ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6zgzZEb?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#MISSION ((16)) സുമതിയുടെ തോളില്‍ ചാഞ്ഞ് കരയുകയായിരുന്നു ആരതി . അവള്‍ നന്നായി ഭയന്ന ലക്ഷണമുണ്ട് . രവീന്ദ്രനും ആദിത്യനും അവൾക്കൊപ്പമുണ്ട്. പക്ഷേ സതീഷന്‍ അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. അശ്വിനിയെ കണ്ടതും ആരതി ഓടി വന്ന് അവളെ പുണര്‍ന്നു . "എന്താ എന്തുപറ്റി ??" കരണ്‍ എല്ലാവരേയും പകച്ചു നോക്കി ചോദിച്ചു . "അറിയില്ല.. അവള്‍ എന്തോ കണ്ട് പേടിച്ചുവത്രേ...!!" സുമതി പറഞ്ഞു. "പേടിച്ചെന്നോ ?! എന്തു കണ്ട്...??!!" കരണ്‍ ചോദിച്ചു . അശ്വിനിയുടെ തോളില്‍ നിന്നും തേങ്ങലോടെ ആരതി തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കി : "ഞാന്‍ മുറിയില്‍ പുസ്തകം വായിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു ചേട്ടാ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുറിയില്‍ ആരോ ഉള്ളതുപോലെ എനിക്കു തോന്നി . ലൈറ്റ് ഓണ്‍ ചെയ്ത് നോക്കിയപ്പോള്‍ ആരെയും എനിക്ക് കാണാന്‍ സാധിച്ചില്ല . കതക് പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി ലൈറ്റണച്ച് ഞാന്‍ വീണ്ടും പുതച്ച് കിടന്നു . വായിച്ചിരുന്ന പുസ്തകം ടേബിളില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ മയക്കത്തിലേക്ക് കടക്കവേ ഒരു രൂപം എന്‍റെ പുതപ്പിനകത്തുകൂടി വരുന്നതു പോലെ തോന്നി . സംശയം തോന്നിയ ഞാന്‍ പുതപ്പ് പൊക്കി നോക്കിയതും ഒരു കറുത്ത രൂപം എന്‍റെ ദേഹത്ത് വലിഞ്ഞു കയറി വരുന്നു . ആ രൂപത്തിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് നല്ല ചുവന്ന പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. അതെന്നെ നോക്കി ഇളിച്ചു. പ്രാണന്‍ പോകുമെന്ന് ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ഭയന്നു . ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാന്‍ അമ്മയെ അലറി വിളിച്ച് ചാടിയെണീറ്റ് കതക് തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... അത്.. അത്.. അതൊരു ദുരാത്മാവായിരുന്നു.....!!!" അത്രയും വിറച്ചു വിറച്ചു പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തി ആരതി നന്നായി കിതച്ചു. "ഇവള്‍ക്ക് വല്ല തോന്നലാവും . പിന്നേ ദുരാത്മാവ് പോലും...!!" ആദിത്യന്‍ പുച്ഛത്തോടെ പെങ്ങളെ നോക്കി. "ആട്ടെ ഏത് പുസ്തകമാണ് ആരതി വായിച്ചത്...??" കരണ്‍ മുന്നോട്ട് വന്നു ചോദിച്ചു. "അത് .. അത്....." "പറഞ്ഞോളൂ , ഏത് പുസ്തകമാണ് ആരതി വായിച്ചത് ??" കരൺ പുരികമുയർത്തി. "അത് .. റു .. റുമാനിയന്‍ പ്രഭു .. എന്ന നോവല്‍.." അവള്‍ പറഞ്ഞു. "റുമാനിയന്‍ പ്രഭു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ , എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ആരതി വായിച്ച പുസ്തകം ഡ്രാക്കുള നോവലായിരുന്നോ..??!" "അ .. അതെ..." അവള്‍ മടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി കൊടുത്തു. "ആഹാ കണ്ടില്ലേ.. ഓരോ വേണ്ടാത്തതൊക്കെ വായിച്ച് കിടന്നിട്ടുള്ള തോന്നലാണ് അവള്‍ക്ക്..." ആദിത്യന്‍ വീണ്ടും കോപപ്പെട്ടു . "ഇല്ല ചേട്ടാ , ഞാന്‍ വ്യക്തമായി കണ്ടതാ ആ രൂപത്തെ . അത് എന്‍റെ തോന്നലല്ല.." ആരതി വിറവലോടെ ആണയിട്ടു. കരണ്‍ രവീന്ദ്രനെയൊന്നു നോക്കി . ഒന്നും ഉരിയാടാതെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. "ശെരി.. ഞാനൊന്നു അകത്തു കയറി നോക്കട്ടെ.." കരണ്‍ പതിയെ ആരതിയുടെ മുറിയില്‍ കയറി ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കിയശേഷം കതകടച്ച് അകത്തു നിന്നും കുറ്റിയിട്ടു . മുറിയുടെ വലതു ഭാഗത്തുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍ അടുക്കി വെച്ച ഷെല്‍ഫില്‍ അവൻ കൈയ്യോടിച്ചു. "ഇവിടെയും വന്നു അല്ലേ ??" മുറിക്കു ചുറ്റും എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നോക്കി കരണ്‍ ചോദിച്ചു . അതിന് മറുപടിയെന്നപോലെ മേശപ്പുറത്ത് കമഴ്ത്തി വെച്ച സ്റ്റീല്‍ ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വീണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. "എന്തു പറയാനാണ് ഉദ്ധേശിക്കുന്നത്...??!" എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നോക്കി കരണ്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു . ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ അവൻ വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു : "ശരി., ആരതിയെ ഇനിയും ഇതുപോലെ ഭയപ്പെടുത്തരുത് . ഇങ്ങോട്ടുള്ള വരവ് എന്നെ അന്വേഷിച്ചാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി . ഞാന്‍ കൃത്യമായ ട്രാക്കില്‍ കൂടി തന്നെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട് . ഇവിടെ വച്ച് അശ്വിനിക്കൊന്നും സംഭവിക്കാതെ ഞാന്‍ നോക്കിക്കോളാം . അതെന്‍റെ ഉറപ്പാണ്.. കരണ്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും ഒരിളം കാറ്റ് മേലില്‍ തഴുകി പോകുന്നതു പോലെ അവന് തോന്നി . ആരതിയുടെ പുസ്തകങ്ങളില്‍ വീണ്ടും കരണ്‍ കണ്ണോടിച്ചു . കൂടുതലും ഹോറര്‍ മിസ്റ്റെരി ത്രില്ലിംഗ് നോവലുകള്‍. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ കതക് തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. എല്ലാവരും കരണിനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "ആരതി ഇത് തന്‍റെ തോന്നല്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.. അസ്വഭാവികമായി ഒന്നും തന്നെ ഇതിനകത്തില്ല.." ഉറപ്പോടെ കരണ്‍ പറഞ്ഞു . "ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ ?? ഇപ്പോ എങ്ങനുണ്ട്...?? ഓരോരോ തോന്നലുകൾ.. വേണ്ടാത്തതൊക്കെ വായിച്ചിട്ടാ ഇതൊക്കെ.." ആദിത്യന്‍ ഇടയ്ക്കു കയറി . "അപ്പോൾ ഞാന്‍ കണ്ടതോ ?? ഞാന്‍ വ്യക്തമായി കണ്ടതാ ആ ഇരുണ്ട രൂപത്തെ..!! ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നു.." തന്‍റെ പേടി മാറാതെ ആരതി പറഞ്ഞതും കരണ്‍ അശ്വിനിയെ ഒന്നു നോക്കി. "ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം , ഞാന്‍ നിന്‍റെ കൂടെ കിടക്കാം . അത് പോരേ...??" ആരതിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി അശ്വിനി പറഞ്ഞതും കരണ്‍ ഇടപെട്ടു : "അതിന്‍റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല അശ്വിനി . അവള്‍ വലിയ കുട്ടിയല്ലേ , കോളേജിലെ ബോള്‍ഡ് ഗേള്‍ . ഇവിടെ അല്‍പ്പം അടിപതറിയെന്നേ ഉള്ളൂ.. ആരതി ഇതൊക്കെ മോളുടെ തോന്നലാണ് . ആദിത്യന്‍ പറഞ്ഞതില്‍ ഞാന്‍ യോജിക്കുന്നു . ഇങ്ങനെയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ഇമാജിനേഷന്‍ മാത്രമായിരുന്നു അത് . വേറെ ഒന്നുമില്ല . ആരതി ധൈര്യമായി പോയി കിടന്നോളൂ..." കരണ്‍ അവള്‍ക്ക് ധൈര്യം പകര്‍ന്നു കൊടുത്തു . മടിച്ചാണേലും മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ആരതി വീണ്ടും മുറിയില്‍ കയറി. "ഉം .. ഓരോരുത്തരും വന്നു കയറിയപ്പോള്‍ ഓരോ ദുര്‍ ലക്ഷണങ്ങള്‍ തറവാട്ടില്‍ വന്നു തുടങ്ങിയതിന്‍റേതാ ഇത്.. അല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ..!!" കരണ്‍ കേള്‍ക്കേ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ ആദിത്യന്‍ പറഞ്ഞതും അശ്വിനി അവനു നേരേ കോപത്തോടെ തിരിഞ്ഞു. രംഗം കൈ വിട്ടു പോകുമെന്ന് മനസ്സിലായ കരണ്‍ അവളുടെ കൈത്തുടയിൽ പിടിത്തമിട്ട് പുറത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി : "അശ്വിനി അവര്‍ എന്തു വേണേലും എന്നെ പറഞ്ഞോട്ടെ . അതൊന്നും നീ കാര്യമാക്കണ്ട . ഞാന്‍ പറയാതെ നീ ഒന്നിലും ഇടപെടരുത് . മനസ്സിലായോ നിനക്ക്...??" കരണ്‍ ചോദിച്ചതും അവള്‍ തലയാട്ടി . "അത് ആരതിയുടെ വെറും തോന്നലായിരുന്നോ കരൺ...??!!" പരിഭ്രമത്തോടെയാണ് അശ്വിനി അത് ചോദിച്ചത്. "അല്ല അശ്വിനി , കൊച്ചിയില്‍ നമുക്ക് അനുഭവമുള്ള അതേ ഗോസ്റ്റ് തന്നെയാണ് ഇത്.. ആ അദൃശ്യ ശക്തി ഇവിടെയും എത്തിയിരിക്കുന്നു..!!" ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കരണ്‍ പറഞ്ഞതും അശ്വിനി നെഞ്ചില്‍ കൈ വച്ചു പോയി : "ഈശ്വരാ...!! ഈ സാധനത്തിന് ആരാണെന്ന് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൂടെ , മനുഷ്യനെ വെറുതേ ഇങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കാന്‍..." "അവിടേക്ക് ഞാന്‍ എത്തിയിട്ടില്ല അശ്വിനി . അതുകൊണ്ടായിരിക്കും അത് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താത്തത് . എന്‍റെ ട്രാക്ക് കൊലയാളിയില്‍ തിരിഞ്ഞാല്‍ ചിലതൊക്കെ ഈ ഗോസ്റ്റ് എനിക്ക് കാണിച്ച് തരുമായിരിക്കും..." കരണ്‍ പറഞ്ഞു . "പാവമാണ് അവള്‍ . ഒരു പൂച്ച വട്ടം ചാടിയാല്‍ ബോധം പോകും . അങ്ങനെയുള്ള അവളെയെന്തിനാ ഇത് ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്?!" അവൾ വിലപിച്ചു. "ഇറ്റ്സ് സിമ്പിള്‍ അശ്വിനി . അമിത ഭയമുള്ളയാളെ പേടിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ ഈ ഗോസ്റ്റ് ഇവിടെ എത്തിയ വിവരം മറ്റുള്ളവർ അറിയൂ.. ഇതിനറിയിക്കാനായിരിക്കും ഇങ്ങനെയൊരു സീൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായത് ." ഉം . അശ്വിനി ഒന്നു തളർച്ചയോടെ മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. ********************************************************************************** അശ്വിനി പഠിച്ച കോളേജിലും മറ്റും കരണ്‍ തന്‍റെ അന്വേഷണം തുടര്‍ന്നു . ശ്യാമിനെ കൂടുതലായി ഫോക്കസ് ചെയ്തു കൊണ്ട് അന്വേഷിച്ച കരണിന് മറ്റു ചില ചെറിയ വഴി തിരിവുകളും തുമ്പുകളും കിട്ടുകയും ചെയ്തു. അതെല്ലാം കോർത്തിണക്കി കരണ്‍ തന്‍റെ തിയറിയില്‍ ഏതാണ്ട് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. അന്നു തന്നെ അശ്വിനി വിളിച്ചതു പ്രകാരം രേണുക തറവാട്ടിലെത്തി. തന്‍റെ സ്റ്റഫ്സ് നിരഞ്ജനില്‍ നിന്നും കൈപ്പറ്റി കരണ്‍ തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു . ഏതാനും സ്പൈ ക്യാമറകളും രണ്ട് ഗൺസും കൂടാതെ രണ്ട് ഇയര്‍ ബഡും വോക്കി ടോക്കിയും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് തറവാട്ടിലെ രഹസ്യ സ്വഭാവമുള്ള ഭാഗമെന്ന് തോന്നുന്ന സ്ഥലങ്ങളില്‍ ആരുമറിയാതെ ക്യാമറകള്‍ ഘടിപ്പിക്കാന്‍ കരണ്‍ നന്നേ പാട് പെടുപെട്ടു. അശ്വിനിയുടെ അച്ഛന്‍റേയും അമ്മയുടെയും മാലയിട്ടു വെച്ച ഫോട്ടോകളിനടുത്തും ക്യാമറ സ്ഥാപിക്കാൻ അവൻ മറന്നില്ല . ഇയര്‍ ബഡിലൂടെ വോയ്സ് ക്ലിയറാണെന്നും ഫോണിലെ ഇന്‍റര്‍ നെറ്റ് വഴി വീഡിയോസ് ക്ലിയറാണെന്നും കരണ്‍ ഉറപ്പു വരുത്തി. "ആരാ ഈ ശിവ....??!" ഉമ്മറത്തെ ചോദ്യം കേട്ട് കരണ്‍ അകത്തു നിന്നും അങ്ങോട്ടെത്തി . പിന്നാലെ അശ്വിനിയും രേണുകയും . മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് എസ്ഐ രാംദാസ് ആയിരുന്നു . "ഞാൻ.. ഞാനാണ് ശിവ..." സംശയം മുഖത്തു വരുത്തി കരണ്‍ പറഞ്ഞു. രാംദാസ് കരണിനെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കിയ ശേഷം ആവശ്യപ്പെട്ടു : "താൻ സ്റ്റേഷന്‍ വരെ ഒന്നു വരണമല്ലോ ശിവാ.." "എന്താ സര്‍ കാര്യം...??" കൂർത്ത കണ്ണുകളോടെ അവൻ ചോദിച്ചു. "അതൊക്കെ നമുക്ക് സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് പറയാം... താനാദ്യം വാ.." രാംദാസ് മുന്നോട്ട് കയറി നിന്നു. കരണ്‍ തൊട്ടടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന രവീന്ദ്രനെയൊന്നു നോക്കി . ഇതൊക്കെ തന്‍റെ പദ്ധതിയാണെന്ന് അയാളുടെ മുഖം വിളിച്ചു പറയുന്നത് കരണ്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവനൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. "എന്താ സര്‍ ഇത് ?? ഒരാളെ വെറുതേ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോവുകയോ ?? അതിനും മാത്രം എന്ത് തെറ്റാണ് ശിവ ചെയ്തത്...??" രംഗം കണ്ടു നിന്ന അശ്വിനി മുന്നോട്ട് വന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അതു കണ്ട കരൺ അവളെ ഒന്നു നോക്കി. കരണിന്‍റെ ആ നോട്ടത്തില്‍ അവള്‍ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി നിന്നു . അരുതെന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ കരണ്‍ അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി . "തക്കമായ കാരണമുള്ളതു കൊണ്ടു തന്നെയാ ഞാന്‍ ഇയാളെ കൊണ്ടു പോകുന്നത്.. നിങ്ങൾ ആരും തടസ്സം നിൽക്കരുത്.. പോലീസിന് പോലീസിന്റെതായ രീതികളുണ്ട്.." അശ്വിനിയെ നോക്കി രാംദാസ് പറഞ്ഞു. "എന്നാല്‍ പോകാം ശിവ...??" കരണിന്‍റെ കൈയ്യില്‍ പിടിത്തമിട്ട് രാംദാസ് ജീപ്പിലേക്ക് നടന്നു. അശ്വിനിയെ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ കരണ്‍ രാംദാസിനൊപ്പം നടന്നു പോവുന്നത് കണ്ട് രേണുക മുന്നോട്ട് വന്ന് അശ്വിനിയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു : "ഒരു എതിര്‍പ്പു പോലും കാണിക്കാതെ എന്തിനാ കരണ്‍ അയാളോടൊപ്പം പോയത്...??!!" "എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല രേണു . എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലെയാ കരണ്‍ പെരുമാറുന്നത് . ഒന്നും അങ്ങോട്ട് വിട്ടു പറയുന്നില്ല.. വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല.. എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഒരുതരം ഒഴിഞ്ഞു മാറലും പുഞ്ചിരിയും. അതാണ് കരണിന്റെ ഇപ്പോഴുള്ള സ്വഭാവം.." പോലീസ് ജീപ്പില്‍ കയറി പോകുന്ന കരണിനെ നോക്കി അശ്വിനി പറഞ്ഞതും കരണ്‍ അവളെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കുകയായിരുന്നു. അശ്വിനിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനെന്നില്ലാതെ ഒന്നു തുളുമ്പി. തറവാട് മുറ്റത്തു നിന്നും ആ പോലീസ് ജീപ്പ് മറയുന്നവരെ അവൾ അതേ നിൽപ്പ് തുടരുകയായിയുന്നു. ********************************************************************************** ഏതാനും മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കരണ്‍ മേലെടത്ത് തറവാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. തന്റെ ഇടതു കാൽ മുന്നോട്ട് വച്ച് അവൻ അകത്തു കയറി ഒന്നു ഞെളിപിരികൊണ്ട് നിന്നു. കരണിനെ കണ്ടതും അശ്വിനി അവനരികിൽ ഓടിയെത്തി എല്ലാർക്കും മുന്നിലായി തന്റെ പരിഭ്രമം പുറത്തേക്ക് വിട്ടു : "എന്തുപറ്റി ശിവ ?? എന്തിനാ പോലീസ് നിങ്ങളെ കൊണ്ടു പോയത്..?? അവിടെ എന്താ സംഭവിച്ചത്..??" "അതൊക്കെ ഞാന്‍ പറയാം അശ്വിനി.. നീ ഇങ്ങനെ തിളയ്ക്കല്ലേ.. എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല..." കരണ്‍ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു . കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ അശ്വിനി തന്‍റെ ബന്ധുക്കളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി : "ഇതൊക്കെ നിങ്ങളുടെ പണിയാണെന്നെനിക്കറിയാം . മതിയായെങ്കില്‍ നിര്‍ത്തിക്കൂടെ എല്ലാം.." അവൾ ഒച്ചയിട്ടു. "എ.. എന്താ കുട്ടീ ഇത്.. ഞങ്ങള്‍..." രവീന്ദ്രന്‍ എന്തോ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. "ഏയ് നീ ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ അശ്വിനി.. ഇങ്ങു വന്നേ നീ..." അശ്വിനിയുടെ കൈ പിടിച്ച് കരൺ വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. ഒന്നും മിണ്ടാനോ ചോദിക്കാനോ നിൽക്കാതെ രവീന്ദ്രൻ അതുപോലെ നിന്നു. അശ്വിനിയുടെ മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ച് കരണ്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ചോദിച്ചു : "ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ അശ്വിനി, എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കാതെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നീ കയർത്തു സംസാരിക്കരുതെന്ന്.. എനിക്കൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നു ഞാൻ തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലേ.. പിന്നെന്താ.. നീയെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ.. നമ്മൾ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോഴുള്ള സ്വഭാവമല്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ നിന്റേത്.." ദേഷ്യത്തോടെ കരൺ പറയുന്നത് മുഴുവൻ അശ്വിനി കേട്ടു നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരുതുള്ളി കണ്ണീർ പുറത്തേക്കൊഴുകി. ശേഷം കരണിനെ അവൾ ഇറുകി പുണരുകയായിരുന്നു. "എനിക്കറിയില്ല കരണ്‍ , എന്നോടൊപ്പം നിന്നവരൊക്കെ എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു പോയതാണ്... കരണിനെ കൂടി നഷ്ടപ്പെടാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ.. പേടിയാണ് എനിക്ക് . വല്ലാത്ത ഭയമാണ് എനിക്ക്.. കരൺ അടുത്തുള്ളതാണ് എന്റെ ഏക ധൈര്യം..." അവന്റെ നെഞ്ചില്‍ തല ചായ്ച്ച് അവള്‍ വിതുമ്പി. ഒരു നിമിഷം ശരീരമാകമാനം കറണ്ട് പാസ് ചെയ്തു പോയത് പോലെ കരൺ നിന്നു. അവളുടെ ആ പുണരലില്‍ ഒരു നിമിഷം കരണ്‍ തന്നെ തന്നെ മറന്നുപോവുകയായിരുന്നു. പതിയെ അശ്വിനിയുടെ നെറുകയില്‍ അവനൊന്നു തഴുകിയപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവള്‍ കരണിനെ ഒന്നൂടെ ചേര്‍ത്ത് പുണര്‍ന്നു. അശ്വിനിയുടെ മുതുകിലൂടെ വിരലുകളോടിച്ച് അവനും തിരിച്ചൊന്നു പുണർന്നു. ഒരു വല്ലാത്ത സുഖം.!! പെട്ടെന്നാണ് ഉള്‍വിളി കിട്ടിയതു പോലെ കരൺ ഞെട്ടിയത്. തന്‍റെ ദൗത്യം മറന്നു പോകരുതെന്ന് അവൻ ആ നിമിഷം ഓര്‍ത്തു. അശ്വിനിയിൽ നിന്നും അവൻ തന്റെ കൈ പിൻവലിച്ചു. അത് മനസ്സിലായെന്ന പോലെ അശ്വിനി തന്‍റെ കരങ്ങള്‍ കരണില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തി മാറ്റി . ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും മൗനത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് പൂണ്ടു നിന്നു . അവളുടെ കളങ്കമില്ലാത്ത മിഴികള്‍ തന്നെ കൊത്തി വലിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി കരണിന്. ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ