ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a40bbzx?d=n&ui=v64j8rk&e1=c💞ദേവനന്ദിനി... Part 41💞 ഷാഹി മഹലിൽ നിന്നും ഇരുപത് മിനിറ്റോളമെടുത്ത് രുദ്രനും ഗൗരിയും ഭദ്ര ഫോർട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. സുൽത്താൻ അഹ്‌മദ്‌ ഷാ പണിത പഴയ അഹ്‌മദാബാദ് നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമായ എട്ട് കവാടങ്ങളോട് കൂടിയ ഭദ്ര ഫോർട്ടിന്റെ പ്രധാന പ്രവേശന കവാടത്തിൽ ഒരു ഘടികാരം ഗൗരിയിൽ കൗതുകമുണർത്തി… "ദേവേട്ടാ…ആ കോട്ട ഏതു കൊല്ലം പണിതതാവും "…. ഗൗരി കൗതുകത്തോടെ രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു.. "ഈ കോട്ട സുൽത്താൻ അഹ്‌മദ്‌ ഷാ ആയിരത്തി നാനൂറ്റി പതിനൊന്നിൽ പണിയിച്ചതാണ് "….. രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി.. "ആ ക്ലോക്ക് ടവറിലെ ക്ലോക്ക്‌ സംശയമുണ്ടാക്കുന്നു . ആ കാലഘട്ടത്തിലൊന്നും അങ്ങനത്തെ സംഗതികൾ ഒന്നുമുണ്ടാവാൻ സാധ്യത ഇല്ലല്ലോ. ഈ കോട്ട പണിത വർഷം നോക്കിയാൽ യൂറോപ്യൻമാർ ഇന്ത്യയിൽ വരുന്നതിനു മുൻപ് പണിതതല്ലേ"….ഗൗരിയുടെ സംശയം മാറിയിരുന്നില്ല. "ആ ക്ലോക്ക് ഈ കോട്ട ബ്രിട്ടീഷുകാർ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പിടിച്ചടക്കിയതിന് ശേഷം സ്ഥാപിച്ചതാ. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ്‌ ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ കാലത്ത്. ആ ക്ലോക്ക് ലണ്ടനിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വന്നതാ "…. രുദ്രൻ അതിനെ കുറിച്ചു വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു… രുദ്രനും ഗൗരിയും പതിനാല് സ്തൂപങ്ങളും നൂറ്റി അറുപത്തി രണ്ട് താമസിക്കാനുള്ള വീടുകളും നൂറ്റി എൺപത്തിരണ്ട് കൊത്തളങ്ങളും എല്ലാം നിറഞ്ഞ ഫോർട്ടിനുള്ളിൽ കയറി ആ പുരാതനനിർമ്മിതിയുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു. ആ കാലത്തെ വാസ്തുകലകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരിയിൽ ഉണർന്ന സംശയങ്ങൾ അതിന്റെ ചെറിയൊരു ചരിത്രത്തോട് കൂടി രുദ്രൻ അവൾക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു…. അകത്തേക്ക് കുറച്ചു പോയിട്ടുള്ള സിദ്ധി സയദ് മസ്ജിദും അതിലെ പേർഷ്യൻ നിർമ്മിതികളും പ്രാർത്ഥനാ ഹാളും ഒക്കെ കണ്ടു നീങ്ങിയ അവർ കോട്ടയുടെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തുള്ള മൂന്ന് കമാനങ്ങളോട് കൂടിയ തീൻ ദർവാസയിലെത്തി. സന്ദർശനം സൗജന്യമായത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അത്യാവശ്യം തിരക്കുണ്ട്…. തീൻ ദർവാസ കടന്നു ഷാഹിമൈതാനും ജുമാ മസ്ജിദും കണ്ടു രുദ്രനും ഗൗരിയും തിരിച്ചു വന്നു ഉള്ളിലെ ഗാർഡനിൽ വന്നു ഇരുന്നു. രണ്ട് മണിക്കൂറോളം അവിടെ ചെലവായിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും…. "ദേവേട്ടാ…അന്നത്തെ കാലത്ത് വെറും മണ്ണും കല്ലും കട്ടയും മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ ഈ കോട്ട ഈ നഗരത്തെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലേ…." ഗൗരിയൊരു അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു… "ഹ്മ്….ഈ കോട്ടയടങ്ങുന്ന നാല്പതിമൂന്നു ഏക്കർ ആയിരുന്നു പുരാതന അഹ്‌മദാബാദ്. നഗരം പിന്നീട് ഇതിനു പുറത്തേക്കും വളർന്നു"….രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… ഗൗരിയെല്ലാം ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു നിന്നു….. "പിന്നെ ഈ കോട്ടയെയും നഗരത്തെയും പറ്റി ഒരു ഐതിഹ്യം കൂടിയുണ്ട് "….. (രുദ്രൻ) "അത് വളരെ ഇന്റെറെസ്റ്റിംഗ് ആണല്ലോ. ദേവേട്ടൻ അത് പറ "…. ഗൗരി വളരെ താല്പര്യത്തോടെ രുദ്രനെ നിർബന്ധിച്ചു… "ഇവിടെ ലക്ഷ്മി ദേവി സന്ദർശിച്ചു എന്നും ഈ തീൻ ദർവാസ വഴി ഇറങ്ങിപോകാനായി ലക്ഷ്മി ദേവി ഒരുങ്ങുന്നത് ക്വാജ സിദ്ധിഖ് കോട് വാൾ എന്ന കാവൽക്കാരൻ കണ്ടത്രെ. അദ്ദേഹം ദേവിയോട് പറഞ്ഞത്രെ സുൽത്താന്റെ അടുത്തു നിന്നും ദേവിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാനായി അനുവാദം വാങ്ങിച്ചു വരുന്നത് വരെ കോട്ട വിട്ടു പോകാതെ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കാൻ. പുറത്തിറങ്ങിയ അദ്ദേഹം സ്വയം കഴുത്തു മുറിച്ചു ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്രെ. അങ്ങനെ ദേവി ഇവിടെ തന്നെ കുടിയിരുത്തപ്പെട്ടു. അതാണ് ഈ നഗരത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തിനും ഉയർച്ചക്കുമുള്ള കാരണമെന്നാണ് ഈ നാട്ടുകാർ വിശ്വസിക്കുന്നത് "….. രുദ്രൻ ഐതിഹ്യം വിവരിച്ചു കൊടുത്തു… "അതായത് ദേവേട്ടന്റെ കൂടെ ഐശ്വര്യമായി ഞാനുള്ളത് പോലെ ലക്ഷ്മി ദേവി ഈ നഗരത്തിനു ഐശ്വര്യമായി ഉണ്ടെന്നല്ലേ…." ഗൗരിയൊന്നു കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "അയ്യോടാ….കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പിൽ നന്ദുമോൾ അങ്ങു അടിച്ചു കയറുവാണല്ലേ "…..രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുചോദ്യമുന്നയിച്ചു… "പിന്നല്ലാതെ… ദേവേട്ടന്റെ ഐശ്വര്യമല്ലേ ഞാൻ. അതായത് ലക്ഷ്മി "… ഗൗരി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "പിന്നെ.. പിന്നെ…എട്ടു വർഷമായിട്ട് ലക്ഷ്മി ദേവി വനവാസത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്നേയുള്ളൂ "…രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കളിയാക്കി.. "ദേവേട്ടൻ നോക്കിക്കോ…ഈ യാത്രയിലും ഇനിയങ്ങോട്ട് ദേവേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലും ലക്ഷ്മിയായി ഞാനുണ്ട് "… അതും പറഞ്ഞു ഗൗരി രുദ്രന്റെ നെഞ്ചും ചാരിയിരുന്നു… "ആയിക്കോട്ടെ….ഇനി നമുക്ക് പതുക്കെ ഇറങ്ങി ഗാന്ധിജിയുടെ ആശ്രമത്തിലോട്ട് പോകാം…." ഇരുവരും എഴുന്നേറ്റു പോകാനൊരുങ്ങി…. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഒരു നാല് മണിയോടടുത്തു ഭദ്ര കോർട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ രുദനും ഗൗരിയും സബർമതി ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. എല്ലിസ് ബ്രിഡ്ജ് വഴി അവർ സബർമതി നദിയുടെ വെസ്റ്റേൺ റിവർഫ്രണ്ട് റോഡിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ഏകദേശം പത്തു മിനിട്ടോളമെടുത്ത് അവർ ആശ്രം റോഡിലേക്ക് കയറി. ആശ്രം റോഡിലൂടെ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റോളം സമയമെടുത്തു അവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി…. സമയം അധികമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് രുദ്രൻ ആദ്യം ആശ്രമത്തിൽ പോകുന്ന കാര്യം ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഗൗരി പോകാൻ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവനെതിർപ്പ് പറഞ്ഞില്ല. വൈകീട്ട് ആറര വരെ മാത്രമാണ് ആശ്രമത്തിലെ സന്ദർശന സമയം. ഈ സമയം കൊണ്ട് ആശ്രമസന്ദർശനം ശരിയായ വിധത്തിൽ ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടായിരുന്നു രുദ്രൻ അപ്രകാരം ചിന്തിച്ചത്…. കൊച്ചറബ് ബാംഗ്ലാവിൽ സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന സത്യാഗ്രഹ ആശ്രമത്തെ ഗാന്ധിജിയുടെ താല്പര്യപ്രകാരം സബർമതി നദി തീരത്ത് മുപ്പത്തിയാറു ഏക്കറിൽ കിടന്നിരുന്ന പുറമ്പോക്ക് ഭൂമിയിലേക്ക് മാറ്റി സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിൽ സന്ദർശനം സൗജന്യമായതിനാൽ സന്ദർശകർ നന്നായി ഉണ്ട്. നല്ല വൃത്തിയിൽ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾ നട്ടു പിടിപ്പിച്ച ആശ്രമ പരിസരത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് വളരെ ശാന്തത അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളത് രുദ്രനോട് പറയുകയും ചെയ്തു… "ഈ പരിസരത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ശാന്തതയാണ്. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത സ്ഥലത്തെ ഇങ്ങനെ മാറ്റിയെടുത്തതാണ് ഇത്. നിറയെ മരങ്ങൾ ഒക്കെ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഇവിടുത്തെ വായുവിനു പോലും ഒരു പ്രത്യേകതയാണ് "… രുദ്രൻ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി… "വാ…നമുക്ക് ആദ്യം മ്യൂസിയത്തിലോട്ട് പോകാം "… രുദ്രൻ ഗൗരിയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് നടന്നു…. മ്യൂസിയത്തിൽ ഗാന്ധിജിയുടെ ചെറുപ്പം തൊട്ടുള്ള ചിത്രങ്ങളും വലിയ പെയിന്റിംഗുകളും മറ്റും വർഷങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് ഗൗരി നന്നായി ആസ്വദിച്ചകൊണ്ടിരുന്നു. ചിത്രങ്ങൾക്ക്‌ താഴെ ആലേഖനം ചെയ്ത ചെറു ചരിത്രങ്ങൾ വായിച്ചു രുദ്രനോട് അവൾ അതിനെക്കുറിച്ചു ഇടയ്ക്ക് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു… മ്യൂസിയത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ രുദ്രനും ഗൗരിയും ഗാന്ധിജി പന്ത്രണ്ട് വർഷക്കാലം തന്റെ പത്നിയുമായി താമസിച്ച ആശ്രമത്തിൽ കയറി. വളരെ ശാന്തമായ ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന ആ ഭവനത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു…. "ദേവേട്ടാ…ഈ ആശ്രമത്തിൽ വച്ചാവില്ലേ മഹത്തായ പല തീരുമാനങ്ങളും നടന്നിട്ടുണ്ടാകുക…" "അതെ… ഇവിടെ നിന്നാണ് ഗാന്ധിജി ഉപ്പു സത്യാഗ്രഹത്തിനായി പുറപ്പെട്ടത്. ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന ഭവനമാണ് ഇത് "….രുദ്രൻ മറുപടി നൽകി… അല്പനിമിഷങ്ങൾ ആ ഭവനത്തിൽ ചെലവിട്ട് അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി… വിശാലമായ മരങ്ങൾ നട്ടു പിടിപ്പിച്ച തികച്ചും ശാന്തമായ അങ്കണത്തിൽ നിന്നു ഗൗരിയും രുദ്രനും ഒരുമിച്ചും അല്ലാതെയും ചിത്രങ്ങൾ തങ്ങളുടെ മൊബൈലിലും ക്യാമറയിലുമായി പകർത്തി…. അഞ്ചു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. രുദ്രൻ ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് സബർമതി നദിയുടെ കരയിലേക്ക് നടന്നു.പടികൾ ഇറങ്ങി കോൺക്രീറ്റിൽ പണിത വാക്ക് വേ കടന്നു നദിയോട് ചേർന്നു പണിത ഹാൻഡ് റെയിലിനടുത്തേക്ക് രുദ്രൻ ഗൗരിയെ കൊണ്ട് പോയി… നദി ഒരുപാട് അടുത്ത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഗൗരിയ്ക്കുണ്ടായ സന്തോഷം അവൾ രുദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചേർന്നു നിന്നുകൊണ്ട് പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… "ദേവേട്ടാ….എത്ര ശാന്തമാണ് ഈ ആശ്രമാന്തരീക്ഷവും സബർമതി നദിയും…ഇവിടെ കുറച്ചു കൂടി നേരത്തെ വരണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയില്ലേ "…. ഗൗരിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു വിഷാദത്തിന്റെ ചുവ കലർന്നു…. "താൻ വിഷമിക്കാതെടോ….നമുക്ക് ഒരിക്കൽ ഇവിടേക്ക് അഹ്‌മദാബാദ് മാത്രം കറങ്ങാനായി വരാം അന്ന് നമുക്ക് ഇവിടെയൊക്കെ കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കാം….പോരെ "…. രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു… ഗൗരി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… "ഗോപിനാഥൻ സാർ ദേവട്ടനെ മാറ്റി നിർത്തി സംസാരിച്ചത് എന്തായിരുന്നു "….? (ഗൗരി) "അത് ഞാൻ അജ്മീർ എത്തിയിട്ട് പറയാം"…രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "എന്നോട് പക പോക്കുവാണല്ലേ കലിപ്പൻ "…(ഗൗരി) "എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ വേണ്ടേ നന്ദു മോളെ "…. (രുദ്രൻ) "പുള്ളി പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു "… (ഗൗരി) രുദ്രൻ എന്തെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു… "നമ്മൾ രണ്ട് പേരും ഒരുമിക്കാനായി ജനിച്ചവർ ആണെന്ന് "….ഗൗരിയുടെ മിഴികളിൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞു… "നിനക്കതിൽ സംശയമുണ്ടോ നന്ദു "…രുദ്രൻ അവളുടെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…. ഗൗരി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇല്ലെന്നു ചുമൽ കുലുക്കി…. "എന്നാൽ വാ നേരം ഇരുട്ടി. സ്റ്റേയിൽ പോയി ഫ്രഷ് ആവാം. പിന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നേരത്തെ കിടക്കണം. നാളെ ആറു അല്ലെങ്കിൽ ഏഴുമണിയോടെ പുറപ്പെടണം"…രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു… വൈകാതെ അവർ ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ബൈക്കിൽ തങ്ങളുടെ സ്റ്റേയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു….. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനായി രുദ്രനും ഗൗരിയും കൂടി കയറിയത് ആശ്രം റോഡിലെ വലിയൊരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ ആയിരുന്നു. അവിടെ കയറി രുദ്രൻ ട്രെഡിഷണൽ ഗുജറാത്തി താലി ഓർഡർ ചെയ്തു…. വിഭവസമൃദ്ധമായ ഗുജറാത്തി താലി കണ്ട ഗൗരി അമ്പരന്നു… രണ്ട് മൂന്നു ചപ്പാത്തിയും അല്പം ബസ്മതി അരിയുടെ ചോറും ആറേഴു ചെറിയ പാത്രങളിൽ കറിയും, മൂന്നു നാല് പത്രങ്ങളിൽ മധുരപലഹാരങ്ങളും പപ്പടവും നിറഞ്ഞ താലിയിലെആ വിഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ തന്നെ കൊണ്ട് കഴിക്കാനാവുമോ എന്ന് ഗൗരി ചിന്തിച്ചു പോയി… ഗൗരിയുടെ ഈ ഭാവങ്ങൾ രുദ്രനിൽ ചിരിയുണർത്തി… "എന്തേ…നന്ദു മോളുടെ പണ്ടത്തെ പോളിംഗ് കപ്പാസിറ്റി ഒക്കെ പോയോ. നാലഞ്ചു പൊറോട്ട ഒറ്റയടിക്ക് കഴിക്കുന്ന ആളല്ലായിരുന്നോ "…. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…. "ഈൗ…. ഇരുന്ന് കളിയാക്കാതെ…അത് ഞാനിപ്പോഴും കഴിക്കും. ഇത് ഈ ചെറിയ പാത്രങ്ങളിലെ കറികൾ ഒന്നും മുഴുവനായി കഴിക്കാൻ എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല "… ഗൗരി അവനു അതെ ടോണിൽ മറുപടി നൽകി… "നമ്മുടെ ഓണസദ്യ കണ്ടാൽ ഗുജറാത്ത്‌ കാരനും ഇങ്ങനെയാവും ചിന്തിക്കുക…ഈ കറികൾ ഒന്നും ബാക്കിയാവാതെ ഇരിക്കാൻ ഉത്തരേന്ത്യക്കാർ കഴിക്കുന്ന പോലെ കഴിച്ചാൽ മതി "… രുദ്രൻ അവളോട് പറഞ്ഞു… "എങ്ങനെ "….? (ഗൗരി) "സിംപിൾ…..ചപ്പാത്തി ഒരു കഷ്ണം മുറിച്ചു മടക്കി ഒരു ചെറിയ കൂട പോലെ ഉണ്ടാക്കുക. എന്നിട്ട് ഈ സ്പൂൺ കൊണ്ട് കറി അതിലേക്ക് കോരിയിട്ട് കഴിക്കുക. അതാവുമ്പോൾ കൂടുതൽ കറി അകത്താകും. ഓരോ തവണയും വേറെ വേറെ കറികൾ എടുക്കുക. പരിപ്പ് കറി ചോറ് കഴിക്കാനായി എടുക്കുക. ഈ രീതിയിൽ കഴിച്ചാൽ ഒന്നും ബാക്കിയാവില്ല "…. രുദ്രൻ എങ്ങനെയാണെന്ന് ചെയ്ത് കാണിച്ചു കൊടുത്ത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "കൊള്ളാലോ ഈ ഐഡിയ "…രുദ്രൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ചു കഴിച്ചു തുടങ്ങിയ ഗൗരി രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു…. "നമ്മൾ മലയാളികൾ കഴിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇത് പോലത്തെ താലി കഴിക്കുമ്പോൾ കറികൾ തികയാതെ വരും. അപ്പോൾ കറികൾ ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ വാങ്ങി കഴിക്കും. പിന്നെ സ്വീറ്റ്സ് ഒന്നും കഴിക്കാനും പറ്റില്ല "…എനിക്കങ്ങനെ പണ്ട് പറ്റിയിട്ടുണ്ട്…. രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ഗൗരി അവനു നേരെ പുഞ്ചിരി എറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… ഭക്ഷണം കഴിച്ചിറങ്ങി രുദ്രനും ഗൗരിയും തങ്ങളുടെ സ്റ്റേയിലേക്ക് വൈകാതെ മടങ്ങി തങ്ങളുടെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടരാൻ…. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ