പ്രതീക്ഷയുടെ കനലുകൾ ഭാഗം 5 സുകുമാരന്റെ പ്രായം എഴുപതുകളിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുന്നു. നരച്ച മുടിയും ചുളിഞ്ഞ മുഖവും ഉണ്ടെങ്കിലും ആ കൈകൾക്ക് ഇപ്പോഴും ചായ പാത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പഴയ വേഗതയുണ്ട്… ഒരു ദിവസം സുകുമാരന്റെ കടയുടെ മുന്നിൽ വലിയൊരു ആൾക്കൂട്ടം തന്നെ നിരന്നു. സാധാരണ തിരക്കല്ല അത്. പത്രക്കാരും ക്യാമറകളുമായി വന്ന ചിലർ സുകുമാരനെ പൊതിഞ്ഞു…. അംഗീകാരത്തിന്റെ നിറവിൽ നാട്ടിലെ ഒരു പ്രമുഖ സാംസ്കാരിക സംഘടന ആ വർഷത്തെ കർമ്മശ്രേഷ്ഠ പുരസ്കാരംസുകുമാരന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു… സ്വന്തം കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് താങ്ങായ ഒരു സാധാരണ തട്ടുകടക്കാരന്റെ ജീവിതം ഇന്ന് നാടൊട്ടാകെ ചർച്ചയാണ്…. നഗരത്തിലെ വലിയ ഹാളിൽ നടന്ന ചടങ്ങിൽ വിനിതയും ഭർത്താവും കുട്ടികളും മുൻനിരയിൽത്തന്നെയുണ്ട്. വേദിയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ട സുകുമാരൻ തന്റെ പഴയ മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ചാണ് കയറിയത്… പുരസ്കാരം നൽകിയത് വിനിത പഠിച്ച അതേ കോളേജിലെ റിട്ടയേർഡ് പ്രിൻസിപ്പൽ ആയിരുന്നു. മൈക്കിന് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ സുകുമാരന്റെ ശബ്ദം അല്പം വിറച്ചു.. "ഞാൻ വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്റെ മോളുടെ പഠനം മുടങ്ങുമെന്ന് പേടിച്ച ആ രാത്രിയിൽ എനിക്ക് താങ്ങായത് ശിവേട്ടൻ തന്ന ആ അഡ്വാൻസ് കാശാണ്. അധ്വാനത്തിന് മാന്യമായ കൂലി കിട്ടുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആത്മവിശ്വാസം അതൊന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്. ആ ധൈര്യമാണ് എന്നെ ഇത്രയും ദൂരം എത്തിച്ചത്. ഈ പുരസ്കാരം ആ രാത്രിയിലെ ആ കനലിനുള്ളതാണ്."... സദസ്സിൽ കയ്യടികൾ ഉയർന്നു. വിനിത അച്ഛനെ നോക്കി കണ്ണ് തുടച്ചു. പുരസ്കാരവും കയ്യിലേന്തി തിരികെ വരുമ്പോൾ സുകുമാരൻ വിനിതയോട് പറഞ്ഞു "മോളെ, എനിക്ക് ഇത്രയൊക്കെ മതി. ഇനി എനിക്ക് വിശ്രമിക്കണം.".. വിനിതയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തറവാട് വീട് പുതുക്കിപ്പണിതു. സുകുമാരനും വീണയും അവിടെ സമാധാനമായി താമസം തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം സുകുമാരൻ നിർബന്ധപൂർവ്വം മാറ്റമില്ലാതെ വെച്ചു.. ആ പഴയ തട്ടുകട.. അയാൾ ആ കട പൊളിച്ചു കളഞ്ഞില്ല. പകരം അവിടെ ചായയടിക്കാൻ നാട്ടിലെ തന്നെ ജോലിയില്ലാത്ത ഒരു പാവപ്പെട്ട യുവാവിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. കടയുടെ പേര് പഴയതുപോലെ തന്നെ നിലനിർത്തി… ഇടയ്ക്കിടെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സുകുമാരൻ ആ കടയുടെ മുന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ വന്നിരിക്കും. ചായ കുടിക്കാൻ വരുന്നവരോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കും. ഒരു വൈകുന്നേരം സുകുമാരൻ കടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു കൊച്ചു പയ്യൻ സങ്കടത്തോടെ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു. സുകുമാരൻ അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു… "എന്താ മോനേ... മുഖത്തൊരു സങ്കടം".. "അപ്പൂപ്പ... സ്കൂളിൽ ടൂർ പോകാൻ പൈസ തികയുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കാശില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു."... സുകുമാരൻ ചിരിച്ചു. അയാൾ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണമെടുത്ത് ആ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു… "ഇത് മോൻ കൊണ്ടുപോയ്ക്കോ. സങ്കടപ്പെടേണ്ട. നന്നായി പഠിക്കണം കേട്ടോ."... ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരി നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ സുകുമാരൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. ഈ കനലുകൾ ഒരിക്കലും അണയില്ല. ഇത് ഒരാളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്ക് പകർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും… ശുഭം ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ