ഒന്നാം ഭാഗം ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6javplM?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 2 ഉള്ളംകയ്യിലിരിക്കുന്ന ചെറുനാരങ്ങയുടെ മണം നാസികയിലേക്കാവാഹിക്കുന്നതിനിടയിൽ മിശ്വ കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്കൊന്ന് നോക്കി. ഏകദേശം രണ്ടര മണിക്കൂറോളമായി താനീ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചിട്ട്. ഇനിയുമുണ്ട് അര മണിക്കൂറോളം. അവളൊന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് വീണ്ടും കണ്ണുകൾ നട്ടു. ജനിച്ചതും വളർന്നതുമൊക്കെ ഈ നാട്ടിൽ തന്നെയാണെങ്കിലും ആദ്യമായാണ്‌ പട്ടണത്തിലേക്കൊരു യാത്ര. പുതിയ പുതിയ സ്ഥലപ്പേരുകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് വായിച്ചെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഈ ജോലിയും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ മുൻപോട്ടിനി എന്ത് എന്നുള്ള ചോദ്യം മനസ്സിന്റെ സമാധാനം കളഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ബസ്സിനകത്തുള്ളവരിലേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചു. ഓരോരുത്തരെയും പ്രത്യേകം വീക്ഷിച്ചിരുക്കുന്നതിനിടയിൽ സൈഡ് സീറ്റിലിരിക്കുന്ന ഒരമ്മയിലും പെൺകുഞ്ഞിലും ചെന്ന്, അവളുടെ കണ്ണുകളുടക്കി നിന്നു. മിശ്വയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് തനിക്കോർമ്മ വെച്ച നാൾ മുതൽ വീട്ടുജോലിക്ക് പോകുന്ന ആ ശോഷിച്ച സ്ത്രീയുടെ മുഖം കടന്നു വന്നു. അതിനകമ്പടിയായി പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും കടന്നു വന്നു. ഒടുവിൽ താനിങ്ങോട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ ആ ഒറ്റമുറിയുടെ ചിതലരിച്ച വാതിൽപടിയിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ പുറം ചാരി നിൽക്കുന്ന അവരുടെ മെല്ലിച്ച രൂപം… "വിജയപുര..." കണ്ടക്ടറുടെ അലറിയുള്ള അറിയിപ്പിൽ അവളൊരു ഉൾക്കിടിലത്തോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. തോളിലെ ബാഗിൽ പിടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ബസ്സിന്റെ പടികളിറങ്ങി ചുറ്റിലുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. എങ്ങോട്ട് തിരിയണം, ആരോട് ചോദിക്കണം എന്നറിയാത്തൊരവസ്ഥ. അവൾ നേരെ മുന്നിൽ കാണുന്ന ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. കാലിയായി കിടക്കുന്ന അതിന്റെ സിമെന്റ് തിണ്ണയിൽ അറ്റത്ത് ചെന്ന്, അവൾ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ബാഗിൽ നിന്നും വെള്ളം കുപ്പിയെടുത്ത് ചുണ്ടോട് ചേർക്കുമ്പോഴാണ് കുറച്ചകലെയായുള്ള ഒരു ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡ് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. കുപ്പി ബാഗിലേക്ക് വെച്ചു കൊണ്ട്, അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അങ്ങോട്ട് നടന്നു. നിര നിരയായി നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഓട്ടോകളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളതിന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൾ തിടുക്കത്തിൽ നടന്നു. പേഴ്സിൽ നിന്നും അഡ്രസ്സെഴുതിയ കടലാസ് തുണ്ടെടുത്ത് ഓട്ടോയിലേക്ക് തലയിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ഡ്രൈവറിനു നേരെ നീട്ടി. അയാൾ തലയാട്ടിയതും അവൾ പാവാട ഒതുക്കിപ്പിച്ച് അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. അൽപ്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയ ആ ഓട്ടോ ഒരു ഇരുനില കെട്ടിടത്തിനു മുൻപിലാണ് ചെന്ന് നിന്നത്. മേഴ്‌സി പാലിയേറ്റീവ് കെയർ. കയ്യിലുള്ള അഡ്രസ്സും ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ പേരും ഒന്നാണെന്ന് മനസ്സിലായതും അവളിറങ്ങി പൈസ കൊടുത്തതിന് ശേഷം മുൻപോട്ട് നടന്നു. തിങ്ങിനിൽക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടം പ്രതീക്ഷിച്ച അവൾ അവിടെ ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടതും ഒന്ന് നെറ്റിചുളിച്ചു. ഒപ്പം ഉള്ളിലൊരാധിയും. ഇനി തനിക്കെങ്ങാനും ദിവസം തെറ്റിയോ... അവൾ ചുറ്റിലുമൊന്ന് വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു.. "ഇന്ന് ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇവിടെന്ന് വിളിച്ചായിരുന്നു... " അവിടെ റിസപ്ഷനിലിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയോട് അവൾ മുറിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ കാര്യം പറഞ്ഞു. "ആ. ഓക്കേ. പേര് പറയു. " അവരൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ഫോമെടുത്ത് എഴുതാൻ തുടങ്ങി.. "മിശ്വ. മിശ്വ പ്രകാശ് പാട്ടീൽ " അവൾ തൊണ്ട ശെരിയാക്കി പറഞ്ഞതും അവരത് രേഖപ്പെടുത്തി. "അങ്ങോട്ടിരുന്നോളൂ. വിളിക്കും." ആ സ്ത്രീ അവളുടെ പിറകിലുള്ള കസേരയിലേക്ക് ചൂണ്ടി. താൻ ഇതുവരെ പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ള ഇന്റർവ്യൂകളിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്ഥമായി ചുറ്റിലുമനുഭപ്പെടുന്ന നിശബ്ദത അവളിൽ നേരിയ ശങ്ക നിറച്ചു. ബാഗിനുള്ളിൽ കൈ പരതിക്കൊണ്ട് ചെറിയ കീപാഡ് ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് എത്തിയ വിവരം അമ്മയെ വിളിച്ചറിയാക്കാമെന്ന് മനസ്സിൽ കരുതുമ്പോഴാണ് മുന്നിലെ ഡോർ തുറന്ന് വന്ന് ഒരാൾ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചത്. "മിശ്വ!" അവൾ കയ്യിൽ തടഞ്ഞ ഫോൺ അതിലേക്ക് തന്നെ വെച്ച് സിപ് ഇട്ട് പൂട്ടിക്കൊണ്ട് വേഗം എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. പരിഭ്രമത്തോടെയാണ് ആ വാതിൽ കടന്നവൾ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയത്. മുറിക്കകത്ത് പരസ്പരം എന്തോ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും. അവളെ കണ്ടതും അവർ നേരെയിരുന്നു.. രണ്ട് പേരെയും ഒന്ന് നോക്കികൊണ്ട് നേരിയ വിറയലോടെ മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ അവിടെയിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ അവളുടെ പാതി ഉത്കണ്ട്ഠയും അലിഞ്ഞില്ലാതാവുകയായിരുന്നു. "ഇരിക്കൂ.. " മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടാ സ്ത്രീ അനുവാദം നൽകിയതും മിശ്വ അതിലേക്കിരുന്നു. ടേബിളിലെ നെയിം ബോർഡുകൾ വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു അവൾ. ഇന്ദ്രാണി രാജ്കുമാർ MD ദർശൻ ഗൗഡ. "മിശ്വ" അയാൾ കയ്യിലെ പേപ്പറുകൾ മറിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ചോദിച്ചു. "അതെ. " മിശ്വ വേഗം അയാൾക്ക് നേരെ മുഖമുയർത്തി. "ട്വന്റി ഇയർസ്‌ ഓൾഡ്. " "മ്മ്." "ഇതിന് മുൻപ് ഈ ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ.?" "ഇല്ല. " അവളുടെ സ്വരം ചിലമ്പിച്ചു. "ഹേയ്. റിലാക്സ്.. " അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സാകൂതം നോക്കിയിരുന്ന ഇന്ദ്രാണി ഇടയിൽ കയറിപ്പറഞ്ഞു. മിശ്വ അവരെ നോക്കി വിളറി ചിരിച്ചു. "വീടെവിടെയാ ? " ഇന്ദ്രാണി പുഞ്ചിരിയോടെ അന്വേഷിച്ചു. "കല്ലഹള്ളി " മിശ്വ അവർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്..?" ഇന്ദ്രാണിയുടെ മിഴികൾ അവളുടെ മുഖത്ത് നട്ടു വെച്ചിരുന്നു. "അമ്മ മാത്രം " അവളൊന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "അതൊക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ." ദർശൻ തന്റെ തൊണ്ട ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കു കയറി. "ഞങ്ങൾ ഒരു ബ്രോഷർ അയച്ചിരുന്നില്ലേ ? അത് വായിച്ചിരുന്നോ ?" "ഉവ്വ് സർ." മിശ്വയുടെ നോട്ടം അയാളിലേക്കായി. "ഓക്കെ. അപ്പൊ, അത്രേയുള്ളൂ കാര്യങ്ങൾ. ഇതത്ര വലിയ റോക്കറ്റ് സയൻസൊന്നുമല്ല. പെട്ടെന്നു പഠിച്ചെടുക്കാം. മര്യാദയ്ക്ക് വലിയ അലമ്പൊന്നുമില്ലാതെ നിന്നാൽ, ഈയൊരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ സെറ്റപ്പിനനുസരിച്ച് നല്ലൊരു നിലയിലുമെത്താം. മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ?" "യെസ് സർ!" "മോണിംഗ് എയ്റ്റ്‌ ടു ഈവെനിംഗ് സിക്സ് വരെയാണ് വർക്കിംഗ്‌ ടൈം." അവൾ തലകുലുക്കി. "ആൻഡ്… മുൻകൂട്ടി പറയാതെ മെഡിക്കൽ ലീവ് മാത്രമേ അനുവദിക്കൂ." അതും അവൾ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു ദർശന്റെ സ്വരത്തിൽ. അയാൾ പറയുന്നതെന്തായാലും സമ്മതിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റു വഴിയില്ല എന്ന പോലെ ഒരു തോന്നലുണ്ടായി അവൾക്ക്. ഇന്റർവ്യൂ തീർന്നിരിക്കുന്നു. ദർശൻ അവളെ ഒന്നടിമുടി നോക്കിയതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രാണിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞ് അവരുടെ ചെവിയിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. ആ സ്ത്രീ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ തലയാട്ടുന്നത് കണ്ടു. "വരൂ." ഇന്ദ്രാണി എഴുന്നേറ്റ് ആ മുറിയുടെ വലതു വശത്തേക്ക് നടന്നു. ദർശനെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് മിശ്വ അവർക്ക് പിറകേയായി ചെന്നു. വലതു വശത്തെ ചുവന്ന കർട്ടൺ മാറ്റിയതും മറുഭാഗം ചെറിയൊരു റൂമാക്കി തിരിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് മിശ്വ കണ്ടു. ഇന്ദ്രാണി അവളോട് അതിന്റെ വെളുത്ത ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതും മിശ്വ നെറ്റിചുളിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഫോട്ടോ എടുക്കാനാ… ഐ ഡി കാർഡിന്." ഇന്ദ്രാണി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും മിശ്വ ചെന്ന് ആ ഭിത്തിയോട് ചേർന്നു നിന്നു. "ആ പാവാട ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചേ. അതാകെ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു." ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. മിശ്വ അമ്പരന്നു. ഐ ഡി കാർഡിന്‌ ഫുൾ സൈസ് ഫോട്ടോ എന്തിനായിരിക്കും ? എങ്കിലും, അവൾ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഇന്ദ്രാണി ആവശ്യപ്പെട്ട രീതിയിലെല്ലാം, പല രീതിയിൽ നിന്ന് നാലോ അഞ്ചോ ചിത്രങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോസ് ചെയ്തു അവൾ. നേരിയ ഒരു അസ്വസ്ഥത തന്റെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുക്കുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരുവേള, ആ ക്യാമറ തന്റെ മാറിനു നേരേ മാത്രമാണോ തിരിഞ്ഞിരുന്നത് എന്ന് പോലും അവൾക്ക് സംശയം തോന്നിയിരുന്നു. എങ്കിലും, ഇന്ദ്രാണിയുടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തു നോക്കി ഒന്നും ചോദിക്കാൻ തോന്നിയില്ല മിശ്വയ്ക്ക്. ഫോട്ടോയെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ദർശൻ അവളുടെ സീ.വി. യിലേക്കും അവളെയും മാറി മാറി നോക്കി. "മലയാളം അറിയുമോ.. " അയാൾ ചോദിച്ചു .. "അറിയാം.. അമ്മ മലയാളി ആണ്.. " മിശ്വ പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖമൊന്ന് വിടർന്ന പോലെ. "വെരി ഗുഡ്! നമ്മുടെ ചില ക്ലയിന്റ്‌സ് മലയാളീസ് ആണ്.." മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു. "ഞാൻ മലയാളം നന്നായി സംസാരിക്കും സർ. എഴുതാനും വായിക്കാനുമൊക്കെ കുറേശ്ശേ അറിയാം." "വെരി ഗുഡ്!" അയാൾ ഇന്ദ്രാണിയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് എന്തോ ഒരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട് മിശ്വയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. "യു ആർ അപ്പോയിന്റെഡ് മിശ്വാ!" ഇന്ദ്രാണിയുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം ചെവിയിൽ വന്ന് പതിച്ചതും മിശ്വ വിശ്വസിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത പോലെ അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. "താങ്ക്യൂ മേഡം." അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞ പോലെ.. "പുറത്ത് കാത്ത്നിൽക്കൂ… വിത്തിൻ ഹാഫ് ആൻ അവർ പിക്ക് ചെയ്യാൻ ആൾ വരും." ഇന്ദ്രാണി പറഞ്ഞതും മിശ്വ തലയാട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ വെയ്റ്റിംഗ് ചെയറുകളിൽ ഒന്നിലായി ചെന്നിരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ശങ്ക നിറച്ച നിശബ്ദത ഇപ്പോൾ മിശ്വക്ക് വല്ലാത്തൊരു നിർവൃതി പകരുന്ന പോലെ തോന്നി. മടിയിലെ ബാഗിൽ കയ്യൂന്നിക്കൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റിലുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. മുകളിലെ നിലയിലായിരിക്കും ഇവിടുത്തെ അന്തേവാസികളുടെ മുറികളെന്ന് അവൾ കണക്ക് കൂട്ടി. പ്രായമായവരുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനുള്ള ജോലിയാണിതെങ്കിലും തന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതക്ക് ഇത് തന്നെ വലിയ നില ഉള്ള ഒരു ജോലിയായാണ് അവൾ കരുതുന്നത്. മാസം തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു ശമ്പളം. കൂടാതെ താമസസൗകര്യവും ഭക്ഷണവും. അതോർത്തപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ മുഖം വിടർന്നു. അൽപ്പനേരം അവിടെയിരുന്ന് മനോരാജ്യം കാണുന്നതിനിടയിലാണ് ഗേറ്റ് കടന്നൊരു ഓട്ടോറിക്ഷ വരുന്നതവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്... അത്രയും നേരം ഒരനക്കവും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് വരുന്ന ആ വണ്ടി തീർച്ചയായും തനിക്ക് പോകാനുള്ളതാകുമെന്ന് അവൾ ഊഹിച്ചു. അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ മദ്ധ്യവയസ്ക്കനായ കാക്കിയണിഞ്ഞ ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നേരെ അകത്തേക്കാണ് കയറിപ്പോയത്. അയാൾ തിരിച്ചിറങ്ങി വരുമ്പോൾ തന്റെയരികിലേക്കാകും വരികയെന്നുള്ള അവളുടെ ഊഹം കൃത്യമായിരുന്നു. മുന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങിയ അയാൾ അവൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. "പുതിയ…? " അയാൾ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ആരാഞ്ഞു. "അതെ… മിശ്വ. " അവൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. "വരൂ… " കയ്യിലെ ബാഗിനായി അയാൾ നീട്ടിയെങ്കിലും അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ അത് നിരസിച്ച് കൊണ്ട് അയാൾക്ക് പിറകെ നടന്ന് ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. ചുറ്റിലുമുള്ള കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തിരിച്ച് അവളിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമായുള്ള കൂറ്റൻ ബിൽഡിങ്ങുകൾ കൗതുകത്തോടെയാണ് മിശ്വ നോക്കിയിരുന്നത്. പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ദൂരം ആ ഓട്ടോ പിന്നിട്ടതും അവളൊന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. "ഒത്തിരി ദൂരമുണ്ടോ ചേട്ടാ ?" " ഏയ്… ഒരു നാല് കിലോമീറ്റർ.. എത്താറായി മോളേ. " പുഞ്ചിരി കൈവിടാതെയാണ് അയാൾ പറയുന്നതെന്ന് ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തം. "മ്മ്..." അവളൊന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് ചാരിയിരുന്നു. പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ വീണ്ടും മുൻപോട്ടാഞ്ഞു. "ചേട്ടന്റെ പേരെന്താ ? എനിക്കിവിടെ ആരെയും അങ്ങനെ പരിചയമില്ല." "എന്റെ പേര് വീരേന്ദ്ര. വീട് ഇവിടെത്തന്നാ. പിന്നെ മോള് വിഷമിക്കണ്ട കേട്ടോ. നല്ലൊരു സ്ഥലത്ത് തന്നെയാണ് മോളെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അവർ നന്നായി നോക്കിക്കോളും." സൈഡ് മിററിലൂടെ മിശ്വയെ നോക്കി അയാൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞതും അവളും ഒന്ന് തലകുലുക്കി നേർമ്മയായി പുഞ്ചിരിച്ചു. വിമൻസ് ഹോസ്റ്റൽ പോൽ തോന്നിക്കുന്ന വലിയൊരു കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിലേക്കാണ് വീരേന്ദ്ര തന്റെ ഓട്ടോ കൊണ്ട് പോയി നിർത്തിയത്. ഓട്ടോയിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ മിശ്വ പുറത്തേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു. "ഇറങ്ങൂ." അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ അവളെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ബാഗെടുത്ത് മാറോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് മിശ്വ വലം വലതു കാലെടുത്തുവെച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ശാന്തമൂകമായ അന്തരീക്ഷം. താഴത്തെ നിലയിൽ വരാന്തയിൽ സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് സ്ത്രീകളൊഴിച്ച് ആ പരിസരത്തൊന്നും ആരെയും കാണാനില്ല. നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ ആ പെൺകുട്ടിയെ വരവേറ്റു. ഒരുപാടു നാളുകളായി പരിചയമുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിനെയെന്നവണ്ണമായിരുന്നു അവർ മിശ്വയെ നോക്കിയത്. അവൾക്കതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. മിശ്വയും തിരികെ പുഞ്ചിരിച്ചു.. ഗോവണി കയറി വലതു വശത്തെ ആദ്യത്തെ മുറിക്ക് മുൻപിൽ വീരേന്ദ്ര ചെന്ന് നിന്നു. "ഇതാണ് മോളുടെ മുറി." അയാൾ അകത്തേക്ക് ചൂണ്ടിയതും മിശ്വ ഉള്ളിലേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു കൊണ്ട് ചെരിപ്പഴിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. മിശ്വ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലുമധികം വൃത്തിയുള്ളൊരു മുറിയായിരുന്നു അത്. രണ്ടറ്റത്തെ ചുമരിനോടും ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് കട്ടിലുകൾ. വൃത്തിയായി വിരിച്ചിരിക്കുന്ന ബെഡ്ഷീറ്റിൽ രണ്ടിലും ഒരോ തലയിണയും, മടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരോ പുതപ്പും. ജനലിനോരം ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു മേശ. മിശ്വ ചെന്ന് ബാഗ് അതിൽ കൊണ്ട് പോയി വെച്ചു. റൂമിന്റെ മൂലയിലായി കാണുന്ന ഫൈബർ വാതിൽ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് ഉള്ളതായിരിക്കുമെന്നും അവൾ ഊഹിച്ചു. "ഹാ… ഇവിടെ ഒരാളും കൂടെ കാണും കേട്ടോ. ചിലപ്പോൾ വർക്കിന് പോയതാകും.." രണ്ടാമത്തെ കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് വിരേന്ദ്ര പറഞ്ഞതും മിശ്വ തലയാട്ടി. അതുമവൾക്ക് തെല്ലൊരു ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. എന്തു പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും തന്നെ വിളിക്കാം എന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ തന്റെ ഫോൺ നമ്പറും അവളെ ഏൽപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതിനു ശേഷം വീരേന്ദ്ര മടങ്ങിയതും മിശ്വ വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. എല്ലാം അവൾക്കൊരു സ്വപ്നം പോലെയാണ് തോന്നിയത്. നല്ലൊരു ജോലി. നല്ലൊരു താമസസ്ഥലം. എല്ലാം തന്റെ സ്വപ്നം പോലെ ഒത്തു വന്നിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ സർവ്വേശ്വരനോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ദീർഘമായൊന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ബാഗിൽ നിന്നുമൊരു ഹാഫ് സാരിയെടുത്ത് ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. യാത്രാക്ഷീണവും മുഷിച്ചിലും വെള്ളത്തിലൂടെ ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് മിശ്വ തിരികെ വന്നത്. കുളി കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ ശരീരത്തിനൊരു കുളിര് ലഭിച്ചെങ്കിലും വിശപ്പ് മൂർദ്ധന്യയിൽ എത്തിയിരുന്നു. അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോൾ വീരേന്ദ്ര വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ഭക്ഷണപ്പൊതി അവൾ ആർത്തിയോടെ തുറന്നു. ശ്വാസം പോലും വിടാതെ അത് മുഴുവൻ കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾക്കൊരാശ്വാസം തോന്നിയത്. കഴിച്ചയിടം വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട് വേസ്റ്റ് എടുത്ത് ബിന്നിൽ ഇട്ട് അവൾ ചെന്ന് കൈ കഴുകി വന്നു. ബാഗിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത അവൾ കൂട്ടുകാരി സാൻവിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. അമ്മയോടും, കൂട്ടുകാരിയോടും, നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി എണ്ണിപ്പറയുമ്പോൾ അവൾക്ക് ലോകം വെട്ടിപ്പിടിച്ച സന്തോഷമായിരുന്നു. മറുതലക്കൽ അവരും സമാധാനത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പിട്ടു. എപ്പോഴാണ് കണ്ണടഞ്ഞു പോയത് എന്നറിയില്ല. വാതിലിൽ തുരുതുരാ മുട്ട് കേട്ട്കൊണ്ടാണ് മിശ്വ മിഴികൾ തുറന്നത്. മുറിയിൽ നേരിയ ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. രണ്ട് നിമിഷമെടുത്തു മിശ്വക്ക് കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നോർത്തെടുക്കാൻ. കണ്ണ് തിരുമ്മിക്കൊണ്ടവൾ വാതിലിലേക്കൊന്ന് നോക്കി. ആരായിരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോഴാണ് മുന്നിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞ കട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. മിശ്വ ചെന്ന് വാതിലിന്റെ കുറ്റി തുറന്നു. മുന്നിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സുന്ദരി യുവതി. "ഹായ്! ഞാൻ അംശി. ഉറങ്ങിപ്പോയോ ? " പ്രസരിപ്പാർന്ന അവരുടെ ശബ്ദം തന്നിലേക്കും ഊർജ്ജം പകരുന്ന പോലെ. മിശ്വ അതേയെന്ന് തലയാട്ടുമ്പോഴേക്കും അവൾ ചെന്ന് ഹാൻഡ് ബാഗ് മേശയിൽ കൊണ്ടു പോയി വെച്ചിരുന്നു. ശേഷം കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്നുമൊരു വലിയ ട്രോളി വലിച്ചെടുത്ത് അതിൽ നിന്നുമൊരു ഡ്രെസ്സെടുത്ത് തോളത്തിട്ടു. "ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം." ചിരിയൊളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അംശിയുടെ പറച്ചിലിൽ മിശ്വ വീണ്ടും തലയാട്ടി. ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിനുശേഷം വാതിൽ തുറന്നു വരുന്ന അംശിയെ മിശ്വ തെല്ലൊരു അത്ഭുതത്തോട് കൂടിയാണ് നോക്കിയത്.. "സാധാരണ നാലു മണിക്കൂറാ എന്റെ കുളി. ഇന്നെന്തായാലും പെട്ടെന്ന് തീർത്തു." അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായ പോൽ അംശി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. മിശ്വയും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. നനഞ്ഞ മുടി പിന്നിലേക്ക് വകഞ്ഞെടുത്ത് കൊണ്ട് അംശി മിശ്വയുടെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. "അപ്പൊ പറ... നാട്, വീട്, വീട്ടുകാർ, പഠിത്തം, വയസ്സ് എല്ലാം." ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മിശ്വ, മെല്ലെ മെല്ലെ ഉത്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. മുഴുവൻ സമയവും, അംശിയുടെ മിഴികൾ മിശ്വയിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. വെളുത്ത വട്ടമുഖത്ത് ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന മീൻ മിഴികൾ. ഇളം റോസ് നിറത്തിലുള്ള കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകൾ. തിങ്ങിക്കൂടിയ പുരികത്തിന്‌ ഒത്ത നടുക്ക് കറുത്ത കുഞ്ഞിപ്പൊട്ട്. ഒരു പാവം പിടിച്ച നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയാണവൾ എന്ന് ആദ്യ നിമിഷങ്ങളിൽ തന്നെ അംശി മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു. പെട്ടെന്നുതന്നെ അവർ തമ്മിൽ നല്ലൊരു അടുപ്പം ഉടലെടുത്തു. ആഹാരം കഴിക്കാനായി മിശ്വയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ മിശ്വയുടെ ഊഹങ്ങൾക്കും നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കുമൊക്കെ അംശി തലയാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊടുത്തു. മിശ്വയുടെ ഹൃദയം അത്യധികം ആനന്ദത്താൽ തുള്ളിച്ചാടുകയായിരുന്നു. അറിയാത്ത നാട്ടിൽ തനിക്ക് ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ സൗഹൃദം. രാത്രി. എല്ലാം കൊണ്ടും താനെന്തൊരു ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി ബെഡിലേക്ക് ചായാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അംശി എഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്നത്. അവളുടെ വിരലുകൾ സാവധാനം മിശ്വയുടെ കവിളിണകളിലൂടെ താഴേക്കൊഴുകിയിറങ്ങി... ഒപ്പം, അറിയാതെയെന്നോണം അവൾ അവിടെയൊന്നു നഖമമർത്തി. വേദന കൊണ്ട് മുഖം ചുളിച്ച മിശ്വ, ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ആ വിരലുകൾ പിടിച്ചു മാറ്റി. അംശിയുടെ നോട്ടം അവളുടെ കവിളിലേക്കായിരുന്നു. തന്റെ നഖക്ഷതം നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് രക്തച്ഛവി പൂണ്ടിരിക്കുന്നു. അംശിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് പടർന്നതുപോലെ. മിശ്വ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവളുടെ ഭാവമാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. പെട്ടെന്നു മുൻപോട്ടാഞ്ഞ അംശി, മിശ്വയെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഇറുകെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. "ഏയ്! എന്തു പറ്റി ?" ആ പെൺകുട്ടി അമ്പരന്നു പോയി. "നീയെന്തിന്‌…" അംശി തേങ്ങി. "നീയെന്തിനിവിടെ വന്നു കുട്ടീ... തീർന്നില്ലേ നിന്റെ ജീവിതം ?" തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ