ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6OnNgAG?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം പാർട്ട്‌ 31 ഹൈവേയിലൂടെ ആ പോലീസ് വാഹനം കുതിച്ചു പാഞ്ഞു തുടങ്ങിയതും പോത്തൻ വയർലെസ്സിലൂടെ ശിവകുമാറുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. ശിവകുമാറും സംഘവും പുറകിൽ മറ്റൊരു വണ്ടിയിലാണ്. “ശിവാ! താൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം. നേരേ സ്റ്റേഷനിലേക്കു ചെന്ന് നമ്മുടെ കോൺസ്റ്റബിൾ മാണിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോരണം. തനിക്ക് വഴിയറിയില്ലേ ? ”അറിയാം സർ.“ ”വേറേ ആ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു മനുഷ്യ ജീവി അറിയാതെ നോക്കണം. പിന്നെ... മാണിയോടും വിവരമൊന്നും പറയണ്ട. അത്യാവശ്യമായി ഒരു കാര്യമുണ്ട് എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി.“ ”ഓക്കെ സർ! “ കോൾ കട്ടായതും ആൽബി പോത്തനരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. ”മാണിയുടെ മകനായിരിക്കുമോ ഈ ആന്റണി ? “ ”നമുക്കു നോക്കാം. സംശയമില്ലാതില്ല. പക്ഷേ ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത വേറൊരു തുമ്പു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെനിക്ക്. നമ്മുടെ സൈബറിലെ രാജേഷ് ഒരു സംഭവം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അങ്ങു ചെന്നിട്ട് ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു തരാം. കേസ് ഇനിയും കുഴഞ്ഞു മറിയാനാണ് സാധ്യത.“ ”ഉം.“ ആൽബി കീഴ്ച്ചുണ്ടു കടിച്ചുപിടിച്ച് ചിന്തയിലാണ്ടു. പോത്തൻ തനിയെ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ”എന്നതാ ? “ ആൽബി വീണ്ടും അയാളെ നോക്കി. ”അല്ല, താൻ പറഞ്ഞ പോലെ, മാണീടെ മകനാണിവനെങ്കി... ഷാജി ആരാഡോ ? ” ആൽബിയുടെ മൗനം കണ്ടപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു സംശയം അവനുമുണ്ടെന്നു പോത്തനു മനസ്സിലായി. അയാളുടെ മുഖവും ഗൗരവം പൂണ്ടു. വാഹനം ഹൈവേയിൽ നിന്നു തിരിഞ്ഞതും, പോത്തൻ പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. കൂടെയിരുന്നവർ ഒരു കറുത്ത ടവ്വലെടുത്ത് ആന്റണിയുടെ കണ്ണുകൾ നന്നായി മൂടിക്കെട്ടി. അവൻ ആകെ ഒരു പ്രാവശ്യമേ കുതറിയുള്ളൂ. ആ ഒരൊറ്റ തവണകൊണ്ടു തന്നെ അവന്റെ ആവേശം അവർ തീർത്തുകൊടുത്തു. ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ സ്ഥലത്തെത്തി. “അവനെ മോട്ടോർഷെഡ്ഡിലേക്ക് കേറ്റിയിട്. ബാക്കി ശിവൻ വന്നിട്ടാകാം.” പോത്തൻ നിർദ്ദേശം കൊടുത്തുകൊണ്ട് ആൽബിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിന്ന സിഗരറ്റ് പായ്ക്കറ്റ് വലിച്ചെടുത്ത് ഒരെണ്ണം ചുണ്ടോടു ചേർത്തു.ആൽബിയും ഒരെണ്ണം വലിക്കാനായി ഒരവസരത്തിന് കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു. പോത്തന്റെ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു കൊടുത്തതിനു ശേഷം ആൽബിയും ഒരെണ്ണമെടുത്ത് കത്തിച്ചു. തുടർന്ന് ആൽബിയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട് പോത്തൻ മോട്ടോർഷെഡ്ഡിനു പുറകിലെ കുളക്കരയിലേക്കു നടന്നു. “ഈ കാണുന്ന മുഴുവനും നിങ്ങടെ പ്രോപ്പർട്ടി ആണോ ? ” ആൽബി ചോദിച്ചു. “അപ്പന്റെയാഡോ. ഭാഗംവെയ്പ്പൊന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ചേട്ടച്ചാര് സ്റ്റേസ്റ്റ്സിലാ. പുള്ളിക്കാരന് ഇതൊന്നും താല്പ്പര്യമില്ല. എന്നാലും, പേരിലേക്കെഴുതിക്കിട്ടിയെങ്കിലല്ലേ എന്റെയാന്നു പറയാനൊക്കൂ.” “നിങ്ങളോടെനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനൊണ്ട്.” “ഓ... തേങ്ക്സ് പറയാനാരിക്കും… പോടാ [ബ്ലീപ്] ! ” ആൽബിയുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നു തന്നെ അവനു പറയാനുള്ളതെന്താണെന്ന് പോത്തനു മനസ്സിലായിരുന്നു. “എന്നതാണേലും നീ അവസാനം തൊലിച്ചോണ്ട് എന്റടുത്തു തന്നെ വരുമെന്നെനിക്കറിയാരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ കരുതിയതിനേക്കാൾ പിടിച്ചു നിന്നു നീ. ആ ഒരു കാര്യത്തിൽ നിന്നെ സമ്മതിച്ചേ ഒക്കൂ.” “ഇത്രേം കോമ്പ്ലിക്കേഷൻ ഈ കേസിലൊണ്ടെന്ന് ആദ്യം ഒരു വാക്കെന്നോട് പറഞ്ഞാരുന്നെങ്കി-” “എന്റെ ആൽബി... ഞാനെങ്ങനാഡാ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുക ? ആ ഡെയ്സി ഒന്ന് തുണിപൊക്കിക്കാണിച്ചപ്പൊ ഓടിക്കേറിയവനാ നീ. ആ നീ ഷാജീടെ കൂടെ കൂടി എനിക്കിട്ട് പണിയില്ലെന്ന് എനിക്കെന്താ ഉറപ്പ് ? നിനക്ക് ഷാജീടെ കയ്യീന്ന് ഒരു ഊക്കൻ പണി കിട്ടാൻ വേണ്ടി നോക്കിയിരിക്കുവാരുന്നു ഞാൻ. അല്ലാതെ നീ നേരെയാകില്ലെന്നെനിക്കറിയാരുന്നു.” “ആ ഇനി കോപ്പ് പഴേ കാര്യൊക്കെ വിട്. എന്താ പറയാനൊണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് ? ” “ഉം....” പോത്തൻ ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്ത് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് തുറന്നു. “തന്റെയാ വക്കീലു ഫ്രണ്ടില്ലേ ? ജയകുമാർ.” “പ്ലീസ്... അന്വേഷണം അങ്ങോട്ടെത്തുമ്പൊ എത്തട്ടെ. അതുവരെ ജയനെ നമുക്കൊഴിവാക്കാം. മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഞാൻ.” “പറ്റില്ലഡോ. ജയൻ ഈ കഥയിലെ ഒരു പ്രധാന കഥാപാത്രമാണെന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.” പോത്തൻ ചിന്തയോടെ ആ കിണറിന്റെ കരയിൽ ഇരുന്നു. “അയാളെപ്പറ്റി അറിയാവുന്നതൊക്കെ താൻ പറയൂ,. നിങ്ങൾ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നില്ലേ ? “ ”ജയൻ മാത്രമേ എനിക്കൊരു ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തെന്നു പറയാനായിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.“ ”പരസ്പരം നിങ്ങൾക്കറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.“ ”എന്നാണ് ഞാനും കരുതിയിരുന്നത്. എന്റെ ലൈഫിലെ ഓരോ കൊച്ചു കാര്യങ്ങളും ഞാൻ അവന്നുമായി ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ അങ്ങനെ...വക്കീലല്ലേ. പല കാര്യങ്ങളും കോൺഫിഡൻഷ്യലായിരിക്കുമല്ലോ. പിന്നെ അവന്റെ കുടുംബ ജീവിതം എന്റേതു പോലല്ല. പ്രവീണയും അവനും വളരെ ഹാപ്പിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആ വക കാര്യങ്ങളൊന്നും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടില്ല.“ ”പ്രവീണ....“ പോത്തൻ പിറുപിറുത്തു. ”യെസ്. അവന്റെ വൈഫാണ്.“ ”ഉം. പ്രവീണ എം. ജയകുമാർ.എനിക്കറിയാം.“ പോത്തൻ അവരുടെ മുഴുവൻ പേരു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൽബിക്കെന്തോ സംശയം തോന്നി. ഏതോ സർക്കാർ രേഖയിൽ കണ്ടിട്ടു പറയുന്നതു പോലെ. ”ഇവൻ പ്രവീണയെ എങ്ങനെ പരിചയപ്പെട്ടു എന്നു തനിക്കറിയാമോ ആൽബീ ? അക്കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? “ ”സത്യത്തിൽ...“ ആൽബി ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. ”കോളേജ് കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു വിള്ളലുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കുറേ കാലത്തേക്ക് പിന്നെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് കാണുമ്പോ അവൻ മാരീഡായിരുന്നു.“ ”ഇന്ററസ്റ്റിങ്ങ്...തനിക്കപ്പോ ഈ പ്രവീണയെപ്പറ്റിയോ, അവളുടെ ചരിത്രമോ ഒന്നുമറിയില്ല.“ ”അങ്ങനെ ഒരു സംസാരം ആവശ്യം വന്നിട്ടില്ല. ആൻസിയും പ്രവീണയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളാണ്. പക്ഷേ ഞാനങ്ങനെ...“ ”അതെ. തനിക്ക് പിന്നെ സ്ത്രീകളോട് സംസാരിക്കുന്നതൊക്കെ അലർജിയാണല്ലോ. ഞാനതു മറന്നു.“ ”ചാൻസ് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ എനിക്കിട്ടു ചൊറിഞ്ഞോണം കേട്ടോ.“ ആൽബി അനിഷ്ടത്തോടെയാണെങ്കിലും മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തി. “ഇപ്പൊ എന്നതാ സംഭവം ? എന്തിനാ പ്രവീണയെ അന്വേഷിക്കുന്നത് ? “ “അതു പറയാം...” പോത്തൻ സിഗരറ്റ്കുറ്റി നിലത്തേക്കിട്ടു ചവിട്ടിയമർത്തി. “ഈ പ്രവീണ ആളെങ്ങനാ ? ” “പാവമാണ്.” ആൽബിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ രൂപപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. “നിങ്ങളു കാര്യം പറ മാൻ! ” “പറയാഡോ. താൻ കെടന്നു ചാടാതെ. താനീ ഒറ്റവാക്കിൽ പറയാതെ ഒന്നു വിശദമായി പറഞ്ഞു നോക്കിക്കേ. അവളെ കണ്ടിട്ട് തനിക്കെപ്പൊഴെങ്കിലും ഒരു ക്രിമിനൽ ബാക്ക്-ഗ്രൗണ്ട് ഉണ്ടായിരിക്കാമെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ ? ” “ഹേയ്! ഇതെന്നതാ ഈ പറയുന്നത് ? ” “അവർക്കു മക്കളില്ലേ ? ” “ഇല്ല. കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാകാൻ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്.” “ആർക്കാരുന്നു പ്രശ്നം ? ജയനോ അതോ ആ പെണ്ണിനോ ? ” “അതറിയത്തില്ല. ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടില്ല.” “അപ്പൊ നിങ്ങളു തമ്മിൽ ഈ പറയത്തക്ക ആത്മാർത്ഥ ബന്ധമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ ചുമ്മാ തന്റെ സകല രഹസ്യങ്ങളും ലവനോട് ചെന്നു കുമ്പസാരിക്കുമെന്നല്ലാതെ അവനു തിരിച്ചങ്ങനെയുള്ള പരിപാടികളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ല്ലേ ? ” “നിങ്ങടെ പ്രശ്നമെന്താണ് മനുഷ്യാ! ” ആൽബിക്കു കുറേശ്ശേ ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. “ഇതിപ്പൊ എന്താ പെട്ടെന്ന് പ്രവീണയെപ്പറ്റി ഒരന്വേഷണം ? ” “പ്രവീണയും ജയനുമല്ലാതെ വേറേ ആരൊക്കെയുണ്ട് ആ വീട്ടിൽ ? ” “അവിടെ വേറേ...പ്രവീണയുടെ ഫാദറുണ്ട്. കിടപ്പിലാണ്. അൽഷിമേഴ്സ് ആണ്.” “അയ്യോ. കഷ്ടമാണല്ലോ. ഇനി ആ പെൺകൊച്ചു മാത്രല്ലേ ഉള്ളൂ ” “കഷ്ടമാണോന്നു ചോദിച്ചാ ഒന്നും പറയണ്ട. ഓർമ്മ തീരെയില്ല. ബെഡിലേക്ക് ചേർത്ത് ചെയിനിട്ടേക്കുവാ. അഴിച്ചാൽ ചിലപ്പൊ ഇറങ്ങി എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പൊയ്ക്കളയും. കിണറ്റിൽ ചാടിയിട്ടുണ്ട് ഒരിക്കൽ.” ആൽബിയുടെ മുഖം വാടി. “ജയനാരുന്നു എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നതൊക്കെ.” “ ജയന്റെ പാരന്റ്സ് ? “ ”നേരത്തെ മരിച്ചു പോയിരുന്നു.“ ”ദാ... മാണി സാറു വന്നു. ഇനി ഇതു കഴിഞ്ഞിട്ട് സംസാരിക്കാം.“ പോത്തൻ എഴുന്നേറ്റു. തെങ്ങിൻ തോപ്പിലേക്കു പ്രവേശിച്ച പോലീസ് ജീപ്പ് ആൽബിയും കണ്ടിരുന്നു. മാണി വെളിയിലിറങ്ങിയതും പോത്തൻ ഒരു ചിരിയോടെ വരവേറ്റു. ”എന്നാ ഒണ്ട് മാണി സാറേ! സുഖല്ലേ ? “ മറുപടിയായി മാണിയുടെ വക ഒരു വളിച്ച ചിരി മാത്രം. ”പറയഡോ! “ പോത്തൻ അയാളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ”നമുക്കൊന്നോടെ ഒന്ന് കൂടണ്ടേ മാണി സാറേ ? “ ”എന്നാ സാറേ പ്രശ്നം ? എന്നെ മാത്രം വിളിച്ചെറക്കിക്കൊണ്ട് പോന്നെ ? “ ”അതുപിന്നെ എന്നാ പറയാനാ. ആൽബി സാറിന്റെ മനസ്സാക്ഷിസൂക്ഷിപ്പികാരനല്ലേ താൻ ? സാബൂന്റെ കേസിലൊക്കെ താനല്ലാരുന്നോ പുള്ളീടെ വലംകൈ. അപ്പൊ ഇതിലും മാണിയൊണ്ടെങ്കിലേ സഹകരിക്കുവൊള്ളൂ എന്നാണ് ആൽബിസാറിന്റെ വാശി.“ ”എന്നതാ സാറേ വിഷയം ? “ മാണി നിസ്സഹായനായി ആൽബിയെ നോക്കി. ”ഞാൻ പറയാം.“ പോത്തൻ അയാളുടെ തോളിൽ നിന്നും കയ്യെടുക്കാതെ തന്നെ മോട്ടോർ ഷെഡ്ഡിന്റെ വാതില്ക്കലേക്കു നടത്തിച്ചു. ”ദാ, ആ അകത്തൊരുത്തനിരിപ്പുണ്ട്. താൻ വിശദമായിട്ട് അവനെയൊന്ന് കാണണം. അത്രേ വേണ്ടൂ. ഞങ്ങൾക്ക് കുറേ ചോദിക്കാനുണ്ട് അവനോട്. പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് മാണിച്ചന്റെ വക ഒരു കലാപരിപാടി. അത്രേ വേണ്ടൂ. താനങ്ങു കേറിച്ചെന്ന് അവനെയങ്ങ് പെരുമാറണം. എന്നു വെച്ചാ നല്ല ചൊങ്കൻ പണിയായിരിക്കണം. അവൻ ചെറുപ്പത്തിൽ കുടിച്ച മൊലപ്പാലു വരെ ഇങ്ങു പോരണം. മനസ്സിലായോ ? എന്നിട്ടു വേണം ഞങ്ങൾക്കവനെയൊന്ന് ചോദിക്കാൻ. പുറത്തോട്ടൊന്നും കാണരുത് കേട്ടോ. ഒരു പോറലു പോലും വന്നേക്കരുത്. അകം നല്ല പഴന്തുണിക്കെട്ടു പോലാക്കണം നമുക്ക്. കേൾക്കുന്നുണ്ടോ ? “ മാണി ഉമിനീർ പോലും വിഴുങ്ങാനാകാതെ പോത്തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പകച്ചു നില്ക്കുകയാണ്. ”കേറിച്ചെല്ല് മാണി.“ ആൽബി വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. ”സാറുമ്മാരെ... “ മാണി വിക്കി. ”എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകണില്ല. ഇതെന്നാ എടപാടാ ? ഇതേതാ ഈ സ്ഥലം ? “ ഷെഡ്ഡിനകത്തു നിന്നും ഒരു തനി ഗുണ്ടാലുക്കുള്ള ഒരുവൻ ഇറങ്ങി വന്നു. മാണിയെ കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. ”സാറാദ്യം കൈ വെക്ക്. എന്നിട്ടു ഞങ്ങളും കൂടാം.“ പോത്തൻ മാണിയെ തള്ളി ഷെഡ്ഡിനകത്തേക്കു കയറ്റി. അകത്തെ കാഴ്ച്ച കണ്ട് കോൺസ്റ്റബിൾ മാണി വിരണ്ടു പോയി. ആ ഷെഡ്ഡിന്റെ മേല്ക്കൂരയിൽ വിലങ്ങനെ പോയിരുന്ന ഒരു വലിയ കോൺക്രീറ്റ് ബീമുണ്ട്. അതിൽ നിന്നും രണ്ട് കപ്പികൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. അതിലൂടെ കോർത്തെടുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കയറുകൾ താഴെ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കാലുകളിലേക്ക് ബന്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കയറുകളുടെ മറ്റേ അഗ്രങ്ങൾ വലിച്ചുയർത്താനായി തയ്യാറെടുക്കുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യർ തനി കൊട്ടേഷൻ സംഘാംഗങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ”സാറേ! “ മാണിയുടെ വിളി ചിലമ്പിച്ചു പോയി. “ഇതെന്നതാ സാറേ ? ഇതാരാ ഇത് ? ” “പൊക്ക്” പോത്തൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്നെ കയറുമായി തയ്യാറായി നിന്നവന്മാർ ആന്റണിയെ വലിച്ചുയർത്തി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അയാൾ തലകീഴായി ആ ബീമിൽ നിന്നും തൂങ്ങിയാടിത്തുടങ്ങി. “സാറു തൊടങ്ങിക്കോ.” ഗുണ്ടകളിലൊരുവൻ തോർത്തിനുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞ ഇടിക്കട്ട ഒരെണ്ണമെടുത്ത് മാണിയെ ഏല്പ്പിച്ചു. “അവന്റെയാ തലേലെ സഞ്ചിയങ്ങൂരിക്കേ. മാണിസാറൊന്ന് കാണട്ടെ.” പോത്തൻ മാണിയുടെ മുഖത്തുനിന്നും ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണെടുക്കാതെയാണത് പറഞ്ഞത്. ആന്റണിയെ കാണുന്ന മാത്രയിൽ മാണി എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നയാൾക്ക് കാണണം. വളരെ നിർണ്ണായകമാണത്. ആൽബിക്കും അറിയേണ്ടതതുതന്നെ. ആന്റണിയുടെ മുഖം മൂടി അഴിച്ചതും മാണി ഞെട്ടി വിറങ്ങലിച്ചു പോയി. പോത്തന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “അപ്പൊ തുടങ്ങുവല്ലേ മാണീ ? താൻ ഉത്ഘാടനം ചെയ്യ്. ബാക്കി ഇവന്മാരു ചെയ്തോളും.” മാണിയുടെ കൈകാലുകളിലെ വിറയൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. “എന്തു പറ്റി മാണി ? അന്ന് ആ ഫെലിക്സിനിട്ടൊക്കെ താൻ നല്ല പെരുക്കു പെരുക്കുന്നതു കണ്ടതാണല്ലോ.” ഊരാക്കുടുക്കിലകപ്പെട്ട ഒരു മൂഷികനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു മാണിയുടെ മുഖം. “മാണീ! താനീ ചോദിക്കുന്നതൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലേഡോ ? ” ആൽബി പല്ലു കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ടാണത് ചോദിച്ചത്. ആൽബിയോട് അടങ്ങാനാംഗ്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട് പോത്തൻ മാണിക്കഭിമുഖമായി നിന്നു. “മാണിക്കറിയാവോ ഇയാളെ ? കണ്ടിട്ട് നിങ്ങൾ പരിചയക്കാരാണെന്നു തോന്നുന്നു.” “എനിക്കറിയത്തില്ല സാറേ. എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല സർ.” മാണിയുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു. ശരീരമാസകലം വിറച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു അയാളുടെ. “മാണീ... തന്റെ ആദ്യത്തെ ആ ഞെട്ടലിൽ തന്നെ സംഭവം കയ്യീന്നു പോയി.ഇനി കെടന്ന് വെപ്രാളപ്പെട്ടിട്ടു കാര്യമില്ലഡോ. തന്റെ ആരാ ഇത് ? സമയം മെനക്കെടുത്തല്ലേ. ഇന്നലെ രാത്രി മൊതലു തുടങ്ങിയതാ ഞങ്ങളീ ഓട്ടം. ഒരു പോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല. ഒരു സെക്കൻഡ് നേരത്തേക്ക് കണ്ട്രോളൊന്നു പോയാലൊണ്ടല്ലോ മാണീ, തന്റെ എടപാടു തീർത്തിട്ടേ ഞങ്ങളു നിർത്തൂ.” “എനിക്കറിയത്തില്ല സാറേ.പ്ലീസ്.” മാണി കൈ കൂപ്പി. “ഓക്കെഡാ [ബ്ലീപ്] മോനേ! മര്യാദേടെ ഭാഷേലു ഞാൻ പറയാനൊള്ളതു പറഞ്ഞു. ഇനി നീ അനുഭവിക്ക്! ” പോത്തൻ വിരൽ ഞൊടിച്ചുകൊണ്ട് പുറകോട്ടു നീങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം ആൽബി ഒന്നു മുൻപോട്ടു കുതിക്കുന്നതു കണ്ടു. അടിവയറ്റിലേറ്റ കനത്ത ആഘാതത്തിൽ മാണി അലറിക്കൊണ്ട് പുറകോട്ടു മറിഞ്ഞു. പക്ഷേ നിലം തൊടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ അടുത്ത ചവിട്ടു കിട്ടി. താടിയെല്ലിനു തന്നെ! വെപ്പു പല്ലിന്റെ സെറ്റ് തെറിച്ചു പോകുന്നതു കണ്ടു. ഭ്രാന്തു പിടിച്ചതു പോലെയായിരുന്നു ആൽബിയുടെ പെരുമാറ്റം. ഓരോ ഇടിയുടേയും ശബ്ദം പുറത്ത് മുഴങ്ങിക്കേൾക്കാമായിരുന്നു. മാണിക്ക് വായ് തുറന്നൊന്നു നിലവിളിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത വിധം അയാളുടെ മുഖം നിലത്തെ പൊടിയിലേക്ക് ചവിട്ടിയമർത്തിക്കൊണ്ടാണ് ആൽബി പെരുമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. പിടിച്ചുമാറ്റാനാഞ്ഞ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരെയെല്ലാം പോത്തൻ തടഞ്ഞു നിർത്തി. ആൽബിയുടെ മാനസികാവസ്ഥ അയാൾക്ക് നന്നായി മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ തളർന്ന് ആൽബി നിലത്തേക്കിരുന്നു. “[ബ്ലീപ്] മോൻ! ! ഇക്കണ്ട കാലം മുഴുവൻ എന്റെ കൂടെ നടന്ന് എനിക്കിട്ട് പണിതോണ്ടിരിക്കുവാരുന്നു അല്ലേടാ [ബ്ലീപ്]” “ഓക്കെ! ഇനി ആൽബി മാറിക്കേ. ഞങ്ങൾക്കും ഒരവസരം തരൂ.” പോത്തൻ മുൻപോട്ട് ചെന്ന് മാണിയെ തൂക്കിയെടുത്തു. “ഞാൻ എല്ലാം പറയാം സാറേ! ” മാണി കൈ കൂപ്പി. “ആദ്യം ഞങ്ങടെ തരിപ്പൊന്നു തീരട്ടെ. പയ്യെ പറഞ്ഞാൽ മതി.” പോത്തൻ അയാളെ കൂറ്റൻ ഇലക്ട്രിക്ക് മോട്ടോറിനു മുകളിലേക്ക് മറിച്ചിട്ടു. “ചത്തു പോകും സാറേ! ! ! ” മാണി അലറി നിലവിളിച്ചു. പോത്തൻ അയാളുടെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ച് തന്റെ മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. “നീയും ഞാനും കൂടെ ഒന്നിച്ചിരുന്നു വെള്ളമടിച്ചതോർക്കുന്നുണ്ടോഡാ [ബ്ലീപ്] മോനേ ? ” മാണിയുടെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ തടഞ്ഞ് അയാൾക്ക് ശ്വാസതടസ്സം നേരിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പോത്തൻ അതേ നിലയിൽ തന്നെ അയാളെ പൊക്കിയെടുത്ത് തിരിച്ചു നിർത്തി തൊണ്ടയിലെ തടസ്സം മാറുന്നതു വരെ നെഞ്ചിൽ കൈ വരിഞ്ഞു കെട്ടി പുറകോട്ടു വലിച്ചു. “മതി സാറേ.” ജെയിംസിനു ചെറിയ പന്തികേടു തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉറക്കപ്പിച്ചിലാണ് എല്ലാവരും. ഇത്രയും പേരുടെ ഭ്രാന്തു നേരിടാനുള്ള ശരീരമില്ല മാണിക്ക്. മാത്രമല്ല, അയാൾ ഇനി എന്തു ചോദിച്ചാലും ഉത്തരം പറയുമെന്നുറപ്പാണ്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പോത്തന്റെ ശ്രദ്ധ തന്നിലേക്ക് തിരിയുകയാണെന്നു കണ്ടപ്പോൾ ആന്റണിയുടെ ഭാവം മാറി. “എന്നെ തൊട്ടാൽ പിന്നെ ജീവനോടെ വെച്ചേക്കരുത്. എങ്ങാൻ ഞാൻ വെളിയിലിറങ്ങിയാൽ...” പോത്തൻ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും കൂടാതെ കാലുയർത്തി തന്റെ ബൂട്ടിന്റെ അഗ്രം അവന്റെ വായ്ക്കുള്ളിലേക്കു തിരുകി. “മിണ്ടാതിരിക്കഡാ ചെറുക്കാ! അല്ലെങ്കിലും നിന്നെ അറസ്റ്റു ചെയ്തിട്ടിപ്പൊ വല്യ പ്രയോജനമുണ്ടെന്നെനിക്കു വിശ്വാസമില്ല. ‘ആളൂരി’ വക്കീലന്മാരുള്ളിടത്തോളം നീയൊക്കെ നിസ്സാരമായിട്ട് ഊരിപ്പോരും. ഇതൊന്നുമല്ല.നിനക്കു വേണ്ടി ഞാൻ വേറേ പലതും പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒരിത്തിരി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്ക്.” പോത്തൻ വീണ്ടും മാണിക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ രൂപേഷ് മുൻപോട്ടു വന്നു. “നിങ്ങളു രണ്ടു പേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങി നിന്നാ മതി, ഞാൻ ചോദിച്ചോളാം മാണിയോട്.” “ഏയ്... ഇനി പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. കൊറച്ചു കാലമായില്ലേ ഓട്ടം തുടങ്ങിയിട്ട്. അതിന്റെ ഒരു പ്രഷറാ. ഇപ്പൊ ശരിയായി. ഇല്ലേ ആൽബി ? ” പോത്തൻ അവനെ നോക്കി. ആൽബി നന്നേ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകൾ മാണിയുടെ മുഖത്തു തന്നെ ഉറച്ചു നിന്നു. പല്ലുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മുഖത്ത് പേശികൾ മുറുകി നില്ക്കുന്നു. “പറ മാണി! ” പോത്തന്റെ സ്വരം അതീവ ശാന്തമായിരുന്നു. “ഇവനെ എങ്ങനെ നിനക്കറിയാം ? ” “കൊറേ കാലമായി സാറേ.” മാണി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. “അതെയോ... നല്ല കാര്യം. താനാണോ, സാബൂനെ തട്ടിയ വിവരം ഇവന്മാരെ അറിയിച്ചത് ? ” മാണി തലയാട്ടി. “ആ ഡ്രൈവർ സന്തോഷിന്റെ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ് ? ” അതിനും അയാൾ തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു. “മാണീ... വാ തൊറന്ന് പറയഡോ. ഇനീം നീ തല്ലുമേടിക്കരുത്.” പോത്തന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും കലി തിളക്കുന്നുണ്ട്. “ഞാൻ തന്നെയാ സാറേ എല്ലാം.” “ഉം. തനിക്കിവന്മാരുടെ ബിസിനസെന്താന്നറിയാരുന്നോ ? ” “അറിയാരുന്നു സർ.” അയാളുടെ സ്വരം വിറച്ചു. “ജയകുമാർ വക്കീലിനെ കൊന്നത്, ഡ്രൈവർ സന്തോഷിനെ കൊന്നത്... ഒക്കെ അപ്പൊ തനിക്കറിയാമായിരുന്നു.” മാണി മുഖമുയർത്തി പോത്തനെ ദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി. “എന്താരുന്നെഡോ എടപാട് ? തനിക്കിവരു കാശു തരുമാരുന്നോ ? എങ്ങനാരുന്നു കാര്യങ്ങൾ ? ” “എന്റെ ചെറുക്കൻ ഇവരുടെ കൂടെയാ സാറേ. അവൻ മൂന്നാലു കൊല്ലം മുൻപ് ഇവരുടെ കൂടെ കൂടിയതാ. അതീപ്പിന്നെയാ ഞാൻ...” “ഏത് ? ഒളിച്ചോടിപ്പോയെന്നു താൻ പറഞ്ഞ തന്റെ മോനോ ? ” “അതെ സർ. അവനാണ് ഓരോന്നു വേണമെന്നു പറഞ്ഞ് എന്നെ വിളിക്കാറ്.” “അപ്പൊ താനങ്ങ് ചെയ്തുകൊടുക്കും ? എന്തു ചോദിച്ചാലും ? ” “എനിക്കു വേറേ വഴിയില്ലാർന്നു സർ. ആകപ്പാടെയുള്ള ഒരു കൊച്ചാ. ആണായിട്ടും പെണ്ണായിട്ടും.” “അവനെയെന്താ ഇവന്മാരു പിടിച്ചു വെച്ചേക്കുവാരുന്നോ ? എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല താൻ പറഞ്ഞത്. താനെന്തിനാ ഇതിനകത്ത് ഇവന്മാരെ ഹെല്പ്പ് ചെയ്യാൻ നിന്നത് മാണി ? ” “ഒരിക്കൽ അവനെ ഒന്നെതിർത്തതിന് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോയതാ എന്റെ സാറേ. ഞാൻ സാറിനോട് പറഞ്ഞതല്ലേ ആ കഥ ? എന്തോരും കണ്ണീരും കയ്യുമായി നടന്നിട്ടാ തിരിച്ചു കിട്ടിയത്. ഇനീം അവനെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യാർന്നു സാറേ.” പോത്തൻ ഫോണിൽ ഒരു ഫോട്ടോ തുറന്ന് മാണിയെ കാണിച്ചു.നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന സ്വർണ്ണ ബിസ്ക്കറ്റുകൾക്കു പുറകിൽ കൈകെട്ടി തല താഴ്ത്തി നില്ക്കുന്ന നാലു ചെറുപ്പക്കാർ “ഇതിൽ തന്റെ മോനുണ്ടോ മാണീ ? ” സ്ക്രീനിലേക്ക് ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ.. ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മാണി പുറകോട്ടു ചാഞ്ഞു. “എന്റെ മാണീ... എന്തായാലും ഒരിക്കൽ ഇതുണ്ടാകുമെന്നു തനിക്കറിയാൻ പാടില്ലാരുന്നോ ? ഇവന്മാരൊക്കെ എത്ര കൊടികെട്ടിയ അധോലോകക്കാരാണെങ്കിലും, ഒരിക്കൽ പിടിവീഴുമെന്ന് തനിക്ക് ചിന്തിച്ചു കൂടാരുന്നോ എന്റെ മാണീ ? താനൊരു പോലീസുകാരനല്ലേഡോ ? താനെന്താ ഇതൊക്കെ തുടങ്ങിയപ്പൊ തന്നെ പോലീസിലറിയിക്കാതിരുന്നത് ? ” “എന്റെ അവസ്ഥ പറഞ്ഞാ സാറിനു മനസ്സിലാകില്ല.” അതു കേട്ടതും ആൽബി ചാടിയെഴൂന്നേറ്റു. “നിന്റെ അവസ്ഥ! എന്റെ അവസ്ഥ എന്താരുന്നെന്ന് നീയോർത്താരുന്നോഡാ എപ്പ്ഴെങ്കിലും ? ” “ആൽബി സമാധാനപ്പെട്. ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ.” പോത്തൻ കയ്യുയർത്തി തടഞ്ഞു. “ഇനിയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാന ചോദ്യം.” പോത്തൻ ആ മോട്ടോറിനു മുകളിൽ ഇരുന്നു. “ആരാഡോ മാണീ ഈ ഷാജി ഇടിക്കുള ? ” മുറിയാകെ നിശബ്ദമായി. എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ മാണിയിലായി. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ