ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8xv0nx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 31. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 "അമ്മ പനഞ്ഞത് കേറ്റില്ലേ രതീശേട്ടാ.. അവക്ക് ഉച്ചയ്ക്ക് ക്ലാശ് ഉല്ലതാ.. നമ്മക്ക് പോയിറ്റ് വരാം.." രതീഷിന്റെ കാർ പോയ വഴിയേ നോക്കി നിന്ന് ഇരു ചുമലുകളും ഇളക്കി ഒരു ഗോഷ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് മൃദുല പറഞ്ഞു. അവൾക്ക് നന്നായി ദേഷ്യം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കിയാൽ അറിയാം. ''എടീ.. എടീ അഹങ്കാരീ.. നീ ആരെയാ ഈ കളിയാക്കുന്നത്.. നീയല്ലേ എന്നോട് പറഞ്ഞത് നിനക്ക് ഉച്ചയ്ക്ക് ട്യൂഷൻ ഉണ്ടെന്ന്. ട്യൂഷന് പോകാതാണോടീ നീ അവർക്കൊപ്പം വിരുന്ന് കൂടാൻ പോകുന്നത്..നിനക്ക് ട്യൂഷന് പോകണമെന്ന് കരഞ്ഞിട്ട് നീഅവരെ കളിയാക്കുന്നോ.. " രുഗ്മിണിയ്ക്, മകൾ ആശാലതയെ കളിയാക്കിയത് തീരെ പിടിച്ചില്ല. "ട്യൂഷനുണ്ടെന്നെല്ലാ ഞാൻഅമ്മയോട് പറഞ്ഞുള്ളോ.. അല്ലാതെ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." "ങാ.. ട്യൂഷൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി. ട്യൂഷനുണ്ടെങ്കിൽ ട്യൂഷന് പൊക്കോണം. അല്ലാതെ ട്യൂഷൻ ക്ലാസ് കളഞ്ഞിട്ട് വിരുന്നിന് ഓടുകയല്ല വേണ്ടത്.." "ങാ.. ഓടും. എന്താ ഓടിയാല്. ഇത് ആദ്യമായിട്ടൊന്നും അല്ലല്ലോ ഞാൻ രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ ഏട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്.ഒരു ദിവസം രണ്ട് മണിയ്ക്കൂർ ട്യൂഷന് പോയില്ലെന്ന് കരുതി എന്ത് സംഭവിയ്ക്കാനാ." "ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള വിരുന്ന് പോക്കൊക്കെ മതി. മുമ്പലത്തെ പോലെ അല്ല ഇപ്പോൾ. അവര് വിരുന്നിന് ക്ഷണിച്ചിട്ടുള്ളത് അവരെയാ..അവന്റെ കൂടെ പോകാൻ ആളുണ്ട്. അവര് പോയിട്ട് വന്നോളും. നീ അതിനിടയിൽ കിടന്ന് തള്ളാൻ നിൽക്കണ്ട." "ങാഹാ.. ആര്പറഞ്ഞു അമ്മയോട് അവരെ മാത്രമാ ശാന്തേട്ടൻ വിരുന്നിന് വിളിച്ചതെന്ന്. ഇന്നലെ രതീഷേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോഴും ശാന്തേട്ടൻ പറഞ്ഞത് നമ്മളെല്ലാം ചെല്ലണമെന്നാ. പ്രത്യേകിച്ചും മൃദുലേ കൊണ്ട് ചെല്ലാൻ മറക്കല്ലേ രതീഷേ എന്നും പറഞ്ഞതാ." "ചുമ്മാതല്ല പെണ്ണ് കിടന്ന് മറിയുന്നത്. അതിന്റെ ഇളക്കമാ നീ യീ കാണിയ്ക്കുന്നത് അല്ലേ. അവരങ്ങനൊക്കെ പറയും വിരുന്നിന് വിളിയ്ക്കുമ്പോ. എന്ന് കരുതി എല്ലാരും കൂടി ഇടിച്ചു കയറി ചെല്ലുന്നതാണൊടീ അതിന്റെ മര്യാദ." "എന്താ ചെന്നാല്. നമ്മളെ വിളിച്ചിട്ടല്ലേ." "അതൊക്കെ നിനക്ക് മനസിലായിക്കൊള്ളും കുഞ്ഞേ.. ഇപ്പോഴല്ല. അതിന്റേതായ സമയത്ത്‌. കേട്ടോ. നീവന്ന് വല്ലതും കഴിയ്ക്കാൻ നോക്ക് പെണ്ണേ ഇനി അക്കാര്യവും പറഞ്ഞിരിയ്ക്കാതെ." രുഗ്മിണി അതിനധികം ഗൗരവം കൊടുക്കാതെ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോയി. മൃദുലയ്ക്കു പക്‌ഷേ അതിന്റെ നിരാശഅടങ്ങാൻ കറച്ചു സമയംവേണ്ടി വന്നു ♦️ ചെങ്ങന്നൂർ ടൗൺ കഴിഞ്ഞു കാർ മുൻപോട്ട് ഓടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആശാലത, രതീഷിനെ നോക്കി.ഇടം വലം നോക്കാതെ ഡ്രൈവിങ്ങിൽ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ശ്രദ്ധയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "ചെങ്ങന്നൂർ കഴിഞ്ഞല്ലോ രതീഷേട്ടാ. ഇതെന്താ തിരുവല്ലയ്ക്ക് പോവാണോ നമ്മൾ." "കല്ലിശേരിയിൽ നിന്ന് ഇരവി പേരൂറിനു പോകുന്ന വഴി." കാർ കല്ലിശേരി പാലം കയറിതുടങ്ങി. "തിരിച്ച് പോകുമ്പോ നമുക്ക് അൽപ്പം നേരത്തെ ഇറങ്ങിയാൽ ആവണീശ്വരത്ത്‌ഒന്ന് പോയിട്ട് വരാമായിരുന്നു അല്ലേ രതീഷേട്ടാ... ഞാനവിടെ നിന്നും പോന്നിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയത് പോലെ തോന്നുവാ എനിയ്ക്ക്." "ഇന്നലെ സീതാന്റിയെ കൊണ്ട് വിടാൻ പോയപ്പോൾ കൂടെ വരാൻ ഞാൻ ആശയെ വിളിച്ചതല്ലേ. അപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് കാണാമായിരുന്നല്ലോ വീടും, അമ്മയെയും, അശോകേട്ടനേയും എല്ലാം." "രതീഷേട്ടൻ പറഞ്ഞത് അടൂരിൽ വരെയേ പോകുന്നുള്ളൂ എന്നല്ലേ. എന്റെ പാസ്സ്പോർട്ട് എടുക്കാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനും വരുമായിരുന്നല്ലോ." രതീഷ് അതിന് മറുപടി പറയാതെ കാർ ഇരവിപേരൂർ റൂട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ നിന്നും അഞ്ച് മിനിറ്റ് യാത്രയേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ പ്രശാന്തിന്റെവീട്ടിലേക്ക് എത്താൻ. വലിയ നീളൻ ചുറ്റുമതിലിന്റെ ഒത്ത മദ്ധ്യേയുള്ള ഇരു പാളികളും തുറന്ന് കിടന്ന ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കടന്ന് മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തിന് നടുവിലൂടെയുള്ള വലിയ പാറ ചീളുകൾ നിരത്തിയ റോഡിലൂടെ കാർ ഓടി ആധുനിക രീതിയിൽ തീർത്ത ഒരു ഒറ്റ നില വീടിന് മുൻപിലെത്തി നിന്നു. കിളികളുടെ ഒച്ചയും, ഭംഗിയാർന്ന ജലധാരയിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദവുമൊഴിച്ചാൽ സർവം നിശബ്ദം. ആശാലത കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി മുറ്റത്ത്‌ പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിവിധ വർണങ്ങളിലുള്ള പൂക്കളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു. മുറ്റത്ത്‌ കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടതുംപ്രശാന്തും, സുധാകരനും ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർക്ക് പിന്നാലേ അവരുടെ ഭാര്യമാരായ വിനീതയും, മാലിനിയും ഇറങ്ങി വന്ന് ആശാലതയെ അകത്തേയ്ക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട്പോയി. "നീ അവിടെ നിൽക്കുവാണോടാ... കേറിപ്പോരെടാ നവ വരാ.." പ്രശാന്ത് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "മക്കളെല്ലാം എവിടെടാ... നീ പിന്നെ നിന്റെ മക്കളേ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്ന് കാണില്ലല്ലോ." സുധാകരനെ നോക്കി രതീഷ് പറഞ്ഞു. "ശനിയാഴ്ചയല്ലേടാ.. ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് പേരുടെയും മക്കൾക്ക്ട്യൂഷനുണ്ട്... അവര് വന്നിട്ടെല്ലാ നിങ്ങള് പോകൂ.. മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് വന്നോളും." പ്രശാന്ത് അവനെ അകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന് തങ്ങളുടെ ബെഡ് റൂമിൽ ഇരുത്തി. അടുക്കളയിൽ ഉച്ചയൂണിന്റെ വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു പ്രശാന്തിന്റെ അമ്മ രാജേശ്വരി. മാലിനി ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ ആപ്പിൾ ജ്യൂസ് എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു.അതിന്ശേഷം അതവൾ രണ്ടോ മൂന്നോ ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പകർന്നു. ഓരോ ജോലി ചെയ്യാനുമുള്ള രാജേശ്വരിയുടെ കൈവേഗം ആശാലതയെ അമ്പരപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. "അമ്മ ഇവിടുണ്ടെങ്കിൽ എനിയ്ക്ക് പരമാനന്ദ സുഖമാ.കേട്ടോ ആശേ. ഒറ്റ ജോലി ചെയ്യേണ്ട.. എല്ലാം അമ്മയുടെ അടുത്തൊന്നു അടുപ്പിച്ചു കൊടുത്താൽ മതി. ബാക്കിയെല്ലാം അമ്മ നോക്കിക്കോളും അല്ലേ അമ്മേ." വിനീത അമ്മയ്ക്ക് കൂടി ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസ് ഒഴിച്ചു കൊടുത്തെങ്കിലും അത് അവർ നിരസിച്ചു. "നീ കുടിച്ചോ കൊച്ചേ. എനിയ്ക്ക് വേണ്ട. നിനക്ക് ക്ഷീണം കാണും. വെറുതേ ഇരിയ്ക്കുന്നതും ഒരു ജോലിയല്ലേ.. രാവിലെ മുതൽ രണ്ടും കൂടി മുറിയടച്ചിരുന്നു കഥ പറച്ചിൽ അല്ലാരുന്നോ.അതിന്റെ ക്ഷീണം മാറട്ടെ." രാജേശ്വരി അങ്ങനെ വെട്ടി തുറന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് ആശാലത കേട്ടോ എന്നറിയാൻ വിനീത ഏറു കണ്ണിട്ട് നോക്കി. ആശാലത പക്‌ഷേ അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ നിന്നതേയുള്ളൂ. "രതീഷേട്ടന് കുടിയ്ക്കാൻ കൊടുത്തില്ല.അവർ എവിടെയാ..." മാലിനി ജ്യൂസിന്റെ ബോട്ടിൽ അടച്ചു മാറ്റി വയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആശാലത ഓർമിപ്പിച്ചു. "അവർക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ റൂമിൽ സെറ്റാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതോർത്തു ആശ ടെൻഷൻ ആകേണ്ട." മാലിനി അതും പറഞ്ഞിട്ട് വിനീതയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആശാലതയെയുംകൂട്ടി അവർ അവിടെ നിന്നും മറ്റൊരു റൂമിലേക്ക് പോന്നു. അവിടെ ഇരുന്ന് അവർ ആശാലതയോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ആശാലതയ്ക്ക് കൊല്ലത്ത്‌ ഗവണ്മെന്റ് ജോലിയാണെന്ന് കേട്ട് മാലിനി അവളെ അൽപ്പം അസൂയയോടെ നോക്കി. അടുത്ത സംസാരം ആശാലതയുടെ ശമ്പളത്തെ കുറിച്ചും അലവൻസിനെ കുറിച്ചുമൊക്കെയായി. കൂടെ താൻ അര ഡസൻ തവണയെങ്കിലും പി എസ് സി പരീക്ഷ അറ്റന്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും, ഈ വർഷം ഒരു പോസ്റ്റ് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നും മാലിനി ഓർമിപ്പിച്ചു. അവർ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് രാജേശ്വരി അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇവിടിങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ മതിയോ പിള്ളേരെ.അവിടെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചതൊക്കെ ഇരുന്നു തണുക്കുന്നു. നിങ്ങള് വന്ന് കഴിയ്ക്കാൻ നോക്ക്.." "അവര് കഴിയ്ക്കാൻ വന്നോ അമ്മേ.." വിനീത തിരക്കി. "അവര് വരുമ്പം വരട്ടെ. അവര് മൂന്നും കൂടി വന്ന് കഴിച്ചോളും.. അവരെ പോലാണോ നിങ്ങള്. അവര് വന്ന് അവരുടെ ആവശ്യത്തിനുള്ളത് വറുത്തതും, വഴറ്റിയതും ഒക്കെ എടുത്തോണ്ട് പോണൊണ്ട്. അവർക്ക് വിശപ്പാവാൻ ഒരു നേരമാവും.. ആശ മോളെയും വിളിച്ചോണ്ട് നിങ്ങള് വന്നേ..." അവരെ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാനായി ക്ഷണിച്ച ശേഷം രാജേശ്വരി അവിടെ നിന്നും പോന്നു. "അമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം എന്താണെന്ന് അറിയണ്ടേ ആശയ്ക്ക്.. എണീറ്റ് വാ...ഉള്ളത് പറയാല്ലോ ആശേ.. ഇത്തിരിയിത്തിരി മുരട്ട് സ്വഭാവം ഇടയ്ക്കിടെ കാണിയ്ക്കുമെങ്കിലും പാചകത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്റമ്മായമ്മയെ വെല്ലാൻ വേറൊരമ്മായമ്മ ഇനി വേറേ ജനിയ്ക്കണം. വാ.. വന്ന് നോക്ക്." അവർ ആശാലതയെ ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നു. ഒരു മേശയുടെ മദ്ധ്യേ മുഴുവൻ ഓരോരോ വിഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കയാണ്. വല്ലാതെ കൊതിപ്പിയ്ക്കുന്ന, വിശപ്പിനെ ഇരട്ടിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു മണം അവിടെമ്പാടും നിറഞ്ഞു നിൽപുണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും എന്തെക്കെയോ കാസറോളുകളിൽ അടച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് രാജേശ്വരി അവിടെ കൊണ്ട് വച്ചു. "ഇരിയ്ക് മോളേ..." രാജേശ്വരി പറഞ്ഞിട്ട് വിനീതയെ നോക്കി അവൾക്ക് ആഹാരം കൊടുക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. വിനീത ആശയ്ക്ക് ഇരിയ്ക്കാനായി ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടു. "രതീഷേട്ടനൊക്കെ എവിടെ.. അവരും വരട്ടെ.." ആശാലത നേർത്ത രീതിയിൽ ഒരു പൊട്ടി ചിരി ഉയർന്ന് കേട്ട റൂമിന് നേർക്ക് നോക്കി. "അവര് വരും ആശ ഇരിയ്ക്ക്." വിനീത അവളുടെ തോളത്ത്‌ തൊട്ടെങ്കിലും ആശാലത ഇരുന്നില്ല. "ഞാൻ വിളിയ്ച്ചു കൊണ്ട് വരാം. ചേച്ചി വിളമ്പിയ്ക്കോ." ആശാലത അവർ ഇരിയ്ക്കുന്ന റൂമിന് നേർക്ക് നടന്നു ചെന്നു. റൂമിന്റെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടരുന്നെങ്കിലും അത് ഓടാമ്പൽ ഇട്ടിരുന്നില്ല. ആശാലത വാതിൽ അകത്തേയ്ക്ക് തുറന്ന ശേഷം വെളിയിൽ നിന്ന് തന്നെ തല അകത്തേയ്ക്ക് നീട്ടി നോക്കി. വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധം മുഖത്തടിച്ചിട്ട് അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു. തന്റെ മുൻപിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ മദ്യം ഒരിറക്ക് കുടിച്ച ശേഷം വറുത്ത ബീഫ് എടുത്ത്‌ വായിലേക്ക് വയ്ക്കുമ്പോഴാണ് പ്രശാന്ത് പുറത്ത് ആശാലത നിൽക്കുന്നത് കാണുന്നത്. അവർക്കുമുമ്പിലെ ടീപ്പോയുടെ മേലെ ഇരിയ്ക്കുന്ന മദ്യക്കുപ്പിയിലൂടെയും, നിരത്തി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ആഹാര സാധനങ്ങളിലൂടെയും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങി നീങ്ങി ചെന്നത് രതീഷിന്റെ മുഖത്താണ്. അവൻ ശിരസ്സ് കുനിച്ചു സ്വന്തം കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന മൊബൈലിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കയാണ്. അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിയ്ക്കുന്ന ഗ്ലാസ്സിൽ ഇരിയ്ക്കുന്ന നിറമുള്ള വെള്ളത്തിൽ നിന്നും നുരകൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "രതീഷേട്ടാ.. കഴിക്കാൻ വാ.. അവിടെ അവരെല്ലാം കാത്തിരിയ്ക്കുന്നു." അവിടെ തന്നെ നിന്ന് കൊണ്ട് ആശാലത പറഞ്ഞു. രതീഷ് അപ്പോഴാണ് അവിടെ ആശാലത നിൽക്കുന്നത് കാണുന്നത്. അവൻ പെട്ടന്ന് മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി. "നിങ്ങള് തുടങ്ങിയ്ക്കോ ആശേ.. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എത്തിയേക്കാം." ആശാലതയുടെ മുറുകി വരുന്ന മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പ്രശാന്തിനു ഒരു പന്തി കേട് തോന്നി. "പ്രാശാന്തേ ട്ടാ, ഞാൻ വിളിച്ചത് രതീഷേട്ടനെയാണ്.അത് നിർത്തിയിട്ട് എണീറ്റ് വാ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ." "ആശേ, മോളേ അവൻ ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരുന്നെന്നേയുള്ളൂ അല്ലാതെ ഇതിലൊന്നും തൊട്ടിട്ടു കൂടിയില്ല." അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയ്ക്ക് ഇടയാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി സുധാകരൻ പറഞ്ഞു. "അതെനിയ്ക്ക് മനസിലായി. അതാണല്ലോ രതീഷേട്ടന്റെ മുൻപിൽ ഇരിയ്ക്കുന്നത്.. തൊട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഇനി തൊടാതിരിയ്ക്കാനാ എണീറ്റ് വരാൻ പറഞ്ഞത്." സംഗതി വഷളാകുകയാണ് എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സുധാകരൻഎണീറ്റ് ആശാലതയുടെ കൂടെ ചെല്ലാൻ രതീഷിനെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി. "നീ പോയി അവർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന് കഴിച്ചോ ആശേ. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വന്നേക്കാം.." രതീഷ് ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആശാലത വാതിൽ മുഴുവനായി തുറന്ന് അകത്തേയ്ക് കയറി രതീഷിന്റെ മുൻപിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കും, അവന്റെ മുമ്പിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. പിന്നെ അവൾ കൈ നീട്ടി ആ ഗ്ലാസ്സിൽ പിടിച്ചു (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ