ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6BB8r54?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെയ്തൊഴിയാതെ ഭാഗം..2 ********** ഉമ്മയുടെ മനസ്സിന്റെ തേങ്ങൽ അറിയാതെ 'ആ കുഞ്ഞുമോൾ ഉമ്മയെ നോക്കി മോണകാട്ടി ചിരിച്ചു ഡ്രെസ്സുകൾ പാക്ക് ചെയ്ത് അവൾ ബെഡിൽ തളർന്നിരുന്നു.... മകളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി അവളോട് പുഞ്ചിരിക്കണം എന്നുണ്ട്.പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല... ഉമ്മാടെ മുത്തേ …" ഉമ്മാന്റെ സങ്കടം വല്ലതും നിനക്കറിയോ...." "നമ്മൾ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പോവാ....' അവിടെ നിക്കുന്ന കാര്യം ഓർത്തിട്ട് ഉമ്മാന്റെ ഖൽബ് പിടക്കുന്നു. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് പടരുന്നത് പോലെ. പടച്ചവനെ എനിക്ക് ക്ഷമ നൽകണേ...' എന്റെ ഇക്കാന്റെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വല്ലാതെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നുണ്ട്.. അവളുടെ മനസ്സവളെ അവനുമൊത്തുള്ള ദിനങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.... 'ജുമി.... നിനക്ക് സന്തോഷായോ... നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ടപോലെ നമ്മുടെ വിവാഹം നടക്കാൻ പോണു...' 'എത്രയും വേഗം നീ എൻ ചാരെ ..എത്തുന്നതും കാത്തിരിക്കാ ഞാൻ..' "ഒന്ന്...പോ... ഇക്കാ..." 'എന്താടി... നിനക്ക് നാണം വന്നോ.. അച്ചോടാ.. അതിന് ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ പൊന്നേ...' "ഇനി നമുക്ക് ആരെയും പേടിക്കണ്ട 'ഒളിച്ചും പാത്തും നിന്ന് സംസാരിക്കേണ്ട.. ആരേലും വരുന്നുണ്ടോ… എന്ന് നോക്കി വിരലിൽ സ്പർശിക്കണ്ട...ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞാൽ നീ എനിക്ക് സ്വന്തം അല്ലേടി....' 'ജുബി.... ജുബി.... നീ... അവിടെ എന്തെടുക്കുവാ.. എത്ര നേരായി വാതിലിൽ മുട്ടുന്നു...' അവൾ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു..അവർ വാതിലിൽ തട്ടുന്നത് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഒരു നിമിഷം അവൾ എല്ലാം മറന്നിരിക്കുന്നു. അത്രയും ആഴങ്ങളിലേക്കാണ് അവളുടെ ഇക്കയുടെ ഓർമ്മകൾ അവളെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോയത്... അവൾ തട്ടം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു... 'ബാത്‌റൂമിൽ കയറി മുഖം കഴുകിയിട്ടു വാ... അവർ എത്തിയിട്ടുണ്ട്.' അവളുടെ വയറ്റിൽ നിന്നും ഒരു തീ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലേക്ക് ആളുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി... 'ഇത്ത.... എനിക്ക്.. ഞാൻ..' 'ചെല്ല്.. മോളെ ... നീ...ഇപ്പൊ ഒന്നും ഓർക്കണ്ട...' നസി... കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി... മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ അവൾ ബാത്‌റൂമിലേക്കും.. 'പിന്നേ.. ഒരാഴ്ച്ച... നിർത്തിയാൽ മതിട്ടോ.. അവളിപ്പോഴും അത്ര ഒക്കെ ആയിട്ടില്ല...' അവളുടെ ഇക്ക മുജീബ് അവരോടായി പറഞ്ഞു... "അതൊക്കെ ശെരിയായിക്കോളും എല്ലാവരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ..." "അവൾ അതൊക്കെ തരണം ചെയ്ത് ജീവിച്ചല്ലേ പറ്റു...." ഫാരിസിന്റെ ജേഷ്ഠൻ ഫൈസലിന്റെ ഭാര്യ.... റഹ്മത്ത് ... അവരോടായി പറഞ്ഞു... "ശെരിയാണ് എന്നാലും..' 'ബേജാറാവണ്ട അവളെ മാറ്റിയെടുക്കണം. പഴയ ജുബിയാക്കണം.' 'അതൊന്നും ഇപ്പൊ പെട്ടന്ന് നടക്കുന്ന കാര്യം അല്ല... അതിനൊക്കെ താമസം പിടിക്കും..' 'അതെ നസി.. അതിന് നമ്മൾ ഇപ്പഴേ..ഒന്നിച്ച് നിന്ന് പരിശ്രമ്മിക്കണം. അവൾ ഒറ്റക്കല്ല എന്ന തോന്നൽ അവളെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം..' "റഹ്മത്ത് പറയുന്നത് ഒക്കെ നേരാ... പക്ഷെ...' അതെല്ലാം. നടക്കുമോ..?" 'ഉമ്മാ..സങ്കടപെടാതെ എല്ലാം ശെരിയാകും.' ജുബി... ഓടിവന്ന് ഫാരിസിന്റെ ഉമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. 'കരയാതെ മോളെ.. നമ്മൾ എല്ലാം സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു.. കണ്ടില്ലേ...ഞാൻ അവനെ നൊന്ത് പ്രസവിച്ച ഉമ്മയല്ലേ.. എനിക്കും ഇല്ലേ.. സങ്കടം എന്ന് കരുതി ഞാൻ ആരോടും മിണ്ടാതെ..ഒറ്റക്കിരുന്ന് കരയാണോ...എല്ലാം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കാൻ നമ്മൾ പഠിക്കണം.' "നിന്റെ മോളെ വളർത്തണ്ടേ.. നീ...ഇങ്ങനെ രാത്രിയും പകലും അവനെ ഓർത്തിരുന്ന് കരഞ്ഞാൽ ഉമ്മാന്റെ കുട്ടീടെ ആരോഗ്യം നശിക്കില്ലേ..?" "പിന്നേ എങ്ങിനെ മോളെ...നോക്കും...." "അത് മാത്രവും അല്ല. നീ..ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞിരുന്നാൽ അവനവിടെ എങ്ങിനെ സമാധാനത്തിൽ കിടക്കും. അതുകൊണ്ട് ഉമ്മാടെ മോൾ..കരയല്ലേ.... അവന്റെ പരലോക ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം.. അതല്ലേ എനിക്കും നിനക്കും പറ്റുകയൊള്ളു..' "നീ..ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും സങ്കട പെട്ടിരുന്നാൽ നിന്റെ ഉമ്മയും ഇക്കാക്കമാരും അതങ്ങിനെ സഹിക്കും. നിന്റെ ധൈര്യം അല്ലേ അവരുടെ സമാധാനം.' വാ... " ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നിരുന്ന് ചായ കുടിക്ക്" 'നമ്മുക്ക് പെട്ടന്ന് ഇറങ്ങണം ഉപ്പാടെ അടുത്ത് ഫാസിലിനെ ഇരുത്തി പോന്നതാ..' "വല്ല സ്നേഹിതൻ മാരും വന്നു വിളിച്ചാ അവനങ്ങ് ഇറങ്ങിപോകും..." "ഇരുപത്തൊന്ന് വയസ്സായി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലാ. അന്തം വെക്കുന്നതെ ഒള്ളു...' സങ്കടത്തിനടിയിൽ ചെറിയമോന്റെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഉമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു.. ഫാരിസിന്റെ ഉമ്മാടെ ആ വാക്കുകൾ എല്ലാവരിലും ഒരു നിമിഷം പുഞ്ചിരിനിറച്ചു.. "ജുബി നോക്കിനിൽക്കാണ്ട് അങ്ങോട്ട് ഇരിക്ക്..." എല്ലാവരും അവളെ അവരുടെ കൂടെ പിടിച്ചിരുത്തി.കുറെ സങ്കടങ്ങളും അതിനിടയിലേ കുഞ്ഞു തമാശകൾക്കും ഇടയിൽ അവർ അവളെയും കൊണ്ട് പോകാൻ ഒരുങ്ങി... സങ്കടങ്ങൾ ഒതുക്കി മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുടെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞുകൊണ്ടവളേ വീട്ടുക്കാർ അവരുടെ കൂടെ യാത്രയാക്കി.. എല്ലാവരും മൗനത്തോടെ കുറച്ച് സമയം അവരുടെ കാർ പോയ വഴിയും നോക്കി നിന്നു... ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസവും വിട്ട് കൊണ്ട് ഉമ്മ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആരും കാണാതെ മഴ ആർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ◾️◾️◾️◾️◾️◾️◾️◾️◾️◾️ "എടാ... മോനെ... അവർ പോയിട്ട് ഒത്തിരി നേരായല്ലോ.. എന്താ... കാണാത്തെ...' ഫോണിൽ ഗെയിമിൽ മുഴുകിയ അവൻ ഉപ്പയെ ഒന്ന് തലപൊന്തിച്ചു നോക്കികൊണ്ട്...പറഞ്ഞു "ഇപ്പൊ..വരുമായിരിക്കും" മ്മ്..." "സമയം എത്രയായി ഫാസിലെ...." "അഞ്ചു മണി...." "രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞല്ലോ... നീ... ഉമ്മാന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്ക്..." "ഈ.... ഉപ്പ.. ഗെയിം കളിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ല" 'ആ.... ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് കഴിയട്ടെ.. " എന്നിട്ട് വിളിക്കാ..' അവൻ തലചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ഗെയിം കളിക്കുന്നതിനിടെ അവനെ ശല്ല്യപെടുത്തുന്നതിന്റെ നീരസം അവന്റെ മുഖത്ത് കാണാം.. "ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും തല ഫോണിനകത്താ.. ശൈത്താന്റെ...." അബുക്കപിറുപിറുത്തു ആ... " കാർ വന്നല്ലോ...' ഉപ്പാ...' കാർ എത്തി... അവർ വന്നു തോന്നുന്നു....ഞാൻ പോയി നോക്കട്ടെ....." ഓഹ്.... ന്റെ കുട്ടികൾ എത്തിയോ..." അൽഹംദുലില്ലാഹ്... അബുക്ക ബെഡിൽ കിടന്ന് പറഞ്ഞു... "ഡാ... ഫാസിലെ... ആ ഫോൺ അവിടെയെവിടെലും വെച്ചിട്ട് വന്നേ.... ജുബിടെ ബാഗും കവറൊക്കെ എടുത്തിട്ട് അവളുടെ റൂമിൽ കൊണ്ട് പോയി വെക്ക്...' "എന്താ..കല്പന.. ആ..ആളും കാറിൽ നിന്നല്ലേ.. ഇറങ്ങിയത്. അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോ.. അങ്ങ് എടുത്തോണ്ട് വന്നൂടെ.." 'എന്റെ ജൂബിത്തയെയും ഫാരിസ് ഇക്കയേയും ഓർത്തിട്ടാ..അല്ലെൽ അവിടെ കിടന്നോട്ടെ എന്ന് വെക്കും ഞാൻ..' "വാ.... മോളെ..." റഹ്മത്ത് അവളെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടീട്ട് പോയി.. ഉമ്മ അപ്പോഴേക്കും മോളെയും കൊണ്ട് ഉപ്പയുടെ അരികിൽ എത്തിയിരുന്നു.. "ഈ തളർന്ന കയ്യും വെച്ച് ഞാനങ്ങിനെയാ എന്റെ കുട്ടിയെ ഒന്ന് വാരിയെടുക്ക... അവളെ എന്റെ നെഞ്ചിലൊന്ന് കിടത്തിക്കെ... നീ..." കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം വലിയുപ്പയുടെ മുഖത്തോട് ചേർത്തു വെച്ചു ഫാരിസിന്റെ ഉമ്മ കദീജ... ഉപ്പയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും രണ്ട് സൈഡിലൂടെയും കണ്ണീർ ചാലിട്ടൊഴുകി... എന്റെ മോൻക്ക് കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ.. "കരഞ്‌... കരഞ്ഞു.. അസുഖം വരുത്തി വെക്കണ്ട...." ഫാരിസിന്റെ ഉമ്മ അവരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു... ജുബി സലാം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉപ്പക്കരികിലെത്തി.. "വാ... മോളെ ഇരിക്ക്..." മ്മ്....' പിന്നീട് കുറച്ചു സമയം അവിടെ കൂട്ടകരച്ചിലായിരുന്നു.. "എന്ത്... പണിയാ... എല്ലാവരും കൂടി ഈ കാണിക്കുന്നേ... ഫാസിലേ... നീയും കൂടിയോ അവരൊപ്പം.' "ജൂബിയെ..... സമാധാനിപ്പിക്കണ്ടടുത്ത് എല്ലാവരും കൂടി ചേർന്ന് അവളെ കൂടുതൽ സങ്കട പെടുത്താണോ..?" ഛെ..." "ജുബി... വന്നേ ... പോയി വേഷമൊക്കെ മാറി കുഞ്ഞിന് പോയ്‌ പാലൊക്കെ..കൊടുക്ക്..' "ചെല്ല് മോളെ.... " റഹ്മത്ത് അവളെ റൂമിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു...എന്നിട്ട് അവൾ കാണാതെ തന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലോട്ട് നടന്നു.. "എടാ... ഫാസിലെ.. നീ ഇവിടെ ഇരുന്ന് തേങ്ങുകയാണോ.." 'എന്താഡാ... ഇത്.. കണ്ണ് തുടച്ചേ.... അവളെങ്ങാനും കണ്ട് വന്നാൽ പിന്നേ...' 'നമ്മളെല്ലെടാ... അവൾക്ക് ധൈര്യവും സമാധാനവും ഒക്കെ കൊടുക്കേണ്ടത് ആ...നമ്മൾ തന്നെ. അവൻ ഷേർട്ടിന്റെ കോളറ പൊന്തിച്ചു മുഖം തുടച്ചു.. "ആ... കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോ സങ്കടം അടക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.... ചിരിക്കുമ്പോൾ ഫാരിസ് ഇക്ക ചിരിക്കുന്നത് പോലെ.. തോന്നിയെനിക്ക്..' "സാരല്ല.... വാ.. എഴുനേറ്റു വന്നിട്ട് മൊയ്‌തുക്കയുടെ കടയിൽ പോയി... കുറച്ച് പഴം പൊരിയും മധുരകേക്കും വാങ്ങീട്ട്.. വാ..." "പാവം.... എന്താ ചെയ്യാ.. റബ്ബിന്റെ കല്പന അല്ലേ..." അടുപ്പിൽ തിളച്ചു മറിയുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് ചായ പൊടി ഇട്ടുകൊണ്ട് ഇറക്കി വെച്ചു..റഹ്മത്ത്. അപ്പോഴേക്കും അടുത്ത വീട്ടിലെ... പാറുഅമ്മ വന്നു കദീജാ.... കദീജ... "ആ... ആരിത് പാറു അമ്മയോ...?... വാ..." എടി... അവളെ കൊടുന്നോ മ്മ്.... എന്താ....ഓള വർത്താനം.. അവളെ വർത്താനം പറയാൻ വെയ്യ...." അവന്റെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് കരയ്യെന്നേ അതിന് പണി.. "വല്ലാത്ത പാവം ആയിപ്പോയി" എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ...? അതിനന്താ നിങ്ങള് കയറി കണ്ടോളി.... ഉപ്പ കിടക്കുന്ന റൂമിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള റൂമിൽ ഉണ്ടാകും.... മ്മ്..... "മോളെ.... വാതിലൊന്ന് തുറന്നെ ഞാനാ.. പാറുഅമ്മ...." "ഇത്ത.... ദാ.... പഴംപൊരി മധുര കേക്ക് ഞാൻ വാങ്ങിച്ചില്ല....." അതെന്താടാ...? അത്.. പിന്നേ... ഫാരിസിന് അത് ഭയങ്കര ഇഷ്ടായിരുന്നല്ലോ..... ഇനി അത്‌ കാണുമ്പോ.. കുഞ്ഞിത്തക്ക് സങ്കടം വന്നാലോ..എന്ന് കരുതിയാ.. അഹ്.... "അങ്ങിനെയൊന്ന് ഉണ്ടല്ലേ... എനിക്ക് ഓർമയില്ല അത്‌ നന്നായി.... "എടാ.... നിനക്കിനി എന്നാ.. കടയിൽ പോകാനുള്ളത്..." രണ്ട് ദിവസം ഞാനിവിടെ ഉണ്ടാകും...." എന്നാ നമുക്ക് ജുബിനെ കൂട്ടി കടൽ കാണാൻ പോയാലോ... റംഷിനോടും മക്കളോടും വരാൻ പറയാ.. ജൂബിനെ ഒന്ന് ഉഷാറാക്കിഎടുക്കണം.... "ഞാൻ റെഡി...." എന്നാ നീ വിളിച്ചു നോക്ക് റംഷിക്ക് നാളെ വരാൻ പറ്റുമോ....എന്ന് ചോദിക്ക്.. മ്മ്..... ഇവിടുന്ന് വിളിച്ചാൽ കിട്ടില്ല മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിക്കോ.. ശെരി...ഇത്ത... എന്ത് തടിയുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു അത് മെലിഞ്‌ എന്തൊരു കോലായ്ക്ക്ണു... നിക്കതിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ പറ്റിണില്ല്യ.. ന്റെ ഉണ്ണീടപ്പം ചെറുപ്പം മുതൽ കളിച്ചു വളർന്നതല്ലേ... ഫാരിസ്.... " അവന്റെ കുട്ടീടെ മുഖം കാണുമ്പോ... ' എനിക്ക് വെയ്യ.... ഞാൻ പോവാ..." ചായ കുടിച്ചിട്ട് ഇറങ്ങാ..." "വേണ്ട കുട്ട്യേ... ഒന്നും വേണ്ട.... " കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പാറു അമ്മ നടന്ന് നീങ്ങി... അവൾ റൂം മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ അന്നേദിവസം അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിവന്നു ..... "ജുബി... എന്റെ വീട് ചെറുതാണുട്ടോ... നിങ്ങളെ പോലെ കൊട്ടാരം അല്ല.." "ഒന്ന് പൊയ്‌ക്കെ.. ഇക്കാ. എനിക്കന്റെ ഇക്കാടെ സ്നേഹം മാത്രം മതി " വേറെ ഒന്നും എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും അല്ല.... "ഈ... നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണണം' ഇക്കാടെ കൈപിടിച്ച് ഒരു പാട് ദൂരം നടക്കണം...." ഇക്കാടെ മക്കളുടെ ഉമ്മയാവണം.... അവരെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തണം...." അങ്ങിനെ ചെറിയ ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഒള്ളു.... അതിന് എന്തിനാ കൊട്ടാരം പോലത്തെ വീട് ഇത് തന്നെ ധാരാളം.... അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് അവന്റെ സ്നേഹത്തോടെ ഉള്ള..ഓരോ..നോട്ടവും വാക്കുകളും..... പാഞ്ഞു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു അതവളുടെ ഉള്ളം പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... മൂന്നാല് ദിവസങ്ങൾ അങ്ങിനെ തന്നെ കടന്നുപോയി...പതിയെ അവൾ കണ്ണീർതുള്ളികൾ വീഴാതെ... പരമാവധി ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ പഠിച്ചു തുടങ്ങി.... അവൾ കുട്ടിയെ എടുത്ത് മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.... ഫാസിലും ഉണ്ട്കൂടെ... നോക്കിക്കേ.... " കുഞ്ഞിത്ത ഇതൊക്കെ എന്റെ കഴിവുകളാ.. ആരും എന്നെ ഒന്ന് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല" ഇതൊക്കെ എന്താടാ..." മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ...? ഇല്ലാ.... " "കഷ്ടം... ചിരട്ട കൊണ്ട് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചതാ..." പുതിയ പൂന്തോട്ടം വിരിയിക്കാൻ.... ഓഹ്... "നിനക്ക് ഇത്രയും കഴിവ് ഉണ്ടോ...?? ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല..." ഇത്താത്ത റഹ്മത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ അവരെനോക്കി ഒന്ന് ഇളിച്ചു കാട്ടി... നിനക്ക് എത്രവയസ്സായി..? "കഴിഞ്ഞമാർച്ചിൽക്ക് ഇരുപത്തിഒന്നായി..' "പഠിക്കാൻ വിട്ടപ്പോ... കളിച്ചു നടന്ന് +2 വിൽ തോറ്റു... വീണ്ടും തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോ...അവൻക്ക് മടിപോലും.... കൊച്ചുകുട്ടികളെ പോലെ ഗെയിം കളിച്ചു നടക്കാ... എന്നിട്ടിപ്പോ.... .... ദാ... മണ്ണപ്പം ചുട്ട് വെച്ചിരിക്കുന്നു.... പൂന്തോട്ടം വിരിയിക്കാൻ.." റഹ്മത്ത് അത് പറഞ്ഞതും. ജുബി കൈപൊത്തി ചിരിച്ചു... "ഹേയ്... കളിയാക്കാതെ ഇത്ത" "ഇതവന്റെ കഴിവല്ലേ.. അഭിനന്ദിക്കുന്നതിന് പകരം അവനെ ഇങ്ങനെ കളിയാക്കിയാലോ..." പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഫാരിസിന്റെ മുഖം കടന്ന് വന്നു പെട്ടന്നവളുടെ മുഖം മങ്ങി.... ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി.. "കണ്ടില്ലേ.......'ഫാസിലെ അവൾക്ക് ചെറിയ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി... നമ്മൾക്കവളെ പൂർണ്ണമായിട്ടും മാറ്റിയെടുക്കണം..." "ഞാനുണ്ടാകും ഇത്ത 'കൂടെ എന്നാലും ഇത്തയെന്നെ കൊച്ചുകുട്ടി ആക്കിയില്ലേ.." "അല്ലേലും നിന്റെ ശരീരം അല്ലേ വളർന്നൊള്ളൂ 'മനസ്സ് ഇപ്പോഴും കൊച്ചു കുട്ടി തന്നെയാണ്...." അതുകൊണ്ടല്ലേ... തല എപ്പോഴും ഫോണിൽ കൊണ്ട് പൂഴ്ത്തി വെക്കുന്നത്.." "റഹ്മത്തെ..... റഹ്മത്തെ.. ഓടിവാ ......ഫാസിലെ..." ഉമ്മാന്റെ വിളിയാണല്ലോ എന്ത് പറ്റി ആവോ...? അവർ രണ്ട് പേരും അങ്ങോട്ടേയ്ക്കോടി... (തുടരും...... കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ