ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/60jBPmx?d=n&ui=v64j8rk&e1=cബ്ലൂ ഐസ് (പാർട്ട് 62) ഈ ഭാഗത്തിലും, തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളിലും, വിൻസന്റ് ഉൾപ്പെടുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിലായിരിക്കും എന്നു സങ്കൽപ്പിച്ച് വായിക്കാനപേക്ഷ. ഇംഗ്ലീഷും പിന്നെ അതിന്റെ മലയാളം പരിഭാഷയും ഒരുമിച്ചെഴുതിപ്പോയാൽ അധ്യായത്തിൽ 500 വാക്കുകൾ പോലുമുണ്ടാകില്ല. “അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ അയാളെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്...” ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ വിൻസന്റ് തുടർന്നു. “ബഡി അഥവാ യാസിർ ഹുസൈൻ... കെ. എം. പി. എൽ. കമ്പനിയിലെ പ്രൊഡക്ഷൻ കണ്ട്രോളർ.” പോത്തൻ ശ്രദ്ധയോടെ തലയാട്ടി. വളരെ വ്യക്തമായും വിശദമായുമാണ് വിൻസന്റ് എല്ലാം വിവരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആർക്കും ചോദ്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. “അന്ന്, ആ ഡയറക്ടറോടുള്ള അയാളുടെ പെരുമാറ്റം കൊണ്ടുതന്നെ എനിക്കു മനസ്സിലായി, അയാൾ വെറുമൊരു കണ്ട്രോളറല്ല എന്ന്. ഒരുപക്ഷേ അയാൾ ആ സിനിമയുടെ പ്രൊഡ്യൂസർ തന്നെയായിരിക്കുമെന്നെനിക്കു തോന്നി. കുറച്ചു കാലം കൊണ്ടുതന്നെ, അത് സത്യമാണെന്നെനിക്കു മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു...” വിൻസന്റ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “മെറിൻ എന്നൊരു സ്ത്രീയുണ്ട്. കൂടാതെ ഇടയ്ക്കിടെ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു അമേരിക്കൻ വ്യവസായി. അവരെ രണ്ടുപേരെയും ബിനാമിയാക്കി മുൻപിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ട് സകല സാമ്പർത്തിക ഇടപാടുകളും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത് ബഡിയായിരുന്നു.” വിൻസന്റ് ചായ ഒരു കവിൾ കൂടി മൊത്തിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു. “അയാളുടെ കാറിൽത്തന്നെയാണ് അന്ന് എന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിച്ചത്. തൃശ്ശൂരുള്ള ഏതോ ഒരു സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ... യാത്രയിലുടനീളം അയാൾ എന്നോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ പേഴ്സണൽ ലൈഫ്... ഘാനയിൽ ഞാനനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ... ഇൻഡ്യയിലെത്തിച്ചേരാനിടയായ സാഹചര്യം... എല്ലാം അയാൾ വിശദമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. ഷൂട്ടിങ്ങിനിടയിലെ എന്റെ പ്രകടനം അയാളെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. ഹോസ്പിറ്റൽ റൂമിൽ എന്നെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിട്ടേ അന്ന് ബഡി മടങ്ങിയുള്ളൂ. പോകാൻ നേരത്ത് എന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കുറേ സമയം നിശബ്ദനായി നിന്നു അയാൾ. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ എന്നെക്കൊണ്ട് പ്രയോജനമുണ്ടെന്ന് അന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു അയാൾ. വളരെ കാല്ക്കുലേറ്റഡായി മാത്രം എന്തും ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊടും ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു ബഡി.” “അവന്റെ കാൽക്കുലേഷന്റെ കാര്യം ഇനി അധികം പറയണ്ട.” പോത്തൻ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു. “ആ കൊടും ബുദ്ധിമാന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ അറിയാമല്ലോ ?” “സോറി സർ!” വിൻസന്റ് അതംഗീകരിക്കും മട്ടിൽ തല കുലുക്കിക്കൊണ്ടു തുടർന്നു. “എന്റെ കാലിന്റെ പരിക്ക് നിസ്സാരമായിരുന്നു. പിറ്റേന്നു തന്നെ ഞാൻ സെറ്റിലെത്തി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ആ സീനിൽ ബാക്കിയുള്ള ഷോട്ടുകളെല്ലാം മറ്റാരെയോ വെച്ച് അവർ ഷൂട്ട് ചെയ്തു തീർത്തിരുന്നു. തുടർന്ന് രണ്ടു ദിവസത്തെ അവധിക്കു ശേഷം ഞങ്ങൾ കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെയാണ് സിനിമയുടെ രണ്ടാമത്തെ ഷെഡ്യൂൾ... എന്റെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ച... നശിച്ച കുറേ ദിവസങ്ങൾ...“ വിൻസന്റ് കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ചു തുറന്നു. ”നിനക്ക് ആ സിനിമയിലെ റോൾ എന്തായിരുന്നു ?“ പോത്തൻ ചോദിച്ചു. ”സെക്കൻഡറി വില്ലൻ. സ്വർണ്ണ കള്ളക്കടത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇൻഡ്യയിലെത്തുന്ന നൈജീരിയൻ സ്വദേശി...“ വിൻസന്റിന്റെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ”നല്ലൊരു ആക്ഷൻ പടമായിരുന്നു. പക്ഷേ... പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല.“ ”അതെന്തുപറ്റി ?“ ”കോയമ്പത്തൂരിൽ ഷൂട്ട് തുടങ്ങി ഒരാഴ്ച്ചയായിക്കാണും. പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ, ലീഡ് റോൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന നടൻ അപ്രത്യക്ഷനായി! അയാളുടെ പേരെനിക്കു പറയാനാകില്ല... “ ”അമർ അബ്ദുള്ള ആണോ ?“ പോത്തൻ കണ്ണുകൾ ചെറുതാക്കി ചുണ്ടു കടിച്ചുപിടിച്ചൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. വിൻസന്റ് ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. ”നിസ്സാരക്കാരല്ല കുഞ്ഞേ നിന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത്. ബാക്കി പറഞ്ഞോളൂ...“ പോത്തൻ ചിരി മായാതെ തന്നെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ”ഓക്കേ... അന്ന് അമർ ഇത്രയും ഫേമസല്ല. വളരെ നിരുപദ്രവകാരിയായ ആയിട്ടുള്ള ഒരു പാവം പയ്യൻ. ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കും. അങ്ങനെ ധാരാളം അപകടങ്ങളിൽപ്പെട്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു ആ പാവം. ഈ പടത്തിനിടയ്ക്ക് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ബ്രേക്ക് വേണമെന്ന് അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ അയാളുടെ കോണ്ട്രാക്റ്റ് പ്രകാരം അങ്ങനെ സാധ്യമല്ലായിരുന്നു. 34 ദിവസമാണ് അവന് ചാർട്ട് ചെയ്തിരുന്നത്. 24 മണിക്കൂറിൽ എപ്പോൾ വിളിച്ചാലും അവൻ സെറ്റിലുണ്ടാകേണ്ടതാണ്.എന്നിട്ടും, ലോങ്ങ് ബ്രേക്കുകൾ വരുമ്പോൾ അവൻ മധുരയിലുള്ള മറ്റൊരു സെറ്റിലേക്കു പോകാറുള്ളതായി ബഡിയ്ക്ക് വിവരം കിട്ടിയിരുന്നു. അതും ഇതുപോലെ തന്നെ ഒരു ബിഗ് ബഡ്ജറ്റ് തമിഴ് മൂവി. എങ്ങനെയൊക്കെയോ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് അവൻ ഒരേ സമയം രണ്ട് ചിത്രങ്ങളിൽ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നത്രേ...“ ”അത് നോർമ്മലല്ലേ? “ രൂപേഷ് ചോദിച്ചു. ”എത്രയോ ആക്ടേഴ്സ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.“ ”ഇത്ര വലിയ ബഡ്ജറ്റ് ഉള്ള പടങ്ങളിൽ അതത്ര പ്രാക്ടിക്കലല്ല. മാത്രമല്ല, പ്രൊഫഷണലായിട്ടുള്ള ഒരാൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടുള്ളതല്ലല്ലോ. ഒരാളുടെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കു വേണ്ടി ഒരു സെറ്റ് മുഴുവൻ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരും ചിലപ്പോൾ. എനിവേ, ബഡി എന്നെ വിളിച്ചു വരുത്തി. അയാളുടെ കൂടെ ഗാങ്ങ്സ്റ്റർ ലുക്കുള്ള വേറെയും കുറേ മനുഷ്യരുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നു വാഹനങ്ങളിലായി മധുരയിലെ ആ സെറ്റിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. നിങ്ങളൊന്നാലോചിക്കണം, ഞാനൊരു ഫോറിനറാണ്. സംഘർഷമുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരവസ്ഥയാണെന്നെനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാം. എന്നിട്ടും ബഡി വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാനായില്ല... കാരണം, അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അറ്റ് ലീസ്റ്റ് അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്.“ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ വിൻസന്റ് ആലോചനയിലാണ്ടു. ”സിനിമയിൽ ഇതൊക്കെ സർവ്വ സാധാരണമാണ്. നമ്മൾ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ.“ ജെയിംസ് ആത്മഗതമെന്നോണം പറഞ്ഞു. ”ശരിയാണ്. പുറത്തു നിന്നു കാണുമ്പോഴുള്ള ഗ്ലാമർ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു സെറ്റിലേക്കു ചെന്നാലറിയാം അവിടെ നടക്കുന്ന അധോലോക ഇടപാടുകൾ. എന്തിനും തയ്യാറായി നടക്കുന്ന ഗാങ്ങ്സ്റ്റേഴ്സ്... വേണ്ടിവന്നാൽ ഒരാളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന് അഭിനയിപ്പിക്കും അവർ. എതിർത്താൽ ചിലപ്പോൾ...“ ”അതൊക്കെ നിൽക്കട്ടെ. നീ കഥ പറയൂ.“ പോത്തൻ തല ചൊറിഞ്ഞു. ”പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ തന്നെ, കക്ഷി മധുരയിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഞങ്ങളെ ആ സെറ്റിന്റെ പരിസരത്തേക്കു പോലും അടുപ്പിച്ചില്ല. എട്ടു മണിക്കൂർ കഴിയാതെ അമറിനെ വിട്ടുതരില്ലെന്നാണ് വാശി. ലീഗൽ കോണ്ട്രാക്റ്റുകളൊന്നും അവരുടെ അടുക്കൽ വിലപ്പോവില്ലെന്നുറപ്പ്. പിന്നെ എന്തു ചെയ്യാൻ... നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ആരുടെയോ വകയായിരുന്നു ആദ്യത്തെ പഞ്ച്! പിന്നെ എന്താണവിടെ നടന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനാകില്ല. നാലു ദിക്കിൽ നിന്നും പറന്നെത്തുകയായിരുന്നു ഒരു പത്തു പന്ത്രണ്ട് ഗാങ്ങ്സ്റ്റേഴ്സ്! രസമെന്താണെന്നു ചോദിച്ചാൽ, അവിടെ സെറ്റിൽ ഒരു സ്റ്റണ്ട് സീനായിരുന്നു ഷൂട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. പുറത്താണെങ്കിൽ റിയൽ സ്റ്റണ്ടും!“ വിൻസന്റ് ചിരിയോടെ തുടർന്നു. ”എല്ലാം കണ്ട് സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കാനല്ലാതെ എനിക്കൊന്നിനുമാകില്ലായിരുന്നു. കാര്യം മാർഷ്യൽ ആർട്ട്സ് ട്രെയിനിങ്ങൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ഒരാളാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അത് പ്രാവർത്തികമാക്കേണ്ട ഒരാവശ്യമുണ്ടായിട്ടില്ല എനിക്ക്. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടരെയെല്ലാം അവർ കീഴ്പ്പെടുത്തി. മാരകായുധങ്ങളുമായാണ് അവർ സിനിമാ സെറ്റിനു കാവൽ നിന്നിരുന്നതെന്നോർക്കണം. ബഡിയുടെ കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് തല്ലിപ്പൊളിച്ച് അയാളെ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടായി പിന്നീടുള്ള അവരുടെ പരാക്രമങ്ങൾ. അതിക്രൂരമായി അയാളെ ഉപദ്രവിക്കുകയായിരുന്നു മിസ്റ്റർ പോത്തൻ...“ വിൻസന്റ് മുഖമുയർത്തി ദയനീയമായി പോത്തനെ നോക്കി. ”എനിക്കു വേറേ വഴിയില്ലായിരുന്നു ...“ ”ഒരു കളി കളിക്കാമെന്ന് നീയും തീരുമാനിച്ചു. അല്ലേ ?“ പോത്തൻ ചോദിച്ചു. ”യെസ് സർ! ആ സമയത്ത് എന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്തു ബാധയാണ് ആവേശിച്ചതെന്നെനിക്കറിയില്ല... ആദ്യത്തവനെ അടിച്ചു താഴെയിട്ടപ്പോൾത്തന്നെ എനിക്കു മനസ്സിലായി എന്നോട് പിടിച്ചു നില്ക്കാൻ കെല്പ്പുള്ള ആരും ആ കൂട്ടത്തിലില്ലെന്ന്. ഒരുപക്ഷേ ജെയിംസിനറിയാമായിരിക്കും. ഫൈറ്റ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ നമ്മളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഒരു അഡ്രിനാലിൻ റഷ് ആണ്. ആ സമയത്ത് വിവേകബുദ്ധിയോടെ ചിന്തിക്കാനായെന്നു വരില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് അത്രയധികമാളുകൾ ചുറ്റും നിന്ന് ഒരുപോലെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ... രണ്ടു മിനിറ്റ് തികച്ചെടുത്തില്ല. ആ പന്ത്രണ്ടുപേരും നിലത്തു വീണു... പ്ലീസ്... തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ഞാൻ ഇതൊന്നും അഭിമാനത്തോടെയല്ല പറയുന്നത്. എന്റെ സ്വന്തം ശവക്കുഴി വെട്ടുകയായിരുന്നു എന്ന് അപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.“ ”അതായത്... അന്നത്തെ ഷൂട്ടിങ്ങിലെ നിന്റെ ആക്ഷൻ സീക്വൻസ് കണ്ടപ്പോൾ, നീയൊരു നല്ല ബോഡിഗാർഡ് ആയിരിക്കുമെന്ന് ബഡി അപ്പോൾത്തന്നെ കരുതിയിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം അയാൾ നിന്നെയും കൂടെക്കൂട്ടിയത്. “ ”നോ... ജസ്റ്റ് ഒരു ബോഡി ഗാർഡ് അല്ല. അയാൾക്ക് മറ്റു പല പ്ലാനുകളുമുണ്ടായിരുന്നു… വരാനിരിക്കുന്ന അനേകവർഷങ്ങൾ മുൻപിൽക്കണ്ട് അയാൾ തയ്യാറാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്ന കുറേയേറെ പദ്ധതികൾ... ഞാൻ അതിലേക്കാണ് വരുന്നത്.“ ”യെസ്... ഈ ഓർഡറിൽത്തന്നെ പറഞ്ഞു പോകുന്നതാണ് നല്ലത്.“ രൂപേഷ് ഇടപെട്ടു. ”അന്ന് ഫൈറ്റ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, അമറിനെയും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ തിരികെ സെറ്റിലെത്തി. ഉച്ചവെയിൽ കടുത്തിരുന്നതുകൊണ്ട് ഡയറക്ടർ നാലുമണി വരെ ബ്രേക്ക് പറഞ്ഞു.“ എന്തോ ഓർമ്മ വന്നിട്ടെന്നവണ്ണം വിൻസന്റിന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരി വിടർന്നു. ”ആ ബ്രേക്ക് സമയം മുഴുവൻ ഞാൻ ചിലവഴിച്ചത്, നിങ്ങളുടെ യങ്ങ് സൂപ്പർ സ്റ്റാർ സാക്ഷാൽ അമർ അബ്ദുള്ളയുടെ കാരവാനിനുള്ളിലായിരുന്നു. പ്രൊഡക്ഷൻ തീരുന്നതുവരെ അതിനി എന്റേതായിരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞു ബഡി. വല്ലാതെ ഭയന്നു പോയ അമറിന് എതിർത്ത് എന്തെങ്കിലും പറയാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു... നാലുമണിയായി... ഷോട്ട് റെഡിയാവണ്ടെ സമയമായല്ലോ എന്നു കരുതി വെളിയിലിറങ്ങാനൊരുങ്ങിയതായിരുന്നു. ഞെട്ടിപ്പോയി ഞാൻ! സെറ്റിൽ ഒരു വൻ പൊലീസ് സംഘം! പൊലീസുകാരും, ലോക്കൽ ഗുണ്ടകളുമായി നൂറോളം പേരുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണെന്റെ ഓർമ്മ. നോക്കി നിൽക്കെ സ്ഥിതി അക്രമാസക്തമായി. ഒരുപറ്റം വന്യമൃഗങ്ങളെ ഒരുമിച്ചു തുറന്നുവിട്ടതുപോലെയായിരുന്നു ആ കാഴ്ച്ച. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ കൊണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ സെറ്റും, യൂണിറ്റ് ഉപകരണങ്ങളുമെല്ലാം തല്ലിത്തകർത്ത് നാമാവശേഷമാക്കിക്കളഞ്ഞു അവർ. മഹാഭാഗ്യത്തിന്, കാരവാനിനുള്ളിലായിരുന്ന എന്നെ അവർ കണ്ടിരുന്നില്ല. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ വാഹനം സ്റ്റാർട്ടാക്കി ഞാൻ സ്ഥലം കാലിയാക്കി.” “ഈ സംഭവം ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്...” പോത്തൻ സഹപ്രവർത്തകരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “വലിയ ന്യൂസായിരുന്നു അത്. കുറേ പേർക്ക് പരിക്കേറ്റിരുന്നു.” പോത്തൻ ഓർത്തെടുത്തു. “പരിക്കു മാത്രമല്ല. ഒരാൾ മരിക്കുകയുമുണ്ടായി. സെറ്റിന്റെ ഒരു ഭാഗം പൊളിഞ്ഞ് തലയിലേക്കു വീണതാണ്.” “അങ്ങനെ ആ സിനിമയുടെ കാര്യം തീരുമാനമായി. അല്ലേ ?” തല കുലുക്കിക്കൊണ്ട് വിൻസന്റ് തുടർന്നു. “ഏതാണ്ട് 80% ഷൂട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു... പക്ഷേ വിധിയുണ്ടായില്ല. തമിഴ് നാട്ടിലെവിടെയും ആ ചിത്രം ഷൂട്ട് ചെയ്യാൻ അവർ സമ്മതിക്കില്ല എന്നുറപ്പായിരുന്നു. അഥവാ നമ്മൾ അത് കമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്താലും, റിലീസ് ചെയ്യാൻ അവർ സമ്മതിക്കില്ല. യാതൊരു തരത്തിലുള്ള ഡിപ്ലോമാറ്റിക്ക് ഇടപാടുകളും അവരുടെ അടുക്കൽ നടക്കില്ല. വളരെ പവർഫുൾ ആയ ഒരു കൂട്ടം ഭ്രാന്തന്മാർ... അന്നെങ്ങാൻ എന്നെ അവരുടെ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നീ കഥ പറയാൻ ഞാൻ ബാക്കിയുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു.” പോത്തൻ തിരിഞ്ഞ് മാഗിയാന്റിയെ നോക്കി.വീൽച്ചെയറിൽ താടിക്കു കൈയ്യും കൊടുത്തിരിപ്പാണവർ. “എന്നതൊക്കെയാഡാവേ നമ്മടെ നാട്ടിലീ നടക്കണേ ?” അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവിശ്വസനീയത നിഴലിച്ചിരുന്നു. “മെയിൻ കഥ ആയിട്ടില്ല കാർന്നോത്തീ... ഇതുവരെ നമ്മടെ മരുന്ന് കച്ചവടത്തിലേക്കെത്തീട്ടില്ല. ഇതിന്റെയൊക്കെ അങ്ങേപ്പറത്തെ കഥയാരിക്കും കേട്ടോ അത്.” പോത്തൻ ചിരിച്ചു. വിൻസന്റ് തുടർന്നു... “സിനിമ ക്യാൻസലായപ്പോൾ ഞാനാകെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലായി. കാരണം എന്നെ ഈ ജോലിക്കു ക്ഷണിച്ച ഏജൻസിയുടെ പൊടിപോലും കാണാനില്ലായിരുന്നു. അവരെ കോണ്ടാക്റ്റ് ചെയ്യാൻ യാതൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ല.ഒറിജിനൽ പാസ്സ്പോർട്ട് അവരുടെ കൈയ്യിലാണ്. എന്റെ വിസ തീരാൻ പോകുന്നു. അന്നന്നത്തെ ചിലവു കാശല്ലാതെ എന്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു പെനി പോലും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥ.പ്രൊഡക്ഷൻ ടീം അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! അമർ അബ്ദുള്ള തമിഴ്നാട് പൊലീസിന്റെ പിടിയിൽ! എന്തൊക്കെയോ കള്ളക്കേസുകളിൽപ്പെടുത്തി അകത്താക്കിയിരിക്കുകയാണവനെ. ആരുമില്ല സഹായത്തിന്... എംബസിയിൽ ബന്ധപ്പെട്ടാലോ എന്നുവരെ ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് എനിക്കൊരു മെസേജ് വരുന്നത്. \\കം ബാക്ക് റ്റു കേരള!\\ ബഡിയാണ്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ പേര് അയച്ചു തന്നു എനിക്ക്. അത്യാവശ്യമായി അവിടെയെത്തി ബഡിയെ മീറ്റ് ചെയ്യാനാണ് ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.” വിൻസന്റ് മുഖമുയർത്തി പോത്തനെ ഒന്നു നോക്കി. തളർന്ന ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്. “താങ്കൾ പറഞ്ഞതുപോലെ... ഞാൻ അന്നൊരു തെറ്റായ തീരുമാനമെടുക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുകയായിരുന്നു മിസ്റ്റർ പോത്തൻ!” എല്ലാവരും മൗനം പാലിച്ചു. “എനിക്ക് എംബസിയുമായി ബന്ധപ്പെടാമായിരുന്നു... ദരിദ്രനായിട്ടാണെങ്കിൽപ്പോലും സുരക്ഷിതനായി എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാനതു ചെയ്തില്ല... അത്രയും ഭീകരമായ അനുഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടും ഞാൻ പഠിച്ചില്ല മിസ്റ്റർ പോത്തൻ... ഏതോ ഒരു നശിച്ച ദുർബ്ബല നിമിഷത്തിൽ... ഞാൻ വളരെ വളരെ തെറ്റായ ആ തീരുമാനമെടുത്തു... ആ മെസേജ് കിട്ടി അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഞാൻ കേരളത്തിലേക്കുള്ള എന്റെ യാത്രയാരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.“ കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!