നിറഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം ഭാഗം 1 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 "എന്റെ ദേവി.. ഇന്ന് കാണാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് എങ്കിലും എന്റെ മകനെ ഇഷ്ടപ്പെടണെ..."..... മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശ്രീദേവ് അമ്മ ജാനാകിയുടെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട് ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി… "ഇത് കൂടെ കൂട്ടി ഇപ്പൊ പത്താമത്തെ പെണ്ണ് കാണൽ ആണ്... ഇനി എന്നെ കൊണ്ട് വയ്യ പെണ്ണ് കാണാൻ പോകാൻ.. കാണുന്ന പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒക്കെ എന്റെ ഈ നിറം ഇഷ്ടപ്പെടില്ല... അല്ലെങ്കിലും കറുത്ത ആൾക്കാരെ ആർക്കാണ് ഇഷ്ടം..."... ചിരിയോടെ അവൻ അവരോട് പറഞ്ഞു..... അവന്റെ ചിരിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവർ വിഷമത്തോടെ അവനെ നോക്കി... "എന്റെ മോനു നല്ല ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടും... അമ്മ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്... ".... "കിട്ടിയാൽ മതി....".. അതും പറഞ്ഞു അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.... ഞാൻ ശ്രീദേവ്... പേരിൽ മാത്രമേ ശ്രീ ഉള്ളൂ... ഇരുണ്ട നിറം ആണ് എന്റേത്... വീട്ടിൽ അമ്മ പെങ്ങൾ ഒരു അനിയൻ എന്നിവർ ആണ് ഉള്ളത്.... അച്ഛൻ എനിക്ക് ഇരുപത് വയസ്സ് ഉള്ളപ്പോൾ ഒരു അറ്റാക്ക് വന്നു ഞങ്ങളെ വിട്ട് പോയത് ആണ്... പിന്നീട് കുടുംബത്തിന്റെ മൊത്തം ചുമതല എന്റെ ചുമലിൽ ആയി..ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ എനിക്ക് മാത്രം ആണ് നിറം കുറവുള്ളത്... അതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് കളിയാക്കലുകൾ സ്വന്തം ആൾക്കാരിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്... സ്വന്തം ആയിട്ട് കൃഷിയും ഫാമും നടത്തുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ തന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ പോകുന്ന വീട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് ഒരു പുച്ഛം ആണ്.. ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ജോലി എന്താ മോശം ആണോ... ഈ ജോലി ചെയ്ത് തന്നെ ആണ് അച്ഛനും ഞങ്ങളെ വളർത്തിയത്.. അച്ഛൻ പോയപ്പോൾ മുന്നോട്ട് എങ്ങനെ എന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും നോക്കാതെ അച്ഛന്റെ ജോലി തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു... വകയിൽ ഉള്ള ഒരു അമ്മാവൻ ആണ് പെണ്ണ് കാണാൻ കൂടെ വരുന്നത്... പുള്ളിക്ക് എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും എന്നെ പെണ്ണ് കാണിക്കണം എന്ന് നേർച്ച പറഞ്ഞത് പോലെ ആണ്... സ്വന്തം ആയി കൃഷിയും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെയായി നടക്കുന്നു എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാരുടെ ഭാവം മാറും... "മോനെ.. റെഡി ആയോ..".... ശബ്ദം കേട്ട് ശ്രീദേവ് പുറത്തേക്ക് വന്നു... ഒപ്പം അമ്മയും.... "ആ... ഗോപിയേട്ടാ... ഇതെങ്കിലും ഒന്ന് നടക്കുമോ.... എത്രനാൾ ആയി നിങ്ങൾ ഇവനെയും കൊണ്ട് പെണ്ണ് കാണാൻ നടക്കുന്നു...."... "നോക്കാം ജാനകി... എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ കൈയിലല്ലേ? ഇത്തവണ നമ്മൾ പോകുന്നത് മീനച്ചിൽ ഭാഗത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേക്കാണ്. പെൺകുട്ടി ടീച്ചറാണ്. നല്ല തറവാടിത്തമുള്ള കൂട്ടരാണെന്നാ കേട്ടത്," ഗോപിയമ്മാവൻ തന്റെ പഴയ സൈക്കിൾ ഉമ്മറത്ത് ചാരി വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ശ്രീദേവ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മുണ്ടൊന്ന് മുറുക്കിയുടുത്ത് അവൻ വണ്ടിയിൽ കയറി. പത്താമത്തെ തവണയാകുമ്പോഴേക്കും മനസ്സിൽ ഒരു തരം മരവിപ്പ് പടർന്നിരുന്നു. കറുത്ത നിറവും മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകനെന്ന ലേബലും പരാജയത്തിന്റെ കാരണങ്ങളായി അവൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുറച്ചു ദൂരം യാത്ര ചെയ്ത ശേഷം അവർ ചെറിയൊരു തോട്ടത്തിന് നടുവിലുള്ള ആ വീട്ടിലെത്തി. വലിയ ആഡംബരങ്ങളില്ലെങ്കിലും നല്ല വൃത്തിയുള്ള വീട്. ചായയുമായി വന്നത് പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛനാണ്. ഗോപിയമ്മാവൻ പതിവ് പോലെ ശ്രീദേവിന്റെ കൃഷിയെക്കുറിച്ചും ഫമിനെക്കുറിച്ചും വാചാലനായി. "കൃഷിയാണല്ലേ... ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേർക്ക് ഒന്നും അതിനോട് വലിയ താല്പര്യമില്ല. മോൻ ഇത് തന്നെയാണോ വഴി എന്ന് തീരുമാനിച്ചോ?" പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവൻ നായർ ശ്രീദേവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു… "അതെ. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. പത്ത് പേർക്ക് വിഷമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്നത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമല്ലേ?" ശ്രീദേവ് വിനയത്തോടെ എന്നാൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു… അഞ്ജലി എന്ന പെൺകുട്ടി അല്പസമയത്തിന് ശേഷം അഞ്ജലി ചായയുമായി വന്നു. വെളുത്ത നിറമുള്ള, ഐശ്വര്യമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. അവൾ എല്ലാവർക്കും ചായ നൽകി ഒരു നിമിഷം ശ്രീദേവിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമോ പരിഹാസമോ അവൻ കണ്ടില്ല. അവർക്ക് തനിച്ച് സംസാരിക്കാൻ വീട്ടുകാർ അവസരം നൽകി. മുറ്റത്തെ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്രീദേവ് പറഞ്ഞു: "എന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അമ്മാവൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ. അച്ഛൻ മരിച്ച ശേഷം കൃഷിയും കാര്യങ്ങളുമായി നടക്കുകയാണ്. പിന്നെ, എന്റെ നിറം... അത് കുട്ടി കണ്ടല്ലോ.".. അഞ്ജലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. "നിറത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്കൊരു പരാതിയുമില്ല. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ നിറം വെയിലേറ്റു അല്പം കുറഞ്ഞെന്നിരിക്കും. പക്ഷേ, സ്വന്തം അധ്വാനം കൊണ്ട് കുടുംബം പോറ്റുന്ന ഒരാളുടെ മനസ്സിന്റെ നിറമാണ് ഞാൻ നോക്കുന്നത്. ഈ പത്താമത്തെ പെണ്ണ് കാണലിൽ നിങ്ങൾക്ക് നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.".... ശ്രീദേവ് അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണത്തെയും കറുത്ത നിറത്തെയും അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ ആദ്യമായാണ് തന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നത്… ഗോപിയമ്മാവന്റെ ചോദ്യം തിരികെ വണ്ടിയിൽ കയറുമ്പോൾ ഗോപിയമ്മാവൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു, "എന്താടാ അവൾ പറഞ്ഞത്?" ശ്രീദേവ് ഒന്നും പറയാതെ ദൂരേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. അവന്റെ ആ ചിരിയിൽ എല്ലാ ഉത്തരവുമുണ്ടായിരുന്നു. ജാനകിയുടെ പ്രാർത്ഥന വെറുതെയാകില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പായി…. ശ്രീദേവിന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുളിർമഴ പെയ്ത പ്രതീതിയായിരുന്നു. തന്നെ കറുത്തവനെന്നും കൃഷിക്കാരനെന്നും പറഞ്ഞ് മാറ്റിനിർത്താത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ ജാനകിയമ്മ മകന്റെ മുഖത്തെ ആ പ്രകാശം ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്താടാ... ആ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം? ആ പെൺകുട്ടി എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?" അമ്മ ആകാംക്ഷയോടെ അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടി വന്നു… "അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നാ തോന്നുന്നത്. കാണാൻ നല്ല സുന്ദരിയാ, അതിലുപരി നല്ല മനസ്സുള്ള കൂട്ടത്തിലാണെന്ന് തോന്നി,".... ഗോപിയമ്മാവനാണ് മറുപടി നൽകിയത്. ശ്രീദേവ് പതുക്കെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് അവൻ സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പത്ത് പെണ്ണ് കാണലുകൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി അവന് അവനോട് തന്നെ ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നി. അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്—അധ്വാനിക്കുന്നവന്റെ നിറം മണ്ണിന്റെ നിറം ആണ്. . രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം ഗോപിയമ്മാവൻ ആ വാർത്തയുമായി എത്തി. അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഈ ആലോചന സമ്മതമാണ്. "ശ്രീദേവേ, രാഘവൻ നായർ വിളിച്ചിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് നിന്നെ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന്. നിന്റെ ആത്മാർത്ഥതയും ജോലിയോടുള്ള ആവേശവുമാണ് അവരെ ആകർഷിച്ചത്. അടുത്ത ഞായറാഴ്ച തന്നെ നിശ്ചയം നടത്താം എന്നാണ് അവർ പറയുന്നത്.".. ജാനകിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവർ ഉമ്മറത്തെ വിളക്കിന് മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിന്നു. അസൂയയുടെ പുകമറകൾ എന്നാൽ എല്ലായിടത്തുമെന്ന പോലെ, ഈ സന്തോഷത്തിനിടയിലും ചില അടക്കം പറച്ചിലുകൾ ഉയർന്നു. വകയിലുള്ള ചില ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ സംസാരമായി… "ആ പെൺകുട്ടി ടീച്ചറല്ലേ? നല്ല നിറവും ഉണ്ട്. നമ്മുടെ ഈ കറുത്ത കൃഷിക്കാരനെ അവൾക്ക് എങ്ങനെ ബോധിച്ചു? ഇതിൽ എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്..." ശ്രീദേവിന്റെ കാതിലും ഈ സംസാരങ്ങൾ എത്തി. ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സ് ഇടറി. 'ശരിയാണോ? അഞ്ജലി എന്തെങ്കിലും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണോ സമ്മതിച്ചത്?' അവൻ അഞ്ജലിയെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഫോണിലൂടെ അഞ്ജലി അവനോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവന്റെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും മാറ്റി "ശ്രീദേവ്, നാട്ടുകാർ പലതും പറയും. അവർക്ക് പണത്തോടും നിറത്തോടുമാണ് താല്പര്യം. പക്ഷേ എനിക്ക് വേണ്ടത് കഷ്ടപ്പാട് അറിയാവുന്ന, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഫാം കാണാൻ എനിക്ക് വരണമെന്നുണ്ട്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് അത് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണം." ശ്രീദേവ് ആദ്യമായി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അവളിലെ അധ്യാപികയേക്കാൾ, തന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്ന ആ കരുത്തുള്ള പെണ്ണിനെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു… നിശ്ചയത്തിന്റെ അന്ന് ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ അവരുടെ നിശ്ചയം നടന്നു. മോതിരം മാറ്റുന്ന നേരത്ത് അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ ശ്രീദേവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.. "മോനേ, മണ്ണ് ചതിക്കില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവനാണ് നീ. എന്റെ മകളെ ഏൽപ്പിക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു കൈ എനിക്ക് കിട്ടാനില്ല.".... ശ്രീദേവ് അഞ്ജലിയെ നോക്കി. അവൾ അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. പത്താമത്തെ പെണ്ണ് കാണൽ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായി മാറി. വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞതോടെ ശ്രീദേവിന്റെ ജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു വേഗത കൈവന്നു. ഫാമിലെ പണികൾക്കിടയിലും അഞ്ജലിയുടെ ഫോൺ വിളികൾ അവന് ഉന്മേഷം നൽകി. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ പതിയെ പ്രശംസയ്ക്ക് വഴിമാറിത്തുടങ്ങി…. ആലിലകൾ തോരണം ചാർത്തിയ ആ മനോഹരമായ പ്രഭാതത്തിൽ, അടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചായിരുന്നു വിവാഹം. കടും ചുവപ്പ് പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, മുല്ലപ്പൂ ചൂടി അഞ്ജലി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നപ്പോൾ ശ്രീദേവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതമായിരുന്നു. കസവ് മുണ്ടും നേരിയതും ഉടുത്ത്, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയുമായി നിന്ന ശ്രീദേവിനെ നോക്കി അവൾ പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു. താലികെട്ടുന്ന ആ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ ജാനകിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദാശ്രുക്കളാൽ നിറഞ്ഞു… അവർ മനസ്സാ ഭർത്താവിനെ ഓർത്തു—"നമ്മുടെ മകൻ ഒരു വീട് പുലർത്താൻ പ്രാപ്തനായിരിക്കുന്നു." വൈകുന്നേരം ശ്രീദേവിന്റെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് അഞ്ജലി കയറി വന്നു. വിളക്ക് കയ്യിലേന്തി ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ആ വീടിന് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യം വന്നതുപോലെ എല്ലാവർക്കും തോന്നി…. രാത്രിയിൽ, എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോയ ശേഷം ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീദേവും അഞ്ജലിയും…. "അഞ്ജലി... ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?" ശ്രീദേവ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…. "എന്താ ഇത്ര ഗൗരവം? ചോദിക്കൂ..." "നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ, ഒരു ജോലിയൊക്കെയുള്ള കുട്ടിക്ക് എന്നെപ്പോലെ കറുത്ത, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാളെ കിട്ടിയതിൽ വിഷമമുണ്ടോ? നാട്ടുകാർ ഇപ്പൊഴും പറയുന്നത് നീ എന്തോ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി സമ്മതിച്ചതാണെന്നാണ്." അഞ്ജലി അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ശ്രീയേട്ടാ… വെളുത്ത നിറമുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ ഭംഗിയുള്ളൂ എന്നത് വെറും തോന്നലാണ്. ഈ കൈകളിലെ തഴമ്പ് നിങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത് തന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ കെല്പുള്ള, അധ്വാനിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത ഒരു പുരുഷനെയാണ്. ആ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഭാഗ്യവതിയാണ്. പിന്നെ ഈ നിറം... ഇത് നമ്മുടെ മണ്ണിന്റെ നിറമാണ്, എനിക്കിത് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീദേവിന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ അപകർഷതാബോധവും അലിഞ്ഞുപോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ശ്രീദേവ് തന്റെ ഫാമിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജലിയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. "ഇന്ന് മുതൽ ഞാനും ഉണ്ട് കൂടെ. സ്‌കൂൾ കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ ബാക്കി സമയം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇവിടെ പണിയെടുക്കാം. നമുക്ക് ഈ ഫാം ഇനിയും വലുതാക്കണം," അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു… മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്ന ആ ദമ്പതികളെ നോക്കി ജാനകിയമ്മ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു… "പേരിൽ മാത്രമല്ല, എന്റെ മകന്റെ ജീവിതത്തിലും ഇനി 'ശ്രീ' ഉണ്ടാകും." കറുത്ത നിറത്തെയോ പണിയെയോ പരിഹസിച്ചവർക്ക് മുന്നിൽ, സ്നേഹവും അധ്വാനവും കൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തിയ ആ കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗം ഒരു മറുപടിയായി മാറി. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ