു പറ്റി മിശ്വാ ?" അവൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഫോൺ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് ഹർഷൻ ചോദിച്ചു. "അ... അത് സാൻവി " "സാൻവിയോ അതാരാ ?" അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. ഇതേ സമയം, വിജയപുരയിലെ മേഴ്‌സി ഹോമിന്റെ മുന്നിലായി ഒരു പെൺകുട്ടി ഓട്ടോയിൽ വന്നിറങ്ങി. കയ്യിലെ ബാഗിൽ നിന്നും ബദ്ധപ്പെട്ട് പൈസയെടുത്ത് ഓട്ടോക്കാരന് നൽകി കൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. മേഴ്സി പാലിയേറ്റിവ് കെയർ. ആ വലിയ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കി അല്പനേരം നിന്നപ്പോൾ തന്നെ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ മിഴികൾ വികസിച്ചു. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കഷ്ണമെടുത്ത് നോക്കി അവൾ അഡ്രസ് അതു തന്നെയാണെന്നുറപ്പു വരുത്തി. തികച്ചും ശാന്തമായ ഒരിടം. ആളും അനക്കവുമൊന്നുമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന വലിയ വരാന്ത. ചുറ്റിലുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഓഫീസ് എന്നെഴുതിയ ചെറിയ ബോർഡ് കണ്ടതും, അവൾ ആ മുറിയ്ക്കകത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു. "ആരാ ? " അവൾ ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് നോക്കി. ചുമലെറ്റം വരേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ഡെസ്കിന് അപ്പുറത്തായി പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്നൊരു സ്ത്രീ രൂപം. അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. നിഷ്കളങ്കഭാവത്തോടെ തന്റെ ഹാഫ് സാരിയിൽ കൈവിരൽ കൊരുത്ത്, ചുറ്റുപാടും നോക്കുന്ന ആ സുന്ദരി പെൺകുട്ടിയെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്. “ആരാ ? ഇന്റർവ്യൂവിന്‌ വന്നതാണോ ?” "അല്ല. ഞാൻ സാൻവി. എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങീതാ..." തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ