ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6azb17JM?d=n&ui=v64j8rk&e1= part..19.. അലക്സ് കുറച്ചു സമയം പ്രാർത്ഥനനിരതൻ ആയി.കണ്മുന്നിൽ ഇനി വലിയ ഒരു ദുരന്തം സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് മനസ് പറയുന്നു.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അലക്സ് റൂമിനു പുറത്തു വന്നു..പിന്നെ തന്റെ മൊബൈൽ എടുത്തു ആരെയോ വിളിച്ചു.. ഇതേസമയം കാറ്റിലും കോടയിലുംപെട്ട്.സുറുമിയുംകൂട്ടുകാരികളുംസഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നജീപ്പ് ആടിയുലഞ്ഞു. മുന്നോട്ട്പോയികൊണ്ടിരുന്നു ജീപ്പ്ഡ്രൈവർമുന്നോട്ട്നോക്കികൊണ്ടുപറഞ്ഞു.എന്തൊരുകാലാവസ്ഥആണ്ഇത്എന്റെ കർത്താവെ. ഒരുമുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെഅല്ലേഇപ്പോൾമഴയുംമഞ്ഞുംഇറങ്ങുന്നത്.. അതെ അതെ..ഈലോകംനശിക്കാൻപോകുകആണെന്ന് തോന്നുന്നു.കാലംതെറ്റി ആണല്ലോഎല്ലാം ഇപ്പോൾസംഭവിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെക്രൂരത അതിന്റെ ഏറ്റവും കൂടിയ സമയം ആണ് ഈ കാലം മിക്കവാറും പ്രകൃതി തന്നെ മനുഷ്യരുടെ കാലൻ ആകും.. ജീപ്പിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നആൾ പറഞ്ഞു. സുറുമിപുറത്തേക്ക്നോക്കികൊണ്ടുപറഞ്ഞു..നോക്ക് മക്കളെ എന്ത് വൈബ് ആണെന്ന്..വീട്ടിൽപോയിരുന്നുഎങ്കിൽ.ഇതൊക്കെകാണാൻപറ്റുമായിരുന്നോ.. ആതിരഅത്കേട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു..പിന്നെമഴയുംമഞ്ഞുംഅല്ലേവൈബ്.. എങ്ങനെഎങ്കിലും റൂമിൽ എത്തിയാൽമതിയായിരിന്നു.. സുറുമി.ആതിരയുടെതലയിൽഒന്ന്തട്ടികൊണ്ടുപറഞ്ഞു. നീ തള്ളവൈബ് ആണല്ലോ അല്ലെങ്കിലും.. ജീപ്പ്കുറച്ചുദൂരംകൂടി ഓടികഴിഞ്ഞുപെട്ടന്ന്നിന്നു. ഡ്രൈവർ കുറച്ചുനേരം ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു നോക്കി.. ഒന്ന് ഇരമ്പി നിൽക്കുന്നത് അല്ലാതെ പ്രയോജനം ഉണ്ടായില്ല.. എന്താടോ ജീപ്പ് പണി മുടക്കിയോ. ആന ഇറങ്ങുന്ന വഴി ആണ് ഇത്. വേഗം പോകാൻ നോക്കണം. മുന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആൾ പറഞ്ഞു.. ജീപ്പ് ഡ്രൈവർ ജീപ്പ് മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.. പക്ഷെ ജീപ്പ് ഒരടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയില്ല.. അതോടെ ഡ്രൈവർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.. മഴ വക വെക്കാതെ ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റ് ഉയർത്തി വെച്ചു.. എന്തോ നോക്കി കൊണ്ടു നിന്ന. ശേഷം അയാൾ ബോണറ്റ് അടച്ചു കൊണ്ടു വീണ്ടും ജീപ്പിൽ വന്നു ഇരുന്നു.. എല്ലാവരും അയാളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.. ജീപ്പ് പണി മുടക്കി. ബെൽറ്റ് പൊട്ടി പോയിട്ടുണ്ട്. ഇനി സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ആൾ വരണം ജീപ്പ് ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു.. അത് കേട്ടപ്പോൾ സുറുമിയെ നോക്കി കൊണ്ടു ഐശ്വര്യ പറഞ്ഞു.. ആഹാ കൊള്ളാം എന്തൊരു വൈബ്.. കാട്.. മഴ.. മഞ്ഞ്. ദേ ഇപ്പൊ പെരുവഴിയിലും.. എടൊ അടുത്ത ജീപ്പ് വിളിച്ചു ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ.. ഇനി ഈ ജീപ്പ് നന്നാക്കി കഴിഞ്ഞു വേണോ ഞങ്ങൾക്ക് യാത്ര തുടരാൻ..മുന്നിൽ ഇരുന്ന ആൾ ജീപ്പ് ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു.. അത് കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ മൊബൈൽ എടുത്തു കോൾ ചെയ്തു.. ഹലോ എടാ ജോണി ആണ്.. എന്റെ ജീപ്പ് കേട് ആയി. നീ ആ ചെകുത്താൻ കുന്നിന്റെ താഴെ ഉള്ള വഴി ഒന്ന് വരാമോ. വേഗം വേണം പാസൻജെഴ്‌സ് ഉണ്ട്.. അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ടു അടുത്തിരുന്നആളെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് അവൻ ഒരു ഓട്ടത്തിൽ ആണ്.. സിറ്റിയിൽ എത്തിയാൽ ഉടനെ വരും.. പുറത്തു മഴ മെല്ലെ പെയ്തു നിന്നു തുടങ്ങി.. ജോണി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റ് എടുത്തു കത്തിച്ചു വലിച്ചു.. നേരിയ തണുപ്പ് തോന്നി തുടങ്ങി എല്ലാവർക്കും.. ജീപ്പിന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നവർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.. ജോണിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു കൊണ്ടുഒരാൾ പറഞ്ഞു.. തന്റെ പേര് ജോണി എന്ന് ആയിരുന്നു അല്ലേ.. ഞാൻ പ്രകാശ്. പട്ടാളത്തിൽ ആണ് ലീവ് തീരുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു ട്രിപ്പ്‌ പോകാൻ വന്നത് ആണ്. എന്റെ വീട് പെരുമ്പാവൂർ ആണ്.. ജോണി അയാളെ നോക്കി ബഹുമാനത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അടുത്ത ആൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ജോണി ചോദിച്ചു.. അല്ല സാർ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്. ജീപ്പിൽ കയറിയ സമയം മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പേര് എന്താണ് എന്ത് ചെയ്യുന്നു. അയാൾ തിരിഞ്ഞു ജോണിയെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ആണ്. വീട് എറണാകുളം. എന്റെ പേര് നിരഞ്ജൻ എന്ന് ആണ്.. പക്ഷെ ഞാൻ കഥകൾ എഴുതുന്ന തൂലിക നാമം ദേവരാജ്.. ജീപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുന്നു അവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന സുറുമിയും കൂട്ടുകാരികളും ഒന്ന് ഞെട്ടി കൊണ്ടു പരസ്പരം നോക്കി.. ദേവരാജ്.. കരിമ്പനകുന്ന് എഴുതിയ ആളുടെ പേരും അങ്ങനെ ആണല്ലോ.. അവർ ഉടനെ പുറത്തു ഇറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ജോണി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു. എന്താ പിള്ളേരെ സിഗരറ്റ് വേണോ. കോളേജ് കുട്ടികൾ അല്ലേ ബിയറും സിഗരറ്റും ഒക്കെ ശീലം കാണും.. സുറുമി ജോണിയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ദേ ചേട്ടാ ആവശ്യം ഇല്ലാത്തത് പറയല്ലേ. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഒന്നും ശീലം ഇല്ലാത്തവർ ആണ്.. ജോണി പെട്ടന്ന് അവളോട് പറഞ്ഞു.. അയ്യോ എന്റെ കൊച്ചേ ഞാൻ ഒരു ജോക്ക് ഇട്ടത് ആണ് കേട്ടോ.. അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ സുറുമി നിരഞ്ജന്റെ നേരെ നോക്കി കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.. സാർ നിങ്ങൾ അല്ലേ കരിമ്പനകുന്ന് എന്ന നോവൽ എഴുതിയത്.. ഞങ്ങൾ ഇന്നലെ ആണ് അത് വായിച്ചത്.. നിരഞ്ജൻ അവളെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. മിണ്ടരുത് ആ നശിച്ച നോവൽ ആണ്എന്നെ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്.. അതിനെ കുറിച്ച് എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കരുത് പ്ലീസ്. അയാൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറി നിന്നു.. എല്ലാം കേട്ടു നിന്ന പ്രകാശ്. നിരഞ്ജന്റെ അടുത്ത് വന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ഹ.. എന്താ മാഷേ ഇത്. താങ്കൾ എഴുതിയഒരു കഥ വായിച്ചവർ ആണ് മുന്നിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചത്. അത് ഒരു അഗീകാരം അല്ലേ നിങ്ങൾക്ക്.. പിന്നെ എന്തിനു ചൂട് ആകുന്നു.. ജോണിയും അപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ഞാനും ഓർത്തു ഈ സാർ എന്തിന് ആ കുട്ടികളോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്ന്.. നിരഞ്ജൻ ആകെ അസ്വസ്ഥൻ ആയി. സുറുമി അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. സോറി സാർ ഞങ്ങൾ അത് വായിച്ചു ഒരുപാട് ത്രിൽ അടിച്ചു.. ശരിക്കും ഒരു സിനിമ പോലെ തോന്നി അത്രയും നല്ലത് ആയിരുന്നു ആ കഥ.. അത് എഴുതിയ ആൾ ആണ് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നി അതാണ് വന്നു സംസാരിച്ചത്.. നിരഞ്ജൻ എല്ലാവരെയും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. സത്യത്തിൽ അത് എന്റെ കഥ അല്ല.. ഈ കട്ടപ്പനയിൽ തന്നെ ഉള്ള ഒരാളുടെ ആണ് ആ കഥ. ഞാൻ അത് എന്റെ പേരിൽ എഴുതി എന്നെ ഒള്ളു.. ആ കഥ എഴുതി കഴിഞ്ഞു പിന്നെ സത്യത്തിൽ ആകെ പ്രശ്നങ്ങൾ ആയിരുന്നു ജീവിതം മുഴുവൻ. ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലി പോയി. പിന്നെ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എനിക്കു നേരിട്ടു.. ആ കഥ എന്നോട് പറഞ്ഞആളോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു താങ്കൾക്ക് ഈ കഥയുടെ. ത്രെഡ് എങ്ങനെ ആണ് കിട്ടിയത് എന്ന്.. അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അത് എന്നോട് പറഞ്ഞത് പ്രായമായ ഒരു മനുഷ്യൻ ആണ്. അയാൾ ഇപ്പോൾ ജീവനോടെ ഇല്ല.. ഞാൻ താങ്കളുടെ ഒരു സ്ഥിരം കഥ വായിക്കുന്ന ആൾ ആണ്. അത് കൊണ്ടു ആണ് താങ്കളോട് കഥ പറഞ്ഞു തന്നത്..എന്നോട് അയാൾ പറഞ്ഞു തന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്.. ഭാവിയിൽ ഈ കഥ സംഭവിക്കാം എന്ന്...?? അതോടെ എനിക്ക് ആകാംഷ ആയി.. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കട്ടപ്പന എത്തി.. പക്ഷെ ഇവിടെ വന്ന എനിക്ക് അയാളുടെ മരണം ആണ് അറിയാൻ. കഴിഞ്ഞത്..?? ഞാൻ തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.. ഈ കഥയുടെരഹസ്യം അറിയാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ഒരുപാട് ആളുകളെ തേടി പോയി..അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്.. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്. നടന്ന ഒരു സംഭവത്തിന്റെ ബാക്കി ആണ് ഈ കഥ എന്ന്.. നിരഞ്ജന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി മെല്ലെ വിടർന്നു.. ഇതാ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന കാര്യങ്ങൾ കണ്മുന്നിൽ തന്നെ എത്തി നിൽക്കുന്നു.. അയാൾ ഉറക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ദൂരേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. എന്റെ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.. ഇനി എല്ലാം നിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ നടക്കട്ടെ.. സുറുമി കൂട്ടുകാരികളുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടു മെല്ലെ പുറകോട്ടു നടന്നു.. ജോണി പ്രകാശിനെ നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. സാർ ഇയാൾ മെന്റൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു അല്ലെങ്കിൽ കഞ്ചാവ് ആയിരിക്കും എന്തൊക്കെ ആണ് ഈ പറയുന്നത്.. അത് കേട്ടപ്പോൾ നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞു.. നമ്മളെ തേടി ആരും ഇനി വരില്ല.. പെട്ടന്ന് ജോണിയുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു.. അയാൾ ഫോൺ എടുത്തു.. ഹലോ എത്തിയോ നീ.. അങ്ങേ തലക്കൽ നിന്ന് മറുപടി ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു.. ജോണി ഈ വഴി നേരെ ഞാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നത് ആണ് നിങ്ങൾ ഇത് എവിടെ ആണ് നിൽക്കുന്നത്.. ഹലോ.. ഹലോ.. പെട്ടന്ന് ഫോൺ കട്ട് ആയി.. ജോണി വീണ്ടും കോൾ ചെയ്തു.. പക്ഷെ കോൾ കണക്റ്റ് ആയില്ല.. നിരഞ്ജൻ അവരെ നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. ഇനി ഫോൺ ഒന്നും ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല.. കാരണം നമ്മൾ നിൽക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ കരിമ്പനകുന്നിൽ ആണ്..ചെകുത്താൻ കുന്നിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് ആണ് ഇത്..?? എല്ലാവരും ഞെട്ടി കൊണ്ടു അയാളെ നോക്കി.. നിരഞ്ജൻ വീണ്ടും മെല്ലെ പറഞ്ഞു.. ചെകുത്താൻ കുന്നിന്. ഇങ്ങനെ ഒരു പേര് ഉണ്ടെന്ന് എന്താ ജോണി. താൻ മറന്നത്.. സുറുമി അത് കേട്ടപ്പോൾ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. കുറെ ദൂരെ ആയി തങ്ങളുടെ ഹോസ്റ്റൽ. അവൾ അവക്ത്യമായി കണ്ടു.. അപ്പോൾ തങ്ങൾ നിൽക്കുന്നത് കഥയിൽ. പറഞ്ഞിട്ടുള്ള അതെ സ്ഥലത്ത്... ആകാശത്തു ഒരു മിന്നൽ ഉണ്ടായി.. അതോടു കൂടി മഴ വീണ്ടും പെയ്തു തുടങ്ങി.. അവരെ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടു മെല്ലെ കോട മഞ്ഞ് പെയ്തു ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി...??? തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ